SOK Z ŻUKA
Ale olbrzym!
- Wygląda wspaniale. - Dzięki.
Miłego urlopu.
Olej drzewny! Skąd?
Helen kupiła go w Oslo.
Starczy na stół i biurko.
Ciekawe, co to może być.
Kochanie, kupiłeś tapetę!
Do pokoju gościnnego.
Tak się cieszę, że spędzamy urlop w domu.
- Zacznę tapetować. - Dokąd to?
- Ja odbiorę. - Proszę.
No to...
- Ty odbierz. - Dobrze.
Och, nie!
To Jane.
Dziś twoja kolej, kochanie.
- Powodzenia. - Dzięki.
Cześć, Barbaro! Podobno macie wolne.
Od wszystkiego.
Proponuję wam 260 000 dolarów!
- Jest 6.45 rano. - To poważna oferta.
Gość z Nowego Jorku obejrzał tylko zdjęcie.
Nie rozsyłaj zdjęć naszego domu.
Chce tu przywieźć rodzinę. Szuka ciszy i spokoju.
Tak jak i my.
Ten dom jest za duży dla was. To dom dla rodziny z dziećmi.
Nie chciałam ci zrobić przykrości. Ten dom naprawdę jest za duży.
- Pogadamy za parę tygodni. - Przemyśl to.
Mówiłam Barbarze o ofercie...
Nie.
Pójdziesz ze mną do sklepu?
- Po co? - Po pędzel do oleju.
- I część do makiety. - Tylko szybciutko.
Dwa tygodnie w domu. Idealny urlop.
Jane mówi, że powinniśmy sprzedać ten dom rodzinie z dziećmi.
To nie jest sprawa Jane.
Zresztą możemy znowu spróbować.
Co ty powiesz?
- Jak się masz, Ernie? - Cześć!
Dzień dobry, Adamie.
- Ostrzyc cię przed urlopem? - Nie, dzięki.
- Jak makieta? - Wspaniale.
Bozman położył fundamenty w 1835 roku, ale jego wnuk...
Włosy miał do ramion.
Powiedział: "Troszkę przyciąć".
- Jak się do niego zabrałem... - Na razie.
WRÓĆ NIEDŁUGO
- Będzie bosko. - Nie wolałaby lecieć na Jamajkę?
- Nie ma to jak w domu. - Uważaj...
Wspaniały początek urlopu.
Przejdzie ci, jak wyschniesz.
Nie rozpalaliśmy w kominku.
- Jak twoja ręka? - Jakby zamarzła.
Zrobię kawę, a ty przynieś drwa.
Nie spieszmy się.
Pamiętasz, jak tu wróciliśmy?
Wrócę do mostu i odtworzę każdy nasz krok.
- Uratowałaś mi... - Dwie godziny!
- Nie uwierzysz... - Tyle cię nie było.
- Co jest? - Pokażę ci coś.
Patrz.
To jedno.
A to drugie.
PORADNIK DLA NIEDAWNO ZESZŁYCH
- "Dla niedawno odeszłych". - Zeszłych.
Zeszłych.
Nie wiem skąd się wzięła. Zobacz, kto ją wydał.
"Wydawnictwa dla niedawno zeszłych".
Chyba nie przeżyliśmy tego wypadku.
Okropność.
Streść podstawowe dane.
To nie jest zwykła książka. Co chcesz wiedzieć?
Czemu zniknąłeś z ganku?
Idziemy do nieba czy do piekła?
Ile to potrwa?
Nie ma tu nic o niebie i o piekle...
To jest jak instrukcja obsługi magnetofonu. Posłuchaj.
"Parametry geograficzne i czasowe
są różne w każdym przypadku".
To trochę potrwa.
ŻYCIE POZAGROBOWE
Cholerne czerwie.
Trzeba poszukać pracy. Zobaczmy w ogłoszeniach.
NEKROLOGI
No proszę, państwo Maitland.
Fajna para. Poczciwa i głupia.
Kiepsko stąd widzę cmentarz.
Nie wiem gdzie ustawić nasze groby.
Masz dosyć zamknięcia?
Nie mogę sprzątać.
Odkurzacz jest w garażu, a nie możemy wyjść z domu...
Dlaczego nam nic nie powiedzieli? Gdzie są inni zmarli?
Czemu jesteśmy sami?
Może to jest niebo.
W niebie nie byłoby kurzu.
To Jane!
- Co tu robi? - Nie wiem.
Jane, tutaj!
Nie widzi cię, prawda?
W książce to zasada numer dwa: "Żywi zazwyczaj nie widzą umarłych".
- Nie chcą czy nie mogą? - Po prostu: "nie widzą".
Głupia ta książka. Nic nie rozumiem.
Kochanie...
jesteśmy martwi.
Nie musimy się już niczym przejmować.
DOM SPRZEDANY
BIURO NIERUCHOMOCI JANE BUTTERFIELD
Bomba! Właśnie to zalecał mi lekarz.
Przepraszam.
Witaj w domu, Delio Deetz.
Charles!
Nic się nie stało. To porządny, wiejski dom.
