NIKOGO NIE INTERESUJĄ MOJE MAJTKI
Lisa, możesz ciszej?
Robię dyrektorowi Skinnerowi telefoniczny żart.
W samej rzeczy, moja lodówka nie działała. Dzięki tobie
uniknąłem jej uszkodzenia. Dziękuję, anonimowy młodzieńcze.
To mój pokój i mogę robić w nim, co chcę.
Tak? To ja mogę robić, co chcę, w swoim pokoju.
Bart, przestań!
ŻYCIE ŁOBUZA
Mogę to robić cały dzień.
Liso, przestań hałasować. Staram się naprawić aparat twojej matki.
A teraz spokojnie…
Potrzebuję większego wiertła.
MIŁOŚĆ W CZASACH NIKCZEMNOŚCI
Rany, morze naprawdę faluje.
Nie bardziej niż pani szczodry biust, milady.
Czy ten kolczyk znaczy, że jesteś piratem?
Tak jakby.
Morze się uspokoiło.
A tylko w słodkich objęciach ciszy dwoje kochanków naprawdę…
Cóż za hałas. Mam dość na ten wieczór.
Liso, przestań proszę dmuchać w seks…
Przestań grać na saksofonie, o to mi chodziło.
Mamo, będę miała przesłuchanie do szkolnej orkiestry
i muszę ćwiczyć.
Przepraszam, ale poświęciłam swój bardzo drogi aparat
tylko po to, żeby mieć trochę ciszy.
Dobra, będę grać na zewnątrz.
Słuchajcie, to muszą być dźwięki trąby Gabriela.
- Wiecie, co to znaczy? - Super! Dzień Sądu Ostatecznego!
SZKOŁA PODSTAWOWA W SPRINGFIELD
Za 45 sekund odkładamy ołówki.
Liso, co ma być w siedem?
Sorki, Ralph. Przez to testowanie jako sposób
ewaluacji uczniów straciłoby sens.
- Mój kot wabi się Mittens. - Trzy, dwa, jeden i kończymy.
A teraz ustne pytanie dodatkowe. Czego naprawdę szukał
Krzysztof Kolumb, kiedy odkrył Amerykę?
Może wyjątkowo ktoś inny niż Lisa?
Ralph, lepiej, żeby to nie było o twoim kocie.
No dobrze, Li…
Kolumb szukał drogi do Indii.
Allison, dobra odpowiedź. I to w pierwszym dniu w szkole.
A podczas kolejnego rejsu
Kolumb odkrył to, co obecnie jest Ameryką Południową.
Pani Hoover nigdy przeze mnie nie zrobiła „u-la-la”.
Cześć, Allison. Jestem Lisa Simpson. Świetnie wreszcie poznać kogoś,
kto ma wiedzę przewyższającą poziom normalnego ośmiolatka.
W zasadzie mam siedem lat. Przeskoczyłam jedną klasę,
bo nudziłam się w pierwszej.
To na dodatek jesteś ode mnie młodsza?
- Masz kłopoty z oddychaniem? - Nie, lubię wąchać drugie śniadanie.
Ojej, nigdy wcześniej nie spotkałam kogoś, kto przeskoczył klasę.
Dziwne, że ciebie nie przenieśli.
Jesteś wystarczająco mądra.
Pewnie była taka możliwość,
ale byłam zbyt przywiązana do przyjaciół.
Z drogi, móżdżyco.
Cześć, Sarah.
No, lecę już. Muszę ćwiczyć do przesłuchań do orkiestry.
Ja też! A na czym grasz?
- Na saksie. - Ja też!
- Chcę grać na pierwszym saksofonie. - Ja też!
Rety, mamy tyle wspólnego, że na pewno będziemy przyjaciółkami.
- Ja też. - Ja też.
- Pospiesz się i kończ jedzenie. - Dobrze kierujesz, chłopcze.
Ostry prawy! Ostry lewy! Kot! Jeleń! Starzec!
Przewrócona ciężarówka cukru.
Cukru?
JAKIM JESTEM KIEROWCĄ?
Nie martw się, stary. Masz monetę.
Dzwoń po pomoc z najbliższego telefonu. Popilnuję wszystkiego.
Cukier nie jest tak słodki jak pan.
Homerze, to było bardzo przyzwoite.
Wygraliśmy w totka! Białe złoto…
Słodzik.
- Tato, czy to nie jest kradzież? - Przeczytaj statut miasta, chłopcze.
„Pożywienie, które dotknęło podłoża,
zostanie przekazane wioskowemu głupkowi”.
A ponieważ nie ma go w zasięgu wzroku, bierz się za łopatę.
- Mamo? - Co?
Dlaczego ciągle gniję w drugiej klasie,
zamiast skoczyć wyżej?
