- Ile razy nie przeszły emisji spalin? - W końcu je zatwierdzą.
Trzy razy? Nieźle ci idzie. Cztery wozy, każdy trzy próby.
Razem 12. I masz się za mechanika?
Mówiłem ci, że nigdy nie zajmowałem się lamborghini.
Ale zapewniłeś mnie, że będą gotowe na czas.
Nie mów mi tego.
To chyba niepotrzebne.
Powiem to mojemu kredytowi na 200 tysięcy.
Cały szmal jest uwiązany w tych wozach. Jeśli ich nie sprzedam, to po mnie.
- Zrozum naszą sytuację. - Te hieny depczą mi po piętach.
Byli tu 11 dni temu. Ledwo udało mi się ich spławić.
- Wiem, że dostawa się spóźnia... - Zasrane emisje.
Czy zmniejszą zanieczyszczenie, jeśli nie dopuszczą czterech wozów?
Próbowałeś ich podpłacić? Ile oni tam mogą zarabiać?
To pan Wyatt.
Jeśli nie dostanie pieniędzy do 17.30, zajmie samochody.
Oddzwonię do ciebie.
Powiedz, że na twoich oczach podpisałem czek, a potem go wysłałaś.
Proszę cię, zrób to dla mnie.
Proszę najpierw porozmawiać z panem Babbittem. Jego numer?
- Nie, jest w trasie. - Masz do niego zadzwonić...
Powiedz, że jadę na Barbados, niech zostawi numer.
Co? Mów.
Pan Bateman chce się wycofać, a pan Webb wycofuje się z nim.
Idą do Valley Motors.
Powiedz mu, że rozmawiasz ze mną na drugiej linii. Dokumenty są w drodze.
- Słuchasz mnie? - Słucham.
I że opuszczam pięć kawałków za ich cierpliwość, kumasz?
Kumam.
Panie Bateman? Właśnie dzwonił pan Babbitt.
Auta przechodzą badania emisji...
Przeszły badania emisji spalin.
Dokumenty wkrótce nadejdą.
I za panów niesamowitą cierpliwość
spuścimy 5000 na każdym samochodzie.
Tak, są panowie nadzwyczaj cierpliwi.
Doceniamy cierpliwość panów.
Dziękuję.
- Gotowa na Palm Springs? - Chcesz jechać mimo wszystko?
Za chwilę zarobimy 75 tysięcy.
Nieźle jak na kilka telefonów, co?
- Wiesz, gdzie nas szukać, Lenny? - Nad wszystkim panuję.
Nie chcę cię zamęczać,
ale mógłbyś wydusić parę słów, zanim dojedziemy do hotelu?
Potraktuj to jako grę wstępną.
Czy możesz mnie wtajemniczyć w swoje myśli?
Po prostu rozmyślam. O niczym szczególnym.
Może to coś, o czym możemy porozmawiać.
Gdyby było o czym rozmawiać, rozmawialibyśmy. Rozmyślałem sobie.
Myślałam, że nie jadę sama. Może jestem głupia.
- Dobra, rozmawiajmy. Jak minął dzień? - Nie chcę rozmawiać.
Po prostu czuję, że mnie od wszystkiego odsuwasz.
Znowu do tego wracamy?
Nie wiem, dlaczego godzę się na to wszystko.
- To ty chciałaś jechać do Palm Springs. - Ale nie chciałam jechać sama.
- Siedzę w tym samochodzie... - Chcesz rozmawiać, rozmawiajmy.
To nie jest rozmowa, ty zachowujesz się...
Tu Lenny. Od dawna próbuję się do ciebie dodzwonić.
Dzwonił do mnie niejaki pan Mooney, adwokat twego ojca.
Zmarł twój ojciec, Charlie.
Pogrzeb jutro w Cincinnati. Podobno będziesz wiedział gdzie.
- Zostawił swój numer. - Nie trzeba. Coś jeszcze?
To wszystko. Jeśli mogę coś dla ciebie zrobić...
- Przykro mi z powodu zepsutego weekendu. - Weekendu?
Mówiłem ci, pokłóciliśmy się z ojcem dawno temu.
Moja matka zmarła, gdy miałem dwa lata. A z ojcem nie potrafiliśmy się dogadać.
Pojedziesz na pogrzeb?
- Jadę z tobą. - To miło, ale nie ma po co.
- Ale chcę. O to chodzi. - Zapomniałem, z kim rozmawiam.
..w naszej pamięci. Podziw i szacunek dla niego
pozostaną z nami dłużej niż jego życie na ziemi.
Bierzmy przykład z jego radości z życia,
poświęcenia dla rodziny i dobroci wobec wszystkich.
A teraz z niewzruszoną wiarą na życie wieczne
polecamy Bogu duszę naszego zmarłego przyjaciela...
Muszę z nim dziś omówić szczegóły spadku.
Jasne, poczekam w samochodzie.
Ktoś powinien podlać te róże, bo więdną.
Całe życie znam ten samochód. A tylko raz go prowadziłem.
Kabriolet Buick Roadmaster z 1949 roku.
Wyprodukowano tylko 8000 sztuk. Osiem cylindrów. Kula ognia.
Pierwszy rok, w którym montowano skrzynię Dynaflow.
Znam to na pamięć.
Byłeś jego jedynym dzieckiem.
Urodziłeś się, gdy miał 45 lat.
Pewnie myślał, że już nigdy nie będzie miał syna, więc na pewno cię kochał.
Chyba przesadzasz. Byłeś jego dzieckiem, jego rodzonym synem.
Wygląda na człowieka, który kocha własnego syna.
Co robisz? Odłóż to.
- Opowiedzieć ci coś? - Nie wściekaj się.
Jego dziecko to ten samochód w garażu. I te przeklęte róże.
Samochód był zakazany. „To model classic, nie dla dzieci”.
Mam 16 lat i w końcu przynoszę ze szkoły doskonałe świadectwo.
Idę do starego. „Mogę się przejechać?”
Chcę zabrać kumpli na przejażdżkę zwycięstwa.
On się nie zgadza. Więc kradnę kluczyki i wymykam się.
Wziąłeś samochód bez pozwolenia? Dlaczego?
Bo zasłużyłem na to.
Co bym nie zrobił, to dla niego było za mało.
Jedziemy Columbia Parkway. Czterech gówniarzy, a tu gliny.
- Wypadek? - Gliny...
- Co to „gliny”? Policja? - Tak, policja.
Mogę skończyć?
Zgłosił kradzież auta, a nie to, że „syn wziął samochód bez pozwolenia”.
Po godzinie rodzice wszystkich odebrali. A ja siedziałem dwa dni.
Zostawił cię w areszcie na dwa dni?
Bałeś się?
Bałem się.
- Wyszedłem i już go nigdy nie widziałem. - Rok jesteśmy razem,
a nigdy wcześniej mi o tym nie mówiłeś.
Jak możesz to wszystko w sobie trzymać i nic nie powiedzieć?
Gdy byłem mały i czegoś się bałem, przychodził do mnie Rain Man i śpiewał.
Rain co?
Taki mój wymyślony przyjaciel z dzieciństwa.
- Co się z nim stało? - Nic. Wyrosłem z tego.
Nie całkiem.
„Pamiętam dzień, gdy opuściłeś dom,
pełen żalu i wzniosłych ideałów, pewny siebie”.
„Wychowałeś się bez matki, więc rozumiem twój ból serca”.
„Wybaczam ci to, że nawet nie udawałeś, że mnie kochasz czy szanujesz,
ale to, że w żaden sposób nie powróciłeś do mego życia, pozbawiło mnie syna”.
„Życzę ci tego, czego zawsze dla ciebie chciałem. Wszystkiego najlepszego”.
„Zapisuję synowi, Charlesowi Sanfordowi Babbittowi,
ten właśnie kabriolet Buick,
który doprowadził do rozpadu naszych więzi”.
„A także prawo własności do moich nagrodzonych róż,
by przypominały mu wartość dążenia do doskonałości”.
„Mój dom i pozostały majątek umieszczam w funduszu powierniczym
zgodnie z postanowieniami niniejszego dokumentu”.
Co to oznacza?
Majątek wartości ponad 3 milionów po odliczeniu kosztów i podatków
umieszczam w funduszu dla spadkobiercy wymienionego w tym dokumencie.
- Kto to taki? - Tego nie mogę powiedzieć.
- Pan zarządza pieniędzmi? - Nie, powiernik.
Jak to się odbywa?
Proszę wybaczyć, ale nie mogę nic więcej powiedzieć.
Przykro mi. Widzę, że jest pan zawiedziony.
Czemu mam być zawiedziony? Dostałem krzaki i stary wóz.
- Jak mu tam? Ten...? - Spadkobierca.
Spadkobierca dostał 3 miliony, a ja dostałem róże.
Na pewno dostałem róże. Na pewno róże.
- Nie ma powodu, by... - By co?
By się wściekać?
Jeśli istnieje piekło, mój ojciec w nim siedzi
i teraz patrzy do góry i śmieje się do rozpuku.
Chce pan być jego synem na pięć minut? Słuchał pan jego listu?
Słuchałem. A pan?
Nie. Proszę przeczytać ponownie. Bo, do diabła, nie wierzę własnym uszom.
Szukałam cię.
Jak poszło?
Dostałem to, czego się spodziewałem.