Obejrzyj kuchnię. Wreszcie ugotujesz przyzwoity posiłek.
No popatrz!
Trochę benzyny, zapałki... i po krzyku.
Przepraszam. Tutaj.
Trzeba wymienić rury.
Poza tym dom jest idealny.
- Co ty na to? - Delia nienawidzi tego domu.
Ja mogę tu mieszkać.
Ostrożnie, to moja rzeźba.
Nie kupiłam jej, tylko zrobiłam.
Na stół.
Dziesięć minut, a już się odprężyłem.
Wspaniale.
Ratunku!
To Otho!
Czemu nie wszedłeś od frontu?
To przynosi pecha.
Dla mnie opuściłeś miasto. Jestem taka szczęśliwa!
No myślę.
Ustalmy jedno.
Mamy cieszyć się wiejskim życiem, a nie rujnować dom.
Ciesz się, że bogacze kupują apartamenty.
Będzie was stać na przebudowę.
Mam odpoczywać i wycinać kupony. I zrobię to.
Rób to po cichu. Pozwól nam pomyśleć.
Reszta domu jest równie okropna?
To jakaś kara?
Co teraz?
Nie jesteśmy bezradni.
W tej książce jest określenie na takich jak my.
Duchy!
Zaczynamy.
Ujemny potencjał rozrywkowy.
Zero przepływu powietrza.
Zauważyłam. Ten dom jest jak termitiera.
- Co? - Coś mi się przywidziało.
FIOŁKOWY
Czytasz w moich myślach.
- Naprawdę? - Niewielu klientów to robi.
Nie są otwarci na doświadczenie.
Boże!
Oby inne szafy były większe.
Patrz!
Młoda para.
- Co się z nimi stało? - Umarli.
Patrz, wygódka.
- Zieleń Guigneta. - Skąd znam to słowo?
Niebiesko-zielony!
Tlenek chromu.
Znam się na chemii. Zajmowałem się analizą włosów.
- Co takiego? - Krótko.
Wszystko w stylu "Chata za wsią".
Wiem, co knujecie. Nic z tego!
To w ogóle nie działa.
Nie przestanę żyć sztuką, żebyś ty odpoczął.
Mogę z tobą mieszkać w tej dziurze.
Ale muszę wyrażać siebie. Jeśli nie przebuduję tego domu
na swoją modłę, to dostanę bzika i zarażę nim ciebie.
Może go troszkę odświeżymy.
Ale zostawcie mi ten pokój.
Dobrze.
Ja jej pokażę!
I co?
Zmienimy tapety, wyburzymy ściany i może da się tu żyć.
- Co jest na górze? - Strych.
Zapomniałem zamknąć drzwi!
- Poczułaś coś? - Kiedy?
- Nie masz klucza? - Może Charles ma.
Czuję, że tam jest coś ciekawego.
Duchy zmarłych mieszkańców. Nie chcą nas tu.
Oddajmy im przysługę.
PORADNIK DOMATORA
Mało brakowało!
Nie mogę na to patrzeć.
Co to za duch, który nie straszy?
- Kochanie? - Mam tego dosyć!
- Nie wiesz, co tam jest. - Nieważne.
Barbaro!
Adamie!
Ratunku! Robię się żółta!
Jesteśmy uwięzieni z tymi ludźmi.
Kuchnia kantońska. Nie znają tu syczuańskiej?
Dostanę wylewu od tego glutaminianu sodu.
To nasz pierwszy posiłek tutaj. Starajmy się, by był miły.
Nie denerwuj mamy.
Urządzimy ci ciemnię w piwnicy.
Całe moje życie to ciemnia.
Jedna wielka ciemnica.
Byłaś biedna w Nowym Jorku, będziesz biedna tutaj.
Tobie nie zrujnowano życia.
Mnie tu dobrze. Ludziska w Nowym Jorku nie wiedzą, co tracą.
Możemy założyć letnie centrum sztuki.
Mogę rzeźbić. To mi daje szczęcie.
Świetnie. To bardzo czasochłonne zajęcie.
Najpierw dom. Otho i ja mamy plany.
Nic nie zmieniajmy.
Dobra myśl!
Ciężarówka już jedzie. Musimy postanowić, co z mebli wyrzucamy.
Wszystko, łącznie z zawartością strychu.
Ostrożnie!
Powiedz, co robisz, a ja ci powiem, za co mój mąż cię wyleje.
- Nie ma tu indeksu? - Nie.
A to co?
Wiecie, gdzie to zanieść? Czy ktoś wam powiedział...
Są tylko trzy rzeźby, a były cztery.
Gdzie jest czwarta rzeźba?
Co robisz?
"Betelgeuse, bioegzorcysta. Nękają cię żywi?
Śmierć jest problemem? Źle ci w wieczności?
Masz trudności z adaptacją? Wezwij mnie".
Nie ma numeru albo jakich wskazówek?
Nie. "Bioegzorcysta"... Nie rozumiem.
Na tyły!
Zróbcie sobie pół godzinki przerwy.
Opuść to!
Co wy wyprawiacie?
- Słuchaj, co mówię! - Jezu!