Nie wiem, kochanie, ale to chyba szkoła podejmuje takie decyzje.
A rozmawiałaś kiedykolwiek z kimś ze szkoły?
Wykonałaś jakieś telefony w mojej sprawie?
Może mogłabyś być „milsza” dla dyrektora Skinnera,
- jeśli wiesz, co chcę powiedzieć. - Liso…
Jestem miła.
Homerze, cieszę się, że zrobiłeś obiad,
ale to jedzenie dziwnie smakuje.
- Zęby mnie bolą. - Bo władowałem tam kupę cukru!
BARDZO SŁODKI SŁODKI CUKIER
Marge, przybiła nasza łódź.
Znalazłem w lesie 250 kilo cukru,
który mam zamiar sprzedać bezpośrednio klientom
po bardzo niskiej cenie dwóch dolarów za kilo.
Ale w sklepie kilo kosztuje 70 centów.
I nie ma w nim paznokci ani szkła.
To są bonusy.
O, zaślepka!
Twoja kolej, Jimbo.
Widać, że ktoś ćwiczył całe lato.
- Witamy na pokładzie. - Tak!
Moja lutnia!
Lisa Simpson, próba na pierwszy saksofon.
Bardzo ładnie, teraz Allison Taylor, także na pierwszy saksofon.
Och, dziewczynki, ta decyzja jest bardzo trudna.
Obie jesteście bardzo dobre.
To chyba załatwia sprawę…
Było blisko, Liso, ale udało ci się.
Wygrałam?
Nie, udało ci się odzyskać przytomność. Allison wygrała.
Och, to był tylko sen.
Było blisko, Liso, ale udało ci się.
Wygrałam?
Nie, udało ci się odzyskać przytomność. Alison wygrała.
I uwierz mi, to nie jest sen!
Mamo, potrzebuję pomocy. W szkole jest dziewczyna,
która jest mądrzejsza i młodsza ode mnie i lepiej gra na saksie.
Czuję się przeciętna.
- Dla mnie zawsze będziesz numerem jeden. - Halo! Mamo! Pierworodny słyszy!
No… moją dziewczynką numer jeden.
No do jasnej…
Kochanie, nigdy nie będziesz szczęśliwa, jeśli zawsze będziesz chciała wygrać.
Możesz być świetna,
ale zawsze ktoś będzie lepszy od ciebie.
Zawsze uważałam, że mam najwyższe włosy.
Ale po wycieczce do Graceland zmieniłam zdanie.
Ale ona jest ode mnie lepsza we wszystkim, co czyniło mnie wyjątkową.
Uwierz mi, że ona boi się ciebie bardziej niż ty jej.
Mówisz o misiach, mamo.
Cukrowy facet.
Dostawa cukru do drzwi? Świetny pomysł.
O co chodzi, matko?
Rozmawiam z cukrowym facetem.
Matko, jestem już duży. Mogę robić, co chcę. Przepraszam pana.
Dzięki, Simpson, teraz mam szlaban.
Hej, Allison, jaka jest odpowiedź na dziewięć?
- Nie mogę ci powiedzieć, Ralph. - Ja też nie mogę, Ralph.
Nie odzywaj się do mnie.
- Kujonka! - Lamuska!
- Dzięciołka. - Zostawcie mnie w spokoju.
Ach, kiedyś to moja twarz lądowała w błocie.
To okropne, że jesteś taka smutna, Liso.
Chyba że chodzi o gumowego pająka na twojej sukience.
O, to dobry pomysł.
Notatka na później. Włożyć gumowego pająka do sukienki Lisy.
Mam! Może wygrzebię jakieś brudy na Allison?
Pamiętasz, jak zdjęcie Milhouse’a przeze mnie było w Poszukiwanych?
- Bawi się na drabinkach. - Musimy go dorwać żywcem.
O nie, znowu to!
Doceniam ofertę, ale to wbrew
mojemu kręgosłupowi moralnemu.
Jak wolisz. Jeśli zmienisz zdanie, to moja wizytówka.
Nie potrzebuję tego, mieszkasz w pokoju obok.
Notatka. W przyszłym roku zamów mniej wizytówek.
A ty myślałaś, że nic nie zarobię.
Jak czekałem na autobus, znalazłem dolara.
Jak „zarabiałeś” tego dolara, to straciłeś 40 dolarów, bo nie poszedłeś do pracy.
Dzwonili z fabryki i jeśli jutro nie przyjdziesz,
- to w poniedziałek też nie musisz. - Juhu! Cztery dni weekendu!
Jestem ponadprzeciętna. Nawet jeśli Allison jest przede mną,
bycie drugą to nie wstyd.
Wynajem aut Avis ma zaszczyt przedstawić
drugi najlepszy zespół w Ameryce.
