BEJRUT
Posłuchajcie!
Zabicie paru zakładników nie wystarczy!
Amerykanie muszą cierpieć.
Musimy ich poniżyć.
To za mało, generale Aminie.
Musimy im wybebeszyć kichy i ciągnąć je po drodze do Damaszku
do czasu, aż włączą nas do procesu pokojowego.
W oczach Libii to rozwiązanie nie jest dość drastyczne.
Powinniśmy zmieść z powierzchni ziemi Waszyngton i Nowy Jork.
Co? I zepsuć trzy lata dobrych stosunków dyplomatycznych?
Oni wierzą, że jestem dobrym facetem.
Jestem bardziej popularny niż ich prezydent.
Panowie! Takie gadanie nic nam nie da.
Musimy w tym tygodniu
obmyślić choć jeden akt terroru,
który pokaże całemu światu,
że Stany Zjednoczone, ten wielki szatan,
to papierowy tygrys, słaby naród,
słabi ludzie, dojrzali do destrukcji.
Tchórze, którzy nie chcą walczyć.
CZEŚĆ, MAM NA IMIĘ JASER
Tak myślałem!
ODZNAKA: ZRZUCIŁEM 10 KILO
Kim ty jesteś?
Porucznik Frank Drebin z oddziału specjalnego policji.
I obym was nie przyłapał nigdy w Ameryce!
Uwaga!
PORT W LOS ANGELES
Trzydzieści osiem, 39, 40.
KOCHAM CIĘ
Są wszystkie. To nasz pierwszy transport heroiny.
Sto procent czystego towaru.
Oby całe 40 kilo takie było.
Ostatni transport dostaniecie za trzy dni.
- Wtedy przyjdzie pora na zapłatę. - Nie martw się.
Policja! Rzucić broń!
Zabić go.
ŚWIEżO MALOWANE
PORT LOTNICZY LOS ANGELES
To wspaniały dzień dla Amerykanów na całym świecie. Ten człowiek…
Oto i on!
Żadnych kwiatów.
Witaj w domu, Frank. Dobra robota w Bejrucie.
Dzięki. Czy to prawda, co mówią o Victorii?
Obawiam się, że tak. Uciekła z jakimś facetem.
Pobrali się w zeszłym tygodniu.
A więc to koniec. Wszystko traci znaczenie.
Zrobiłem to dla niej. Wszystko.
A ona ode mnie odeszła.
Zwęszyliście sensację, co?
Myślicie, że moje zdjęcie sprzeda wasze gazety.
- Frank… - Uważacie mnie za bohatera.
Czy ktoś z was rozumie ból, jaki czuję w środku?
Nie są tu z twojego powodu.
Na pokładzie jest „Szurnięty Al” Yankovic.
Jaką miała suknię?
Nie męcz się! Wyrzuć ją z pamięci.
ZAKAZ PARKOWANIA
Nie mogę. A ten facet?
- Wiesz coś o nim? - Niewiele.
Jakiś olimpijski gimnastyk.
I najlepszy seks, jaki miała.
Ufałem jej. Jak głupi szedłem za głosem serca.
Będę musiał spróbować o niej zapomnieć.
Dlatego wybrałem wakacje w Bejrucie. Aby znaleźć spokój.
Nie będzie to łatwe.
Gdziekolwiek nie spojrzę, coś mi o niej przypomina.
Może gliny i kobiety to złe zestawienie.
Co z Nordbergiem? Przyleciałem, gdy tylko się dowiedziałem.
Jest podłączony do respiratora.
Ma 50% szans na przeżycie,
ale tylko 10% na taki obrót sprawy.
SZPITAL
Pani Nordberg, uda się nam chyba ocalić ramię pani męża.
Gdzie mamy je wysłać?
- Cieszę się, że jesteś! - Przyszedłem, jak tylko mogłem.
Dziękuję, Frank.
- Gdzie jest Nordberg? - Tutaj.
Nordberg, to ja, Frank, twój kumpel.
Ja to zrobię!
Naciśnij przycisk z tyłu łóżka!
Nordberg, to ja, Frank. Kto ci to zrobił?
Kocham… cię.
Ja ciebie też, Nordberg. Kim oni byli?
- Statek… Łódź… - Tak. Łódź.
Popływamy, kiedy poczujesz się lepiej.
- Tak jak w zeszłym roku. - Nie… Narkotyki.
Siostro, proszę mu coś dać! Biedak się męczy.
- Proszę mu dać zastrzyk, szybko! - Nie…
Heroina! Heroina, Frank!
To nie będzie łatwe.
Musisz mi dać parę dni.
Mój biedny Nordberg! Był takim dobrym człowiekiem.
Nie skrzywdziłby muchy. Kto mógł mu to zrobić?
Trudno powiedzieć.
Gang zbirów, szantażysta, zazdrosny mąż, kochanek…
Frank, opamiętaj się!
Dobry glina tracący życie z rąk tchórzliwego bandziora.
- Mężczyzna nie powinien tak umierać. - Masz rację, Ed.
Jakby mi się nie otworzył spadochron… To jest dopiero śmierć.
Albo gdybym wpadł pod kombajn,
albo gdyby mi urwało jaja.
Tak mógłbym umrzeć.
Frank! To straszne!
Nie martw się, Wilma, twój mąż wyzdrowieje.
Myśl pozytywnie. Nie dopuszczaj do siebie wątpliwości.
On ma rację, Wilma,
ale nie czekaj do końca z wypełnianiem karty dawcy.
