MIASTECZKO TWIN PEAKS
Występują
Zdjęcia
Muzyka
Scenariusz
Reżyseria
Idę na ryby.
Samotna syrena we mgle...
Lucy? Tu Pete Martell. Daj mi Harrego.
Szeryfie, dzwoni Pete Martell z tartaku.
Przełączę na aparat przy czerwonym fotelu.
Tym pod ścianą.
Przy stoliku z lampą, którą przestawiliśmy z kąta.
Na czarny, nie na brązowy.
- Cześć, Pete, tu Harry. - Jest martwa. Owinięta w folię.
Zaczekaj chwilę. Gdzie?
Czekaj tam, już jadę.
Obudź doktora Haywarda i powiedz, że czekam
przy tartaku Packardów, pod tamą. I przyślij Andiego. Migiem.
- Co jest? - Mamy zwłoki.
Ani słowa nikomu, póki się nie odezwę.
Tam leży.
- Czekamy na ekipę? - Nie, leżała w wodzie.
Zróbmy zdjęcia.
Kto to?
Rób zdjęcia. Potem ją obrócimy.
Boże. Jak rok temu w stodole u Blodgetta.
-Daj aparat. - Przepraszam.
- Za każdym razem tak będzie? - Bardzo przepraszam.
Przynieś nosze z furgonetki koronera.
Obróćmy ją.
Boże! To Laura.
Laura Palmer...
Laura, nie będę powtarzać!
I powtarzam. Laura!
Na litość boską.
Masz natychmiast zejść!
Jesteś na dole?
Tu Sarah. Laury nie ma w domu. Poszła z Bobbym?
Możliwe. Biega od piątej, a potem ma trening.
Sprawdzisz to? Jak go znaleźć? Sprawdzę w szkole.
- Zaczekaj, mam numer trenera. - Dzięki.
A może pojechała z Lelandem? Miał rano spotkanie.
Na pewno. Albo jest z Bobbym.
Jasne. Zadzwonię do hotelu.
Bobby wcale się dziś nie pokazał.
I prawdę powiedziawszy, spóźniał się przez cały tydzień.
W zeszłym i poprzednim tygodniu też.
Podpiszą?
Nie raczyłeś wspomnieć, że wciąż nie mamy gruntu Packardów.
Przepraszam.
Ale mam pewną informację, że w ciągu roku tartak zbankrutuje.
I wtedy odkupimy ziemię za grosze.
Chodźmy pokazać tym serojadom, gdzie będą mieszkać.
Przyroda jest tu tak samo czysta, jak u was.
A żyje się tu o niebo lepiej niż w innych rejonach kraju.
Tak właśnie będzie w Country Clubie i rezydencjach w Ghostwood.
Gdy pierwszy raz rozmawiałem ze Svenem,
obawiał się o jakość naszego powietrza.
Sven, pozwól, że powtórzę, co mi powiedziałeś
po porannej przebieżce. "Moje płuca nigdy nie czuły się lepiej".
Dzwoni pańska żona, to pilne.
Przepraszam, zaraz wrócę.
Pospiesz się.
W Twin Peaks zdrowie i gospodarka są równie ważne.
- Przełączę na tamten aparat. - Dziękuję.
- Co się stało? - Jest tam Laura?
- Nie. - Nie pojechała z tobą?
- Co się stało? O co chodzi? - Rano nie było jej w domu.
- Może poszła z Bobbym. - Jego też nie ma.
No właśnie. Nie martw się, pewnie są razem.
Dlaczego nie zostawiła mi kartki? Mogła powiedzieć.
Uspokój się.
- Szukam pana Lelanda Palmera. - Jest przy telefonie.
- Szeryf Truman? - Kto? Co mówisz?
O Boże...
Lelandzie, mów, co się dzieje!
- Chodzi o Laurę? - Niestety.
Mów! Moje dziecko...
Możemy podpisywać umowy.
Co się stało?
Moja córka nie żyje.
- Przysnęłaś nad parówką? - Samochód nie chciał zapalić.
Trudno rozruszać staruszka?
Myślałem, że Niemcy są punktualni.
Jakbyś ty się nigdy nie spóźniał.
- Kończysz? - Wracam do domu.
Jadę na trening, mogę cię podwieźć.
Świetnie, dzięki.
To dla was, dziewczyny.
Norma? Do zobaczenia w moich snach.
