Ray, dokąd idziesz?
Wracaj do łóżka.
Uważaj, ty cholerny mały...
Queenie!
Walter!
Dobra suczka. Ich trawnik potrzebował nawiezienia.
Dzień dobry, poruczniku. Pani Rumsfield.
Cześć, Ricky.
Panie Rumsfield, ostrożnie.
- Niech to szlag. - Aha.
Walter.
Uwielbiam tego gościa.
- Walter! - Mark!
Czemu nie śpisz?
Pies Waltera właśnie się zesrał na trawnik Rumsfielda.
Dobrze, skarbie.
Wiem, że tam jesteś, staruszku!
- Skarbie, sąsiedzi. - Słuchaj pan.
To draństwo, pański warczący szczur...
właśnie po raz ostatni zesrał się na moim trawniku!
Jeżeli jeszcze raz znajdę... tylko jeden raz...
złapię go i zaszyję mu dupę na amen!
- Od razu to zrobię. - Nie! Przestań, skarbie.
Daj spokój. Chodźmy do domu.
Kochanie, chyba powinniśmy się przeprowadzić.
Naprzeciwko handlarz bronią a kawałek dalej wariat.
Ciągle się kłócą.
Wystarczająco słodkie?
Ci najbliżsi sąsiedzi... Jak się nazywają? Klopkowie?
Aha.
- Czy to słowiańskie nazwisko? - Nie wiem.
Są tu od miesiąca. Myślisz, że zrobią porządek z ogrodem?
Będziesz coś z tego jadł?
Nie. Znowu mam kłopoty z żołądkiem.
Ciekaw jestem, co się tam działo w nocy.
Wiedziałam, że tak będzie.
- Co? - Nic.
Co wiedziałaś, że tak będzie?
Już się zaczyna.
Będziesz bezczynnie siedział cały tydzień...
nudząc się śmiertelnie i wrócisz do pracy w gorszym stanie niż teraz.
Nie, to nieprawda.
Proszę cię, spakujmy się i jedźmy nad jezioro. Wyjedź i odpocznij.
Powinieneś siebie zobaczyć. Wstałeś o świcie, by oglądać psie kupy.
Nazywasz wyjazd nad jezioro odpoczynkiem?
Cztery godziny jazdy autostradą w świątecznym korku...
żeby potem siedzieć w ociekającym wilgocią domku...
i czekać aż sąsiad o ogromnej głowie...
- upije się i spadnie ze schodów. - Ma wodogłowie.
Nie powinieneś się z niego nabijać.
Nie uważam tego za odpoczynek.
A to jest odpoczynek: siedzenie w domu i leniuchowanie.
Właśnie to chcę robić. Chcę się wylegiwać...
leniuchować, oglądać mecz...
i wypić z dwieście piw, zapalić, na dworze, parę cygar.
Naprawię grilla na podwórku. Zrobię to.
Tego potrzebuję, Carol. Potrzebuję tego.
Zobaczysz. Pod koniec tygodnia będę jak nowy.
To twoje wakacje.
Cicho.
Art ma broń.
Cześć, Art!
Cześć, Ray. Czy wy tam jecie?
Wiesz jaka jest Suzette, kiedy idzie o jej karmnik dla ptaków.
Te wrony zaczynają się zjawiać nie wiadomo skąd.
Ciągle mnie męczy, bym się ich pozbył.
"Wrony są za duże na karmnik", powtarza.
- Nie widziałam tu wron. - Są ogromne.
Dlatego mam broń. Zastrzelę parę.
Czemu nie pojechałeś z Suzette do jej matki?
Hej, jem.
Wyobrażasz sobie mnie z nimi dwoma przez cały tydzień?
Wolałbym zjeść potłuczone szkło.
To będzie wspaniały kawalerski tydzień.
Vince.
Dlaczego nie jesteś w pracy, Ray?
- Wziąłem tydzień wolnego. - Tydzień wolnego?
Wspaniale. Jedziecie nad jezioro czy coś w tym rodzaju?
- Nie, na podwórko. - Na podwórko?
Chcę pobyć w domu i się zrelaksować.
Zrelaksować się? Powodzenia, z tymi świrami mieszkającymi obok.
- Czy poznałeś już Klopków? - Nie.
Nie poznałem. Żaden z sąsiadów ich nie poznał.
Ale rozmawiałem z babką z agencji, która sprzedała im dom.
Podobno ich poprzedni dom się spalił.
Naprawdę?
Tak. Koszmarne płonące piekło.
Sąsiedzi z piekła.
Może.
Tak czy inaczej, cieszę się, że nie mieszkam zaraz obok nich.
Spójrzmy prawdzie w oczy.
Ci Klopkowie są dziwni.
Przyglądam się ich domowi od kiedy się wprowadzili.
Nikt nie wchodzi i nikt nie wychodzi.
Żadnych gości. Żadnych dostaw.
Jak myślisz, co oni jedzą, Ray?
Może chcą zachować prywatność, Art.
Pamiętasz, jak mieszkali obok Knappsowie?
Ile razy rozmawiałeś z Knappsami?
Ja dwa razy. Nawet się nie pożegnali jak się wyprowadzali.
Proszę cię, nawet ich nie porównuj.
Choć nie lubili rozmawiać, byli jednak w miarę normalni.
Pracowali w ogrodzie. Strzygli trawniki. Mieli trawnik.
Ci Klopkowie...
nawet nie wiemy ilu ich jest.
Jest ich trzech.
Wychodzą tylko w nocy.
Ricky Butler powiedział, że to nocne stwory.
Ricky Butler.
W zeszłym tygodniu, kiedy byłem na dachu z teleskopem...
widziałem ich w ogrodzie.
- Co robili, kochanie? - Kopali.
- Kopali, jak grabarze? - Może.
Dobra, wystarczy tego gadania.
Chcę byś przestał szpiegować Klopków razem z Rickym Butlerem.
Przestań napełniać mu głowę tymi szalonymi teoriami.
- Dokąd idziesz? - Przebiorę się w wakacyjne ciuchy.
Skończyłeś już jajka?
Kochanie, wymieszam cynie z pozostałymi kwiatami.
- Gość w sklepie ogrodniczym mówił... - Rany, to mnie naprawdę wkurza.
Co?
Ten stary pierdziel.
Ma najlepszy trawnik w okolicy.
Wiesz dlaczego?
Bo uczy swojego psa srania na mój trawnik.
Hej, pani Rumsfield.
Bez śladów opalania.
Ładnie wygląda.
Ten dzieciak od sąsiadów to dureń.
Peterson.
Wyszedł wieczorem w szlafroku, gdy cudzoziemcy rozrabiali.
Nic nie zrobił.
Co będziesz robić?
Nie wiem.
- Pokazywałem ci moje nowe narzędzia? - Nie.
Są świetne.
Ojciec Carol dał mi je na Gwiazdkę.
Patrz.
To cudeńka. Zbudujesz coś nimi?
Pewnie tak.
Hej, o której godzinie jest mecz?
Chyba około 13.00.
Chcesz się przejść do delikatesów i kupić kanapkę z wołowiną?
Nie. Zastanawiam się nad kupnem elektrycznego otwieracza do garażu...
i założeniem go.
Ray.
Ray, chodź tu!
O co chodzi?
To mój sąsiad.