Czemu mi to robicie? Moje rzeźby są niebezpieczne.
Myślicie, że chcę tak zginąć?
Dzień dobry.
Ta mała nas widziała.
- Nikt nas nie widzi. - Ona tak.
- Co się stało z właścicielami? - Utopili się.
To byli moi krewni. Co za tragedia!
- Weź to. - To klucz od strychu?
To klucz uniwersalny, otwiera wszystkie drzwi. Daj go ojcu.
Powiedz, że wystrój domu jest moim dziełem.
Gdyby potrzebował rady, niech zadzwoni.
Spokojnie. Zamknąłem drzwi.
Nękają was żywi? Męczą was i dewastują dom?
Chcecie się pozbyć żywych natrętów?
Walcie do mnie jak w dym. Jestem najlepszym bioegzorcystą.
Już ja się wszystkim zajmę!
Śmiertelnie ich przerażę! Dla klienta wszystko.
Opętam nawet samego siebie!
Jestem pełen demonów!
Pełen! To trzeba zobaczyć!
Do każdego egzorcyzmu dodaję darmowe opętanie.
Nie do wiary, prawda?
Przyprowadźcie dzieci. Mamy węże i jaszczurki do zabawy.
Powtórz to trzykroć, a powiesz zaklęcie.
Zjem wszystko, połknę każdą żabę...
Przyjdźcie, a załatwię sprawę!
WEZWIJ MNIE!
Potrzebujemy pomocy. Tu jest rozdział o nagłych wypadkach.
"W nagłych wypadkach narysuj drzwi".
"Narysuj drzwi"? Po co zaglądamy do tej głupiej książki?
Lepiej wezwijmy tego gościa.
Chyba nie wierzyłeś, że to coś da?
"Zastukaj trzy razy".
PTAKI AMERYKI
Ptaszki!
Bierz go!
Tato!
- Nie widzisz, że odpoczywam? - Chciałam ci coś powiedzieć.
Po co tu przyjechaliśmy, skoro nie dacie mi odpocząć?
Maleńka...
idź pomóc mamie.
Nie umiem odpoczywać w nawiedzonym domu.
Ładny dom. Brzydki dach, ale fajny parking.
WYJŚCIA NIE MA
- Adam? - Tędy, kotku.
Nie jesteście umówieni.
Nie umieliśmy się umówić.
- Na co się umawiać? - A czego chcecie?
- Pomocy. - Już?
Przekręciliście się dwa miesiące temu.
Co to ma do rzeczy?
Zużyjecie wszystkie kupony pomocy: D-90.
Spędzicie 125 lat na Ziemi, w domu...
a przysługują wam tylko trzy spotkania z Juno.
Pewnie nie czytaliście poradnika.
Musicie zaczekać, jeśli nie jesteście umówieni.
- Na kogo? - Na Juno, waszą kuratorkę.
Numer 54 000 601. Ferndock!
- Papierosa? - Nie, dziękuję.
Sam usiłuję rzucić.
Adamie, czy wszyscy tak kończą po śmierci?
Wy tak kończycie.
On skończył tak, a oni — tak.
Każdy inaczej. Coś wam powiem.
Gdybym wiedziała, co mnie czeka, nie miałabym tego wypadku.
Państwo Maitland! Oboje.
Weźcie poradnik i idźcie do drzwi szóstych.
Zapomnieliśmy poradnika.
Szybko!
Nowoprzybyłych prosimy do poczekalni numer osiem.
Pasażerowie lotu 409 wejdą trzecią bramką.
Jak wyglądam? Tu nie ma luster.
- Doskonale. - To prawda.
Dzięki. Czułem się nieco oklapły.
AKTA
Państwo Peterson proszeni do drzwi numer dziewięć.
Petersonowie proszeni do drzwi numer dziewięć.
Nowoprzybyłych prosimy do poczekalni numer osiem.
125 lat. Nie do wiary!
Czemu nam nic nie powiedzieli?
Co to jest?
Sala Zagubionych Dusz.
Dla duchów wyegzorcyzmowanych.
Biedacy.
Egzorcyzmy to śmierć dla zmarłych.
Piszą o tym w poradniku.
Idźcie dalej.
Piąte.
Szóste drzwi.
Tu się robi coraz dziwniej.
Jesteśmy w domu!
Patrz! Wszystko wygląda inaczej.
Nasze meble zniknęły.
Długo tam byliśmy?
Trzy miesiące.
Już chciałam iść.
Mam także innych klientów.
- Pani jest Juno, nasza kuratorka? - Tak.
Oceniam sytuację i decyduję,
czy pomoc jest potrzebna, celowa i możliwa.
A jest możliwa?
Nie.
- Co się stało? - Jesteśmy nieszczęśliwi.
No pewnie, jesteście martwi.
Chcemy wyrzucić stąd tych ludzi. Tak dbaliśmy o dom!
Wytrzymalibyśmy z nimi, gdyby...
- Gdyby byli tacy jak wy. - Właśnie.
Ale oni!
Dość tu spokojnie.
Dziękujcie Bogu, że nie umarliście we Włoszech.
Państwo Deetz.