To może trochę potrwać.
- Mogę pomóc? - Chyba tak.
Mam problem z prywatnym funduszem powierniczym... Jaka cudowna garsonka.
Mój ojciec nazywał się Sanford Babbitt...
Czy to Wallbrook?
Przepraszam, czy to jest Wallbrook?
Dr Bruner ma konferencję. Zaczekają państwo w jego gabinecie?
Zaczekamy tutaj, dziękuję.
Może nie powinniśmy tu wchodzić.
Przepraszam bardzo. Chcę obejrzeć program.
Nie rozumiem tej tajemniczości. Czy to jakaś jego kochanka?
- Poznałem twego ojca, gdy miałeś 2 lata. - Gdy zmarła moja matka.
Jestem powiernikiem. Szpital nie dostał ani grosza.
Może porozmawiamy o tym?
Przyjąłem ten ciężar na barki z powodu lojalności wobec twego ojca.
- Powinienem czuć taką lojalność? - Czujesz się oszukany.
Przez człowieka, który nie umiał okazywać miłości.
Na twoim miejscu pewnie czułbym się tak samo.
Miałem nadzieję, że pomoże mi pan zrozumieć sens czynu ojca.
Muszę wypełnić swoje obowiązki, nawet jeśli musiałbym o to walczyć.
Przepraszam, to nie pana samochód.
- Tata mi pozwala jeździć przed domem. - Jesteś pewien, że to ten samochód?
Przejechał tylko 45 km, od kiedy ja nim jechałem w zeszłym tygodniu.
- Powinno być więcej. - Mój chłopak idzie.
Oczywiście, dziś jest poniedziałek. Ja jeżdżę zawsze w soboty.
- Kto to jest? - Sam wsiadł.
- To może wysiąść. - Jestem świetnym kierowcą.
To świetnie, jazda.
- Dlaczego pozwoliłaś mu wsiąść? - Mówi, że jeździ tym samochodem.
Tata pozwala mi jeździć.
Oryginalne siedzenia były z brązowej skóry, a teraz są żałośnie czerwone.
Faktycznie były z brązowej skóry.
- Znasz ten wóz? - Znam.
- Skąd go znasz? - To Buick Roadmaster z 1949 r. Ósemka.
Kula ognia. Wyprodukowano tylko 8095 egzemplarzy.
Tata pozwala mi wolno jeździć, ale na pewno nie w poniedziałek.
- Kim jest twój ojciec? - Sanford Babbitt.
10961 Beechcrest Street, Cincinnati, Ohio.
To mój adres. Co to za gość?
- Jak się nazywa matka? - Eleanor Babbitt.
- Zmarła 5 stycznia 1965 roku. - Kim ty jesteś?
- Gdzie idziesz? - Za 13 minut jest Sąd obywatelski.
- Chcę cię o coś zapytać. - „Oglądacie prawdziwe wydarzenia”.
Mówię do ciebie.
Bruner, kto to jest?
Raymond jest twoim bratem.
Ja nie mam brata.
„..osądzimy waszą sprawę na forum Sądu obywatelskiego”.
Sąd obywatelski.
Jestem Doug Llewellyn i witam w Sądzie obywatelskim.
- Idiota czy chory psychicznie? - Nie całkiem.
- A jednak tu jest. - To autystyczny sawant.
- Nie wiem, co to znaczy. - Kiedyś mówiono „genialny idiota”.
Mają pewne braki i zdolności.
- Jest niedorozwinięty. - Autystyczny. Wysoko funkcjonujący.
Co to znaczy?
Cierpi na niezdolność odbierania bodźców i ich przetwarzania.
Nie rozumiem.
Nie potrafi się komunikować.
Nie potrafi w tradycyjny sposób wyrazić ani zrozumieć własnych emocji.
Wszędzie czyha na niego niebezpieczeństwo.
Chroni go rutyna i przyzwyczajenia.
Przyzwyczajenia. Dobre sobie.
To, jak się zachowuje, jak śpi, je, korzysta z toalety, chodzi, rozmawia - wszystko.
Jakiekolwiek odstępstwo od rutyny go przeraża.
- Od kiedy tu jest? - Ja tu jestem od 1960...
- Ile ma lat? - Wtedy miał 18 czy 20 lat...
- Pan tu jest już tak długo? - Wtedy zaczynałem.
Miałem prawie trzy lata i wiedział pan, że jestem jego bratem.
Do czego zmierzasz?
Dlaczego, do jasnej cholery, nikt mi nie powiedział?
I co byś zrobił?
Nie wiem.
Czy on wie, ile dostał w spadku?
Nie, on nie rozumie pojęcia pieniędzy.
Nie rozumie pojęcia pieniędzy?
Dostał w spadku 3 miliony, ale nie rozumie pojęcia pieniędzy?
To jakaś pieprzona farsa, nie sądzi pan?
Stary, dobry tatuś.
Kto gra na pierwszej bazie? Tak. Jak się nazywa ten na pierwszej bazie? Kto.
Dlaczego on to robi?
Gdy się denerwuje, to powtarza „Kto na pierwszej?” z Abbotta i Costello.
Tak radzi sobie z tym, że szperasz w jego rzeczach.
- Zna na pamięć „Kto na pierwszej?”... - Między innymi.
Raymond: Ted Kluzevski.
Ted Kluszewski. „Wielki Klu”. Pierwsza baza.
- Grał dla Cincinnati. - Wymieniony na Dee Fondy'ego w 57 r.
- Średni wynik w karierze 298... - Umie czytać?
Czyta i zapamiętuje wszystko, co mu wpadnie w ręce.
V-e-r-n. Ci ludzie będą tu cały dzień, Vern.
To niezapowiedziana wizyta. Na pewno nie jest to wizyta weekendowa.
Denerwuje się. Wszystko w porządku, Ray.
NAJLEPSZE ŻYCZENIA URODZINOWE OJCIEC
- To niezapowiedziana wizyta. - Nie dotykaj książek.
- Lubisz Szekspira? - Nie wiem.
- Czytałeś to? - Nie wiem.
Czytałeś Makbeta? Hamleta? Czytałeś Wieczór Trzech Króli?
- Przestań. - Tak.
Czytałeś wszystkie opowiadania, ale nie wiesz, czy je przeczytałeś?
- Nie wiem. - Nie wiesz?
Może lepiej ją odłóż.
Nie wiesz. Uspokój się. Nie mam zamiaru...
Niczego już nie dotknę.
W porządku, Ray. Chodź. Mój przyjaciel.
Vern, mój przyjaciel.
Już dobrze, Ray.
Mój przyjaciel.
Trzymaj swoje karty. Nie wiedziałam, gdzie mam je położyć.
Przyjmujesz jakieś leki?
Podobasz mu się. Tak to okazuje.
- Gdy go dotknęłam, odsunął się. - Nie bierz tego do siebie.
On mnie nigdy nie dotknął, a jestem mu najbliższy.
Gdybym jutro wyjechał bez pożegnania, on by tego nie zauważył.
Nie zauważyłby?
Ludzie nie są dla niego najważniejsi.
Ray, chcesz iść na spacer?
Czy w takim stanie on nas słyszy?
- Chcesz pokazać bratu swoje kaczki? - W zagrożeniu zaczyna się za 27 minut.
Zaraz wrócimy.
- Praktycznie za 26 minut. - Zaraz wrócimy.
Ja tego nie zrobię.
Po pierwsze z powodu tego rozkazującego tonu...
Jesteś roztrzęsiona. Uspokój się. Raymond, porozmawiam z Susanną.
- Cześć, Raymond. - Czekaj.
Zaraz wrócę. Poczekaj tutaj.
Nie ruszaj się. O właśnie.
Zgodzę się, jeśli mi powiesz dlaczego. Dlaczego muszę...
Co?
Dlaczego muszę na ciebie czekać w samochodzie przy bramie?
- Ciągle tylko na ciebie czekam. - Auto Raymonda rozprasza.
- Tak? - Tak.
Na co patrzysz? Kaczki są tam.
Nie wiem.
W zeszłym tygodniu zmarł nasz ojciec.
- Powiedzieli ci? - Nie wiem.
Nie wiesz, czy ci powiedzieli, czy nie wiesz, co to znaczy, że zmarł?
To znaczy, że go już nie ma. Jest na cmentarzu.
- Chcesz iść na jego grób? - Nie wiem.
- Czy to znaczy „możliwe”? - Nie wiem.
Mieszkam w Los Angeles. Może chcesz iść na mecz Dodgersów?
Zobaczyć, jak grają Dodgersi.
- Dzisiaj nie grają. - Nie musimy iść dzisiaj.
Może chciałbyś zobaczyć, jak gra Fernando Valenzuela.
Będzie grał dopiero w środę.
Ma grać w środę?
Nie mam planów na środę.
Pojedźmy do LA.
Chodź, Ray.
Do Kalifornii jest daleko,
a mnie nie wolno wyjeżdżać na dłużej niż dwie godziny.
Zobaczysz, jak tam będzie. Ludzie, szalejące tłumy. Spodoba ci się.
- Apartament prezydencki. - Kolacja o 18.30.
A na lewo pokój Raymonda.
To na pewno nie jest mój pokój.
- To tylko na dzisiaj. - Muszę wracać do Wallbrook.
Będzie wspaniale.