W moich raczej nie.
Bądźcie grzeczne.
-Chyba o nas wie. - Norma?
Wątpię. Raczej też ma do ciebie słabość.
We Francji już piją. No, kowboju, daj ognia.
Chcesz mnie wstępnie rozruszać?
To ja ci nie wystarczę?
Jesteś jak trzystopniowa rakieta. Kieszonkowa.
Który stopień osiągnęliśmy?
Twój stary na pewno jest w trasie?
Wczoraj dzwonił z Butte. To daleko, a nie ma telefonu w wozie.
Nie gadaj, tylko działaj, futbolisto.
- Z Butte? - Cofnij się!
Zadzwonię.
- Ogromnie mi przykro. - Miała 17 lat...
- Niestety, to konieczne. - Chcę ją zobaczyć.
Muszę wiedzieć, co się stało z moją córką.
Moje dziecko... Moja córeczka...
Chodźmy.
- Widziałaś Laurę? - Jeszcze nie.
- Ładny dzień na piknik. - Owszem.
- Bobby, szukają cię. - Kto?
- Szeryf. - Przecież jestem.
- Cześć, Snake. - Coś się stało.
- Gdzie? - Nie żartuję.
- Mam się bać? - Bobby, do dyrektora.
- Kto mnie wzywa? - Natychmiast, kawalerze!
Uważaj.
Terry Franklin? Martha Grimes?
Donna Hayward? Audrey Horne?
James Hurley?
Czy to sala 106?
Jest tu Bobby Briggs?
Nie, chyba w 107.
- Można panią prosić? - Oczywiście.
Będzie komunikat dyrekcji. Co?
Dziękuję.
Dyrektor nada komunikat...
Już mówiłem. Wstałem wcześnie, jak zawsze.
Biegałem, jak zawsze. Poszedłem na śniadanie do RR
i nie byłem na treningu, bo nie miałem ochoty.
Dlaczego? Coś cię wzburzyło?
Chciałbyś nam o czymś powiedzieć?
Ludzie, czego wy ode mnie chcecie?
W szkole aż huczy od plotek. Lepiej im powiedzieć.
- Proszę wygłosić ten komunikat. - Teraz?
- Już czas. - Przepraszam.
O co chodzi, szeryfie?
Spójrz na mnie. Twoja dziewczyna,
Laura Palmer, nie żyje. Znaleziono ją o świcie.
Spotkaliście się wczoraj wieczorem,
a dziś nie przyszedłeś tam, gdzie powinieneś.
Odczytali ci twoje prawa?
Tak, ale nie wiem po co. Laura nie żyje?
Tak. Zrozumiałeś swoje prawa?
Myślicie, że to ja?
Powinieneś zadzwonić do rodziców.
Muszą ci znaleźć prawnika na przesłuchanie. Andy, idź z nim.
Kochałem ją! A ona mnie!
Nie byłem na treningu, więc ją zabiłem? To obłęd! Puszczajcie!
Później o tym pogadamy.
Proszę wszystkich o uwagę, mówi dyrektor Wolchezk.
Z ogromnym smutkiem muszę was zawiadomić,
że dziś rano znaleziono zwłoki waszej koleżanki, Laury Palmer.
To straszna chwila dla nas wszystkich...
Dla tych, którzy ją znali, dla jej przyjaciół i rodziny.
Musimy sobie nawzajem pomóc przetrwać ten trudny czas.
Policja zwraca się z prośbą do wszystkich,
którzy wiedzą, co Laura robiła wczoraj po lekcjach
i wieczorem, żeby się zgłosili.
Odwołuję dziś wszystkie zajęcia, ale zanim wyjdziemy,
chciałbym was prosić, byście wraz ze mną, chwilą ciszy...
Uczcili pamięć Laury.
Można z nią porozmawiać.
O której ostatni raz widziała pani Laurę?
- O której? - Tak.
Chyba około dziewiątej. Tak, po dziewiątej...
Wieczorem. Wróciła od Bobbiego i szła na górę...
Po tych schodach.
- Kto tam jest? - Pani mąż i mój człowiek.
Poznaję, że to nie ona...
To jej pamiętnik? Wie pan, gdzie jest kluczyk?
- Musicie go zabrać? - Zwrócimy, gdy to będzie możliwe.
- Mówiła coś? - Nie.