Jak tylko Nordberg poczuje się lepiej,
może wracać do pracy.
No chyba że będzie śliniącym się warzywem.
Czy wiesz, dlaczego Nordberg był w porcie?
Nie…
Ale znalazłam to w jego szufladzie.
Fotografia! „Kocham Cię” z Caracas.
Panamski statek.
Mówiąc „Kocham Cię”, miał na myśli nazwę statku!
Zrozumiałem to… teraz.
- Lepiej to sprawdźmy. - Potrzebni mi wszyscy wolni ludzie.
Nie mogę ci dać nikogo.
Mamy ochraniać królową Elżbietę podczas jej wizyty w Stanach.
Wilma, ktokolwiek to zrobił,
nie spoczniemy, dopóki nie wsadzimy go za kratki.
Chodźmy coś przekąsić.
Dzięki niesamowitym wysiłkom naszego zarządu,
Los Angeles będzie jednym z trzech miast
na trasie wizyty królowej Elżbiety w Ameryce.
Czy miasto zatrudni dodatkowe siły ochroniarzy na czas wizyty?
Zadanie czuwania nad bezpieczeństwem
przekazaliśmy w ręce policji,
a właściwie jej specjalnemu wydziałowi,
reprezentowanemu tu dziś przez porucznika Franka Drebina.
Dziękuję, pani burmistrz.
Głośniej!
- Proszę wziąć mój mikrofon. - Dziękuję.
Dziękuję, pani burmistrz.
Czuwanie nad bezpieczeństwem królowej
to zadanie, które przyjęliśmy z wielką przyjemnością.
Choć sam koncept królowej może się nam wydawać głupi,
jako Amerykanie musimy być wyrozumiałymi gospodarzami.
Dziękuję, poruczniku Drebin.
Oczywiście, nam wszystkim
zależy na tym, aby ten etap podróży królowej po Stanach
był zupełnie bezpieczny. Możemy być dumni z tego,
że królowa wybrała nasze miasto…
To wielka chwila dla mieszkańców miasta,
którzy będę mogli wziąć udział w tych… uroczystościach…
Szczególnie ekscytujące…
będą publiczne… wystąpienia królowej.
Chcielibyśmy również…
O kurcze!
Pojechaliśmy z Edem do doków, gdzie znaleziono Nordberga.
Nie mając żadnego tropu, postanowiliśmy zacząć od portu.
Proszę się rozejść.
Nie ma tu nic do oglądania. Proszę iść dalej.
Gdzie go znaleźli?
Właśnie tam. Chcesz wziąć odlew?
Nie, zatroszczyłem się o to podczas konferencji prasowej.
To się nie trzyma kupy. Dobry policjant, świetlana przyszłość…
a potem dzieje się coś takiego.
Znalazł go stróż nocny.
Idę pogadać z komendantem portu.
Powęszę tu trochę.
- Tak? - Porucznik Drebin, policja.
Pamiętam cię. Czego chcesz?
Chcę ci zadać parę pytań. Znasz go?
Nie wiem. Moja pamięć szwankuje.
Doprawdy? Może to ją odświeży.
- Wciąż nie bardzo. - A to?
Teraz pamiętam. Dlaczego o niego pytasz?
- Nie mogę ci powiedzieć. - Może teraz będziesz mógł.
- Chyba nie powinienem. - Wciąż tak myślisz?
- To Nordberg, jest gliną. - Nie, sprzedawał herę.
- Co? - Był brudny!
Ty szumowino! Powinienem cię przymknąć!
Pracował u Ludwiga. Próbował coś przemycić.
- Co zamierzasz teraz zrobić? - Dlaczego miałbym ci powiedzieć?
- Może to pomoże. - Nie powinienem ci mówić.
Pożyczysz dwudziechę? A teraz?
Idę do ich biura.
Sprawdzę, czy mówiłeś prawdę.
Vincent Ludwig kierował największą korporacją w mieście.
Szanowany biznesmen i członek zarządu miasta.
Przewodniczący komitetu powitalnego z okazji odwiedzin królowej.
Miałem mu zadać parę pytań
na temat narkotyków i próby zabójstwa na jego własnym terenie.
- Panie Ludwig? - Tak?
Przyszedł porucznik Drebin.
Wprowadź go.
- Poruczniku. - Nawzajem.
Mnie również miło pana poznać. Kubańskie?
Nie, holendersko-irlandzkie. Mój ojciec pochodzi z Walii.
Proszę usiąść.
- Co za wspaniałe biuro. - Dziękuję, poruczniku.
Kolekcjonuję te rzeczy od wielu lat.
Gainsborough, wazy z dynastii Ming. Są bezcenne!
Te rzeczy odzwierciedlają moją osobowość,
tak jak te japońskie bojowniki.
Piękne, pełne wdzięku i elegancji…
choć przyświeca im jeden cel.
Są śmiertelnie niebezpieczne, kiedy znajdą to, czego szukają.
Ta tutaj szacowana jest na ponad 20 000 dolarów.
Artykuł zbytku, to prawda,
ale jestem człowiekiem, który ceni sobie piękno.
To unikalne pióro samuraja,
podarunek od cesarza Hirohito.
Nie do zepsucia. Nieczuły na nic oprócz wody.
- Jego wartość jest bezcenna. - To fascynujące.
Nie przyszedł pan tu chyba na wykład o sztukach pięknych.
Czemu zawdzięczam ten zaszczyt?