- Dr Bruner chce, żebyśmy się rozerwali. - Kiedy tak powiedział?
Nie ma mojego tapiokowego deseru.
Deser da się załatwić. Zadzwonię do Lenny'ego.
To na pewno nie jest mój pokój i łóżko stoi w złym miejscu.
- Można je przestawić. - Powinno być przy oknie.
Nie mam swoich książek, a tu nie ma półek.
Na pewno... Będę bez książek.
Tu masz książkę. Grubą książkę telefoniczną. Dużo słów.
Lenny, odbieraj.
Zaraz 200 000 wyleci przez okno, a on nie odbiera telefonu.
- Szósta tutaj, tam dziewiąta. - Nie, trzecia.
- Kolacja o 18.30. - Tam jest trzecia.
A on nie odbiera?
Oranżada.
- Musi być w puszce ze słomką... - Bruner kazał ci to zrobić?
- Dla mnie to bez sensu. - Wiem, co dla niego dobre.
V-e-r-n.
O Boże. Zobacz, co on robi.
- Co się stało? - Co się dzieje?
Wszystko w porządku. Odwieźmy go.
Dostanie kolację i będzie w porządku.
Mówiłeś, że chcesz hamburgera?
W poniedziałki mamy pizzę z pepperoni.
Dostajecie w szpitalu pizzę?
Poniedziałek to włoski wieczór.
- Mitchell i Mitchell. - Jest Stu? Tu Charlie Babbitt.
- Przykro mi, nie ma go. - Gdzie jest? Mam prawny problem.
- Wróci jutro. - Jutro do niego zadzwonię.
..żadnej telewizji przy kolacji.
- Na pewno nie. - Ale tutaj można oglądać telewizję.
Koło fortuny.
„Patrzcie na studio przepełnione wspaniałymi nagrodami,
fantastycznymi nagrodami pieniężnymi”.
„Para samochodów dla zagonionej pary,
tysiące dolarów w gotówce”.
„Ponad 150 000 dolarów czeka na zwycięzców
w naszej wielkiej loterii Koła fortuny”.
Chciałbym zamówić dużą pizzę.
- Pepperoni, tak? - Nie chcę pepperoni.
Zgadza się, duża pepperoni. Jak długo to potrwa?
Dwa piwa i oranżadę. Macie deser tapiokowy?
Przynieście coś podobnego.
Weź to. Jedzenie zaraz będzie.
Zaraz wracam.
Będę tutaj długo, bardzo długo.
Bo opuściłem dom na zawsze.
Co się stało?
Raymond chyba tu wszedł.
- Raymond, jesteś tu? - Charlie Babbitt.
Wyjdź.
- Idź. - Przestań.
- Jezu... - Idź z nim.
Charlie, to twój brat. Boi się.
On tego nie rozumie. Idź tam.
Co robiłeś u nas?
- Nie wiem. - Nie wiesz?
Usłyszałem hałas.
To nie twoja sprawa. Rozumiesz?
Odłóż książkę telefoniczną. Przestań się zachowywać jak idiota i idź spać.
- Idź spać. - Za dziewięć 11. Światła gaszą o 11.
Czyżby? Nowe zasady.
Nie słuchasz mnie.
- Co ty mówisz? - Prosiłam cię, żebyś go przeprosił.
- Znowu go obraziłeś. - Mam go utulić do snu?
Jesteś jego bratem. Dziś się dowiedziałeś, że masz brata.
Nie widzę żadnej reakcji. Nie mówię o radości, ale o czymkolwiek.
- Nie wiesz, co się we mnie dzieje. - Bo mi nic nie mówisz.
- Ciągle słyszę kłamstwa. - Jakie kłamstwa?
To, że dr Bruner prosił cię, żebyś go tu zabrał. To kłamstwo.
Może powiesz mi, dlaczego on tu jest?
- Bo jestem wściekły na ojca. - Więc przywiozłeś tu Raymonda. Czemu?
- Bo oni go chcą. - To bez sensu.
Raymond dostał cały spadek - 3 miliony, co do centa.
Więc go zatrzymam, póki nie dostanę połowy. Należy mi się.
O co chodzi?
Uspokój się. Już masz dość?
- Odchodzę. - Teraz mnie zostawiasz?
- Potrzebuję cię. - Nikogo nie potrzebujesz.
Co to ma znaczyć?
Uspokój się. Jak ja zawiniłem?
Wykorzystujesz ludzi.
Wykorzystujesz Raymonda, wykorzystujesz mnie.
Raymond, czy ja cię wykorzystuję?
Tak.
Odpowiada na pytanie sprzed pół godziny.
Na co mu 3 miliony? Będą sobie leżały, a mnie się przydadzą.
Potrzebujesz ich, więc to nie kradzież? A co stanie się z Raymondem?
Wróci do Wallbrook albo umieszczę go w lepszym miejscu.
- Dla niego to bez różnicy. - Tylko ty będziesz miał jego pieniądze.
To był też mój ojciec. Gdzie moja zasrana połowa?
Porwałeś tego człowieka.
Nie porwałem go. Porwałem moją połowę.
- Jesteś szalony. - Mam to po rodzinie.
Jesteś mokra i chcesz wyjść w środku nocy?
Całe życie ojciec mnie za coś winił. Czego ode mnie chcesz?
- Przestań. - Dzień dobry.
- Kawy? - Tak, chętnie.
Sally Dibbs. 461-0192.
- Skąd pan zna mój numer? - Skąd go znasz?
Kazałeś mi czytać książkę telefoniczną. Dibbs, Sally. 461-0192.
Zapamiętuje różne rzeczy, drobiazgi.
Zabawne. Zaraz wrócę.
- Skąd go znałeś? - Nie wiem.
Zapamiętałeś całą książkę? Zacząłeś od początku?
- Na czym skończyłeś? - G... William Marshall Gottsaken.
- Nauczyłeś się na pamięć do G? - Tak, do G.
- A, B, C, D, E, F, G? - Połowa G.
Nieźle, Ray. Podoba mi się to.
- Jesteś głodny? - We wtorki mamy naleśniki.
- Świetnie. - Z syropem klonowym.
- Jak cholera. - Jak cholera.
Mają naleśniki.
- O co chodzi? - Nie mam wykałaczek.
Niepotrzebne ci.
Przydały się do pizzy. Tutaj używaj widelca.
- Nie mam wykałaczek. - Niepotrzebne ci.
- Będziesz jadł widelcem. - Nie ma też syropu klonowego.
- A widzisz gdzieś naleśniki? - Nie ma syropu.
Gdy zamówimy naleśniki, to przyniosą i syrop.
- Powinien tu być przed naleśnikami. - Jeszcze nie zamówiliśmy.
Jak go przyniosą potem, to na pewno będzie za późno.
Co ty na to? Nie zamówiliśmy jeszcze naleśników.
Będziemy tu cały ranek bez syropu i bez wykałaczek.
Na pewno nie będę jadł naleśników bez...
Nie rób sceny. Przestań się zachowywać jak debil.
Co piszesz?
Co to ma być?
„Lista poważnych zranień. Charlie Babbitt”.
Kpiny sobie urządzasz?
Numer 18 w 1988.
„W 1988 roku ścisnął mnie za szyję aż do bólu”.
W 1988 roku ścisnąłem cię za szyję aż do bólu?
- Dr Bruner, mówi Charlie Babbitt. - Gdzie jesteś?
- Ważniejsze jest - z kim jestem. - Musisz go przywieźć.
Nie ma sprawy. Za 1,5 miliona, moją połowę.
- Nie dotykaj. To brudne. - Wiesz, że nie mogę tego zrobić.
Przywieź go z powrotem. Tu jest jego miejsce.
Jestem jego bratem. To nie jest żadne porwanie, prawda?
On jest dobrowolnym pacjentem, ale to bez znaczenia.
Tutaj będzie miał najlepszą opiekę. Tu chodzi o jego zdrowie.
Przestańmy pieprzyć. Mam prawo do połowy majątku mego ojca.
Jeśli nie chce się pan dogadać, zabiorę go do Los Angeles,
wsadzę do jakiegoś szpitala i możemy się sądzić.
Przepraszam. On szuka wykałaczek. Pomoże mu pani?
Chce pan się ze mną sądzić? Niech pan to przemyśli, dr. Bruner.
- Albo możemy się dogadać teraz. - Chyba nie masz pojęcia...
Wykałaczki. Czy może pani mu podać wykałaczki?
I nie mogę ubijać żadnych finansowych interesów.
Zatem do zobaczenia w sądzie.
Rachunek. Przepraszam za wykałaczki.
82, 82, 82.
82, co?
- Ile razem? - Wykałaczki.
Jest ich więcej niż 82.
- Oczywiście, razem 246. - Reszty nie trzeba.
Ile tam jest wykałaczek?
- 250. - Blisko. Idziemy.
246.
- Cztery zostały w pudełku. - Muszę wziąć swój plecak.
97-X, przyszłość rock and rolla.
97-X. Bam. Przyszłość rock and rolla.
97-X. Bam...
Dość już. Zmień stację.
..Bam. Przyszłość rock and rolla.
Lenny, mam gdzieś, co myślisz. Tak powiedzieli?
Musisz być bardziej natarczywy. Mam poważne kłopoty.