Powitajcie gorąco: Garfunkel, Messina, Oates i Lisa
zagrają swój hit z pozycji drugiej „Urodzeni, by być drudzy”.
Przyszliby na koncert tylko po to, żeby nas wygwizdać?
Lis, sprawdziłem trochę tę osobę, Allison,
chociaż wiem, że to wbrew twojemu kręgosłupowi moralnemu…
Dawaj.
- Chwila, tu nie ma nic złego. - Tak, czysta jak dentysta.
Ale dałem cynk FBI na temat
miejsca pobytu naszego drogiego Milhouse’a.
- Przyrzekam, nic nie zrobiłem. - Nie obchodzi mnie to.
Au! Moje okulary!
Muszę przestać być tak małostkowa.
Powinnam być przyjaciółką Allison, nie jej przeciwniczką.
Wiesz, ona jest cudowną osobą.
Świetnie, Lis.
Po co konkurować z kimś, kto i tak ci skopie tyłek?
Moje słowa zabrzmiały lepiej.
Cieszę się, że przyszłaś, Liso, naprawdę chcę się z tobą zaprzyjaźnić.
Jesteś cudowna.
Cześć, Liso. Jestem profesor Taylor, ojciec Allison.
- Słyszałem o tobie wiele dobrego. - Naprawdę? Ja…
Nie bądź taka skromna. Cieszę się, że jest ktoś,
kto z nami zagra w anagramy.
Bierzemy nazwy własne i zmieniamy układ liter,
żeby utworzyć inne słowa.
Na przykład, no nie wiem… Jerzy Stuhr.
- Herszt jury. - Świetnie.
Dobra, Liso…
Borys Szyc.
Bory z Ssyc.
Jak na pierwszy raz całkiem nieźle.
Wiesz co, mam piłkę. Chcesz poodbijać?
Co to jest?
To na szkolny konkurs dioramy.
Już skończyłaś? Konkurs jest dopiero za kilka tygodni.
Liso, mówimy o dioramach. Kto by czekał?
Wybrałam Serce oskarżycielem Edgara Allana Poe.
To sypialnia, w której zamordowano staruszka.
Jest zakopany pod tymi deskami.
Patrz, użyłam starego metronomu,
żeby udać bicie serca, przez które zwariował zabójca.
Ładnie, co?
Świetnie, naprawdę świetnie.
Och, uciekła ci, co? Próbuj dalej.
Muszę chronić cukier.
Złodzieje są wszędzie. Silni muszą pilnować słodkiego.
Słodkie…
Homer?
W Ameryce najpierw masz cukier,
potem władzę, a na końcu kobiety.
Homer!
- Co? - Zapomnij
o pilnowaniu tego głupiego cukru. Popadłeś w paranoję.
Tak? Czyżby?
Witam.
Koleżko, skąd wziąłeś cukier do swojej herbatki?
Ukradłem, gdy przez sekundę nie uważałeś.
I zrobiłbym to ponownie.
- Do widzenia. - Widzisz, Marge?
Homer, kiedy porzucisz ten głupi plan?
Nigdy, Marge, nigdy!
Nie potrafię żyć tak konwencjonalnie jak ty.
Chcę przeżyć wszystko. Przerażające doły, oszałamiające wzniesienia, kremowe środki.
Oczywiście, elity mogą poczuć się urażone
moim aroganckim postępowaniem i zapachem piżma.
Och, nigdy nie zostanę ulubieńcem tak zwanych ojców miasta,
którzy mielą językami, mają ugłaskane brody
i mówią: „Co by tu począć z tym Homerem Simpsonem?”.
- Słuchaj, pozbądź się tego cukru! - Nie!
Hej, wypad z mojego cukru! Złe pszczoły!
Jakoś się potrafią bronić.
Patrz, Bart. Prawie mnie to zabiło.
Ale ręcznie stworzyłam wszystkie 75 postaci z Olivera Twista.
A teraz wisienka na torcie: potężna burza śnieżna.
Super.
W porządku jest?
Ważne, że przeżyliśmy.
Kogo ja oszukuję?
Nie ma szans, żebym pokonała Allison.
Oczywiście, że są.
Ale trzeba być nieco podstępnym,
nieco przebiegłym oraz, jak mówią Francuzi,
- à la Bart. - Zrobię wszystko, co trzeba.
Zatem witamy w dolnych rejonach duszy.
Zrobimy tak.
Jutro rano, kiedy Allison wyjdzie z domu,
oblejemy ją wodą z węża ogrodowego,
przez co będzie cała przemoczona, a my względnie susi.
Względnie?
Cóż, mogą być jakieś rozpryski.
Bart, nie zwyciężymy dzięki temu, że będzie mokra.
No ale możemy dokonać sabotażu jej makiety,
upokorzyć ją na oczach uczniów i nauczycieli.