- Przejrzeliście poradnik? - Próbowaliśmy.
Wszystko jest w rozdziale o okresie przejściowym.
Radźcie sobie sami. To wasz dom.
Niełatwo wytrzymać w nawiedzonym domu.
- Nie wiemy, jak to zrobić. - Słyszałam.
Zniekształcaliście twarze.
Po co urywać sobie głowy, skoro ludzie was nie widzą?
- Zacząć od prostszych rzeczy? - Właśnie.
Róbcie to, co potraficie. Wykorzystajcie swoje talenty.
Powinniście studiować tę książkę od pierwszego dnia.
Czas na mnie.
A ten gość z ulotki, ten cały Betel...
Nie wymawiajcie jego imienia. Nie potrzebujecie go.
A może...?
Na pewno nie. On nie jest w porządku.
Jak to?
Nie chciałam o tym mówić,
ale nie chcę, żebyście znów zbłądzili.
Był moim asystentem.
Wciąż podpadał, więc poszedł na swoje
i został bioegzorcystą.
Twierdził, że umie wypędzać żywych. Znów podpadł.
Teraz kręci się wokół waszego cmentarza.
Można go przywołać
trzykrotnie wymawiając jego imię.
Ale radziłabym wam
samodzielnie wypędzić Deetzów.
Jak można się z panią skontaktować?
Ten typ łazi po naszym cmentarzu.
Ona ma rację. Po co to komplikować?
Ty! Chodź no tu!
Jesteś głodna?
Chodź!
Mam tu coś smacznego. No, chodź.
Przegryziemy co nieco.
- Chodź! - Ratunku!
TU LEŻY BETELGEUSE
Maxie, zawsze dzięki mnie zarabiałeś. Tylko to się liczy.
Przynosiłeś szmal jak mało kto. Zanim wysiadły ci nerwy.
Ale Winter River w Connecticut to — wybacz — zadupie.
Czemu miałbym inwestować w ruinę
- na końcu świata? - To nie ruina. To cudo.
Ci ludzie nie wiedzą, co mają. Mogę wykupić całe miasto.
I będziemy mieli miasto na końcu świata.
Przyjedź tu.
I zabierz Sarah.
Dobrze, ale jestem dość zajęty.
Poczekaj chwilkę.
Później pogadamy. Muszę kończyć.
Trzymaj się, stary.
- Na razie. - Max, poczekaj!
Bałwan.
Lydia, aż tak się tu nudzisz? Rozmawiałem z Maxiem.
Znalazłem sposób, by zarabiać forsę odpoczywając. Spadaj.
Matka cię zabije. Pocięłaś prześcieradła za 300 dolarów.
Idiotyzm. To z nas zostało? Prześcieradła?
Udawaj, że to całuny.
I pamiętaj, żeby jęczeć. To ważne!
Jak on z nią wytrzymuje?
Przestańcie! W końcu jestem dzieckiem.
- Czuję się głupio. - To nie jest głupie. Jesteśmy duchami.
Chcesz przez 125 lat jadać śniadania z tą babą?
Jęcz głośniej.
Boże!
Wariaci. Zboczeńcy.
Lubicie dziwactwa? Róbcie je w swoim pokoju.
Nie ma stóp.
To wy ukrywacie się na strychu?
Jesteśmy duchami!
- Jak wyglądacie? - Nie boisz się?
Prześcieradeł? Jesteście nadgnili?
Jak w Nocy żywych trupów?
Krew i ropa?
- W nocy czego...? - To taki film.
Na twoim miejscu oszalałabym ze strachu.
Nie gnijecie. Czemu nosicie prześcieradła?
Bo ćwiczymy.
- Widzisz nas? - No pewnie.
Nikt inny nas nie widzi.
Czytałam wasz poradnik.
Piszą tam: "Żywi często ignorują rzeczy dziwne i niezwykłe".
Ja sama jestem dziwna i niezwykła.
Wyglądasz zwyczajnie.
- Czytałaś tę książkę? - Tak.
- Zrozumiałaś ją? - Tak. Co robicie w sypialni Delii?
- Straszymy twoją matkę. - Macochę.
Nie wystraszycie jej. Ona śpi z księciem Prochem Nasennym.
To twoje dzieło?
Te wszystkie domki?
To był wasz dom.
Czemu nas straszycie?
Żebyście się wynieśli.
Nie znacie naszej rodziny.
Tata nie porzuci tego, co kupił.
- Sami się wynieście. - Nie możemy. Tkwimy tu od pogrzebu.
Od pogrzebu!
Naprawdę jesteście martwi.
Niesamowite!
- Muszę iść. - Poczekaj.
- Nie mów o nas rodzicom. - Chyba, że to ich przerazi.
Mów, że jesteśmy okropnymi...
upiorami i zrobimy wszystko,
by odzyskać dom.
A jeśli to sen? Macie dowód, że nie śnię?
Wykombinujcie inny sposób straszenia. Te prześcieradła...
nie działają.
Duchy.
Mówisz, że mamy w domu duchy.
To są ich zdjęcia.
Duchy!
Wydaję dziś kolację na siedem osób.