Nie mam ani samochodów, ani pieniędzy. Spóźniam się ze spłatą.
Zadzwonię do pożyczkodawców i powiem im, że mamy małe kłopoty.
Lenny, posłuchaj mnie.
Za trzy godziny będę na lotnisku w LA. Buick jest w A-3, na głównym terminalu.
Dopilnuj, żeby go odebrali. Do zobaczenia.
Raymond, jedziemy.
Ray, jedziemy.
- Co oglądałeś? - Nie wiem.
- Tam jest samolot. - I wszyscy wsiadają.
- Podróże lotnicze są niebezpieczne. - Nie wygłupiaj się. Spodoba ci się.
- No już. - Nie.
Ray, jesteśmy na lotnisku. Jak myślisz, co tu robimy?
W 1987 było 30 katastrof lotniczych. 230 ofiar, w tym 211 na pewno pasażerów.
Ten samolot jest bardzo bezpieczny. Nie mam czasu na te bzdury.
- Nie wiem. - Nie wiesz?
- Chodzi ci o te linie lotnicze? - Tak.
Dobrze. Możemy... Jest samolot linii American.
Lot 625 American Airlines rozbił się 27 kwietnia 1976 roku.
- Nie musimy lecieć tymi liniami. - Wybierz inne.
Continental.
Continental rozbił się 15 listopada 1987 r. Lot 1713. 28 ofiar.
To nie są żarty.
Muszę być w Los Angeles. Więc wsiądziesz do tego samolotu.
- Musisz wsiąść do samolotu. - Tak, wsiąść do samolotu.
Jest jeszcze Delta.
Wylatuje o północy. Co powiesz na Deltę?
Samolot Delty rozbił się 2 sierpnia 1985 r. Lockheed L-1011.
Dallas-Fort Worth. Silne wiatry...
Wszystkie linie miały jakieś wypadki. To nie znaczy, że nie są bezpieczne.
Qantas.
Qantas nie miały wypadku.
- Qantas? - Żadnej katastrofy.
To mi rzeczywiście pasuje. Qantas nie lata do LA z Cincinnati.
Trzeba się dostać do Melbourne, żeby złapać samolot do Los Angeles.
Stolica Canberra. Ludność 16,2 miliona. Cudowne plaże.
Obaj wsiądziemy do tego pieprzonego samolotu.
Nie wsiądziemy do samolotu. Nic mu nie jest.
Nie wsiądziemy do samolotu.
Spokojnie. Zdenerwował się.
Nie wsiądziemy do samolotu. Nie polecimy, dobrze?
Nie polecimy.
- Nie polecimy. - Nie lecimy.
Męczysz mnie, Ray. Pojedziemy samochodem, dobrze?
Chodź. Ray, idziemy.
- Nie lecimy. - Bierz torbę.
Chcę ci tylko powiedzieć, że mnie załamujesz.
Za trzy godziny mam być w Los Angeles, a będę za trzy dni.
- Nie lecimy. - Nie lecimy.
- O piątej zaczyna się W zagrożeniu. - Nawet nie zaczynaj.
Centrala, tu 109.
Przyślijcie jeszcze jeden ambulans.
Ta autostrada jest bardzo niebezpieczna.
Wsiadaj do wozu. Oszalałeś? Za chwilę stąd pojedziemy.
W porządku.
Za kilka sekund stąd pojedziemy. Już dobrze, Ray.
Na pewno śmiertelny wypadek.
Nie potrzebujemy pomocy. Proszę wracać do wozu.
Chwileczkę.
Nie ma na co patrzeć. Proszę wsiadać do samochodu.
Poczekaj z boku. Dobrze, Raymond?
- Poczekaj tam. - Bardzo duży ruch.
Kupa roboty za 3 miliony. Powinienem to zostawić.
Tak, słyszę cię.
- I co teraz? - To bardzo niebezpieczna autostrada.
- Jak mam dojechać do Los Angeles? - Ta droga jest niebezpieczna.
Chcesz zjechać z autostrady? To wsiadaj...
W 1986 r. w wypadkach śmiertelnych zginęło 46 400 kierowców.
Mam pomysł.
Idź przed samochodem aż do zjazdu.
Wsiądziesz i pojedziemy bezpieczniejszą drogą.
Dobry pomysł?
Przybij piątkę. To świetny pomysł. Co za palant.
Pytam, kto jest pierwszy. Facet ma takie nazwisko. Kto? Tak.
No, powiedz mi w końcu. Kto. Pierwszy facet. Kto.
Na pierwszej bazie. Kto jest...
- Do licha, wsiadaj. - Tak, wsiadać.
Przed 23 muszę być w łóżku. Światła gaszą o 23.
Muszę obejrzeć telewizję.
Już prawie 19 minut do 23. O 23 muszę być w łóżku.
Nie zaczynaj. Jestem na jakiejś gównianej drodze i muszę nadrobić czas.
Muszę być w LA. Moja firma mnie potrzebuje.
Obejrzeć telewizję, ale muszę być w łóżku o 23.
- Daj spokój. - 19 minut do 23.
To ci dopiero. „Podczas deszczu nie wychodzimy”.
Mam nadzieję, że to rozumiesz, bo moja firma właśnie rozpieprza się na kawałki.
Mam być w Los Angeles.
A zamiast tego jestem w motelu na jakimś zadupiu,
bo ty nie wyjdziesz, gdy pada.
Niepojęte. Cholernie niepojęte.
No i co? Dobre czy złe wieści?
Przeszliśmy badania techniczne, ale nie emisji spalin. Nie odzyskam forsy.
Od pogrzebu siedzę w Cincinnati. Jest tyle spraw do załatwienia.
Naturalnie, że moja rodzina bardzo to przeżywa.
Dziękuję bardzo. To prawdziwy szok.
Czy mogę odłożyć spłatę pożyczki?
Dwa dni bardzo mi pomogą.
„Podczas deszczu nie wychodzimy”.
Głośniej, Lenny. Nie wytargowałem aż tyle czasu.
- Będziesz musiał... - Jest 12.30.
- Co? - O 12.30 jest obiad.
- Co chcesz? - W środy są paluszki rybne.
- Zielona galaretka na deser. - I sok jabłkowy?
Oranżada. Już jest 12.31.
Muszę kończyć. Zaczyna się kołysać i jęczeć.
Twoja ryba. Zawsze jest osiem kawałków.
Jest osiem.
Brałeś prysznic, Ray? Brałeś kiedyś prysznic, prawda?
To jest to samo, co deszcz - mokniesz. Co ty na to?
- Prysznic jest w łazience. - Koniec dyskusji.
Poproszę poezję brytyjską za 200.
Szekspir napisał ponad 150 utworów 14-wierszowych.
- „Co to jest sonet?” - Co to jest sonet?
Stu, Bruner nigdy nie został prawnym opiekunem Raymonda?
Nie myślał, że ktoś zakwestionuje jego pozycję.
W takim razie na pewno sąd przyzna mi opiekę i 3 miliony.
Ustal datę sprawy sądowej.
Chcę pewny termin, wkrótce.
Nie dzwoniła ani nie przyszła?
Jeśli ją zobaczysz, niech do mnie zadzwoni.
Zobacz. Studebaker Golden Hawk 1957.
Od zera do setki w osiem sekund. 275 koni z doładowaniem.
- Jestem świetnym kierowcą. - Umiesz jeździć?
- Kiedy jeździłeś? - Gdy mój tata przyjeżdżał do Wallbrook.
Czy tato siedział w wozie?
- Pozwolił ci jeździć buickiem? - Powoli przed domem.
Trzeba będzie dać ci się przejechać.
Nigdy nie dotykaj kierownicy, gdy kieruję. Słyszysz?
Nie mam majtek.
- Na pewno nie mam majtek. - Dałem ci jedną czystą parę.
Kazałem ci je założyć. Gdzie je masz?
W kieszeni kurtki.
Proszę. Są za ciasne.
- Nie chcę ich. - To nie są bokserki.
- Co za różnica? - To są Hanes 32.
Moje są podpisane.
- Kupimy ci po drodze parę majtek. - Ja kupuję w Kmarcie, Cincinnati.
Nie wracamy do Cincinnati.
- Na 400 Oak Street. - Nie musisz wracać do Cincinnati.
- Na rogu Oak i Burnett. Kmart. - Co ja powiedziałem?
Wiem, że mnie słyszysz. Nie nabierzesz mnie tym bajdurzeniem.
- Twoje są za ciasne. - Słyszałeś, co powiedziałem?
Zamknij się.
Cincinnati jest już daleko. Oddalamy się coraz bardziej od Kmartu.
Nie trzeba jechać po majtki do Cincinnati.
- Kmart. Na 400 Oak Street. - Nie jedziemy do Cincinnati.
- Kupuję bokserki w Kmart. - Dość tego. Słyszałeś mnie?
Zaraz zwariuję.
Co za różnica, gdzie kupuje się bieliznę?
Majtki to majtki.
Gdzie nie kupisz, to zawsze będą majtki. W Cincinnati czy gdziekolwiek.
- Kmart. - Wiesz, co myślę, Ray?
Myślę, że ten cały autyzm to kupa bzdur.
Bo nie powiesz mi, że jakoś tego nie pojmujesz.
Bokserki. Bokserki z Kmartu.
Te są Hanes 32.
Ja noszę bokserki.