Tylko dobranoc.
Ja odpowiedziałam...
Dobranoc, kochanie.
Pamięta pani, czy dzwoniła, albo odbierała jakieś telefony?
- Jej telefon dzwonił. Raz. - O której?
Nie wiem, kto to był...
Lucy odebrała zgłoszenie od pracownika tartaku, Pulaskiego.
Jego córka nie wróciła na noc. I nie przyszła dziś do szkoły.
Dwa razy cztery... Cztery razy osiem...
Nie rób tego. I nie odwracaj się plecami.
Wracaj. Nigdzie nie pójdziesz i nie będziesz nam rozkazywać!
Przepraszam, jeśli cię urażę, ale tartak jest mój.
Nie znasz się na tym i dlatego to ja nim zarządzam.
Dotąd tego nie robiłam, ale może powinnam.
Nie przerwiesz pracy!
Decyzja należy do mnie. Peter, wyłączamy.
Ani się waż.
Catherine, proszę...
Shorty, odłączamy zasilanie. Tak jest.
Proszę o uwagę. Mówi Josie Packard.
Uznałam, że po tym, co się dziś stało, przerwiemy pracę.
Małpa.
Rano w pobliżu zakładu znaleziono zwłoki Laury Palmer.
- Jak się nazywasz? - Fred Truax.
Zwalniam cię!
Nasz kolega, Janek Pulaski, dowiedział się właśnie,
że jego córka, szkolna koleżanka Laury, także zaginęła.
Na dziś wstrzymujemy pracę i zamykamy tartak.
Poświęćmy ten dzień najbliższym. Dziękuję za uwagę.
A to co?
- Laura nie żyje. - Słyszałem.
Była tą jedyną.
- Chcesz kawy? - Nie.
- Możesz to oddać Donnie? - Jasne.
Ed!
Zasłony miały być na dziesiątą. Chcę je mieć przed zmrokiem.
Diane, jest 11:30, 24 lutego. Dojeżdżam do Twin Peaks,
8 kilometrów od granicy z Kanadą i 19 od granicy stanu.
W życiu nie widziałem tylu drzew.
Fields uznałby, że jest ładniej niż w Filadelfii.
Jest 12 stopni i lekkie zachmurzenie. Miało padać.
Jeśli synoptykom płacą za błędne prognozy,
to mają świetną robotę. Pali się rezerwa.
Jadę na oparach i muszę zaraz zatankować.
Muszę zanotować cenę paliwa.
Po drodze zjadłem za 6,31 w Lamplighter Inn
przy dwójce, niedaleko Lewis Fork.
Kanapka z tuńczykiem, placek z wiśniami i kawa.
Pycha. Jeśli tu trafisz, wpadnij na placek.
Mam się spotkać...
z szeryfem Harrym S. Trumanem. Łatwo zapamiętać.
Będzie w szpitalu Calhoun Memorial.
Mamy iść na OIOM do dziewczyny, która wyczołgała się z gór na tory.
Jak skończę, poszukam motelu. Może szeryf coś mi poleci.
Potrzebny mi czysty, niedrogi pokój.
I jeszcze jedno.
Muszę spytać, co to za drzewa. Są fantastyczne.
-Agent Cooper? - Tak.
- Szeryf Harry S. Truman. - Dale Cooper, FBI.
Cieszę się. Trafił pan bez trudu?
Dostałem wskazówki. Zjechać z dwójki przy Lewis Fork.
Wpadłem do Lamplighter Inn na świetny placek z wiśniami.
Dobrze, że włączyło się w to FBI.
To szczęście, że Ronette przekroczyła granicę stanu.
Wszyscy są wstrząśnięci...
Coś takiego w cichym miasteczku. Ale zamieńmy jeszcze słowo.
Pewne sprawy lepiej ustalić na wstępie.
Przekonałem się o tym na własnej skórze.
Gdy nas wzywają, my rządzimy. Teraz pracuje pan dla mnie.
Niektórym trudno się przystosować.
To naprawdę dobrze, że pan przyjechał.
Jak się nazywają te wspaniałe drzewa?
- Takie dostojne... - Daglezje.
Daglezje...
Proszę o raport z sekcji zamordowanej.
Jeszcze jej nie było. Ale później zejdziemy do kostnicy.
Dobrze.
Doktor Shelvy, agent Cooper z FBI.