Prowadzę dochodzenie o usiłowanie zabójstwa pracownika portowego…
Człowieka o nazwisku Nordberg. To funkcjonariusz policji.
Więc wciąż żyje, tak?
Postrzelono go sześć razy,
ale pociski ominęły główne organy.
- Słona woda go zakonserwowała. - A więc…
A więc dowieziono go do szpitala na czas, tak?
Leży na oddziale intensywnej terapii,
u Naszej Pani od Bezużytecznych Cudów.
To dla mnie wielki szok.
Nie jestem człowiekiem, który darowałby takie rzeczy.
W mojej organizacji nie ma miejsca na przestępczość.
Proszę spojrzeć – wybudowałem ogromny ośrodek gospodarczy.
Czy wie pan, co tam było niespełna pięć lat temu?
Zgadza się. Gaje pomarańczy!
Hektary takich gajów. Jak tylko okiem sięgnąć.
Teraz ten sam obszar dostarcza dziesięć razy tyle zysku.
Dobrze się pan czuje?
Dam panu chusteczkę.
Czy ten policjant…
Jak on się nazywał… Nordberg.
Powiedział coś panu?
Jak do tej pory nie był w stanie tego zrobić,
ale gdy tylko odzyska przytomność,
zobaczymy, czy wciąż może grać na gitarze.
- Słucham? - Zabrałem panu zbyt dużo czasu.
Chciałbym spojrzeć na dane dotyczące zatrudnienia
i porozmawiać z kimś z kadr.
Oczywiście.
- Dominique, wezwij pannę Spencer. - Tak jest.
Jestem zajęty przygotowaniami do królewskiej wizyty,
ale moja asystentka będzie do pana usług.
Dziękuję za pomoc. Nadmienię o tym w raporcie.
Miło mi, że mogłem pomóc.
Panno Spencer! To jest porucznik Drebin z policji.
Dzień dobry… panie Drebin.
Dzień dobry.
Jej włosy były koloru złota ze starych fotografii.
Miała piękne kształty w odpowiednich miejscach
i nogi, które chciałoby się ssać przez cały dzień.
Obdarzyła mnie spojrzeniem, które poczułem w kieszeni.
Tak, zaczynało się robić interesująco.
- Ładny bóbr. - Dziękuję.
- Niedawno wypchany. - Pomogę pani.
Chyba tego pan szukał.
Dane na temat transportów i zatrudnienia na pomoście nr 32.
Dziękuję.
Podobno praca policjanta jest niebezpieczna.
Dlatego noszę ze sobą duży pistolet.
A gdyby wystrzelił przez przypadek?
Miałem z tym kiedyś problemy.
I co pan na to poradził?
Myślę po prostu o baseballu.
Piękna bransoletka.
Znowu mi się obsunęła?
A więc… przejrzę je szybko
i oddam je pani jutro.
Nie ma pośpiechu. Proszę je przynieść, kiedy będzie pan gotów.
Dziękuję. Chciałbym się pani jakoś odwdzięczyć.
Może kolacja? Znam miejsce ze świetnym żarciem wikingów.
To kusząca propozycja, ale chcę dziś odpocząć,
jutro jest Dzień Drzewa.
Oczywiście. Może innym razem.
- Przełożymy to? - Do przekładania przejdziemy później.
Dziękuję za pomoc.
Cała przyjemność po mojej stronie.
- No i? - Przestraszył mnie pan!
Przepraszam, kochana.
Dałaś porucznikowi to, czego chciał?
Dałam mu kopie danych na temat przystani nr 32.
To dobrze.
Intrygujący z niego gość, nie wydaje ci się?
No cóż, nie wiem. Dopiero co go poznałam.
Wydaje się być miły.
Jane, zdaję sobie sprawę, że to niecodzienna prośba,
ale jeżeli w tym przedsiębiorstwie prowadzone są jakieś machlojki,
chcę o tym wiedzieć, aby móc je wytępić.
Dlatego chcę, abyś…
poznała trochę lepiej Drebina,
sprawdziła, co on wie.
Czy nie powinna się tym zająć policja?
Ależ oni się tym zajmują, kochana!
Ale musimy znać fakty,
zanim dowie się o nich prasa.
Nie zapominaj, że odpowiadam przed akcjonariuszami.
Jeśli tak pan stawia sprawę…
- Zrobię, co w mojej mocy. - Tak już lepiej.
Na pewno sobie poradzisz.
Wróciłem do biura około 16.
Byłem ciekawy, czy laboratorium sprawdziło już kurtkę Nordberga.
Tę, którą znaleziono w porcie.
Z próbek włókien można dużo wyczytać, o ile nie są zbyt mokre.
Miałem nadzieję, że coś z tego będzie.
Uważaj!
Policja! Stać!
Czy ktoś spisał numery?
Czy ktoś przyjrzał się kierowcy?
Spisz dane wszystkich obecnych. Musimy ich przesłuchać.
Muszę wejść… do środka.
Cześć Ed, cześć Ted. Macie wyniki próbek?
- Mamy tu małe przedstawienie. - O co chodzi?
Testujemy nową, odporną na graffiti ścianę.
Mamy ochotników.
Do reakcji dochodzi, kiedy spray uderzy w sensory.
Znowu się udało!
Dobra robota. Ciekawe, co jeszcze wymyślicie?
Prawdę mówiąc, mamy tu coś, nad czym pracowaliśmy do wczoraj.
Dla zwykłego obserwatora to tylko but.