Musimy znaleźć psychiatrę, bo doprowadzasz mnie do szału.
Twoje majtki są na drodze. Wracajmy do Kmartu w Cincinnati.
Już widzę, jak znajdę tu psychiatrę.
PRZECHODŹ
NIE PRZECHODŹ
Zjeżdżaj, gnojku.
Koleś, ktoś cię przejedzie.
- Wpadniesz pod samochód. - Świeci się „Nie przechodź”.
W porządku.
Przepraszam. On nie jest stąd.
Muszę iść do Kmartu.
Kmartu przy 400 Oak Street.
- Świeciło się „Nie przechodź”. - Zepsuło się.
Muszę iść do Kmartu. Róg 400 Oak i Burnett.
Powiedział: „Młodzieńcze, jedź na zachód”.
Tak się rozwinął nasz kraj od wschodniego wybrzeża do zachodniego.
W tamtych czasach...
rozpoczęło się coś, co znamy jako konny ekspres.
Na pewno wszyscy coś o tym czytali.
Może nie pamiętam dokładnie wszystkich dat,
ale historię Stanów Zjednoczonych znam dość dobrze...
- Jest artystyczny? - Autystyczny.
Nie słyszałam o tym.
Jakie są objawy?
Żyje w swoim świecie.
Tak, ale co mu jest?
Raymond, powiedz „Co na pierwszej?”.
Kto jest na pierwszej. Co jest na drugiej.
..stworzyli program narodowy,
w którym konny ekspres jechał około 35 km...
Chyba coś można na to poradzić?
Nie jestem psychiatrą, ale wiem, że jego mózg funkcjonuje inaczej niż innych.
Jeśli działa panu na nerwy, proszę od niego trochę odpocząć.
Jasne, odeślę go z powrotem.
Taki nasz dowcip.
Chce pan powiedzieć, że po prostu mam z tym sobie radzić?
Właśnie.
Tak z ciekawości, czy on ma jakieś szczególne zdolności?
Ma dość dobrą pamięć. Liczy wykałaczki.
Wykałaczki wysypały się z pudełka,
a on na nie raz spojrzał i policzył w kilka sekund.
Umiesz liczyć?
Chcę coś spróbować.
- Kmart, przy 400 Oak Street. - Mówiłem ci, najpierw to.
Ray, spróbujemy coś zrobić?
Wiesz, ile to jest 312 razy 123?
38 376.
- Zgadza się. - Co?
A ile jest 4343 razy 1234?
5 359 262.
- Jest geniuszem. - Zgadza się.
A ile wynosi pierwiastek z 2130?
46,15192304.
Niesamowite.
Powinien pracować dla NASA.
Gdybyś miał dolara i wydał 50 centów,
ile pieniędzy by ci zostało?
Około 70.
- 70 centów? - I tyle z NASA.
- Powinniśmy jechać do Kmartu. - Później, Ray.
400 Oak Street.
Wiesz, ile kosztuje batonik?
- Około 100 dolarów. - 100, co?
- A mały samochód? - Około 100 dolarów.
Jest niezły. Wysoko funkcjonujący.
Większość z nich nie mówi ani nie potrafi się komunikować.
- Wiesz, co to znaczy „autystyczny”? - Tak.
Czy ty jesteś autystyczny?
Nie sądzę.
Nie, na pewno nie.
Lenny, nie wiem, czy to rozumiem.
- Ciasno tu. - Dodatkowo 10 tysięcy za każde auto?
- Ciasno tu. - Ray, proszę cię. Daj mi sekundkę.
Chcą wymontować gaźnik, by zamontować wtrysk paliwa? Teraz?
To nonsens. Co ty wyrabiasz?
- Za ciasno na plecak. - Nie ściągaj go.
Czyli muszę wydać 40 000, żeby spełnić normy emisji spalin?
Podaj mi numer. Sam zadzwonię do warsztatu.
- To mój zeszyt i długopis. - To nie jest ciężkie zranienie.
- Ciężkie idą do czerwonego zeszytu. - Wybacz. Zgubiłem instrukcję.
- Doszliśmy już do numeru 18. - Tak, w 1988 roku.
To mój zeszyt i mój długopis.
Za 12 minut zaczyna się Wapner. Tu na pewno jest za ciasno.
- Ciasno i bezpiecznie. - „Oglądacie prawdziwe wydarzenia”.
Będzie spotkanie na twoją cześć, Ray.
Sprawa sądowa w Los Angeles o przyznanie opieki.
Wiesz, czemu jest to spotkanie? Bo masz 3 miliony.
Z Kenem Aldorfem. Babbitt.
- Pierdnąłem. - Poczekam.
Pierdnąłeś?
O Boże.
- Jak możesz to wytrzymać? - Nie przeszkadza mi to.
- Tak, Ken? Mówi Charlie Babbitt. - Za 10 minut Wapner.
- A ty siedzisz w pudełku bez telewizora. - 10 000 za każdy samochód?
Jak to możliwe?
Na Sąd obywatelski naciska się guzik. Na pewno guzik.
Mam tu problem. Oddzwonię do ciebie.
Na pewno nie zdążymy.
- Musimy już iść. - Tak, uspokój się.
- Gdzie ja tu znajdę telewizor? - Za trzy minuty będzie Wapner.
Za osiem minut Wapner.
Idziemy.
Chcesz obejrzeć ten program?
To posłuchaj. To jest jedyny dom w okolicy.
Do dzieła.
Jak będziesz się dziwnie zachowywał, nie wejdziemy.
Masz wyglądać jak najbardziej normalnie.
Opuść ręce.
- Cztery minuty do Wapnera. - Zamknij się i stój spokojnie.
Nie kołysz się i nie jęcz. Opuść ręce.
Dzień dobry pani. Jestem z AC Nielsen Company.
Słyszała pani, czym się zajmujemy?
- Oglądalnością? - Zgadza się.
Jest pani główną kandydatką na naszą następną Rodzinę Nielsena.
- Mojego męża nie ma w domu. - Będzie pani miała wkład
w tworzenie programów, które ogląda cały kraj,
za co otrzyma pani co miesiąc czek na 286 dolarów.
- Kto to? - To mój partner, pan Bainbridge...
Za chwilę będzie Sąd obywatelski.
I tyle. Wszystko spieprzyłeś.
- Po sprawie. - Minuta do Wapnera.
Prawie nas wpuściła, Ray.
Mogłeś to mieć. Ustanawiają tam teraz prawny precedens.
- Boże. - Co się tu dzieje?
Przepraszam panią. Okłamałem panią.
To jest mój brat. Jeśli nie obejrzy Sądu obywatelskiego, wpadnie w szał.
Może mi pani pomóc albo stać i patrzeć.
Oglądamy kreskówki. Myśli pan, że to go zadowoli?
..potem widzi brata bliźniaka.
Prawda, był bez koszuli,
ale według mnie są bardzo podobni...
- Chcę do tatusia. - Taty teraz nie ma.
Ken, pomóż mi w tej sprawie, a ja się tym zajmę.
Znasz tę piosenkę?
WYROK: POZWANY
Ogłosimy werdykt po reklamach.
Odrzucono moją kartę kredytową?
- Ile to będzie? - 20 dolarów.
Już nigdy nie wrócę. To na pewno bardzo długa podróż.
Jeszcze kilka dni.
Kto gra na pierwszej bazie? Gra na pierwszej bazie w St Louis?
Znowu zaczynasz? Będziesz to robił w każdym motelu?
On się tak nazywa. Kto się tak nazywa...
To nie jest zagadka.
Nigdy nie rozwiążesz, kto gra pierwszy, bo to gra Kto.
To jest kawał. Komedia.
Komedia, kolego.
Abbott i Costello. W twoim wykonaniu to nie jest śmieszne.
Ty jesteś Abbott i Abbott. Rozumiesz mnie?
Nigdy tego nie rozwiążesz, bo to nie jest zagadka.
A jeśli zrozumiesz, że to jest śmieszne, może twój stan się poprawi.
Chcę tylko wiedzieć, jak nazywał się facet na pierwszej bazie.
Nie, jak się nazywał ten na drugiej...
Chodź, ustawimy łóżko przy oknie, tak jak lubisz.
Na stole jest twój sok jabłkowy, zeszyt i długopis.
- Zapomniałem o czymś? - O serowych kulkach.
- Na pewno o serowych kulkach. - Zapomniałem.
Muszę mieć 12 serowych kulek i pastę do zębów przeciw próchnicy.
Kupiłem ci pastę parę dni temu.
Pamiętasz, jak lekarz zadawał ci te matematyczne zadania?
- Jak ty to robisz? - Widzę to.
Co mówisz? Przestaniesz na chwilę?
Odłóż to. Chcę z tobą porozmawiać.
Czemu nie przestaniesz, skoro proszę? Dlaczego zachowujesz się jak idiota?
- Ciebie to śmieszy? - Śmieszny Rain Man. Śmieszne zęby.
- Co powiedziałeś? Wypłucz. - Śmieszne zęby.
Dlaczego powiedziałeś „śmieszne zęby”?
Powiedziałeś „śmieszne zęby, śmieszny Rain Man”.
- Powiedziałem „Rain Man”? - Tak, „śmieszny Rain Man”.
Chciałem powiedzieć „Raymond” i wyszło „Rain Man”?