Hej, jeden z Hunów wyszedł z jaskini.
Może pójdziesz się przywitać?
Może i tak.
To dobry moment.
Jeśli pójdziesz z nim pogadać, dowiemy się co to za jeden. Idź.
Też się możesz z nim przywitać.
- Ale to twój sąsiad. - Jest też twoim sąsiadem.
Mieszkacie obok siebie.
Wszyscy mieszkamy koło siebie, więc też możesz iść.
Wszyscy mieszkamy w tym samym mieście, ale ty mieszkasz tuż obok.
Gdyby chciał coś pożyczyć, przyszedłby do ciebie.
Jest teraz zajęty.
Nie jest zajęty. Idzie do środka. Idź teraz, bo...
Idzie z powrotem do środka. Jeśli chcesz się przywitać...
powinieneś chyba...
Idzie do domu. Przegapisz go.
Idzie do środka...
- Przegapiłeś już, tak? - Nie przegapiłem.
- Cykor. - Poszedł do domu.
Nie jestem cykorem dlatego, że poszedł do domu.
Wyszedłeś na cykora przed twoim synem. Twoim synem.
Przestań. Jeśli to ma być taki problem, to chodźmy się przywitać.
- To żart! - Chodźmy się przywitać.
Co taki nerwowy? Spróbuj kawy bez kofeiny.
Zakładają się, który zadzwoni.
Nie powinniśmy się tak gapić.
Czemu razem nie pójdziemy się przywitać? Tchórzysz?
No już, panie Peterson! Tak!
Teraz wszyscy się nam przyglądają.
- Dobra robota! - Tak, dobra.
Pójdę z tobą. Pewnie. Nie ma sprawy.
Chodźmy.
Kraty na oknach w piwnicy.
- Mają dziury w ganku. - To była zasadzka.
- W porządku? - Tak.
- Nie będę za to płacić. - Powinniśmy ich zasądzić.
Przywitajmy się.
Przynieś węża. Trzymajcie się!
Biegnij w moją stronę! Do wody!
Ray, tutaj! Biegnij do wody!
Biegnij do mnie! Szybko!
Chyba już odleciały, Mark. Już ich nie ma!
- Dorwały was? - Nie wierzę, że to zrobiliście.
- Ja też. - To było wspaniałe.
To samo przydarzyło mi się w ubiegłym tygodniu.
Nie pszczoły, ale wściekła wiewiórka.
W płd. wschodniej Azji nazwalibyśmy coś takiego "złą karmą".
Kochanie, ukąszenia pszczół nie goją się, jak się je drapie.
Gdybyśmy pojechali nad jezioro, miałbym ich dwa razy tyle.
Jak dotąd nic co powiedziałaś rano się nie spełniło.
- Dokąd? - Nie mogę pójść do pokoju obok...
żebyś nie pytała dokąd idę?
Idę do Paryża we Francji. Idę do Banff w Kanadzie.
- Właśnie tam idę. - Weźmiesz psa?
Tak. Idę na spacer z psem.
Nie, zaczekaj.
Vince. Chodźmy tutaj.
Nie idźmy dzisiaj w tę stronę.
To ładny ogród. To dobry ogród.
Hej, ty z psem!
Hej, mógłbyś trzymać tego kundla z daleka od mojego trawnika?
Dobra. Idź na całego.
Przychodzi tu palić cygara. Żona mu nie pozwala.
Nie wie, że o tym wiem. Cześć, Ray. Jak się masz, kolego?
- Witam, panie Peterson. - Miło pana widzieć.
- Potrzebuje pan zapalniczki? - Dzięki.
- Piękny wieczór, czyż nie? - Tak, mamy dziś zielone niebo.
Niebo z rana zielone...
sąsiedzie przejdź na drugą stronę.
Zielone niebo w nocy?
Sąsiedzie szukaj pomocy.
Czy widział pan film The Sentinel, panie Peterson?
Jest o takim staruszku, właścicielu mieszkania...
które jest jakby przejściem do piekła.
Nie, nie widziałem.
Zastanawiałem się.
Wie pan, ponieważ ich poprzedni dom się spalił i w ogóle...
to jest to trochę jakby ktoś zostawił otwarte drzwi.
To oni.
Znowu się ruszają.
To się stało w noc podobną do tej.
- Co się stało, panie Weingartner? - To było dawno temu.
Hinkley Hills było wtedy dużo mniejsze.
I bezpieczniejsze. Nie trzeba było zamykać drzwi.
Wszyscy wszystkich znali.
Miałem wtedy może z dziewięć, dziesięć lat.
- Wiesz, gdzie jest ten duży sklep? - Tak.
Był tam kiedyś taki sklepik na rogu.
Była w nim lodziarnia. Pamiętasz?
Facet, który ją prowadził był pulchny i nosił okulary.
Nazywał się Skip. Mieszkał na Elm.
Miał żonę, dwójkę dzieci. Niezbyt bystry.
Facet ma 40 lat, nosi papierowy kapelusz i nalewa wiśniową colę.
To wskazówka, że nie kandyduje w wyborach gubernatorskich, tak?
Tego lata zrobiło się gorąco.
Naprawdę gorąco. Skwar.
Takie gorąco, gdy pocą się gatki i wciskają się w...
Tak czy inaczej, upał, rozumiesz?
Ludzie poczuli ohydny smród dolatujący z Elm...
i wyniuchali, że pochodzi z domu Skipa.
Nikt nie chciał nic mówić. Co można zrobić, zapukać i powiedzieć...
"Cześć, twój dom cuchnie"?
Więc wszyscy próbują to ignorować, tak?
Udają, że wszystko jest dobrze. Znasz takie sosnowe zapachy?
Zakrywają to sosnowymi zapachami, jak te co się wiesza w samochodach.
Wieszali je na gankach.
- Uważasz, że to zabawne, Ricky? - Tak.
Pozwól, że ci powiem co wydarzyło się dalej.
Pokazał się inspektor kontroli stanowej.
Pogadał ze Skipem. Ten mu mówi, że ma problem z pompą kloaki.
Odjechali. Facet ma problem ze ściekiem. Mówi, że się tym zajmie.
Wszystko w porządku, tak?
Właśnie że nie.
Parę godzin później z okien domu Skipa zaczyna się wydobywać dym.
Strażacy wchodzą do środka. Wiesz co znaleźli?
- Co? - Rodzinę Skipa, martwą.
Skip zamordował ich parę tygodni wcześniej...
szpikulcem do lodu.
Tak, facet zabił całą swoją rodzinę...
szpikulcem do lodu.
Tak.
Położył ich w zimnej piwnicy, przykrył prześcieradłem...
i wrócił robić lody dla miejscowej ludności.
Tyle że Skip nie wziął pod uwagę fali upałów.
Wiesz jaki to smród czuli ludzie na Elm, Ricky?
Jaki?
Ciała rodziny Skipa...
rozkładające się w upale.
Podobno pewnego dnia Skip zrobił o jeden cytrynowy fosfat za dużo.
"El snappo".
Pamiętam to.
Pamiętam, jak o tym opowiadano kiedy byłem dzieckiem.
Tamtej jesieni rozebrano lodziarnię.
Te miasteczka są pełne tych historii. To się wydarza pod twoim nosem.
A mówiąc o nosach...
od kiedy ta rodzina się tu przeprowadziła...
zauważyłem dziwny smród.