Ale w rzeczywistości to poręczna broń.
Wszystko, czego potrzebuje glina.
To but szwajcarskiej armii.
- Świetnie. A próbki włókien? - Jeszcze jedno.
Widzisz te spinki do mankietów?
Nie są zwyczajne. Każda z nich wyrzuca małą jak szpilka strzałkę,
która ogłusza przeciwnika na kilka minut.
Zademonstruję to na Edzie.
Ted! Dlaczego?
Nie martw się. Zaraz się podniesie.
- Może je sobie weźmiesz? - Dlaczego nie?
Spodobają ci się.
- Chce pan to, szefie? - Dzięki, Al.
Masz coś na ustach, Al.
Z drugiej strony.
Pobraliśmy do analizy parę włókien z kurtki Nordberga.
Obawiam się, że nie wygląda to dobrze.
- Co przez to rozumiesz? - Sam zobacz.
- Nic nie widzę. - Patrz otwartym okiem.
Tak, teraz widzę.
Na pierwszy rzut oka to zwykłe włókna bawełny.
Ale kiedy przyjrzeliśmy się im bliżej, znaleźliśmy biały proszek.
To czysta heroina.
Jak dobrze znasz Nordberga?
Przez dziewięć lat byliśmy partnerami. To mój najlepszy przyjaciel.
Nie możemy się tu kierować osobistymi odczuciami.
Czy chcesz powiedzieć…
Za dwa dni przylatuje królowa.
Jeżeli prasa dowie się o Nordbergu,
będzie to kompromitujące zarówno dla policji, jak i dla miasta.
Przykro mi. Masz 24 godziny na oczyszczenie Nordberga.
- Panie Ludwig? - Tak?
- Przyszedł pan Pahpshmir. - Proszę go wprowadzić.
Czy coś nie tak, panie Ludwig?
Nie, wszystko w porządku.
- Możemy porozmawiać o interesach? - Oczywiście. Proszę usiąść.
Podejmę się pańskiego zlecenia.
- Cena wynosi 20 milionów dolarów. - Cena nie stanowi problemu.
Osoby, które reprezentuję, są trochę zaniepokojone,
czy poradzi pan sobie z tak trudnym zadaniem.
Proszę mi powiedzieć,
kto według pana jest najlepszym zabójcą?
Ten, kto potrafi ukryć swoją tożsamość.
Tak, ale jest jeszcze o wiele lepszy zabójca.
Ten, który nie zdaje sobie sprawy z tego, że jest zabójcą.
- Napije się pan herbaty? - Tak, proszę.
Dominique, dwie herbaty, proszę.
Muszę zabić Pahpshmira.
- Mleko, cukier? - Panie Pahpshmir?
Tylko mleko.
- Na podłodze leży pistolet! - Proszę go tam zostawić.
- Poprosimy o herbatę. - Oczywiście, proszę pana.
Czy spotkał się pan już kiedyś z sensorycznie wywołaną hipnozą?
Tak, przed chwilą.
W jaki sposób uda jej się podejść do celu?
To nie będzie ona.
W tych czasach trudno o dobrą sekretarkę.
Poza tym wydaje mi się…
że każdy może być zabójcą.
Dostałem 24 godziny na oczyszczenie mojego przyjaciela.
Z danymi od Ludwiga w ręku wróciłem do szpitala,
aby odświeżyć pamięć Nordberga.
Jeżeli ma pan czas, możemy przejrzeć teraz ten wykres.
Przyjdę, jak tylko skończę z panem Nordbergiem.
Dobrze, doktorze.
Wyjdzie pan stąd za parę…
- Chcę się widzieć z Nordbergiem. - Proszę się wpisać.
Chwileczkę! Gdzie jest strażnik?
- Porucznik Drebin odwołał go do domu. - Porucznik Drebin?
Muszę zabić Nordberga
Drebin, policja! Zostaw tę poduszkę!
Nagły wypadek!
Drebin, policja! Za tym czarnym samochodem!
Jedź za tym samochodem!
Sprawdź lusterka. Włącz migacz.
NAUKA JAZDY DLA NASTOLATKÓW
Delikatniej z hamulcem.
- Dodaj trochę gazu. - Znam skrót. Skręć w lewo!
- Jest! - Powoli!
ZAKAZ WJAZDU
Skręć w prawo! Za nim!
POD PRĄD
Zwykle nie rozpędzamy się do 104 kilometrów na godzinę,
jadąc pod prąd jednokierunkową ulicą.
Zahamuj.
Wsteczny.
- Ty głupia babo! - Stephanie…
Wystaw delikatnie rękę.
Unieś środkowy palec.
- Bardzo dobrze. - Jest tam!
Gazu, Stephanie!
WYTWÓRNIA OGNI SZTUCZNYCH FELDMANA
Przepraszam.
No dobrze, proszę się rozejść! Nie ma tu nic ciekawego!
Proszę się rozejść!
Nie ma tu co oglądać. Proszę!
Zamach na życie Nordberga mocno mną wstrząsnął.
W mojej głowie krążyły myśli,
jak bąbelki w wodzie sodowej.
Kim był ten facet w szpitalu?
Dlaczego próbował zabić Nordberga? I na czyje zlecenie?
Czy Ludwig mnie okłamał? Nie miałem żadnego dowodu,
ale z jakiegoś powodu nie ufałem mu do końca.
Dlaczego w danych Ludwiga nie było wzmianki o „Kocham Cię”?