Mój agent przyprowadzi recenzentkę, która pisze dla Art in America.
O wszystkich gościach poza tobą pisano w Vanity Fair.
Mówiłam, że się nie przerazisz.
Nie obmawiaj mnie!
Przeraża mnie myśl, że wyjdę na idiotkę przed gośćmi.
Udawajmy prawdziwą rodzinę.
Nie wierzą jej.
Przecież ma zdjęcia.
Ty miałeś zdjęcie Wielkiej Stopy.
To była zupełnie inna historia.
Potrzebujemy pomocy. Musimy się skontaktować z tym Betelmeyerem.
Patrz!
To on. Betelgeuse.
Betelgeuse.
Mów.
Betelgeuse!
Co się stało?
Jesteśmy na makiecie.
Patrz.
Gdzie on jest? Co teraz?
Kopiemy.
Nareszcie!
- Otwórzmy ją. - Najpierw zastukajmy.
Adam! Basieńko...
Chłopie, masz gust! Mogę do niej startować?
- Przepraszam. - Czyżbym przesadził?
Coś pięknego! Wybraliście mnie, choć nie musieliście.
Dajcie buziaka!
Proszę o wybaczenie!
Do rzeczy.
Mam gdzieś wizytówkę. Kogo mam zabić?
Potrzymaj.
- Tu cię mam. - Żadnego zabijania.
Opętanie! Niech ktoś mówi twoim głosem. Zadziw kolegów.
Chcemy tylko wypłoszyć ludzi z domu.
Rozumiem. Żeby to zrobić, muszę was lepiej poznać.
Zbliżyć się. Zamieszkać z wami.
Zaprzyjaźnić się. Rozumiemy się?
Flegma na jutro.
Mamy kilka pytań.
Jasne, walcie.
Jakie pan ma kwalifikacje?
Byłem na Julliard. Skończyłem Uniwerek Harvarda.
Dużo podróżowałem. Ubawiłem się podczas epidemii dżumy.
Widziałem Egzorcystę 167 razy...
a każdy raz był zabawniejszy od poprzedniego!
No i jestem umrzykiem.
Więc jak? Mam kwalifikacje?
Umie pan być przerażający?
Już wiem, o co chodzi.
A to?
Fajne?
- Pozwoli pan? - Pogadajcie sobie.
- Chodź. - Może nam się przydać.
- Poradzimy sobie sami. - O tak!
- Przepraszam! - Co takiego?
Odchodzimy.
Jeszcze nie!
Tyle nas łączy. Nawet ubieramy się w tym samym sklepie.
Hej, stary!
Tu cię mam.
Pasujemy do siebie.
Wy chcecie się kogoś pozbyć, a ja chcę go wyrzucić z waszego domu.
Byliście na Saturnie — i ja też.
Czerwie.
Nienawidzicie ich? Ja też.
Co mam zrobić, żeby się z wami dogadać?
- Wy też tego nie lubicie? - Chodźmy, Barbaro.
Wejdźcie do mnie. Pogadamy.
- Nie zostanę tu. - Nie patrzcie na bałagan.
Musimy się stąd wynosić.
Do domu, do domu, do domu!
Jak to zrobiłaś?
Lubicie włoską kuchnię?
Gdzie jesteście?
Potrzebujecie mojej pomocy.
Próbuję ubić interes. Co chcecie, żebym zrobił?
Gdzie jesteście?
Ofermy!
Macie do czynienia zawodowcem!
Cholerna makieta!
Możemy to załatwić sami.
Nie naślę na dziewczynkę tego zboczeńca.
Sami go wezwaliśmy. Wkurzył się.
Nieważne. Zmieniłam zdanie. Przepłoszymy ich sami. Dziś w nocy.
Już wiem jak.
Ślicznie urządziłeś dom.
Nie ja. Oni.
I co?
Podobają ci się?
Mam nadzieję, że nie próbowałaś się zabić.
Wiesz, co powiadają o samobójcach?
W zaświatach są urzędnikami.
Otho, nie wiedziałem, że interesujesz się duchami.
Jasne! Przypomnij sobie.
Po pracy w Żywym Teatrze
byłem czołowym badaczem zjawisk paranormalnych...
aż do załamania rynku w 1972.
Paranormalni? Tak was teraz zwą?
Jest zła, bo według lustereczka już nie jest najpiękniejsza w świecie.
Bardzo apetyczne.
Ja widziałam duchy.
- To taki nasz żarcik. - Nie żartuję.
Dziś rano wmawiała mi, że dom jest nawiedzony.
Uwielbiam dzieci!
- Duchy? - W modnych prześcieradłach.
Zdrowie dzielnych przyjaciół...
którzy przybyli do nas z daleka.
Niech wasze domy rosną w cenę!
Opowiedz nam o tych duchach.
Mam dosyć tego tematu.
Uśmiechnij się!
Porozmawiajmy lepiej o...
Bardzo zabawne.
Otho, czy to ty?
Udało się!
Zaraz będą wiali.
Lada chwila wypadną na dwór z krzykiem.
Lada chwilka.
To ja, Lydia.