Tak jakby zapach śmierci.
Podskocz trochę wyżej, Spud Webb.
Przepraszam, panie Peterson. Nie chciałem.
- Nie przepraszaj. - Idę do domu.
Daj spokój. Nie bądź cykorem.
- Przepraszam, panie, Peterson. - To był żart!
Pójdę zrobić coś sensownego. Obejrzę telewizję.
Odpowiedź: "To następne oficjalne święto po urodzinach Waszyngtona".
- Urodziny Lincolna. - Dzień Pamięci.
Urodziny Lincolna i Waszyngtona to teraz jeden weekend.
"Zachowaj spokój, rozłóż ramiona pod odpowiednim kątem do ciała..."
Tak do mnie mówiłeś kiedyś w szkole. Tuż przed...
- A co z twoimi rodzicami? - Wracają dopiero w czwartek.
Gail, przysięgam, że to lepsze niż to, co pokazują w telewizji.
- Czemu nie możemy iść do kina? - Kino?
To nieprawdziwe. To samo co telewizja.
Zaufaj mi. To jest prawdziwe.
To moje sąsiedztwo.
Już jest, według planu.
Boże, uwielbiam tę ulicę.
Ray.
- Co? - Kto to był Mussolini?
"Jak słodko jest" był, hmm...
- Art, oglądamy program. - Czego on chce?
Nie wiem. Ale wrócę przed końcem.
Okay, program się rozpoczął. Spójrz.
Widzisz faceta z kręconymi włosami? To pan Peterson.
Jest sceptykiem. Opiera się na rzeczywistości...
i nie chce uwierzyć, że jego sąsiedzi mogą robić coś dziwnego.
Bo gdyby tak było, musiałby się tym zająć.
Okay, widzisz tego grubasa? To pan Weingartner.
Myśli, że Klopkowie są uosobieniem zła...
i że budują twierdzę w piwnicy.
Razem z Rumsfieldem postanowili trochę dziś wieczorem pomyszkować.
To powinno być niezłe.
Co to jest?
To podczerwona lornetka. Snajperzy używają jej w nocy.
- Co z nią zrobimy? - Podczołgaj się tam...
i zajrzyj w te zakratowane okna do piwnicy.
Zastanawiałem się nad tym. Myślę, że nie powinniśmy tego robić.
Co z tobą, przestraszyłeś się?
Nie, tylko myślę, że sprawy posunęły się za daleko.
Lornetka do widzenia w nocy? Co następne, założymy im podsłuch?
To by się dało zrobić.
A potem już tylko zostanie nam spalenie krzyża przed domem.
Cicho.
- Słyszałeś? - Myślałem, że to ja.
- To bzyczenie. - Robi się głośniejsze.
Słuchaj.
Czy to nie transformator?
Cholerna elektrownia.
Ale ja nie mogę...
Skąd się to wydobywa?
Wiem skąd to dochodzi.
Rany.
- Co to było, u diabła? - Zaciemnienie.
Śmierdzi, jakby gotowali cholernego kota.
- Pójdę się dowiedzieć, o co tu... - Na ziemię!
Bez świateł.
Już widzę nagłówki w prasie:
"Byli spokojną rodziną. Trzymali się z daleka od innych.
Nikt by ich nie podejrzewał o nieczystą grę".
Nigdy nie widziałem, by ktoś wynosił śmietnik na ulicę...
a następnie walił w niego kijem.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Proponuję, byśmy obejrzeli zawartość śmietnika.
Może przesadzam, ale nie sądzicie, że to nieco podejrzane?
Że przeglądamy ich śmietnik o 23.00 w nocy podczas ulewy?
Zgadzam się.
Śmietnik nam nie ucieknie. Proponuję zaczekać do rana.
Spadam.
Opóźnienie z powodu deszczu. A niech to.
Co takiego mówiłeś o niedorobionych teoriach?
Śpij dobrze, Ray.
Nie ma mowy, nie w środę wieczór. Jestem w lidze.
To seminarium może odmienić twoje życie, Vic.
- Facet jest świetnym uzdrawiaczem. - A ja jestem świetnym kręglarzem.
W środę wieczorem mamy mecz z firmą hydrauliczną Roselli.
Powinieneś spróbować tego faceta, Vic.
Rozumie działanie sił parafizycznych...
uzdrawiające zdolności kryształów i nakładanie rąk.
Chcesz popróbować nakładania rąk?
Stać! Stać, śmieciarze!
Śmieciarze! Zaczekajcie chwilę! Sekunda!
Czekajcie! Zatrzymajcie się!
- Co robisz? - Opróżniam śmietnik.
Do ciężarówki? Zwariowałeś? Daj mi to!
Hej, przestań!
Nic tu nie ma. Ani palca, ani nosa, nic!
- Daj mi to. - Proszę.
- Co robisz? - Prosiłeś o pomoc.
Do kogo dzwonisz?
Dzwonię do Delvaneyów, żeby przewietrzyli domek.
Nie chcę jechać do domku.
Dobrze. Więc pojadę z Dave'em a ty możesz tu zostać i szpiegować.
Dobrze. Okay.
- Co? Teraz się obraziłeś? - Nie, jedź do domku!
Zabierz Dave'a i jedźcie do domku. Zostawcie mnie, bym sobie odpoczął.
Tylko się włóczysz po okolicy z tymi cymbałami.
- Bardzo się o ciebie niepokoję. - Czemu?
- Spójrz, jak się zachowujesz. - Jak się zachowuję?
Jak facet na wakacjach!
- Tak się nie zachowuje na wakacjach! - Długo śpię!
- Opalaj się! - Jak mam to robić w piżamie?
- Nie wiem! - Sama jedź do domku i się opalaj!
Zabierz ze sobą Davida! Nie dbam o to!
Będę jadł na wynos, zrobię pranie, odkurzę! Dom będzie się świecił!
Art rozrzuca śmieci po całej ulicy.
Twoja mama i ja rozmawiamy! Jeśli... Co?
Wynoś się z ciężarówki! Zwariowałeś?
To musi gdzieś tu być.
Sąd Najwyższy orzekł, że śmieci są własnością publiczną...
- gdy wystawi się je na ulicę. - Zamknij się.
Zabieraliście duży, nieporęczny worek, może trochę wilgotny?
- Coś nie tak z tymi ludźmi? - Ma prawo wiedzieć, Vic.
Nie zaczynaj ze mną.
Mógłbyś mi pomóc wyciągnąć stąd tego gościa?
Co się dzieje?
Ray, wracaj!
Tylko jeden... Zaraz będę... Tak.
Płacą ci pensję z moich podatków!
Nie chcę słuchać tych twoich bzdur!
Chodzi o śmieci i o to kto je pozbiera.
"Kto je pozbiera"?
Ty pozbierasz śmieci, bo jesteś śmieciarzem.
Ja zbieram śmieci w koszach, nie z ulicy!
Ray, nic tu nie ma. Przejrzeliśmy całą ciężarówkę.
Musieli to zabrać.
- FBI? - Nie, Klopkowie.
O, nie. Niegrzeczny psiak.
Wujek Markie bardzo się denerwuje kiedy jesteś na jego trawniku.
Zaczekaj chwilkę. Jesteś cały brudny i trzęsiesz się.