A jeżeli była, to czy on o tym wiedział?
A jeżeli nie on, to kto?
Gdzie ja, do cholery, jestem?
Wróciłem do domu tuż przed północą.
Marzyłem, aby ułożyć się w pościeli.
Ale ta noc miała się dopiero rozpocząć.
Spóźniłeś się.
To zależy.
Mówiłeś, że powinniśmy kiedyś zjeść razem kolację.
Dzisiejszy wieczór jest tym „kiedyś”.
Gotuję pieczeń.
Jak gorącą i mokrą sobie życzysz?
Bardzo gorącą i niezwykle mokrą.
Nieźle sobie radzisz w kuchni.
W innych pomieszczeniach jestem równie przydatna.
Ta koszula coś mi przypomina.
Jest twoja. Nie chciałam się pobrudzić ani pomarszczyć.
Przynajmniej… nie teraz.
Mogłabyś poczekać, aż przebiorę się w coś wygodniejszego?
Tak lepiej.
Mam nadzieję, że jesteś głodny.
O tak.
A więc zaczynajmy.
Niemal tak interesujące jak fotografie, które dziś widziałem.
Byłam młoda. Potrzebowałam pieniędzy.
Nie, zostały zrobione w dokach należących do Ludwiga.
Do portu wpłynął panamski statek. Nie było go w rejestrze.
To pewnie przeoczenie.
Jak twoje… mięso?
Sama osądź.
Mam jeszcze dziewięć.
- Widziałaś ten statek? - Nie wiem.
Nie wygląda na nasz, ale mamy do czynienia z tyloma statkami.
Czy funkcjonariusz Nordberg zdołał ci coś powiedzieć?
Nie, znowu próbowano go zabić. Jest nieprzytomny.
To straszne! Na tym świecie jest tyle przemocy.
Gdyby nie było, byłbym bez pracy,
ale mógłbym ją rzucić choć jutro, gdyby można było żyć spokojnie.
To takie piękne.
To wszystko dzieje się zbyt szybko.
- Zraniono mnie już kiedyś. - Przykro mi.
Znałem ją od lat.
Chodziliśmy razem na wszystkie policyjne przyjęcia.
Bardzo ją kochałem, ale ona miała swoją muzykę.
Tak właśnie myślałem.
Większość czasu spędzała z chórem i orkiestrą symfoniczną.
Nie przypominam sobie, aby grała na instrumencie, czy śpiewała.
A mimo to była w trasie 300 dni w roku.
Kupiłem jej na święta harfę. Zapytała mnie, co to jest.
To ta sama, stara historia. Facet poznaje kobietę.
Traci ją. Kobieta poznaje faceta.
On o niej zapomina. On o niej pamięta.
Zginęła w katastrofie
w dzień Nowego Roku.
- Szczęśliwego Nowego Roku? - Nie, najgorszego.
Biedaku!
Nie chcę cię zasmucać.
Nie chodzi o to, Frank.
Dlaczego jesteś taki wspaniały?
- Muszę ci coś powiedzieć. - Nie!
Nie musisz mi niczego mówić.
To, co było, nie ma już znaczenia.
Może…
Może jesteśmy dwiema samotnymi duszami, które się odnalazły.
Słodki buziaczek!
Chcę, abyś wiedział. Praktykuję bezpieczny seks.
Ja też.
KONDOM ZE SPECJALNYM ZBIORNICZKIEM
PLUTON
To był wspaniały dzień, Frank.
Nie mogę uwierzyć, że poznaliśmy się wczoraj.
Mówisz serio? Nie mówisz tak dlatego,
że wymieniliśmy płyny ustrojowe?
Nie, mówię serio. Jesteś kimś wyjątkowym.
Coś rozgrzewającego na noc?
Nie, dziękuję, nie noszę ich.
Mam dziś wieczór służbę.
Będę o tobie myślał. Zadzwonię jutro.
Dobrze.
Dobranoc!
Odpowiedzi należy szukać w biurze Ludwiga.
Nazywaj to, jak chcesz. Przeczuciem, kobiecą intuicją.
Ludwig wie więcej, niż mówi.
W sądzie przeczucia nie wystarczą. Gdzie są twoje niezbite dowody?
Oprócz nas tylko on wiedział, że Nordberg wciąż żyje.
Chwilę potem jakiś zbir próbuje go załatwić.
Może. Ale włamanie się do biura Ludwiga to igranie z losem.
Wiem. Ryzykujemy każdego dnia, wstając z łóżka,
przechodząc przez ulicę, czy pakując palce w wiatrak.
Oto i on!
Zaufaj mi, Ed. Wiem, że mam rację.
Dobra, bądź ostrożny.
Wyśpij się dobrze. Do zobaczenia rano.
Bingo!
Dwadzieścia milionów do zdeponowania w Banku Omani w Zurychu
z chwilą śmierci królowej.
Wtargnięcie do biura bez nakazu, szkody materialne, podpalenie,
usiłowanie gwałtu przy użyciu betonowego wibratora?
Co ty tam, do cholery, robiłeś?
Przykro mi, pani burmistrz,
ale podejrzewamy, że Ludwig bierze udział w spisku na życie królowej.
To śmieszne! Gdzie dowody?
No cóż… spłonęły podczas pożaru.
Panowie,
Vincent Ludwig jest poważanym członkiem tej społeczności.
Jeżeli się postaramy, może nie wniesie oskarżenia.
- Pani burmistrz! - Czy wyraziłam się jasno?