Doskonale!
A potem dokonamy dzieła najbardziej traumatycznym potopem z węża ogrodowego.
Dość już tego węża!
MIÓD GOLDSBORO
Bardzo tu dziś spokojnie.
Tak, nieco zbyt spokojnie, jeśli wiesz, o czym mówię.
Obawiam się, że nie wiem.
Rozumiesz, pszczoły zwykle hałasują.
- Brak hałasu to brak pszczół. - A, teraz rozumiem.
- Patrz, jedna leci! - Do Pszczołolotu!
- Czyli naszego chevroleta? - Tak.
Bardzo sprytnie, Simpson. Zwabiłeś nasze pszczoły do swojego cukru,
a potem chciałeś je nam odsprzedać po wyższej cenie.
- Jak teraz stoją ceny pszczół? - Simpson, ty diaboliczny…
Jesteśmy gotowi zapłacić ci dwa tysiące dolarów za ten rój.
Stoi!
Chwilunia, pszczoły odlatują.
Nie! Mój cukier się topi! Co za świat.
Nie ma już cukru.
- Przykro mi, Homie. - W porządku, Marge.
Mam nauczkę.
Jeden człowiek to za mało na górę cukru.
Teraz wiem, dlaczego Bóg daje go w takich małych paczuszkach
i dlaczego mieszka na plantacji na Hawajach.
DZIŚ POKAZ DIORAM
„Pokaz dioram”, mój ulubiony dzień w szkole
poza „Czwartkowym badaniem słuchu”.
„Grona gniewu”? Nie rozumiem.
Tu są grona.
A oto gniew!
Tak, świetny gniew.
Zobaczmy, co ma nasz uczeń z wymiany, Uter.
Wybrał Charliego i fabrykę czekolady.
Ja… To tylko puste pudełko.
Błagałem, żeby ode mnie zacząć, błagałem.
Lisa.
Oto jak mówią Francuzi: „le sztuczna diorama”.
Odwrócę uwagę, a ty podmieniaj.
Hej, patrzcie na mnie wszyscy! Tu jestem! Tu się obróćcie!
- Patrzcie, to Bart. - I coś robi.
Bart, przestań zwracać na siebie uwagę i wynoś się stąd.
Dobrze, kolejna propozycja, to Allison Taylor i Serce oskarżycielem.
Jestem bardzo ciekaw. Przygotuj wstążkę.
SERCE OSKARŻYCIELEM
Co to jest?
To serce krowy. Chce zrobić was w konia.
Allison, czy to ma być jakiś żart?
Nie zrobiłam tego. Miałam coś innego.
Naprawdę, młoda damo? To gdzie jest ta diorama widmo?
Nie wiem.
Przynajmniej miej odwagę się przyznać.
Pogarszasz swą sytuację tym kłamstwem.
- Tak jest. - Młoda damo, krowie serca
powinny być u rzeźnika, a nie w szkole.
No, może w sali biologicznej starszych klas,
ale to nie moja sprawa. Mnie interesuje tylko szkoła podstawowa,
a jest za późno, by coś z tym zrobić.
Szczerze mówiąc, zaczynam żałować,
- że przeszłaś do wyższej klasy. - To bicie tego okropnego serca!
To znaczy chyba coś słyszę.
To prawdziwa diorama Allison. Najwyraźniej się zaplątała.
To wszystko zmienia. Spójrzmy. Przygotuj wstążkę.
Trochę sterylnie, bez głębi. Co pani myśli?
To bardzo rozczarowujący dzień.
Dobrze, teraz Lisa Simpson.
Pokaż im, Liso.
Po tym, co zrobiłam, nie zasługuję na zwycięstwo.
- To nie zasługuje na zwycięstwo. - Co?
Teraz schodzimy na margines. Oto co przygotował Ralph Wiggum.
Nierozpakowane karty z Gwiezdnych wojen?
Czy to figurki z edycji limitowanej?
Czym jest diorama?
Luke, Obi-Wan i mój ulubiony Chewie. Są tu wszyscy!
- Jak pani myśli? - Czas na lunch.
Mamy zwycięzcę!
Przepraszam za to, co zrobiłam, Allison.
- To nie wstyd być tuż za tobą. - Dziękuję, Liso.
Wiesz co, trochę się cieszę, że przegrałam.
Teraz wiem, że porażka to nie koniec świata.
- Myślisz, że możemy być przyjaciółkami? - Ale tylko najlepszymi.
Wygrałem z mądralami!
Nie! Wookiee mi się złamał!
Ralph, chcesz z nami pograć w anagramy?
Bierzemy nazwy własne i zmieniamy układ liter,
żeby utworzyć inne słowa.
Oddech mojego kota śmierdzi jego żarciem.
Napisy: Marcin Piechota