- Witam pana. - Co z nią?
Jest w szoku i bardzo wyziębiona.
- Można tam wejść? - Proszę.
- Zgwałcona? - Wielokrotnie.
- Sprawca był jeden? - Czekamy na wyniki analiz.
Coś ją łączy z zamordowaną?
Ta sama szkoła, ale prawie się nie znały. Brak związku.
Chciałbym ją przesłuchać.
Ona nawet nie wie, gdzie jest.
Co to znaczy?
Nie mamy tu tomografu, ale według mnie doznała
urazu neurologicznego. Nie reaguje na bodźce.
Mogę obejrzeć jej palce?
Dobrze.
- Zebraliśmy próbki. - Nie tego szukam...
Nie, tu nic nie ma.
Nie idź tam.... Nie idź...
Wyciągnąłem tę rybę z wody, a ona do mnie gada...
To doktor Jacoby.
- Co za tragedia... - Tak.
To jest agent specjalny Dale Cooper.
- Gary Cooper? - Agent Cooper.
- Z FBI. - Tak.
Doktor Lawrence Jacoby. Laura była moją pacjentką.
Macie coś przeciwko, żebym poszedł z wami?
- Tak. Po co? - To wbrew przepisom.
Nie gniewajcie się. Chciałbym tylko pomóc.
Pomoże pan innym razem.
Rozumiem. Jeszcze jedno.
Rodzice Laury... nie wiedzieli o naszych spotkaniach.
- To psychiatra? - Tak.
Widać.
Przepraszam za lampy. Transformator nawala.
Nie szkodzi.
Pobraliśmy już próbki spod paznokci.
- Jest. Boże, jest. - Co?
- Może pan wyjść? - Jim.
- Zostawi nas pan samych? - Jasne.
Szukałem punktu zaczepienia.
Diane, jestem w kostnicy, przy zwłokach... Jak jej było?
Laura Palmer. Zdążyłem przed sekcją.
Mam to samo. Czułem, że znów to zobaczymy.
Co to takiego?
Pod paznokciem palca serdecznego.
Zobaczmy, co nam zostawił.
To R.
Przekaż to zespołowi Alberta, nie Samowi.
Albert bardziej się angażuje. Zapakujmy to.
No dobra. Powie mi pan, co tu jest grane?
Mamy sporo do omówienia.
- Cześć, Ed. - Cześć.
Przykro mi.
- Widziałeś Jamesa? - Przejeżdżał.
- Jak wyglądał? - Źle.
Dokąd pojechał? Byłam już w Roadhouse.
Nie wiem. Kazał ci to oddać.
Spotkajmy się w Roadhouse po wpół do dziesiątej.
Odbiło ci? Wszędzie cię szukam!
Może nie wiesz, ale Bobby ma kłopoty!
To mój kumpel i powinnaś być ze mną.
- Jedziemy na posterunek! - Nie rozkazuj mi!
A Laura była moją przyjaciółką!
Wsiadaj!
- Ciszej, mały. - Nie wtrącaj się!
- Jesteś u mnie, kolego. - Nie jesteśmy kolegami.
Zasuwaj na posterunek!
Mam pecha do facetów, co?
Ed! Zasłony nie zawieszą się same!
Ja też mam pecha.
Jeśli James się zjawi, powiedz, że go szukałam.
Dobra. I nie martw się.
To kaseta, którą oglądaliśmy, z pokoju Laury.
W odpowiedniej chwili pokażę ją chłopakowi.
Proszę dać znak.
- Analizy skończone? -Wszystko gotowe.
- Klucza wciąż nie ma? - Szukamy.
Można i tak.
Otworzyłem pamiętnik Laury. Ostatni wpis jest z 23 lutego.
Cytuję: Znów szparagi na kolację. Nie cierpię ich.
To znaczy, że nie dorosnę?
Dalej napisała: Obawiam się wieczornego spotkania z J.
To ostatni wpis. Jest od czego zacząć.
- Ostatni z 26. - Tak.
Cofnąłem się o 18 dni. Dzień Pierwszy.
Mamy tu wklejoną plastikową torebkę,
a w niej biały proszek i klucz do skrytki bankowej.
Proszę ostrożnie wyjąć klucz, to przebadamy torebkę.
- Założę się, że to kokaina. - Niemożliwe.
- Może się pan zdziwić. - Nie znał pan Laury Palmer.