Tak, pani burmistrz. Miłego dnia.
Drebin!
Żadnych rozrób jak w zeszłym roku. To moje kredo.
Kiedy widzę pięciu szaleńców w togach sztyletujących faceta,
strzelam do sukinsynów. To moje kredo.
To była inscenizacja szekspirowskiego Juliusza Cezara!
- Zabiłeś pięciu dobrych aktorów! - Pani burmistrz…
Twoja obecność na bankiecie na cześć królowej nie będzie wymagana.
Zrozumiano?
Tak, pani burmistrz. Dziękujemy.
Samolot wylądował.
Oczekujemy, że drzwi otworzą się lada moment
i ujrzymy królową,
która rozpoczyna dziś swą wizytę w Los Angeles.
Jest piękny wieczór…
DATA WAŻNOŚCI: CZERWIEC 1982
- Jane! - Frank!
Szykuję kolację. Jesteś głodna?
Mogę coś przekąsić.
Ludwig chciałby się z tobą spotkać dziś wieczorem.
Powinnaś o czymś wiedzieć. Byłem wczoraj u niego.
Czy pokazał ci wazy z dynastii Ming i unikalne malowidła?
Myślę, że Ludwig prowadzi działalność przestępczą.
Frank, przestań!
Vincent Ludwig jest poważanym, hojnym, życzliwym człowiekiem.
- Nie znasz go tak jak ja. - To znaczy jak?
- O co ci chodzi? - Przepraszam. Martwię się o ciebie.
Nie ufam mu i nie chcę, aby stało ci się coś złego.
Myślałam, że Woo zamknęli restaurację trzy lata temu.
Minęło już tyle czasu? Nie mam dziś ochoty na chińszczyznę.
Miło mi, że się o mnie troszczysz, ale mylisz się co do niego.
To dżentelmen w każdym calu. Jest taki hojny.
Chce tylko z tobą porozmawiać
i rozwiać twoje wątpliwości.
- Kiedy? - Dziś wieczór.
Będzie czekał w stoczni na Siódmej.
Dobrze, ale obiecaj, że będziesz na siebie uważać.
Oczywiście, buziaczku, dla ciebie wszystko.
Muszę już iść. Do zobaczenia jutro.
Na pewno nie chcesz nic zjeść?
Ludwig?
- Drebin? - Tak, Drebin.
Mam dla ciebie wiadomość od Vincenta Ludwiga.
Przykro mi, nie słyszę cię.
Nie strzelaj, kiedy mówisz.
PRZEROBIONE HOT DOGI
ODPADY TOKSYCZNE
Dobra, rzuć broń, ręce w górę!
SALA WIEDEŃSKA: BANKIET NA CZEŚĆ KRÓLOWEJ
SALA ZŁOTA: BAR MICWA LIPSCHITZA
Matthews, pilnuj tego końca,
legitymuj każdego, kto wygląda podejrzanie.
Frank, co ty tu robisz?
Wymieniałem się kulkami z jednym z drani Ludwiga.
Chcą ją tu dzisiaj załatwić.
- Musimy być czujni. - Przepraszam panią, ochrona.
- Co wy robicie? - Nic się panu nie stanie.
- Ja nic nie zrobiłem. - Tak? A co to jest?
Myślisz, że urodziliśmy się wczoraj? Nic nie zrobiłeś, co?
Spójrz, Ed, on ma zdjęcie twojej żony!
Ethel!
Dobra, kto jeszcze widuje się z jego żoną?
Wystarczy, Frank. Chodźmy na korytarz.
Dobrze się bawisz, kochana?
To takie ekscytujące. Dziękuję, że mnie pan zaprosił.
Cała przyjemność po mojej stronie. Może po kolacji moglibyśmy…
- Drebin! - Frank!
Tak. Nie spodziewał się pan mnie zobaczyć, co?
To nie czas ani miejsce na rozmowy.
Czas na naszą rozmowę minął już dawno.
Rękawice zdjęte, idę na całość.
Jest cztery do piętnastu, a teraz moja kolej na atak.
Jeżeli ma pan dowody, proszę je wykorzystać.
Jeżeli nie, ostrzegam… proszę mnie zostawić w spokoju!
Albo drogo pan za to zapłaci.
Frank, coś nie tak?
Wiele rzeczy, najsłodsza.
Spotkanie, które zamieniło się w strzelanego chowanego,
zaaranżowanego przez kogoś, kto bawi się moim kosztem.
Buziaczku, o czym ty mówisz?
O spotkaniu w stoczni. Pamiętasz, kto je zaaranżował?
Pan Ludwig powiedział, że je odwołałeś! Uwierz mi!
Wymyśl coś lepszego!
Frank, mówię prawdę!
Gliny i kobiety to złe zestawienie. To jak zażycie nadmanganianu potasu.
Czyści wszystko, ale w środku pozostawia pustkę.
Szkoda, moja słodziutka.
To mogło być coś wspaniałego.
Zrobiłam to, o co mnie proszono!
- Jak pójście ze mną do łóżka? - Frank!
To wszystko ułatwia, księżniczko.
Pomyśleć, że ci ufałem! Wielki błąd.
- Zabierz to sobie. - Czyje to jest?
Nieważne. Uważaj na siebie, malutka.
À propos… udawałem wszystkie orgazmy.
Buziaczku!
W dowód naszej przyjaźni
miasto Los Angeles pragnie wręczyć rodzinie królewskiej
ten muszkiet, ofiarowany hojnie przez pana Ludwiga.