Ty jesteś Rain Man?
- Kto zrobił to zdjęcie? - T-a-t-o.
- Mieszkałeś z nami? - 10961 Beechcrest Street, Cincinnati.
Kiedy od nas odszedłeś?
- 21 stycznia 1965 roku. - Pamiętasz to?
To był czwartek. Padał śnieg. Tamtego dnia napadało 20 cm śniegu.
- To zaraz po śmierci mamy. - Mama zmarła 5 stycznia 1965...
- Pamiętasz dzień wyjazdu? - ..po krótkiej i nagłej chorobie.
Pamiętasz tamten dzień?
Czy ja tam byłem?
Stałeś w oknie i machałeś do mnie. „Żegnaj, Rain Man”.
To ty mi śpiewałeś?
Co śpiewałeś? Co to była za piosenka?
Co takiego śpiewałeś?
Lubiłem, jak śpiewałeś?
Śpiewaliśmy coś jeszcze? Lubisz Beatlesów?
Straszne.
Co jest straszne?
Gorąca woda parzy dziecko.
Gorąca woda parzy dziecko? Jakie dziecko? Mnie?
- Tak. - Spokojnie.
- Gorąca woda parzy dziecko. - Nie poparzyłem się. Spójrz.
- Wanna parzy dziecko. - Nie poparzyłem się.
Nie poparzyłem się. Wszystko w porządku.
Nadszedł czas na Wallbrook.
To dlatego cię tam oddano. Myśleli, że zrobisz mi krzywdę.
Co?
Co, Ray?
Już jedenasta. Gaśnie światło.
Nie skrzywdzić Charliego Babbitta. Nigdy nie skrzywdzić Charliego Babbitta.
Tak jak lubisz, przy łóżku.
No już, Ray.
To ja. Nie odłożyłaś słuchawki. Czy to znaczy, że jesteśmy zaręczeni?
Posłuchaj...
Chcę tylko usłyszeć, że to nie koniec. Boję się, że to koniec.
Nie pytaj mnie dzisiaj. Nie wiem, co powiedzieć. Poczekajmy.
W tym nie jestem dobry.
W wielu rzeczach nie jesteś dobry.
Zadzwonię do ciebie po powrocie, dobrze?
Do zobaczenia.
Wydałem dwie stówy na telewizor, a ty gapisz się na suszarkę?
Nie wiem.
U psychiatry będziesz musiał udowodnić, że wolisz oglądać telewizję.
Słuchasz mnie?
Wyłącz go, jeśli nie oglądasz.
Wyczerpiesz baterie i przegapisz Wapnera.
- Czerwona zawsze spada tak samo. - Dlaczego mnie nie słuchasz?
Może chcesz wracać do Wallbrook?
Muszę zadzwonić.
- Lenny, to ja... - Czekam od trzech godzin.
- Musiałem coś załatwić. - Mamy poważne kłopoty.
Uspokój się. Jestem w Tucumcari...
Zajęli samochody na spłatę pożyczki, Charlie.
Bateman żąda zwrotu pieniędzy. Jak wszyscy. To 80 kawałków.
Nie mam ich.
Musisz im oddać albo koniec z firmą.
- Co mam im powiedzieć? - Nie wiem.
Sukinsyny!
Byłoby lepiej, gdybyś pozwolił mi założyć dach.
Nie musielibyśmy się smażyć. Posmaruję cię, żebyś się nie spalił.
Nie zaczynaj. Mam założyć dach?
- Lubię, gdy jest odkryty. - Wiem.
Na pewno lubię, gdy dach jest...
Spokojnie. Już prawie skończyłem.
- I jak? - Bardzo śliskie.
- Przestaniesz wreszcie? - Nie mogę.
Przestań.
J7.
- K7? Co mówisz? - J7.
Co to jest J7?
Co to J7? Piosenka?
Patrz w tamtą stronę. Nie, tam.
„18 kół i tuzin róż”. Jaki numer?
E5.
„Oszukańcze serce”, Hank Williams.
„Twoje oszukańcze serce”. Oczywiście, Hank Williams Junior. D1.
„Księżyc w Kentucky”, Bill Monroe.
I Bluegrass Boys. T5.
Ile wykałaczek wypadło z pudełka?
246.
Uważasz?
Przyglądasz się?
- Patrzysz? - Tak, spadają na ziemię.
Co mi zostało?
Dwa walety, ósemka, król, szóstka,
dwa asy, dziesiątka, dziewiątka i jedna piątka.
Jedna piątka. Jesteś cudowny.
- Jestem świetnym kierowcą. - Teraz nie możesz.
Posłuchaj, to bardzo ważne. Gdy jest dużo dziesiątek, to dla nas dobrze.
Powtórz. Dziesiątki są dobre.
- Stawiasz jeden żeton, jeśli źle... - Jeden, jeśli źle, dwa, jeśli dobrze.
Kasyna mają swoje zasady...
Pierwsza jest taka, że nie lubią przegrywać.
Więc nigdy się nie zdradź, że liczysz karty.
To najcięższy grzech. Słyszysz? To bardzo ważne.
- Liczenie jest złe. - Tak, liczenie jest złe.
Lubię jeździć powoli na podjeździe.
Nie zawal tego, a możesz jeździć, czym zechcesz, i tak wolno, jak zechcesz.
Jestem świetnym kierowcą.
POŻYCZKI POD ZASTAW
Rain Man, zagrajmy w karty.
- Chcesz kartę? - Nie, masz już 18.
- Chcę kartę. - Ma pan już 18.
- On nie chce karty. - Chcę kartę.
- Nie chce karty. - Daj kartę.
Zabrałeś moją damę Mam dziesiątkę i potrzebna mi dama.
- Proszę nie dotykać kart. - Muszę mieć damę.
Jest ich pełno.
- Dużo ich tam jest? - Pełno.
Chwileczkę.
Podwajam.
Dama, dama, dama.
Świetnie, trzeba kochać to miasto.
- Zbijam fortunę, Nick. - Na to wygląda.
- Stawiasz jeden żeton czy dwa? - Dwa.
Jaką macie metodę?
Kantujemy.
Tu Sam. Filmuj stolik 47.
Około 85 000.
- Uruchomiłeś oczko? - Sam to zrobił.
Ja to przejmę.
Dobrze panom idzie. Bardzo się cieszę.
- Co widzisz? - Pierwszej karty na pewno nie widzi.
- Nie stawia na ostatnią chwilę. - Nie widzę, żeby używał komputera.
Ale coś jest nie tak. Nikt nie policzy kart w sześciu taliach.
Chwileczkę.
Pilnuj żetonów. Zaraz wracam.
Co robisz? Jesteśmy w środku partii.
Dobrze nam idzie. Babbittowie rządzą w Vegas.
- Koło fortuny. - Kleopatra i Cezar czekają.
- „Te wspaniałe nagrody”. - Jeden, gdy źle, dwa, gdy dobrze.
20.
- Stanie na 20? - Na pewno 20.
3000 na 20.
- Na pewno 20. - Na pewno 20?
To nie twoja gra, Ray. Właśnie przegrałem 3000.
Przegrałem 3000. Chodź, Ray.
Jeszcze w karty... Nie? Spokojnie...
Nie zacznij się kołysać. Może zagramy później.
- Zamienię żetony. - Zamieniam.
Zasmucasz mnie, Ray.
20.
Wygraliśmy 86 000 z drobnymi.
86 500.
80 000 na zwrot wpłat na samochody i muszę oddać...
- Ile muszę oddać, żeby odebrać rolexa? - 3500, do pół roku.
Nie musimy płacić za pokój, jest gratis. Jestem wolny i czysty.
Idę się odlać z tej okazji.
Nie ruszaj się stąd. Masz światło „Nie przechodź”.
Nie przechodź.
Szukasz randki?
- Nie wiem. - Jak masz na imię?
Jestem Iris.
- Raymond, podobam ci się? - Nie wiem.
Gdybyś dał mi szansę, dowiedziałbyś się. Może poznamy się bliżej?
- Poznamy się bliżej. - On nie ma pieniędzy, kochanie.
Nie szkodzi, słoneczko, bo tylko rozmawiamy.
Tak, tylko rozmawiamy.
- Idziemy na górę. Co ty robisz? - Poznajemy się bliżej, tylko rozmawiamy.
- Który pokój? Przyprowadzę go. - Nie trzeba.
Chcesz tu zostać?
Poznajemy się bliżej. Tylko rozmawiamy.
To będzie ciekawe. Na wszelki wypadek będę tutaj.
- On mnie chyba nie lubi. - To mój brat.
- Nie jest za młody jak na twego brata? - Urodził się 12 sierpnia 1962 r.
W niedzielę.
Co tu robicie?
- Liczymy karty. - Liczycie karty?
Liczymy karty.
- Liczymy karty. - I co jeszcze?
- Liczymy karty. - Wiem. Robicie coś jeszcze?
Bierzesz jakieś leki?
Spadam stąd.
- O której randka? - Później.
- Już dziesiąta. - O jedenastej muszę być w łóżku.
Dziesiąta, czas letni.
Dziesiąta?
- Podoba ci się ona? - Bardzo błyszczy.
Na pewno bardzo błyszczy.
Wyszedł mu ten garnitur. Nawet nie wiesz, jak dobrze wyglądasz.