Oni chcą, żebyście zeszli na dół.
Możecie nosić prześcieradła, jakie chcecie.
To było lepsze niż wesołe miasteczko!
- Umiem tańczyć calypso! - Świetna zabawa.
Spencer Tracy i Katherine Hepburn.
Wytworna para w prześcieradłach.
Czemu nam nic nie powiedziałeś?
To była nasza tajemnica. Wszyscy by ich zapraszali.
W tym jest majątek!
Enquirer daje 50 000 dolców za dowód życia po śmierci.
Teraz ściągniesz tu Maxie Deana.
- Tak uważasz? - Sarah uwielbia takie zjawiska.
Przylecą śmigłowcem...
jeśli obiecasz jej ducha.
Pamiętajcie: jestem agentem Delii.
Latami traciłem przez nią forsę.
Ja wszystko zorganizuję.
Ale musimy mieć żelazne dowody.
- A co się stało przy stole? - Jak nazwiesz to, co się wydarzyło?
Traciłeś pieniądze? Nie wierzysz we mnie?
Lydia wróciła.
- No i co? - Nie chcą przyjść.
Dlaczego?
Chcieli was nastraszyć, ale nie wyszło im.
Są martwi. Za późno na histerie.
No dobrze.
To nie było złudzenie. To fakt.
Doświadczyliśmy potężnego doświadczenia paranormalnego.
Jesteś stuknięta. Zawsze taka byłaś.
Chcesz straszyć ludzi? Strasz ich swoimi rzeźbami.
Jedźcie ostrożnie!
- Jestem martwa. - Gdzie one są?
- Na strychu. - Jest zamknięty.
Duchom to nie przeszkadza. Mogą robić, co chcą.
Jasne. Zaprowadź nas tam.
Bosko! "Otho Fenlock i jego duchy".
Pewnie się tam zabili.
- Czarujące. - Tam?
- Muszą żyć jak zwierzęta. - Zamknięte. Jak weszli?
Otwórzcie, umarlaki, albo wyważymy drzwi
i wyciągniemy was za wisielcze sznury!
- Oni się nie powiesili. - Nieważne.
Ucz się, Lydia. Zawsze przejmuj ster,
albo ludzie, żywi i umarli, wejdą ci na głowę.
Otwierać!
Gdzie oni są?
Te duchy są miłe.
Spłoszyliście je. Zostawmy je w spokoju.
Tu jest całe miasto.
Nigdy nie czułam się tak głupio.
Wynieśli się na dobre?
Zostaw to.
Mamo, chodźmy.
Ani śladu duchów.
Jeśli tu są, nie chcę ich płoszyć.
Idziemy. Zajmijcie się swoimi sprawami.
- Co my robimy? - Szybciutko.
Rany, ale z was ofermy!
Zobaczymy co się da zrobić.
Dzwoń do Maxiego. To okazja.
Możemy otworzyć centrum badawcze.
I wesołe miasteczko. Lydia będzie sprowadzać duchy.
Nie mogę. Ich tu nie ma.
- Poradzisz coś na to? - Przy odpowiedniej motywacji.
Przy jakiej motywacji?
Dajcie im spokój. Nic wam nie zrobiły.
Przyszliśmy po twoją córeczkę, Chuck.
Przestań!
- Betelgeuse, Betelgeuse, Betelgeuse! - Och, nie!
Czemu to robicie?
Zostawcie mnie wszyscy!
Przez następne sto lat będziemy wisieć za oknem albo robić sztuczki.
Może uciekną. Ten wąż był wstrętny.
- Mógł komuś zrobić krzywdę. - Ale nie zrobił.
Panujemy nad sytuacją.
Jak śmiecie przeszkadzać zawodowcowi?
O mało nie zabiłeś Charlesa.
Robiłem, co do mnie należało. Myślałem, że ubiliśmy interes.
Nie szkodzi.
Nie chcę mieć do czynienia z ofermami.
Interesy mogę robić tylko z córką Edgara Allana Poe.
- Ona mnie rozumie. - Zostaw ją.
No, zrób mi tę przyjemność.
Męczy mnie chcica, rozumiecie?
To już 600 lat.
Gdzie też taki chłopak jak ja...
może się zabawić.
PIEKIEŁKO "U DANTEGO" DZIEWCZYNKI
Idę maleńka.
Adam, brawo!
- Czemu to zbudowałeś? - To nie ja.
Dajcie mi spokój!
Mam robotę.
Usiądźcie.
No wejdźcie!
Ten burdel to mój pomysł. Chciałam się pozbyć Betelgeuse'a.
Narozrabialiście.
Daliście się sfotografować.
Wypuściliście Betelgeuse'a i nie uwięziliście go.
A Otho zabrał poradnik!
Kiedy?
Nie ufajcie żywym!
Rutynowe nawiedzenie
nie może dostarczać dowodów na życie po śmierci.
Trenerze, gdzie jest toaleta?
Nie jestem waszym trenerem. On przeżył.
Jedno pytanko.
- O której idziemy spać? - Zmiatajcie!
Idźcie na dół. Toaleta!
Czytać nie umiecie?