Panie i panowie,
Jej Królewska Mość, Elżbieta II!
Wstydziliby się pokazywać to we wszystkich gazetach!
Co jest z dziennikarstwem?
Leżysz na królowej, ona oplątuje cię nogami,
a oni uznają, że warto o tym pisać.
Nie mogą cię wykopać z policji. Tak nie można.
Życie nie zawsze jest sprawiedliwe.
Kiedy następnym razem strzelę do kogoś,
mogę zostać aresztowany. Spójrz na to!
Brakujący dowód w spawie Kilnera! Mój Boże, a więc był niewinny!
Dostał krzesło dwa lata temu.
A… co mi po tym?
Jakie znaczenie mają te cholerne nagrody i pochwały?
Frank…
Frank, to nie twoje biurko!
Frank! Szukam cię wszędzie!
Wypełniasz kolejne polecenie swojego chłopaka?
Nie mogłam się z tobą wczoraj skontaktować. Gdzie byłeś?
Na spacerze. Całą noc.
Posłuchaj mnie! Mam ważne informacje.
Pomiędzy mną a Vincentem nigdy nic nie było.
- On gustuje w Niemcach. - A ty?
Ja lubię gliny.
- Dobra nasza! Tak! - Uciszcie się. Spokój.
- Co masz mi do powiedzenia? - Podsłuchałam Ludwiga.
Miałeś rację. On planuje zabić królową!
- Kiedy? - Podczas meczu baseballowego.
Królowa będzie jego gościem.
Zamierza ją zastrzelić na oczach 60 000 fanów?
Nie, zrobi to zawodnik, podczas siódmej rundy.
- Mecz zaczyna się za 20 minut. - Idę tam.
- Idę z tobą. - Zostań z Ludwigiem,
- aby niczego nie podejrzewał. - Dobrze, chodźmy!
Zaraz!
Dość mieliście przeze mnie kłopotów. Pójdę sam.
Przywrócą cię po tym do służby. Idziemy z tobą.
Frank? Chciałabym, żebyś wiedział,
że kochałam cię od chwili, kiedy cię poznałam i nie przestanę.
Jestem bardzo szczęśliwą kobietą.
Ja też.
Słuchają państwo transmisji na żywo ze stadionu,
gdzie drużyna kalifornijska stawi czoło Marinersom z Seattle
w meczu o prowadzenie w zachodniej dywizji ligi amerykańskiej.
Dzień dobry! Jestem Curt Gowdy, obok mnie siedzą: Jim Palmer,
Tim McCarver, Dick Vitale, Mel Allen,
Dick Enberg i dr Joyce Brothers.
Proszę z nami pozostać, na czas tej ważnej rozgrywki.
A jest naprawdę ważna.
Grę będzie oglądać Jej Wysokość królowa Elżbieta.
Jestem pewien, że jej się spodoba.
Obstawiliśmy wszystkie wyjścia.
Powinienem zaaresztować Ludwiga.
Nie, musimy mu pozwolić zrobić pierwszy krok.
Poza tym sam zostałbyś aresztowany. Nie możesz rzucać się w oczy.
Muszę dorwać tego zabójcę.
To może być którykolwiek z graczy.
Muszę się tam jakimś cudem dostać i obszukać ich.
Panie i panowie, proszę o powstanie i gorące przywitanie
Jej Królewskiej Mości Elżbiety II!
Chwileczkę.
Czy coś cię trapi?
Nie, dlaczego pan pyta?
Nie odezwałaś się do mnie słowem. Wyglądasz na… zdenerwowaną.
Wie pan, jak istotna jest ta rozgrywka dla Angelsów.
Dlaczego go jeszcze nie ma? Nie lubię czekać na ludzi.
Woźny będzie tu za dwie minuty. Proszę poczekać.
- Powinien już tu być! - Zaraz go przyślę.
To on powinien na mnie czekać, a nie ja na niego!
GARDEROBA
- Tak? - Pan Pallazzo?
Jestem głównym woźnym. Jestem tu, aby… Przepraszam.
- Panie Pallazzo? - Tak?
- Jestem głównym woźnym. - Chwileczkę.
Panie i panowie,
w imieniu Angelsów i całego Los Angeles
zechciejmy powitać gorąco
gwiazdę operową międzynarodowej sławy,
przed państwem Enrico Pallazzo!
Oddajmy teraz cześć Ameryce,
wsłuchując się w słowa hymnu w wykonaniu pana Pallazzo.
Frank?
Czekamy obecnie na wymianę drużyn
i rozpoczęcie dzisiejszego meczu.
Przepraszam, czy to jest oficjalna pałka na ten mecz?
Z powodu wizyty królowej, na stadion przybyły tłumy!
Czekając na rozpoczęcie gry, fani oglądają
niektóre z bardziej niezwykłych momentów w historii baseballu!
Przepraszam, chłopaki!
Co państwo na to?
Panie i panowie,
na boisko wbiegają kalifornijscy Angelsi!
PRZEROBIONE HOT DOGI
Dla bezpieczeństwa ogółu
prosimy o nierzucanie na boisko żadnych przedmiotów.
Dziękujemy za współpracę.
Angelsi zajęli stanowiska, jesteśmy gotowi do ceremonii
rzucenia pierwszej piłki, której dokona królowa Anglii.
Co państwo na to? Prosimy o oklaski!
Jesteśmy gotowi do rozpoczęcia gry,
co potwierdzają te piękne panie.