Nie jest z Kmartu.
Jak ten garnitur może ci się nie podobać? Wyglądasz fantastycznie.
- To nie garnitur z Kmartu. - Zdradzę ci tajemnicę.
Kmart jest do dupy.
Proszę bardzo. Apartament dla wielkich graczy.
To dla ciebie. Widziałeś kiedyś taki pokój?
Co tam jest? Ray, nawet nie patrzysz.
- Łóżko. - Twoje łóżko.
Kazałem je tam ustawić specjalnie dla ciebie. Przy oknie.
Wejdź.
Tak jak lubisz, prawda?
Spójrz na siebie z tymi światłami. Jesteś teraz pan Las Vegas.
- Co sądzisz? - Dużo świateł. Bardzo błyszczące.
Dzisiaj zarobiliśmy furę szmalu.
Nie licząc 3000, które przegraliśmy na kole fortuny.
Przepraszam za tamto. Trochę się uniosłem.
Trochę się podekscytowałem.
Przeprosiłem cię. Chcę, żebyś wiedział, że mi przykro.
Przepraszam. Trochę się uniosłem.
Stałem się chciwy.
- Chcesz coś powiedzieć? - O dziesiątej muszę być w barze.
Chcę ci podziękować.
To twoja zasługa. Ja tam tylko siedziałem.
Ocaliłeś mi tyłek. Ja tylko się dołączyłem.
O dziesiątej muszę być w barze. Muszę iść na randkę z Iris.
Iris, jasne. Ważna randka. Pójdziecie potańczyć.
Muszę iść na randkę z Iris do baru na dancing.
- Umiesz tańczyć? - Nie wiem.
Powinieneś się kiedyś nauczyć.
Muszę się nauczyć tańczyć na randkę.
Żartowałem. Nie będziesz musiał tańczyć.
Muszę się nauczyć tańczyć. Koniecznie. Teraz.
Kiedy indziej nauczę cię tańczyć.
- Nie będziesz musiał teraz tańczyć. - Koniecznie muszę się nauczyć tańczyć.
Przepraszam, że o tym zacząłem gadać. Dobra, Ray. Moja wina.
Poznałeś jedyną tańczącą dziwkę w Las Vegas. Stań tam.
Chodź tu.
Słyszysz muzykę?
Patrz na moje stopy. Raymond, patrz na stopy.
Rób to co ja.
Czujesz rytm muzyki? Tak tylko ruszamy nogami.
Jesteś facetem, będziesz prowadził. Ja będę twoją dziewczyną, więc...
Podnieś lewą dłoń.
Nie zatrzymuj się. Słuchasz uważnie?
Lewą dłoń trzymaj w ten sposób.
Bardzo dobrze. Nie przestawaj.
Drugą ręką chwyć mnie z tyłu.
Chcesz się nauczyć tańczyć?
Tańcząc będziesz musiał kogoś dotykać. Ja cię nie ugryzę.
Daj ją tu. Ja rękę położę na górę.
Patrz na moje stopy. Rytm. Dobrze?
Nie możesz patrzeć na nogi cały czas, więc będziesz musiał unieść głowę.
Gdy ci powiem, bardzo powoli podnieś wzrok.
Gotowy?
Zaczynaj podnosić wzrok.
Jeszcze trochę. Nie przestawaj. Jeszcze troszeczkę.
I jeszcze, Ray. Do końca.
No i proszę, tańczysz.
Zaciśnij dłoń.
Pociągnij tak, bo będziesz mnie tak obracał.
To jest taniec, Ray.
Nie wiem, jak tobie, ale mnie zaczyna być głupio.
Koniec? Dobra.
Dobry z ciebie tancerz. Uściskasz mnie?
Chciałem cię tylko uściskać.
Miałem ochotę cię uściskać.
Co tu robisz?
- Jestem bezrobotna. - Jak to?
- Nie słyszałeś o firmie? - Słyszałem. Wejdź.
Cieszę się, że cię widzę.
Spójrz, kto przyjechał.
To nie w porządku, co robisz Raymondowi.
- Ma się dobrze. - Wiem o tym.
Jest w Las Vegas w garniturze, w wielkim pokoju. To mnie smuci.
Za sześć minut randka. Za sześć minut Iris.
Randka?
Fajnie by było, gdybyś nie zabierał wszędzie tego telewizora.
- Po co bierzesz go na randkę? - On tańczy.
Jak wygląda ta dziewczyna?
Bardzo błyszcząca. Wygląda jak wakacje.
Pierwszy raz coś takiego słyszę.
- Pan Kelso chce z panem porozmawiać. - Nie znam pana Kelso.
To nasz szef ochrony. Proszę za mną.
Susanna, zostań z Raymondem.
- 10.01. Nie ma jej. - Przyjdzie.
Gratuluję. Liczenie kart w sześciu taliach to nie byle co.
Nie rozumiem, o czym pan mówi.
Wszystko filmujemy, analizujemy to i przekazujemy informacje innym kasynom.
Z taśm wynika, że powinien pan zabrać wygraną i opuścić stan.
Czy gdy komuś sprzyja szczęście, zawsze go oskarżacie o nielegalne praktyki?
Tak traktujecie wszystkich gości?
Proszę się zamknąć i jechać do domu.
Lepszej propozycji pan nie dostanie. Ja bym się zgodził.
Chciałeś tańczyć na randce?
Jeszcze nadarzy się okazja.
Wiele ładnych dziewczyn chętnie by z tobą zatańczyło.
- Ładna muzyka. - Winda stanęła.
To nic. Pokażesz mi, jak chciałeś tańczyć z Iris?
- Chcesz zatańczyć ze mną? - Winda się zatrzymała.
Daj mi to.
- Pokaż mi. - Charlie Babbitt mnie nauczył.
Taniec w windzie.
To miłe.
Bardzo dobrze.
Iris straciła cudowny taniec.
- I pocałunek. - Tak, i pocałunek.
- Pocałowałeś kiedyś dziewczynę? - Nie wiem.
Nie wiesz?
Otwórz usta.
Tak jak byś próbował czegoś smakowitego i miękkiego.
O tak. Zamknij oczy.
Nie bój się.
- I jak było? - Mokro.
- Czyli zrobiliśmy to dobrze. - Winda się zepsuła.
Nie zepsuła się.
Fred Astaire i Ginger Rogers.
- Jak my. - Tak, jak my.
Obiecałem, że dam ci pojeździć. Proszę.
- Jeżdżę powoli przed domem. - Charlie, dobrze?
- Jestem świetnym kierowcą. - Przed domem jest świetny.
Ray, siadaj z przodu.
Powiesz mi, jak poszła narada?
Wszystko będzie dobrze.
- Denerwuję się. - Wiem.
Cieszę się, że przyjechałaś do Vegas.
Ray, dziękuję za randkę w windzie. Była cudowna.
- Za co dziękujesz? - To między nami.
Między nami?
„Nami”, Ray?
To jest twoja sypialnia.
Ale tam nie ma łóżka.
To jest magiczne łóżko. Zobacz tylko.
Tutaj jest stół. Mamy telewizor.
Byłem w sklepie z kasetami wideo. Mam dla ciebie niespodziankę.
Nie zaczynaj, Ray.
To nie jest byle jakie mieszkanie. To jest moje mieszkanie.
Tak się facet nazywa. Ktoś ma takie nazwisko? Tak...
- Czemu nie? Ma do tego prawo. - Kto?
- Kto dostaje szmal? - Dlaczego nie?
- Czasami jego żona go odbiera. - Czyja żona?
- To on zarobił. - Kto?
No tak.
Chcę wiedzieć, jak nazywa się ten na pierwszej bazie.
Co jest na drugiej bazie.
- Nie uważasz, że to jest zabawne? - Tak, bardzo zabawne.
- Gdzie to widziałeś pierwszy raz? - Tato dał mi książkę o baseballu.
- Nie była śmieszna? - Na pewno nie.
Mówi dr Bruner. Proszę do mnie zadzwonić.
- O co chodzi? - Myślałem, że włączyła się sekretarka.
Właśnie przyjechałem. Rozmowa z psychologiem jest jutro.
- Tak, wiem. - Powinniśmy się spotkać.
W twoim interesie leży spotkanie ze mną.
Kiedy?
Jestem w Bonaventure. Co powiesz na 8.30 wieczorem?
Jutro spotkasz się z dr. Marstonem, który dokonuje oceny psychiatrycznej.
- Dałem mu tony dokumentów. - Powodzenia.
To nie jest loteria. To tylko formalność.
- Twój brat jest niepełnosprawny. - Więc Marston zadecyduje przeciw mnie?
- To od początku była przegrana sprawa. - To po co pan do mnie dzwonił?
Twój ojciec powierzył mi zarządzanie funduszem.
I to nie ma znaczenia, czy przyznają ci opiekę.
Nie będę musiał ci dać ani centa. Decyzja należy do mnie.
- Więc pan i tak nie straci? - Mogę stracić Raymonda.
A zależy mi na tym, jaką ma opiekę.
Przyrzekłem coś twemu ojcu i nie mam zamiaru tego porzucić.
- Co to jest? - Czek na pokaźną sumę.
250 000.
Beż żadnych warunków. Po prostu rezygnujesz.
Tu nie chodzi o nas. Ani o przegraną czy wygraną.