Ciekawa jestem, czy Walter wie, że jesteś na zewnątrz.
- W deszczu? - Tak, padało.
- Ilu ich tam było? - Trzech.
I co robili?
- Kopali. - Jak grabarze! To wampiry!
Tego nie powiedziałem. Mogli kopać z wielu przyczyn.
Mogli wykopywać robaki.
- Robaki? - Są rybakami. Potrzebują przynętę.
Obudź się!
Dzieciak nas wyczuł ubiegłej nocy. Kiedy poszliśmy, wstał.
Poszedł do śmietnika, zabrał ciało i...
Pochował je na podwórku.
- Wynośmy się stąd. - Podoba mi się to.
Nie lubię ślepych uliczek. Mają jedno wyjście a ludzie są dziwni.
Nagie kobiety.
Czy ktoś wie czy Walter zostawił gdzieś zapasowy klucz?
Musiał wyjechać i zapomniał nakarmić Queenie.
- Walter! - Mam nadzieję, że nic mu nie jest.
- Powinniśmy zadzwonić po policję. - Dobry plan, Ray.
Chyba coś się tam rusza.
Jak się tam dostałeś?
Wojskowe metody. Entrez.
- Dobrze, kochanie. - Pięknie.
Walter?
To nie wygląda dobrze.
Ślady walki. Telewizor jest wciąż włączony. Poprzewracane krzesła.
Nie powiedziałbym, że to ślady walki.
Chyba powinienem iść na górę i sprawdzić.
Może facet jest na górze w wannie lub coś w tym rodzaju...
ma rozwaloną głowę, wszędzie pełno krwi...
Tylko niczego tam nie dotykaj, dobrze?
Tak jest, panie Peterson.
Zobaczmy, czy uda nam się znaleźć jakieś żarcie dla psa.
Nie podoba mi się to. Nie podoba mi się przeszukiwanie domu sąsiada.
Masz na myśli domu zmarłego?
Może byś to wyjął z kieszeni?
Chyba nie chcesz tego ukraść z domu Waltera?
Co za różnica? Cały ten śmietnik i tak wyląduje na bazarze.
Może nagle wyjechał i zapomniał o psie.
Zostań tu, aż znajdziemy twoją miseczkę.
Trafiony!
- Co? - Martwy szczur! Tam!
Kochanie, to nie jest martwy szczur.
To peruczka Waltera.
Wspaniałe miejsce na trzymanie peruczki: na piecyku.
- Jestem głodny. - Jedno jest pewne u staruszków:
Nie wyszliby z domu bez peruczki.
Z pewnością nie.
Walter musiał wyjść...
w wielkim pośpiechu.
Patrzcie ludzie! Te ciastka są...
Super! Wszyscy wychodzimy!
Chyba złamaliśmy wystarczająco przepisów jak na jeden dzień.
Przykro mi, ale nie sprawdziliśmy...
To nie jest wbrew prawu rozsypać ciastka.
Nie mogę uwierzyć, że mnie na to namówiłeś.
Czemu po prostu nie wyjdziemy z domu sąsiada?
"Walter, twój pies jest u mnie w domu.
Twoje okno jest wybite, bo wszyscy myśleliśmy, że..."
"Walter...
mam twojego psa.
Ray".
Pan Klopek!
Witam, panie Klopek. Ray Peterson.
Proszę posłuchać, byłem...
Co to, przesyłka dla psa? Właśnie przyszła.
Może być ważna. Chodź tu. Zostaw trochę koledze.
O tam. No już.
- Kochanie, widziałeś tatę? - Chyba jest w piwnicy z Artem.
Grają w kanastę czy coś w tym rodzaju.
Kochanie?
Ray!
"Teoria i praktyka Demonologii"
Śniło ci się, że wygrałeś na loterii i wydałeś 500 $ na losy.
Nie mogę uwierzyć, że wciąż o tym mówisz.
Śniło ci się, że samolot miał kraksę i pojechałeś autobusem do Las Vegas.
Gdybym był w samolocie, miałby wypadek.
To nie był sen. To była wizja.
- Oni są satanistami. - To jakieś bzdury.
Pełno jest na świecie takich rzeczy.
Czarne msze, okaleczenia. Okaleczenia!
Incubi, succubi.
Mówię ci, Walter został złożony w ofierze.
Powinienem był jechać nad jezioro. Powinienem był posłuchać się Carol.
Słuchać się żony? Kto się słucha żony?
Powinieneś się mnie słuchać. Wiesz co?
Powinniśmy pojechać do sklepu z towarami religijnymi.
Powinniśmy sobie kupić parę litrów wody święconej.
Mój kuzyn jest księdzem. Może nam załatwić zniżkę.
Potem powinniśmy jechać do sklepu.
- Potrzebujemy warkocze czosnku. - Nie będę tego słuchał.
- Potrzebujemy świeżą krew owczą. - Nie słyszę tego.
Czy chcesz, by zabrali twoją rodzinę, porwali ich...
zabili i zrobili z nich jakiś satanistyczny pasztet?
Nie będę tego słuchał.
- Ray, śpiewasz. - Nie będę tego słuchał.
Ray, patrz.
Nieświadome śpiewanie. Śpiewasz.
Chcę wszystkich zabić.
Szatan jest dobry. Szatan to nasz kumpel.
Śpiewasz. Hej.
Jak się tu dostaną...
to po wszystkim, kolego.
Sataniści, tak?
Rytualni zabójcy?
Nieźle. Bardzo miło.
Pozwól, że zrozumiem.
Klopkowie złożyli Belzebubowi ofiarę z Waltera?
To jedna z teorii. Tak.
Super.
I to jest twój relaksujący tydzień w domu?
Za nic nie chciałabym tego przegapić.
- Tydzień w Jonestown. - Dokąd idziesz?
Do łazienki.
Zrelaksuj się.
Co to jest?
To bardzo miłe z twojej strony, że zaprosiłeś nowych sąsiadów na grilla.
Szatan jest dobry. Szatan to nasz kumpel.
Chcę wszystkich pozabijać.
Szatan jest dobry. Szatan to nasz kumpel.
Ray Peterson...
cokolwiek byś nie robił...
nie pozwól, by ci zrobili to...
co zrobili ze mną.
Założę się, że to boli.
Hej, hej, hej!
Kto u diabła zamawiał koktajl z krwi?
Hej, Ray. To nie Skip. To ja, Art. Tylko udaję Skipa.
Nie widziałeś tu gdzieś szpikulca do lodu?
Zajmuj się swoimi sprawami.
Zajmuj się swoimi sprawami!
Okay!
To piękny dzień w sąsiedztwie
Czy chcesz być moją Możesz być moją
To sąsiedzki dzień W tym pięknym lesie
Sąsiedzki dzień jak na piękność
Czy chcesz być moją Możesz być moją
Zawsze chciałem mieć sąsiadkę
podobną do ciebie
Zawsze chciałem mieszkać
W twoim sąsiedztwie
A więc skorzystajmy z tego pięknego dnia
Skoro jesteśmy razem Mogę powiedzieć
Czy chcesz być moją Możesz być moją
Czy będziesz moją sąsiadką
Proszę, bądź Proszę, bądź
Proszę, bądź moją sąsiadką
Ray, mamy plan! Chodź.
Mamy plan. Chodź. Mamy...