To żony graczy, przybyłe tu, aby delektować się grą.
No i co, Cummings? Zrobimy to dzisiaj?
Niby co?
Piłka w grze!
Frank! Al, to Frank!
Gra rozpoczęta. Dave Spiwack zmierzy się z Johnstonem!
- Jeszcze nic nie mamy. - Nie martw się.
Jeżeli któryś z graczy jest zabójcą, to Frank go znajdzie,
nawet gdyby miał obszukać każdego z nich.
Cześć, koleś. Sprawdźmy, czy strój dobrze leży.
Dobra. Sprawdźmy koszulkę. Powinieneś nosić większy rozmiar.
Są trochę za obcisłe w kroczu.
W porządku? Gotowi?
Dobra, gramy!
Strajk?
Tak, strajk!
Strajk! Dwa!
Strajk! Trzy!
Jesteś czysty!
Znalazłeś go?
Nie, a obszukałem już prawie wszystkich.
No, widziałem.
Jeszcze jeden aut i koniec siódmej rundy.
Powiadomię swoich ludzi.
Musisz ich powstrzymać. Nie daj im trzeciego autu.
Dobra.
Zawodnik Marinersów z numerem cztery, Armando Personi!
- Bol! - Bol?
Bol!
Spadaj!
Złap ją! Złap!
- Zabrać je stąd! - Biegnij!
Zaraz zapunktuje!
Blokuj!
- Bezpieczny! - Jak to, bezpieczny?
To nie do wiary!
Druga baza!
Łapacz rzuca piłkę.
Personi zostaje uwięziony między pierwszą a drugą bazą!
Co ty, do cholery, robisz?
Co?
- Nie wolno ci tego robić! - Chwileczkę! Przestań!
Zostaw to!
Dawaj tę piłkę!
Zaraz cię dorwę!
Trudno w to uwierzyć,
ale sędziowie zaangażowali się dość mocno w tę rozgrywkę!
- Bezpieczny! - Bezpieczny?
Sytuacja staje się interesująca.
- Aut! - Bezpieczny!
Tego jeszcze nie było!
- To był aut! - Był bezpieczny!
Ty idioto! On był na aucie!
Dobra, wynocha stąd!
- Co? - Nie możesz wyrzucić sędziego!
Dobra, ty też!
Moment! Nawet facet od wyników mówi, że był aut!
A on ma tam z góry dobry widok!
Mój Boże, trzeci aut!
Muszę zabić… królową.
Frank, prawoskrzydłowy!
- Ty jesteś szefem! - Był bezpieczny.
Pójdziemy na mały spacer.
Jak mogłeś zrobić coś tak okropnego?
To było łatwe. Nie zapominaj, że pracowałem kiedyś na budowie.
Chodźmy, spokojnie.
Na niego!
Kopnąć go w jaja!
Muszę zabić… królową.
Sędzia… Ocalił królowej życie!
To nie sędzia, pani burmistrz.
To Enrico Pallazzo!
Rico Pallazzo!
Drebin!
Frank! Frank, pomocy!
Frank! Pomocy!
Nie ruszaj się!
- On ma broń! - Wiem.
Zniszczyłeś mi życie. Teraz ja zniszczę twoje.
Puść ją!
- Tak zrobię. Chcę zabić ciebie. - Rozumiem.
To gra dla dwóch osób!
- Zabiłeś go! - Nie, został ogłuszony.
Wkrótce się pozbiera.
No cóż…
Frank… to okropne!
- To takie okropne! - Wiem, Ed.
Mój ojciec skończył w ten sam sposób.
Muszę zabić… Franka Drebina.
Muszę zabić Franka Drebina.
Nie, nie strzelać!
Jane, to ja.
Buziaczek.
Muszę zabić Franka Drebina.
Kochasz Franka Drebina.
A Frank Drebin kocha ciebie.
Jane, jeżeli mnie nie kochasz, pociągnij za spust,
bo bez ciebie moje życie jest skończone.
Znalazłem w końcu kogoś, kogo mogę kochać.
Dobrą, czystą miłością, bez użycia przyborów.
Muszę zabić Franka Drebina.
Żyjemy w zwariowanym świecie, Jane.
Może nasze problemy nie są tak duże jak góra fasoli,
ale to nasza góra i nasza fasola.
Odkąd cię poznałem, zauważam dużo nowych rzeczy.
Śpiewające ptaki, rosę na młodym liściu,
czerwone światła…
Muszę zabić…
Jane, dziś rano…
kupiłem coś dla ciebie. To niewiele,
ale nieźle jak na pensję uczciwego policjanta.
Pierścionek zaręczynowy.
Dałbym ci go wcześniej,
ale chciałem poczekać, aż będziemy sami.
- Ale… - Kocham cię, Jane.
Frank!
Przepraszam!
Przepraszam, że wydarłem się wczoraj na ciebie.
Drebin!
Myliłam się co do ciebie.
To miasto i cały świat ma u ciebie dług wdzięczności.
Dziękuję.
A w poniedziałek rano chcemy cię widzieć z powrotem w policji…
- z awansem na kapitana. - Pani burmistrz…
Nie dziękuj. Jest tu ktoś jeszcze, kto chce ci podziękować.
- Nordberg! - Cześć, stary!
Lekarz powiedział, że za jakiś tydzień stanę na nogi!
- I wrócisz do pracy! - To wspaniała wiadomość!
Frank! Każdy powinien mieć takiego przyjaciela jak ty!