Gdy zapytałem, dlaczego nikt mi nie powiedział, że mam brata,
nie potrafił mi pan odpowiedzieć.
Nie wiem...
Zabawne, bo nie wściekam się już na to, że ojciec nic mi nie zostawił.
Przyjaźniliście się. Wiedział pan, że chciał się ze mną skontaktować.
Nie odzywałem się do niego. Jak palant.
Gdyby mój syn nie odpowiadał na telefony, też bym nic nie zostawił.
Tu już nie chodzi o pieniądze.
Tylko nie rozumiem, dlaczego nie powiedział mi, że mam brata.
Dlaczego ani pan, ani nikt inny nie powiedział mi, że mam brata?
Bo dobrze byłoby go znać dłużej niż tylko te sześć dni.
Wyłączone. Już dobrze.
V-e-r-n... Vern...
Mój przyjaciel Vern.
Vern, mój przyjaciel.
Malinowy, truskawkowy, jagodowy, pszenny, brzoskwiniowy,
orzechowy, czekoladowy, gryczany i rozpychacz brzucha.
- Jakie chcesz? - Naleśniki.
- Tak, ale jakie? - Naleśniki.
Oczywiście syrop klonowy ma być na stole...
- Charlie Babbitt zażartował. - Zażartowałem.
Cofnij się.
Dzień dobry.
Usiądź tam.
Na tego rodzaju sprawie nie ma prawników ani sędziego,
jedynie ci, którym zależy na Raymondzie.
Raymond, usiądź tam. Pan Babbitt po drugiej stronie.
Raymond, o tutaj. Usiądź.
- Postaw plecak na podłodze. - Możemy szczerze porozmawiać...
Postaw telewizor na ziemi. Przepraszam.
Nie wiem, jak to panu powiedzieć.
- Już przegrałem? - Nie przegrał pan.
Jestem jedynie lekarzem, który wyda opinię sądowi.
Dr Bruner to wielce szanowany profesjonalista.
Przypadek Raymonda jest bardzo dokładnie udokumentowany,
a Wallbrook to jedna z najlepszych instytucji.
Widać, że pan już podjął decyzję.
Mój brat zrobił większe postępy ze mną w ciągu tygodnia niż z wami przez 20 lat.
Nie ma potrzeby atakować doktora Brunera.
Co się wydarzyło w ciągu tego tygodnia?
Zwracałem się do Raymonda.
Co się wydarzyło w ciągu tego tygodnia? Co robiłeś?
Liczyłem karty w Vegas.
- Zabrał cię do Las Vegas? - 3000 na kole fortuny.
- Dał ci 3000, żebyś zagrał? - Przegrałem na żałosnej 20.
- Co jeszcze robiłeś? - Postawiłem na 20.
- Tańczyłem z Charlie'm Babbittem. - Chciał się nauczyć...
Tańczyłem z Susanną. Całowałem się z Susanną.
- Całowałeś się z Susanną? - W windzie.
- Podobało ci się całowanie kobiety? - Nie wiem.
- Jakie to uczucie? - Mokre.
Niezła podróż, co?
- Lubisz jeździć? - Jestem świetnym kierowcą.
Kierowałeś?
- Pozwolił ci kierować na drodze? - Powoli na podjeździe.
Nie jeździł na autostradzie.
- Miał emocjonalne ataki? - Co pan ma na myśli?
To, co zazwyczaj robią. Samookaleczenia...
Kilka razy.
Miał to, co pan nazywa atakiem, bo nie chciał lecieć samolotem.
- Nie polecieliśmy. - Kiedy był ostatni atak?
Dziś rano.
To wszystko do kitu. Gdybym panu nic nie mówił, pan by się nigdy nie dowiedział.
Alarm przeciwpożarowy się włączył. Zdenerwował się, ale...
- Proszę nie myśleć, że pana winię. - Poszliśmy na naleśniki.
- Nie musi się pan tłumaczyć. - Jestem po prostu szczery.
- Nie rozumie pan sedna sprawy. - To pan nie rozumie.
Ja pana nie obwiniam.
Ledwo znałem swego ojca, matki nie znałem,
dowiaduję się, że mam brata i mam go po prostu zostawić?
Nikt nie twierdzi...
Nie skrzywdziłem go ani on mnie. Po co się wtrącacie? To moja rodzina.
- Rozumie to pan? - Rozumiem.
Pański brat nie potrafi utrzymywać z panem zażyłych stosunków.
To pańskie zdanie. Spędził pan z nim 24 godziny na dobę?
Tego nie da się robić bez profesjonalnej pomocy.
- To pan tak sądzi. - Tak.
Jeszcze parę spraw.
Tydzień temu wykradł pan Raymonda, żeby oddać go w zamian za 1,5 miliona.
Mój ojciec zmarł, byłem załamany. Źle postąpiłem.
Tydzień później odnajduje pan w sobie poświęcenie dla brata
i chce się nim opiekować do końca życia?
Na początku pan go porwał.
To za mocne słowo. Nie porwałem go.
Ale w przeciągu tygodnia zaczęliście się rozumieć?
Rozumiem, że to brzmi irracjonalnie.
- Tak, na początku... - Proszę nie zajmować obronnej postawy.
- Mogę mówić? - Proszę.
To nie są zarzuty. Proszę kontynuować.
Nie zarzuty?
Na początku był moim bratem jedynie z nazwiska.
A potem...
A dziś rano jedliśmy naleśniki.
Syrop klonowy na stole.
- I naleśniki. - I Charlie Babbitt zażartował.
Widzi pan, my...
Nawiązałem więź.
To godne podziwu, ale celem tego spotkania
jest ustalenie, czy Raymond jest w stanie funkcjonować w społeczeństwie
i czego sam chce, jeśli można to ustalić.
- Popieram to. - Raymond nie potrafi tego postanowić.
- Myli się pan. - On sam nie umie podejmować decyzji.
- Potrafi więcej, niż pan myśli. - Może zapytamy Raymonda?
- Mogę ci zadać parę pytań? - Ray, pan doktor do ciebie mówi.
Mogę ci zadać parę pytań?
Chcesz zostać ze swoim bratem, Charlie'm?
Chcesz zostać z Charlie'm w Los Angeles?
Pan doktor zadaje ci pytanie, słuchaj uważnie.
Raymond, chcesz zostać ze swoim bratem Charlie'm?
Chcesz zostać ze swoim bratem?
Chcesz?
- Chcesz zostać z bratem? - Zostać z bratem, Charlie'm Babbittem.
Chcesz tego?
Chcesz zostać ze swoim bratem?
Mogę cię o coś jeszcze zapytać?
Chcesz wrócić do Wallbrook?
Odróżniasz mieszkanie z bratem od mieszkania w Wallbrook?
Chcesz zostać w Los Angeles z Charlie'm
czy chcesz wracać do Wallbrook?
Dwie różne rzeczy.
To nie to samo. Musisz dokonać wyboru...
- Wrócić do Wallbrook, zostać z Charlie'm. - Nie, jedno albo drugie.
Chwileczkę.
Dowiódł pan swojej racji. Nie musi go pan poniżać.
Ray, już dobrze.
To koniec.
Zostać w Wallbrook z Charlie'm Babbittem.
Już koniec.
Doktorze Bruner, możemy porozmawiać? Przepraszam.
W porządku, Ray?
Nie chcesz odpowiadać na więcej pytań, co?
Nie wiem.
Nie chcesz odpowiadać. Koniec pytań.
Nie bój się. Nie będzie więcej pytań. Dopilnuję tego.
Mój przyjaciel.
- Co? - Mój przyjaciel.
Posłuchaj.
Nie wiem, czy będę miał jeszcze okazję z tobą rozmawiać.
Widzisz, te... Dr Bruner bardzo cię lubi
i pewnie będzie chciał cię ze sobą zabrać.
Chcę, żebyś wiedział, że naprawdę myślę o naszej podróży to, co powiedziałem.
Więź.
- Cieszę się, że jesteś moim bratem. - Jestem świetnym kierowcą.
Jesteś.
Cieszę się, że jesteś moim starszym bratem.
C-h-a-r-l-i-e.
Mój przyjaciel.
Raymond, nie byłoby ci wygodniej w ubraniu z Kmartu?
- Powiedz mu. - Kmart jest do dupy.
Rozumiem. Mam bilety. Będę w wagonie po prawej.
Macie jeszcze parę minut.
Zażartowałeś.
Lepiej ci to dam. Teraz masz to nosić.
Masz tam kulki serowe, sok jabłkowy,
zeszyty, długopisy i „Kto na pierwszej?” na wideo.
- „Kto na pierwszej?”, bardzo śmieszne. - Mówiłem ci.
- Lepiej już idź. - Bardzo błyszczący pociąg.
Jasne.
Posłuchaj, Ray. Dr Bruner jest twoim opiekunem.
To nie znaczy, że nie mogę cię odwiedzać. Przyjadę za dwa tygodnie.
- Ile to dni? - 14 dni. Dziś jest środa.
Godzin?
- 336 godzin. - Niepojęte.
To jest 20 160 minut.
1 209 600 sekund.
Do zobaczenia.
Tak, jeden jak źle, dwa jak dobrze.
Postaw dwa.
Trzy minuty do Wapnera.
Zdążysz.
Napisy dla Visiontext: Janusz Kiezik