Zdobądźmy nakaz, otwórzmy skrytkę
i może obaj czegoś się o niej dowiemy.
Mam tu pudełko czekoladowych króliczków...
- Lucy? - Andy, to ty?
Powiedz Harremu, że znaleźliśmy...
To miejsce, gdzie torturowano Ronette i Laurę.
I powiedz... że nie płakałem.
Dobrze się czujesz? Kochany?
To okropne!
Andy, skarbie...
Chcemy potwierdzenia, że odczytano ci prawa.
- Znasz je? - Tak.
- Czy zabiłeś Laurę Palmer? - Nie!
Wczoraj uczyliście się u ciebie do wpół do dziesiątej wieczorem?
Tak. Tak, proszę pana.
- Sama pojechała do domu? - Tak.
Pokłóciliście się w zeszłym tygodniu?
No to co? Mogliśmy się kłócić,
śpiewać piosenki i skakać na skakance, ale jej nie zabiłem!
Zasada jest taka, że my zadajemy pytania, a ty odpowiadasz.
Krótko i na temat.
- Ty to nakręciłeś? - Nie.
Skoro nie ty, to kto? Wiedziałeś, że z kimś się spotykała?
O to była ta kłótnia.
Przyjrzyj się, jaka jest szczęśliwa.
- Zażywaliście kokainę? - Ja nie biorę.
O co oskarżacie mojego klienta?
No tak... przecież grasz w futbol.
- Jeśli wiesz, z kim się spotykała... - TO NIE ON
To lepiej nam powiedz.
- Spytajcie Donnę, była z nią! - Teraz pytam ciebie.
Jak on się nazywa? Podpowiem ci. Na literę J.
J?
Nie. Tego by mi nie zrobiła.
I tak jej nie kochałeś. Puśćcie go.
Julie, Norwegowie podpiszą umowy o czwartej,
gdy wróci pan Horne. Nie mogą się dowiedzieć
o śmierci Laury Palmer, bo z interesu będą nici, jasne?
- Dziękuję. - Dobra, Bob.
- Julie, co będzie, jak go wyjmę? - Nie...
Coś ty narobiła! Audrey!
Wszystko już pożarli?
- Nie wchodź tam! - Jestem głodna.
Czy coś się stało, śliczna panienko?
Znaleźli moją koleżankę, Laurę...
Leżała twarzą na kamieniach... całkiem naga.
Zamordowana...
Cześć.
- Spadajmy stąd. - Zaczekajmy na Donnę.
- Ustawiłeś ją do pionu? - Nie wiem, co jej odbiło.
Zapomnij o niej. Rozgryzłem i ją i Laurę.
Ten glina wspomniał o kimś na J. To motocyklista.
Znajdźmy go i rozwalmy mu łeb.
Mów, kto to. Załatwimy go.
Wyjdźmy.
Będę dziś w domu, gdybyś potrzebował wsparcia.
Niczego nie potrzebuję.
- Nie wiem, co mu się stało. - Jedźmy do domu.
Pojechałyście we dwie na piknik, w góry.
- Byłyście tam same? - Czy to przestępstwo?
Interesuje mnie jedna sprawa...
Skoro byłyście tam tylko wy dwie, to jak nakręciłyście ten film?
Łatwo to wyjaśnić. Po prostu...
Ktoś tamtędy przechodził. Turystka z plecakiem.
Poprosiłyśmy ją o pomoc.
- Jak się nazywała? - Nie pytałyśmy. Nie wiem.
- Kogo kryjesz? - Nikogo, tak było.
Czy jej imię zaczynało się na J?
Nie przedstawiła się.
To poważna sprawa. Znacznie poważniejsza niż to,
że Laura wolała innego. Poważniejsza niż sądzisz.
Agencie Cooper, możecie już jechać. I mam coś dla pana.
Możesz wejść.
Wiem, że się przyjaźniłyście.
To był ciężki dzień. Na razie skończyliśmy.
Lucy, powiedz, co usłyszałaś.
Kiedy pan skończył przesłuchiwać Bobbiego,
to jego rodzice stali przy wyjściu z adwokatem.
Bobby spotkał się z kolegą, Mikiem,
który stał przy dystrybutorze z wodą, przy moim biurku...
Udałam, że piszę coś na maszynie, ale zanotowałam ich rozmowę.