Przykro mi, chłopcy. Mój mąż źle się czuje. Musi zostać w domu.
- Był niegrzeczny. - Daj spokój.
Proszę cię, Carol, pozwól mu wyjść.
- Daj spokój. - Nie może wyjść...
zanim się nie upodobni do mężczyzny, za którego wyszłam za mąż.
- Nie mamy tyle czasu. - Pozwól mu wyjść.
Już wam chyba odpowiedziałam.
Nie, pszczoły.
Pszczoły stamtąd wyleciały.
- Pilnuj tego otworu. - Okay, spróbujmy bocznych drzwi.
Okay, do dzieła.
Co? Umówiliśmy się, że razem to zrobimy.
Próbuję się zdrzemnąć.
Leżę tu z zamkniętymi oczami i próbuję się przespać.
Cicho. Nie budziłbym cię, gdyby to nie było ważne.
Chyba wypłoszyliśmy Klopków.
- Rumsfield i ja wypłoszyliśmy ich. - Jak?
Napisaliśmy karteczkę, włożyliśmy im pod drzwi, zadzwoniliśmy i zwialiśmy.
- Zrobiliście to? - Tak.
Boże! Głupcy...
Nie mogę w to uwierzyć...
Napisałem tylko: "Wiem co zrobiliście".
- Nie podpisałem się ani nic. - Nie mogę... Ty głupi...
- Czemu nie... Boże! - Takich trzeba podrażnić.
Trzeba ich podkręcić, dać im znać, że się istnieje.
Dobry piesek, Vince. Przynieś.
Sprawa jest następująca, Art. Będą myśleli, że to ja zrobiłem.
- Czemu? - Stary widział jak pisałem kartkę...
i wkładałem ją pod drzwi Waltera.
Pomyślą więc, że ja to zrobiłem!
Napisałeś kartkę... Nie wiedziałem.
To nieważne, bo teraz się przestraszyli.
Teraz wiedzą że my wiemy że oni wiedzą że my wiemy!
Właśnie że ważne! Ty to zrobiłeś, ale będą podejrzewać mnie!
Nie będą nikogo podejrzewać. Oni są...
- Wiesz co to jest? - Femora.
- To femora. - To kość femorowa.
Femora oznacza kość udową, Ray.
- Skąd to wiesz? - Z klasy biologii.
Popatrz tylko na rozmiar.
Myślisz, że to pochodzi z kurczaka?
Skąd Vince to wziął?
Wykopał to pod parkanem.
Ray, nie ma już wątpliwości.
To prawda.
Twoi sąsiedzi mordują ludzi.
Siekają ich na kawałki.
Zakopują ich na podwórku.
Ray, to Walter.
Nie!
Musi być jakieś inne wyjaśnienie.
To po prostu śmieć. Facet rzuca śmieci.
Może to być opakowanie od batonika. Albo chusteczka.
Albo zmięty kwit z banku.
Te rzeczy wszędzie się przewalają.
Nie, to moja kartka.
Przepraszam, nie zauważyłam cię.
Świetnie. Zgnieć puszkę od piwa. Lepiej się poczułeś?
Cóż...
Chyba już czas, byśmy przestali się zachowywać jak przedszkolaki.
- Nie sądzisz, Ray? - Tak, Carol.
Zanim ktoś spadnie z dachu lub podpali się...
myślę że powinniśmy tam pójść, zapukać do drzwi...
i wprosić się na przyjazną sąsiedzką pogawędkę.
Zapoznać się z tymi ludźmi, co powinniśmy byli zrobić miesiąc temu.
Dobra myśl. Upiekę ciastka.
- Dobrze. Gdy będziecie rozmawiać... - Nie jesteś zaproszony.
- Może zróbmy to jutro, Carol? - Zrelaksuj się, dobrze?
Pewnie się dowiemy więcej przez pięć minut pogawędki...
niż wy po miesiącu szpiegowania.
Okay, teraz wszyscy zachowują się normalnie.
- Kto to? - Juhu!
To Carol Peterson z sąsiedniego domu.
Po cholernych ciastkach.
Witajcie. Witamy na ulicy Mayfield. Jesteśmy waszymi sąsiadami.
Przynieśliśmy deser...
Mama w domu?
Proszę, synku. Coś słodkiego.
Trudno uwierzyć, że mieszkacie tu już miesiąc...
a my nie przyszliśmy się przywitać.
Jestem waszym sąsiadem, nazywam się Ray Peterson. To moja żona, Carol.
To Bonnie, a to...
Rumsfield.
Nie dosłyszałem twojego imienia.
- Hans. - Hans.
Dobre, chrześcijańskie imię. Hans Christian Andersen.
- Jesteś katolikiem? - Nie wiem.
Ładna dziewczyna.
- Twoja koleżanka? - Nie, kupione z ramką.
- "Nie, kupione z ramką"? - Tak.
Czy to jadalnia?
Przestraszył mnie pan.
- Wujek Reuben. - Jak się pan miewa?
To pan mieszka w sąsiednim domu.
- Może nalejemy sobie kawy? - Ja to zrobię.
Co byście powiedzieli, jakbyśmy sobie usiedli i pogadali, co, Reub?
Są w środku, dobrze. Stoją sobie.
Świetnie. Nie martwcie się chłopaki, poradzę sobie.
- Bardzo dziękuję za pomoc. - Nie ma sprawy. Bądź ostrożny.
To niebezpieczne z tym kablem itd.
Dziękuję za radę.
- Uwaga! - Ostrożnie!
- Pilnuję. - Udało ci się?
Wszystko dobrze, w porządku.
Rzućcie mi narzędzia.
Wilgotno dzisiaj.
Tak, nie udaje mi się jakoś nic zrobić z włosami.
Sardynkę?
Próbuję się ograniczać.
Sardynkę?
Jak wam się podoba Hinkley Hills?
My je uwielbiamy.
- Czyż nie? - Tak.
Klopek. Czy to słowiańskie nazwisko?
Nie!
Około dziewiątki na skali napięcia, Reub.
Jak wam się tu podoba jak dotąd?
Bardzo wygodny dom, czyż nie?
Dobre, solidne ściany.
Dobre, solidne podłogi.
Ma pan kogoś związanego w piwnicy, Reub?
To od kurzu. Przepraszam.
Więc...
tylko ty i wujek mieszkacie w tym domu, synku?
- Nie... - Proszę, to mała rodzina:
ja, chłopak...
i mój brat, lekarz.
Czyż nie będzie miło mieć lekarza w sąsiedztwie?
To wspaniale, że udało wam się zachować całe to oryginalne drewno.
Nigdy tu nie byłam, gdy mieszkali tu Knappsowie.
To strata dla Knappsów.
Zabawne, nie pamiętam bym widział wóz meblowy przed domem.
Nie rozumiem. Stał na zewnątrz cały dzień!
- Naprawdę? - Powiedzcie, jak...
się u was przedstawia sprawa ścieków?
Kiedy pada, u nas w domu...
piwnica jest od razu zalana.
Piwnica? Rayowi przyszedł do głowy świetny pomysł.
Może powinniśmy pójść sprawdzić piwnicę.
Może to pana brat na dole...
pukał w sufit parę minut temu.
Kto to wie?
Jakiego typu lekarzem jest pański brat?
Może go pan sam spyta?