Zaraz wracam.
Może to był kiepski pomysł.
Ja nic nie mówiłam.
W życiu nie miałeś złego pomysłu.
Naprawdę?
To może się udać.
Dom.
To nie jest otoczenie dla Lydii.
- Duchy, węże. - Krewetki.
Czołem rodzince.
Macie inne zmartwienia. Dziś przyjeżdża Maxie Dean.
Musicie mu pokazać duchy. Ja tego nie zrobię.
A co zrobisz? Złośliwie przemeblujesz im dom?
Znam się na duchach tak samo, jak na wystroju wnętrz.
"Jestem...
samotna.
Jestem...
straszliwie...
samotna.
Gdy będziecie...
czytali te słowa...
mnie...
już nie będzie...
bo skoczę...
bo rzucę się...
do rzeki...
z mostu".
Za wszelką cenę
musicie wypędzić Deetzów natychmiast.
Czekajcie.
Co zamierzacie zrobić?
Żeby ich wystraszyć.
Chcę mieć pewność, że to nie będą tanie numery.
Ja zacznę.
Zupełnie nieźle.
Teraz pani.
Jazda!
Świetnie.
Wracajcie do domu, odzyskajcie zdjęcia i poradnik.
- Trenerze? - Co?
My chyba nie przeżyliśmy tej kraksy.
Jak na to wpadłeś?
Państwo Maitland?
- Jak się czujecie? - Jak martwi.
Jak trup, truposzczak.
Jasne. Są duchami.
Nie ma ich tu. Zniknęli, ci pozagrobowcy.
- Zeszli. - Pan też jest duchem?
Naprawdę uduchowionym!
Z tobą chyba można się dogadać.
Pomożesz mi się stąd wyrwać?
Ta trupiarnia...
jest okropna.
Mam kłopot.
Umówiłem się z przyjaciółmi.
Muszę tam być osobiście.
Wyciągniesz mnie stąd?
Ja chcę tam wejść.
Czemu?
Pewnie masz swoje powody, ale stąd ci nie pomogę.
Gdyby mnie wyciągnęła, moglibyśmy pogadać.
Musisz trzykrotnie wymówić moje imię.
A jak masz na imię?
Nie mogę powiedzieć.
Czemu?
Bo zdradziłabyś je przyjaciołom, oni by mnie ciągle wzywali.
Musiałbym otwierać sklepy, rozdawać autografy.
A to by było istne piekło.
Ale może masz długopis...? Wiem! Lubisz szarady?
- Tak. - Świetnie.
Gotowa?
Dwa słowa.
Zgadłaś!
Pierwsze: dwie sylaby.
Spójrz.
Pomyśl trochę.
Nie rozumiem.
Obejrzyj się!
Jak leci?
Żuk!
Brawo! Drugie słowo.
Śniadanie? Pomarańczowy?
Owoc żuka?
Śniadanie żuka?
Napój z żuka?
Sok z żuka?
- Tak jest! - Nazywasz się Sok z żuka?
Powiedziała to już dwa razy! Jeszcze tylko raz.
To byłeś ty! Ten wąż.
Dzieci to mają fantazję! Mów!
Nie.
Chcę pomówić z Barbarą.
Nie musisz. Mów!
Ja nie mogę. Lubię tę dziewczynkę.
Za późno. Musimy to zrobić.
Nie możemy się zbuntować?
Chcę z nią mieszkać.
Mów!
Nie mów!
Mów!
To my. Co jest?
Sok...
On obiecał, że zabierze mnie do was.
My jesteśmy martwi.
- Chcę umrzeć. - Nie!
Śmierć niczego nie ułatwia.
Słuchaj jej. Ona wie, co mówi.
Możesz nas odwiedzać, kiedy zechcesz.
Czuję, że wszystko się ułoży.
Jak to?
Doszliśmy do wniosku, że pozwolimy wam zostać.
Właśnie.
- Przyprowadźmy Maxiego tutaj. - To także dla twojego dobra.
To wymaga wyczucia stylu.
- Jak to wynieść? - To można rozłożyć.
- Zaczekaj, tu są przewody. - Ostrożnie!
W porządku.
- Co się dzieje? - Sprawdzę.
Ostrożnie.
Ed Cornwell poprowadzi muzeum figur woskowych,
poświęcone 50 wspaniałym przeżyciom paranormalnym w parku Dziękczynienia.
Na pewno pamiętasz Eda.
To on wymyślił gadający posąg Marcela Marceau.
Producent środków na mole chce poprowadzić Zoo owadów
w sklepie żelaznym.
Musi się udać!
Lydia, nareszcie. Właśnie skończyłem.
Teraz odpoczniemy...
i przedstawimy naszych przyjaciół twoim.
Już tu są?
Charles, obiecałeś nam duchy.
Ich już tu nie ma.
Ile razy ona tak mówi...
ze ścian zaczynają wyłazić potwory.
Mamy zdjęcia!
Naprawdę. Wrócą i zamieszkają z nami,
jeśli nie będziecie ich zmuszali do głupich sztuczek.
Ona lubi przesadzać.