Nie powiedzieli wprost, o kogo chodziło, ale to jest to, co mówili.
Uznali, że szukamy motocyklisty.
Tak...
To motocykl.
- Jasny gwint! - Jasny gwint...
Norwegowie wyjeżdżają!
Nie można oceniać całego miasta po tej jednej tragedii.
Tu każdy nosi broń!
To najlepsza oferta w waszym życiu!
-Nie chcemy go stracić. - Nie wtrącaj się!
16:10, miejsce zbrodni. Mamy coś.
To kopczyk ziemi, średnicy mniej więcej pół metra.
Na wierzchu leży złoty naszyjnik z serduszkiem.
Poprawka: z połową serduszka. Obok widzę oddarty skrawek papieru
ze słowami chyba napisanymi krwią: Ogniu, krocz ze mną.
Trzeba ustalić, kto ma drugą połowę serduszka.
Pani Horne?
Niech pani sama pomówi z Johnnym.
I to pomoże?
Proszę mu jeszcze raz powiedzieć, że Laura dziś nie przyjdzie..
Ani jutro, ani nigdy. Tak trudno to pojąć?
Spadł.
- Znałam Laurę, była taka miła... - Kiedy ostatnio tu była?
Nie wiem dokładnie. Mamy dużo skrytek.
- Prowadzicie rejestr? - Mamy mnóstwo pracy.
Od dawna miała tę skrytkę?
Chyba od pół roku. Mogę sprawdzić.
Proszę. Niech pani zamknie za sobą.
Flesh World...
Rany...
Około 10 tysięcy. Raczej nie z ciasteczek.
Zaznaczona strona.
I mamy związek. To Ronette Pulaski.
Nie do wiary.
Shelly, wyłącz telewizor.
- Dlaczego? Oglądam to. - Wyłącz.
Chodź tu, bo czegoś nie rozumiem.
- Jakie papierosy palisz? - Jakie się nawiną.
Nie. Palisz takie. A te co tu robią?
Daj spokój. Bierzemy z knajpy to, co wpadnie w rękę.
Są dwie sprawy. Gdy wracam do domu, chcę tu mięć porządek.
Po drugie, od dziś masz palić fajki jednej marki.
Jeśli znajdę tu jakieś inne, to skręcę ci kark.
- Jak sobie życzysz, kochanie. - Świetnie!
Stacja benzynowa Eda, słucham?
Wiem, miałam nie dzwonić, ale muszę cię zobaczyć.
- Jest mi tak źle... - W porządku.
Spotkajmy się w Roadhouse o wpół do dziesiątej.
Dziękuję. Do zobaczenia.
Pa, kochanie.
Chyba widziałem królika.
- To musiał być zając. - Zając? Zając...
A to kto?
Jedna z najpiękniejszych kobiet w stanie, pani Packard.
Od tartaku?
- A pan Packard? - Utonął w zeszłym roku.
Zbudował to miasto. Sześć lat temu przywiózł ją z Hongkongu
i wszystko jej oddał, co nie podoba się jego siostrze.
To tamta.
- Jest zimna jak lód. - Co to za przystojniak?
Benjamin Horne, miejscowy bogacz.
Zależy mu tylko na jej ziemi.
- A kobieta z kołkiem? - To Pieńkowa Dama.
Panie i panowie, proszę o uwagę...
- To działa? Jest włączony? - Chwileczkę.
Dziękuje, burmistrzu. Agencie Cooper?
Dziękuję. Agent specjalny Dale Cooper z FBI.
Rok temu, niemal co do dnia, na południowym zachodzie stanu
znaleziono zwłoki Teresy Banks. Nie miała krewnych
i nikt się po nią nie zgłosił. Sprawa ucichła, aż do dziś.
Pewne zbieżności, których nie zdradzę,
budzą podejrzenie, iż Laura Palmer była drugą,
a Ronette Pulaski miała być trzecią ofiarą tego samego zabójcy.
Być może sprawca tu mieszka i możecie go nawet znać.
Rządzicie tą społecznością. Nie dopuśćcie do samosądów.
Zalecałbym czasowe wprowadzenie godziny policyjnej
dla osób niepełnoletnich. Zatrzymując dzieci w domu,
uświadomicie im, jakie niebezpieczeństwo może im grozić
w nadchodzących tygodniach. Wszystkich zbrodni dokonano nocą.