A, mamy gości.
Coś w tym rodzaju.
Mój brat, lekarz.
Werner Klopek. Miło was poznać.
Ray Peterson.
Proszę wybaczyć rękawiczkę.
Pomyślałem, że świeczki będą romantyczne dla dam.
- Och. - Są urocze.
Przepraszam za farbę.
Właśnie kończyłem jeden z moich obrazów.
Malowanie mnie relaksuje.
- Cukier zastępczy? - Nie, dziękuję.
To nieładnie z naszej strony, że się wcześniej nie przedstawiliśmy.
Moja praca wymaga samotności.
Wciąż się przeprowadzamy.
Wiecie, że musieliśmy się przeprowadzić 4 razy przez kilka lat?
Wszystkie te przeprowadzki muszą być dla ciebie bardzo uciążliwe, Hans.
W rzeczy samej. I jutro...
Jutro musimy wszyscy iść na uniwersytet...
żeby omówić następne przeniesienie.
Nie. A dopiero się zaznajomiliśmy.
To szkoda. Czyż to nie szkoda, kochanie?
- Szkoda. - Kto to mówi?
Właśnie mówiłem dzisiaj Hansowi...
jak byłoby miło...
poznać wszystkich naszych sąsiadów...
I proszę bardzo.
- Właściwie nie wszystkich. - Tak?
Walter, staruszek z domu obok.
- Nie wiemy gdzie się podział. - O Boże! Jezu Chryste!
Przepraszam!
Okropna sprawa z tymi staruszkami.
Właśnie niedawno mówiliśmy...
że taki staruszek mógłby po prostu zniknąć...
z powierzchni ziemi bez uprzedzenia.
Zniknąć. I nikt by już go więcej nie zobaczył. Bez śladu.
Prawda? Wczoraj, czyż nie? Właśnie wczoraj o tym mówiliśmy.
Wierzę.
A może damy sobie spokój z tymi ugrzecznionymi rozmówkami?
Co to za cholernie dziwaczny odgłos wciąż się stąd wydobywa?
Chyba powinniśmy pójść...
Co pan ma w piwnicy, Herr Klopek?
Powiedz mu co widziałeś. Powiedz mu.
- Muszę skorzystać z łazienki. - Ray, pamiętasz poprzednią noc?
- Mówiłeś, że kopali. - Niech pan tego nie otwiera!
Trzyma pan konia w piwnicy?
Czy to włamywacz?
Nie, to Art.
- Inny sąsiad? - Ten gruby.
Dalej, ty parszywy kundlu!
Przepraszam, jeśli Landru was przestraszył.
- Jego rozmiar przeraża ludzi. - Och, nie.
Zbyt długo się narzucaliśmy jak na jeden wieczór. Miło było.
- Żegnam, doktorku. Na razie, Reub. - Pa, Hans.
Tak, doktorze. Było miło.
- Wszystko dobrze? - Tak, wszystko dobrze.
Powtórzmy to. Wkrótce.
- Sami wyjdziemy. Skarbie? - Dobranoc.
Okay, przyznaję. Są nieco ekscentryczni.
"Nieco ekscentryczni"? Carol...
- Ale to nie znaczy... - Daj spokój!
- że posiekali Waltera na kawałki! - Ci ludzie to kompletni psychole!
Ray, co sądzisz?
Tak, co sądzisz?
Właśnie. Jesteś bardzo cichutki, Ray.
Może byś się trochę włączył?
Myślę, że są w porządku. Myślę, że Bonnie i Carol mają rację.
- Widzisz? - To wspaniale, Ray.
Otwórz drzwiczki, pociągnij linkę i wyskocz zostawiając nas.
To wspaniałe, zwłaszcza że ty to wszystko zacząłeś.
Hej! Kto to zaczął, ty rybi karku?
Ty to wszystko napędzałeś!
To wasz chłopak podglądał, jak kopali na podwórku!
Skarbie, czy mogłybyście nas z Bonnie przeprosić na moment?
Myślę, że powinienem trochę pogadać z chłopakami.
Dobrze widzieć, że się opamiętałeś, kochanie.
Tylko minutkę lub dwie.
O co chodzi, Ray?
Bierzesz stronę bab przeciwko nam? O to chodzi?
Jesteś całkiem pod pantoflem, czy co?
Czemu po prostu nie wyjmiesz jaj z torebki swej żony?
Postaw się raz w życiu.
Hej, Ray, daj spokój. To tylko taki zwrot.
To żart. On się wygłupiał.
To szmata Waltera. Masz perukę Waltera. Też mi coś.
Miałeś to w portkach cały dzień?
Po tym jak znalazłeś to wczoraj w domu Waltera...
Wcisnąłem to przez otwór na listy.
Skąd to teraz wziąłeś?
Od Klopków? Rany.
Po tym jak pies wyszedł z piwnicy...
znalazłem to wciśnięte między magazyny...
adresowane do Waltera.
A więc to znaczy...
że Klopkowie wrócili do domu Waltera...
i zabrali perukę.
Co teraz zrobimy, żołnierzu?
Słyszałeś, jak mówili, że jutro gdzieś jadą.
Jak tylko odjedzie samochód...
przejdę przez parkan i nie wrócę, zanim nie znajdę zwłok.
Nie pozwolę, by ktoś zabił starszego sąsiada, i by mu to uszło na sucho.
Panowie, jesteśmy gotowi.
Skarbie, wiesz co mógłbyś zrobić?
Pozbieraj płyty chodnikowe z ogrodu i poukładaj je przy przejściu.
Tak, to dobry plan.
Tylko że umówiliśmy się z Artem, że zagramy dziś w golfa.
Nie miałam na myśli od razu. Nienawidzisz golfa.
Mam wakacje. Chcę się wydostać z domu.
Myślę że po tygodniu, jaki ci zaserwowałem, ty też pewnie chcesz.
Dlaczego mam wrażenie, że próbujesz się mnie pozbyć?
Nie będzie mnie cały dzień. To dobra okazja, byś odwiedziła Evelyn.
A ty baw się dobrze u kuzynów.
Nie cierpię ich, tato. Rudy to kretyn...
- a Diane śmierdzi. - Miłego weekendu.
Do zobaczenia później.
Hej, Carol, widziałaś moją nową rękawicę do golfa?
Kupiłem ją, by nie dostać odcisków przy grze w golfa.
Będziemy tyle grali. Naprawdę.
Strzał!
Myślisz, że uwierzyła?
Steve, gościu. Co się dzieje?
Musisz tu dziś przyjechać. Będzie na żywo.
Nie, musisz.
Coś się zaraz wydarzy. Nie mogę ci powiedzieć.
Jesteś pewny, że wiesz co robisz, Art?
Masa prądu przechodzi tymi drutami.
Przetniesz niewłaściwy drut, zamienisz się w skwarek.
Elektryczność to nasz przyjaciel.
Poza tym, chcemy pozbyć się alarmu czy nie?
Myślałem, że moglibyśmy ominąć parkan i znaleźć inne wejście.
Nie wiadomo ile tam mają zasadzek.
Nie, mogę załatwić wszystko jednym cięciem.
- Tak, kapitanie? - Zgadza się.
Syrena. Niezłe, co?
Mogę łapać wszystkie policyjne kanały...
oraz kanały z elektrowni na tym cacku.