Nie musimy polegać tylko na niej. Mamy Otho.
- Duchy tu są? - Są tu?
Są. Tylko się ukrywają.
Żałują tego, co mi zrobiły.
Żałują, że cię nie zabiły.
Nieważne, chcę je zobaczyć.
Otho, pomożesz?
- To będzie trudne, ale chyba dam radę. - Nie!
Spoko. Nie umiesz nawet zmienić koła w wozie.
Muszę mieć co, co do nich należało.
Idź do Armii Zbawienia.
Przepraszam.
Ślubne stroje.
Słowa:
Złączmy ręce
Pięć lub więcej
Kotylion jasny
Kruka trasy
Nocne cienie
I dusz zjednoczenie
Dla oczu żywych Niech umarli wrócą do istnienia
Barbara?
Jak nagłe gromu uderzenie
Straszliwe magii zrządzenie
Budzi nasz podziw i zaskoczenie
Bo oto duch i trup
Zaczynają wspólne istnienie
Ratunku!
Przestań!
Jaszczurki latają
Węże sierść gubią
Chochliki złe psocić nie lubią
Niech martwi, zabici, pogrzebani Staną między nami
Co im jest?
Nie wiem.
Oni umierają!
Są już martwi. Nic nie czują.
- Nieprawda! - Dość tego.
Zrób coś.
Za późno. Przykro mi.
Gdzie jesteś? Ratuj ich.
Pomogę im, ale ty musisz pomóc mnie.
- Co? - Jestem tu niechciany i obcy.
Chcę stąd prysnąć. W tym celu muszę się ożenić.
Nie ja ustaliłem te zasady. Nie uznaję zasad.
No dalej!
To będzie małżeństwo z braku rozsądku.
Ja będę wolny, a ty złapiesz najlepszą partię od zgonu Valentino.
- Wyjdziemy na swoje. - Tylko im pomóż.
Jasne.
Sok z żuka.
Zaczynamy.
Uwaga, drodzy goście:
Wróciłem i czuję się wspaniale.
Ale do rzeczy...
Witamy w Winter River!
W Muzeum Chciwości Naturalnej!
W Pomniku Znudzonego Biznesmena.
Bliżej! Spróbujcie swoich sił.
Dziękuję.
Dziękuję!
Oto dlaczego nie daję dwóch występów jednej nocy.
Nie chcę.
Co tu dzisiaj mamy?
Mamy Maitlandów.
Ale oni mają dosyć na dzisiaj.
Nie tak szybko, okrąglutki. Chodź.
Mamo... tato!
Chcę, żebyście wiedzieli, że zawsze będziecie u nas mile widziani.
Póki co, ja stawiam posag!
Z Maitlandami załatwione. Wszystko wróciło do normy.
Zaczynamy?
Zamówiłem kolację. I kapelę.
A, świadkowie! Może wy?
Zaczynamy ceremonię.
Czy ty, Betel...
- Nie wymawiaj słówka na "B". - Czy bierzesz tę kobietę...
za żonę?
Nie wiem. To poważna decyzja.
Obiecywałem sobie, że ożenię się raz, a dobrze.
Jasne. Wal.
A czy ty Lydio, bierzesz...
Nie!
Jest zdenerwowana. Odpowiem za nią.
Ja, Lydia Deetz...
Pragnę tego mężczyzny.
Odpowiadam na pytanie: tak, kocham go.
Dalej.
Wynocha!
Dalej!
Spadaj!
Możemy kontynuować?
- Czy ty... - Betelgeuse.
Mam cię!
Zasuwaj, wielebny!
Niniejszym...
- Poproszę obrączkę. - Obrączka! Nie!
Mam ją!
Jest.
Ona nic dla mnie nie znaczyła.
- Ogłaszam was... - Szybciej!
...mężem i...
SZKOŁA DLA DZIEWCZĄT PANNY SHANNON
- Która godzina? - Pewnie 15.30.
Z dokładnością do jednego roku.
No i co?
Kupiłaś farby?
Tak. I zrobiłam zdjęcia nowego ratusza.
Jak tam klasówka z biologii?
Miałam kroić żabę.
Odparłam, że to wbrew mojej religii. Mam czwórkę.
A matma?
Żartujesz? Uczyliśmy się cały tydzień.
Mam szóstkę.
Mogę?
Nie wiem. Ta czwórka z biologii...
Ty złośliwcze. Sam nigdy nie dostałeś...
Proszę.
No...
ostatecznie...
ŻYWI I UMARLI ZGODNE WSPÓŁŻYCIE
Jak instrukcja obsługi.
Lydia chyba dostała szóstkę.
Podoba mu się.
Nie zauważyłem pani.
Te baby!
Nie wiem, co jej odbiło.
Babki na ogół...
To pańskie dzieło?
Niezła robota.
Jak pan to robi?
Elvis idzie! Królu!
Teraz moja kolej.
I dobrze, bo mam pozować do zdjęć dla magazynu mody męskiej.
Od miesięcy błagają, bym reklamował bieliznę.
Co robisz? Zepsujesz mi fryzurę.
Przestań!
Może tak mi będzie do twarzy?