Wyszedłem, gdy Sarah zasnęła.
Leland jakoś się trzyma. Ja bym nie dał rady.
Biedna Sarah...
- To brutalna i szalona zbrodnia. - Wiem.
Nie ujawniają szczegółów. Może i dobrze.
Ale tam, gdzie to się stało... nikt o tym nie wie...
Był naszyjnik z połówką serduszka. Należał do Laury.
Nosiła go na filmie, który znaleźli.
Donna też tam była i nie chce powiedzieć, kto nakręcił film,
ale sądzą, że drugą połówkę naszyjnika może mieć morderca.
Donna, co wolisz?
"Kwiat wieczoru" czy "rozkwitły kwiat wieczoru"?
- Słuchaj, to ważne. - To też.
Wyjdę przez okno i masz mnie kryć.
Jest godzina policyjna, mówili w radiu.
Wiem, geniuszu. Dlatego mnie kryj.
Chcesz zadzwonić do Mika, "Zakutego Łbaę?
Chodzi o Laurę. To naprawdę ważne.
- Jasne. - Dzięki.
- Pożycz mi rower. - Podpompuj tylne koło.
A ty umyj zęby.
Właściwie...
Po namyśle wolę "wieczór w pełnym rozkwicie".
Uważaj, żeby za głośno nie kwiczała!
Nie ma obawy.
Dobry wieczór. Mogę pogadać z Donną?
Już poszła się położyć.
Nie prowadzisz po pijanemu?
Jesteśmy załamani tym, co się stało. I to Bobby prowadzi.
Spytam, czy zejdzie. Zaczekaj tutaj.
Myszy i ludzie wciąż knują...
Jedźmy już!
Gdzie twoja siostra?
Powiem ci, i to bez kręcenia.
- Widzisz to okno? - Później.
- Nie ma jej. - Wykradła się?
Może wiesz, dokąd mogła pójść? Pomóż jej szukać.
Znajdziemy ją, nie ma obawy.
Do Roadhouse! Jedziemy.
Szeryfie, dzwonił doktor Hayward.
Tłumaczyłam, że czeka pan w zasadzce pod Roadhouse,
ale koniecznie chce z panem mówić.
- Dobrze, łącz. - To ja go przełączę.
Łączę pana, doktorze.
Donna wymknęła się z domu. Nie wiem, gdzie jest.
Załatwię to. Roześlę informację. Poszukamy jej.
- Dziękuję. - Drobiazg.
Lucy, zawiadom wszystkie patrole.
- To dobrze, że zwiała. - Dlaczego?
Bo doprowadzi nas do motocyklisty.
Do wieczora wieszałem zasłony.
- Zasłony? - Tak.
- Mnóstwo. - Wiesz, co do ciebie czuję.
Nie rób tego dla mnie, tylko dla siebie.
Pora się zdecydować.
- A ty i Hank? - Odejdę od niego.
Zanim wyjdzie, czy potem?
Kocham cię. Zrobię to, co dla nas najlepsze.
Gdy mąż ukochanej siedzi za zabójstwo,
zwolnienie warunkowe ma niemiły wydźwięk.
- Wie pan, dlaczego strugam? - Nie wiem. Dlaczego?
To działa jak żółte światło. Muszę zwolnić.
- Są Mike i Bobby. - Zanosi się na rozróbę.
Scotty, patrz, kogo przyniosło.
Piękny jest ten świat.
I to prędzej niż później.
- Może by wezwać wsparcie? - Widzę, co się dzieje.
Lucy, przyślij nam wsparcie do Roadhouse. Dwa patrole.
I przekaż doktorowi Haywardowi, że jego córce nic nie jest.
Tak jest.
Donna! Co tu robisz? Wszyscy cię szukają!
- Jesteś taka sama jak Laura! - Puść mnie!
- Nie! - Puszczaj!
Dość tego!
Słyszałeś! Puść!
Gaszą światło, panie majster!
Dacie im radę? Zawiozę cię do Jamesa.
Joey Paulson. Na J.
Nie. Do kogoś ją wiezie.
Jechać za nimi w bezpiecznej odległości?
Harry, podobasz mi się.
Trzymaj się!
- Zauważyli nas? - Daj pączka.
Chyba ich zgubiliśmy.
Ależ te drzewa pachną... Zapach daglezji...
Słyszę ich.