- Bądź ostrożny, Art. - W porządku, Ray.
Musimy się spieszyć. Dzień ucieka.
Gdzie powinniśmy kopać, jak się już tam dostaniemy?
Zacznijcie z tyłu a potem w piwnicy.
Bądź ostrożny. Pomału, dobrze?
Mam na drugie imię bezpieczeństwo.
Myślałem że ma na drugie Louis.
Pewny jesteś, że dasz sobie z tym radę?
Nie sądzę, by wiedział co robi.
Czemu ty nie poszedłeś?
To bardzo wysoko.
Jezu!
Jezu Chryste! Wezwij karetkę!
Wszystko w porządku.
- Kopnęło mnie, ale już jest dobrze. - Możesz stać?
Spróbuj tego.
O, tak, tak lepiej.
Jezu.
Patrz na moje palce. Mam czarne paznokcie.
- Plomby mi się rozgrzały. - Popatrzcie tylko.
Udało mu się trafić na dobry przewód. Alarm nie działa.
- Dobra robota. - Gratulacje.
Przybij piątkę. Założę bazę łączności.
Dobra.
- Masz, będzie ci potrzebne. - Proszę.
Hej, Rumsfield! Gościu!
Co robisz z tą bronią?
Zamknij się i maluj swój cholerny dom!
Rany! Dobra.
Oddział Specjalny nr 1, tu Orle Oko.
Droga otwarta.
Odbiór, Orle Oko. Przechodzimy.
Odbiór.
Czerwony Łazik, Czerwony Łazik, niech idzie Ray.
Dobra. Teraz...
Czerwony Łazik, Czerwony Łazik, niech idzie Art.
Świetnie. Odbiór.
Robi się okropnie gorąco.
Robi się gorąco, Art.
Czemu sam nie wykopiesz jakiejś dziury?
Sprawdzałem tą. Poza tym, radio... Pilnowałem...
Okazuje się, że jest z tym więcej roboty niż myśleliśmy.
Może sprawdzimy w domu? Pewnie jest tam dużo chłodniej.
Dobra myśl. Spróbujmy w domu.
Zaczniemy od piwnicy.
Zaczniemy od piwnicy i pójdziemy w górę.
Ray, myślę że dlatego nic nie znaleźliśmy w ogrodzie...
że pewnie nikogo tam nie chowali.
Pewnie wykopywali ciała i zakopali je w piwnicy.
Istnieje taka możliwość, Art.
Proponuję zacząć od kuchni. Pewnie mają zimne piwo.
Albo jakieś kiełbaski. Jestem przeraźliwie głodny.
Zamknięte.
- Daj mi kartę kredytową. - Dobra.
- Skąd wiesz jak się to robi? - Nie wiem jak się to robi.
To i tak kiepski sklep.
Czy znasz określenie "włamanie się i wejście"?
Hej, panie Rumsfield! Hej, gościu!
Chciałbym pana poznać z moim kolegą.
- To Steve Kuntz. - Hej, gościu.
Przyszedł się poprzyglądać.
Wspaniale.
Hej, gościu, kiedy będzie wielkie otwarcie?
- Za dwie godziny idę do roboty. - Odpieprz się człowieku!
Wyrzuć tego palanta ze swego ogrodu!
- Wyjdź z mojego ogrodu, palancie! - O co mu chodzi?
Wynoś się!
Ray, popatrz na rozmiary tego pieca.
To musi mieć z 80 lat.
Takie stare domy muszą być trudne do ogrzania.
Ten dom nie jest taki duży.
Po co mu u diabła taki piec?
Musiał go przerabiać, bo ten przewód jest całkiem nowy.
Przechodzi aż tam, i potem do góry przez dziurę w suficie.
Widziałem go w salonie.
Termostat na piecu domowym...
Jak sądzisz, powinien dochodzić do 5,000 stopni?
To pewnie stąd ten hałas.
Patrz na to wszystko, co tu poskładali.
- Założyli instalację na baterie. - Jest ich chyba ze 40.
Patrz, tu się włącza.
To nie jest zwykły piec.
Co to takiego?
Hej, Rumsfield!
Rewelacja!
Panie Rumsfield, wszystko w porządku?
- Jezu, tak, wszystko dobrze. - To było super, gościu.
- Art, patrz. Znalazłem! - To piasek.
Musieli spalić jego ciało w piecu...
a potem tu spalili kości.
Co teraz?
Powiem mu, że zbudowali tu krematorium.
Nie mów mu. Będzie chciał przyjść. Zaczekaj aż coś znajdziemy.
Ray, to może zająć całą noc.
Panie Rumsfield, udało wam się wysadzić korki w całej okolicy.
Chyba w całej południowej części miasta.
Ricky, zamknij się!
Skoczymy do MacDonalda.
- Chcesz hamburgera? - Nie ma mowy!
Nie możecie teraz iść. To najlepsza część.
- Zadzwoniłem po pizzę. - Dobra!
Ray, musimy sobie dać spokój. Nie pochowaliby go tak głęboko.
Kto oprócz nas kopałby tak głęboko w tym błocie?
To był metal! Trafiłeś na kryptę!
Pochowali go w krypcie! Przyniosę palnik! Zadzwonię, by przynieśli!
Halo! Hej...
Orle Oko, tu Oddział Specjalny nr 1. Znaleźliśmy Waltera!
Zaraz tam będę! Kop! Tak! Znaleźliśmy go!
Mamy cię, Reub.
Miałeś nas za głupców, ale się myliłeś.
Panie Weingartner! Art!
Patrz! Popatrz! Patrz! Teraz!
Kontynuuj. Ja...
Walter!
Ray! Raymond!
Słuchaj mnie uważnie.
Mamy problem.
Hej, Ray, zgadnij kogo nie ma w piwnicy? Waltera!
Wrócił! Wrócił!
Klopkowie! Z gliniarzami!
Zatrzymaj ich. Pójdę po Raya.
- Zajmij ich czymś! - Dobra, okay.
Zatrzymaj się! Nie jedź dalej!
Jedziesz! Zatrzymaj się!
Hej, oficerze, niech pan zaczeka.
W domu moich rodziców jest pełno ludzi...
i zjadają im całe jedzenie!
Ray, Walter się zjawił! I Klopkowie!
- Ricky tam jest... - Trafiłem w rurę od gazu! Wiać!
- Gaz! - Uciekajcie!
- Co się tu dzieje? - Dzięki Bogu, że jesteś.
- Nie ma problemu, sir. - To nie jest sprawa dla policji.
Trafiliśmy w rurę od gazu! Jest pełno gazu!
Wybuchnie!
- Dobra! - Ricky umie zorganizować imprezę.
Czy to był pana dom?
Coś się tam rusza.
Ray, znalazłeś, tak?
Zanim wybuchło, znalazłeś, tak?
Hej, powiedz że znalazłeś. Znalazłeś, prawda?
Zanim wszystko wybuchło musiałeś to znaleźć.
Czeka pana rozprawa.
Boże, co się dzieje?
Proszę o uwagę. Proszę zostać za barykadą.
- Może się pani cofnąć? - Mieszkam tu. To mój dom.
Przykro mi, muszę uzyskać zgodę kompanii gazowej.
- Mogę zaświadczyć. Ona tu mieszka. - Pytałem pana?
Może tu pani wrócić?
- Skarbie, co oni ci zrobili? - Obcięłaś włosy.
Podoba mi się.
Mówię panu, oficerze, w tym domu jest pochowane ciało.
- Staruszka, pana Seznicka, tak? - Tak, staruszka, co tam siedzi...
- pochowane w tym domu, Sherlocku. - Niech pan sobie nie pozwala.
Gdzie on był?
Pan Seznick był w szpitalu do 20.00 wieczór.
W poniedziałek wieczorem miał palpitacje serca.
Zadzwonił po córkę i zięcia i zabrali go do szpitala.
A co z peruką? Znaleźli perukę u nich w domu.
- Jego perukę. - Klopkowie odbierali jego pocztę.
Doktor zabrał perukę razem z listami i gazetami.
"Doktor"? Chyba pan nie wierzy, że jest prawdziwym lekarzem?
Tak, wierzę.
Jest nawet bardzo znanym patologiem, przyjacielu.
Sądzę, że ma pan dużo szczęścia, że nie zabił go pan tym wybuchem.
Tak, dziękuję mojej szczęśliwej gwieździe.
- Zajmij się tym tumanem. - Przykro mi z powodu samochodu.
Zniszczenie własności prywatnej. Zniszczenie własności publicznej.
Trzy przestępstwa kryminalne.
Niepokojenie, napad, wandalizm.
I ten biedny staruszek twierdzi że otrzymał żądanie okupu...
gdzie pisze pan, że porwał mu psa!
Czy pan mnie słyszy, panie Peterson?
Bardzo mi się podobają twoje włosy, skarbie.
Wiesz co, to nic nie zmienia.
Myślą, że mają z głowy, ale nie ma tak.
Nie, nie ma. Czyż nie, Ray? Powiedz im.
Mamy na nich dowody, tak?
Kiedyś rozkopią ten ogród...
i znajdą resztę szkieletu od tej kości.
- Może to nie Walter, ale... - Zamknij się, Art!
Nie umiesz przestać?
Spójrz na mnie!
Jestem wrakiem człowieka, Art.
- Spokojnie... - Żołnierze!
Zostaw ich w spokoju! Zostaw ich już!
Nic nam nie zrobili.
Dobra, są inni! Trzymają się na odległość!
Masz im to za złe? Mieszkają obok ludzi włamujących się do ich domu...
i podpalających go, gdy ci się oddalą na parę godzin.
Pamiętasz co mówiłeś o ludziach mieszkających na przedmieściach?
Takich jak Skip?
O ludziach co strzygą trawniki 800-setny raz i potem im odbija?
To my! To nie oni! To my!
To my przeskakujemy parkany i zaglądamy przez okna!
To my rozrzucamy śmieci po ulicy i rozpalamy ogniska!
To my się zachowujemy podejrzliwie i paranoicznie, Art!
To my jesteśmy wariatami! My! Nie oni!
To my.
Nie wiem co powiedzieć.
Chcesz, żebym się przeprowadził?
- Zabiję go! - Zwariowałeś!
- Odsuń się! - Przestań!
Przestańcie!
- Przestańcie! - Nieważne! Wyleciałem w powietrze!
Zabierzcie mnie do szpitala!
Weźcie mnie do szpitala. Jestem chory.
Oko mnie boli.
Skarbie? Dowiem się...
do którego szpitala cię zabierają...
i pojadę za tobą.
- Okay? - Okay, skarbie.
- W porządku? - Tak, w porządku, Carol.
Okay, gnojki, złaźcie z mojego samochodu!
Gościu, powinieneś się trochę wyluzować.
- To dla ciebie! - Dostawca pizzy.
Ty imbecylu! Ty kretynie!
Kto to?
Doktorze Klopek,
tak mi przykro.
Wie pan, panie Klopek, jak wyjdę z więzienia...
pomogę panu odbudować dom.
Sam będę pracował. Mam narzędzia.
Ojciec Carol podarował mi właśnie nowy zestaw narzędzi.
Czy wyglądam na idiotę, panie Peterson?
Czy pan mnie bierze za głupca?
Udało się panu oszukać innych, Peterson...
ale nie oszuka pan mnie.
Oszukałem innych?
- Ale nie oszukał pan mnie. - Nie?
Nie.
Nie zrozumiałem czegoś?
Niech pan da spokój, panie Peterson.
Był pan u mnie w piwnicy.
Musiał pan zaglądać do pieca.
Widziałem pana piec, doktorze...
ale pomyślałem, że czyjś piec to prywatna sprawa.
Widział pan jedną z moich czaszek?
Tak. Wiem, że pan widział.
Należała do pana sąsiada.
Nazywał się Knapp.
Zabraliśmy ich dom.
Proponowałem, że go kupię, ale wie pan jacy są staruszkowie.
Przyzwyczajają się.
Wie pan, doktorze Klopek, chyba zapomniałem portfela.
Niech pan zatrzyma femorę.
Chcę moją czaszkę.
Albo wezmę pańską.
Hans.
Dostawca pizzy!
Tak! Tak trzymać!
Nieźle.
Areszt obywatelski!
Ja, Ray Peterson, biorę pana w areszt obywatelski...
za próbę zabicia mnie!
Ten człowiek nie wie o czym mówi.
- Areszt obywatelski. - Och, Ray.
Nie zaczynaj ze mną, Carol. Przyznał się. Zamordowali Knappsów.
- Jest nienormalny. - Hej, Sherlock.
Niech Klopkowie powiedzą panu gdzie pochowali nieboszczyków.
Nie ma pan nieboszczyka. Nie ma pan dowodów.
Już pan ma.
Czy to pana samochód, panie Klopek?
Idziemy, doktorze.
Hej!
Pinokio!
Dokąd idziesz?
Mam cię!
Nawet nie drgnij, synalku.
Byłem w buszu 18 miesięcy, i mogę ci złamać kark w okamgnieniu.
Myślę, że wiadomość dla psycholi, fanatyków i morderców...
oraz wszelkich świrów dookoła świata...
to by nie zaczynali z mieszkańcami przedmieść, bo im się to nie uda.
Nie wystarczy nam strzyżenie trawników...
ani czyszczenie samochodów czy malowanie domów.
Dorwiemy ich, Don. Dorwiemy ich.
- Cześć. - Cześć.
Co będziesz teraz robić?
Spakuję się i pojadę nad jezioro.
Dorwaliśmy ich, sąsiedzie.
- Z daleka od niego. - Hej, chłopaki.
Chcecie skoczyć do Bowl-O-Rama na piwo czy coś takiego?
Człowieku, ale mnie przydusiłeś. To brutal.
Jak ten palec? W porządku?
Dokąd idziecie?
Na wakacje.
"Wakacje"? Zwariowałeś? To ogromne wydarzenie.
Przyjedzie Geraldo Rivera i odkopie piwnicę Klopków!
To będzie nadawane przez satelitę na cały świat, na żywo!
Art!
Żona wróciła.
- I twój dom się pali! - Art, gdzie jesteś?
Moja żona wróciła!
Panie Peterson, dokąd pan idzie?
Dopiero się zaczyna na dobre.
Wyjadę na trochę, Ricky.
Miej oko na okolicę.
Dobra jest, panie Peterson.
Nie ma sprawy.
Boże, jak ja kocham tę ulicę.