Co tam jest?
Stary dukt. Wyjazd jest przy tartaku.
- Doktor miał się nie martwić. - Zwal to na mnie.
- Dzięki, Joey. - Nie ma sprawy.
Szukają cię.
Pogadam z nimi, ale chyba mnie zamkną.
Dlaczego?
Nie mam alibi na tę noc i byłem z nią.
Co się stało?
To jakiś koszmar. Nie była sobą.
Co to znaczy?
Że wpakowała się w takie rzeczy...
Dała się wciągnąć w coś, za co byś ją znienawidziła.
Powiedziała: "Są rzeczy, których nawet Donna o mnie nie wie".
Znałam ją. Lepiej niż sądziła.
- Mówiła, że ktoś został zabity. - Kto?
Nie powiedziała. Tylko, że Bobby jej mówił, że go zabił.
Boże...
Musiałem się z tobą spotkać. Jest w tym jakiś sens, że nie żyje.
Nie umiem tego wyjaśnić.
Wczoraj nie wiedziałem, czy w to wierzyć. Miałem wrażenie,
że bredzi jak opętana. Nie mogła usiedzieć na motorze.
Gdy wyjechaliśmy na skrzyżowanie przy Sparkwood...
Objęła mnie za szyję... i krzyczała, że mnie kocha.
Patrzyła zupełnie trzeźwo. Znów widziałem w niej Laurę.
Była smutna i zrozpaczona. Potem pobiegła...
- Pozwoliłem jej odejść. - Już dobrze.
To nie twoja wina.
Już dobrze...
Przepraszam.
Albo nie. Nie przepraszam.
To syreny.
Pójdę na policję, ale nie mam alibi.
Przez całą noc jeździłem po okolicy.
Musisz mi dać swoją połówkę naszyjnika Laury.
Dlaczego?
Bo jej połowę znaleźli tam, gdzie zginęła
i myślą, że resztę ma morderca.
- Co zrobisz? - Wyrzucę go.
- Nie. - To schowam.
Dobra, zakopmy go. Tutaj.
Odwiozę cię do domu.
- Nie wcześniej, to później. - Ale jest.
- To James Hurley. - Może być.
James, odejdź od motocykla i od dziewczyny
i załóż ręce na kark!
- Nic nie zrobił. - Może mieć rację.
Nie zrobił nic złego!
Lucy, daj druk zatrzymania.
Oddaję ją panu, ale rano ma złożyć zeznania.
Andy, Hawk, zamknijcie go w czwórce.
Będzie dobrze.
To ty!
Zajrzymy tu później.
Dobranoc panom.
Przepraszam.
Po tym, co się dziś stało, rozumiesz,
na co naraziłaś matkę i mnie. Ale znam cię na tyle,
żeby wiedzieć, że musiałaś mieć powód.
Jest jeszcze jedna sprawa, moja panno...
Gdzie jest rower twojej siostry?
- Został pod Roadhouse. - Trzeba go zabrać.
Obiecałaś Harriet podpompować tylne koło.
Tak.
Dziękuję losowi za taką córkę.
- Marzenie policjanta. - Lucy robi to co wieczór.
Wszystko w porządku?
Są dodatkowe pączki dla agenta Coopera
i więcej bezkofeinowej kawy. Andy pije za dużo zwyczajnej...
Dziękuję, Lucy. Wracaj do pracy i nie podsłuchuj.
A właśnie.
Jest tu jakiś niedrogi hotel lub motel? Bez luksusów.
Może Great Northern.
Zabawię tu jakiś czas, a oni zawsze oferują dobrą cenę,
a potem jest inaczej. Potrzebuję tylko łóżka, łazienki, telefonu
i może telewizji, o ile, w co wątpię, zdarzy mi się wrócić wcześniej.
- Polecam hotel Great Northern. - Zgoda. Rano trzeba wstać.
Diane, jest 28 minut po północy.
Zatrzymam się w hotelu Great Northern. Szeryf go poleca.
Nie znasz dnia ani godziny.
Dobry wieczór.
Cześć, Jo. Domyślam się, że szukasz szeryfa.
Tak. I znalazłam.
- Wrócił. - Spotkajmy się i pogadajmy.
Dobrze.
To musiało się stać o tej porze, 24 godziny temu.
Boję się.
Tekst: Anna Wichlińska Kacprzak
POLISH