Stop even!
Rukker! - Eikel!
Klootzak.
Schatje, je had ze bijna geraakt.
Wil je dat ik omkeer en het nog een keer probeer?
Waar zijn we, trouwens?
Ik dacht dat jij de kaart in handen had.
Kaarten vervelen me.
En nu het weerbericht.
Voor het weekend, zijn er heldere dagen... met temperaturen van 30 graden.
Brede opklaringen worden verwacht om de dagen goed te beginnen.
En nu weer muziek.
De aanblik van die wolken bevalt me niet goed.
Misschien moeten we even schuilen.
Waar? Bij een grot zeker?
Dit is ongelooflijk. - Wat?
Dit is toch niet normaal?
Oh, God!
Kom op.
Nou? - Oké.
Klotezooi! Waarom de Rolls niet genomen, hè?
Nog eens.
Verdomme! Stop maar.
Verdomme! - Schat, pas op voor de modder.
Jezus Christus!
Papa, hou hou met vloeken. Volgens mama is dat niet netjes.
Mond dicht.
Maar mama zegt... - Je mama is nou niet hier.
Maar... - Judith.
Rosemary.
Ik heet "Mama Rosemary".
Je bent niet mijn moeder.
Gelukkig niet.
Ik kan hier wel wat hulp gebruiken, schat.
Als je niet harder duwt dan denk ik dat we hier moeten blijven.
Verdomme.
Papa.
Ik vermoord dat kind. - Ik eerst.
Het lijkt erop dat de storm weer toeneemt.
Ik denk dat we beter kunnen uitstappen en ons splitsen.
Deze weg zou kunnen overstromen. - Moet ik gaan lopen?
Niet ver. Kijk eens daarheen.
Dat betekent een schuilplaats.
Misschien kunnen we het halen voordat het weer gaat regenen.
Fijne vakantie heb je geregeld.
Laat dat hier.
Teddy en ik gaan altijd samen. We zijn de beste vrienden.
Kom nou. - Deze keer niet, Tootsie.
Alleen lopen gaat sneller.
Teddy zal voor dit wraak nemen.
Oh, God!
Shit! - Teddy!
Nee!
Papa.
Teddy.
Mekker niet over dat speelgoed maar ga lopen.
Waar blijven jullie nu?
Ze is weer aan het dagdromen.
Goed. Wat is het nu weer, Judy?
Geesten? Goblins? Groene mannetjes in graancirkels?
Jezus, ik begrijp niet wat voor onzin jouw moeder allemaal leert.
Heilige Maria!
Kijk eens naar dat.
Niet echt een vier sterren hotel.
Lopen, kleintje. - Schiet op!
Klop dan.
Ze zijn zeker gegaan vanwege de storm. - Misschien.
Misschien dat ze meer weten en wij niet.
Misschien dat deze plek overstroomt.
Misschien dat ze hoger zijn gegaan.
Misschien zitten we hier vast! Misschien... - Misschien moet je je kop houden.
Wat?
Ik zei, misschien is het wel gesloten vanwege de storm.
Hallo? - Klop nogmaals.
Hier kunnen we naar binnen. - Dat heet inbreken.
Wie moet hier ons betrappen Graaf Dracula?
Kom op.
Vooruit. - Nee.
Je hand. - Sorry.
Mijn jas is geruïneerd. - Sorry.
Let op waar je loopt.
Dit lijkt op een warenhuis.
Hier moet toch ergens een lichtschakelaar zitten.
Goed gedaan. - Ik werd bang.
Wat was het nu weer?
We hebben graag bezoekers...
maar we hebben liever dat ze de voordeur gebruiken.
Maar de voordeur zat op slot en niemand deed open.
En we waren erg nat. - Arm kind.
Zeker overvallen door de storm?
Ze komen inderdaad onverwacht hier opzetten.
Goed. Kom maar. Kom maar en warm je maar op.
Bedankt. - Heel erg bedankt.
Wat is er? Bang in het donker?
Nee, alleen bang wat er in het donker kan zijn.
Ze is altijd aan het dagdromen. Ze ziet dingen.
Je hebt een actieve verbeelding, hè?
Ik denk het. - Dat is goed.
Dan ben je hier bij het juiste huis.
Dat ben je zeker.
Ga meer naar de keuken. De kachel brand al.
Dit oude huis wordt klammig als het regent.
Mooi!
Eerst krijg je warm eten van mij, en dan laat ik het huis zien, goed?
Goed.
Wat is er, mijn liefje?
Mijn verbeelding.
Ik heb zo'n storm nog nooit gezien.
Ja, het zijn zeer heftige. Vreemden zien ze nooit aankomen.
Niet dat we veel bezoekers krijgen.
Mensen zijn bang van de bossen en de zware stormen.
Maar wij zijn er niet bang van, schat? - Jazeker.
Dit kan de geweldigste plek zijn om te wonen.
Dit is toch een grap. - Hilary and ik... Waar zijn mijn manieren?
Ik ben Gabriel Hartwicke, en dat is mijn vrouw, Hilary.
David Bower. Dit is mijn vrouw, Rosemary, en mijn dochter...
Judy.
Zij is niet mijn moeder. Mijn echte moeder woont in Boston.
Zo kan hij wel weer.
Dit eten zal je goed doen voor je honger, liefje.
Je hebt een rare plek gekozen voor je vakantie. - Zeg mij wat.
Raar, maar rijk aan avontuur en schoonheid.
Hoe kan je wennen aan dit weer? - We zijn eraan gewend.
Ze zijn een soort van magie.
Er komt geen einde aan.
Net als een lange nacht.
Precies, liefje. De langste nacht ter wereld.
Hoe betoverend.
Het weer geeft ons creativiteit. Het helpt in mijn werk.
Wat voor werk? Hekserij?
Bijna goed.
Ik ben een poppenmaker. Ik maak het mooiste speelgoed:
Poppen, soldaten, ballarina's.
Maar tegenwoordig, willen de mensen aleen maar speelgoed van de groothandel.
Niemand wil nog poppen die zeldzaam zijn...
waarvan er maar één is. - Ik wel.
Dat geloof ik ook, ja.
Judy, zeg eens, er is één ding opgevallen.
Jij hebt geen pop. Dat vind ik niet normaal.
Een kleine meid zonder pop vind ik onvolmaakt.
Ik had Teddy toen ik wegging van de auto, maar...
Maar het onhandige kind is het verloren in de bossen.
Ik verloor het in de bossen.
Dat is jammer. Ik kan Teddy niet vervangen.
Maar ik kan je verzekeren dat je hier wel vriendjes zal vinden.
Een hechte vriend van mij.
Ik vind hem leuk.
Zeg hallo tegen Meneer Punch. - Hallo, Meneer Punch.
Punch's vriendje heet Judy. Zelfde naam als jij.
Hoor je dat? We zijn vriendjes.
Kom, Meneer Punch. Jij gaat bij mij zitten en we eten soep.
Is goed, Judy.
Jezus! Ik voel me klote!
Nat tot op het bot.
God!
Hallo. Excuseer ons. Mijn naam is Ralph. Ralph Morris.
Deze meiden waren aan het liften en ik heb ze meegenomen.
Ons meegenomen?
Jij dacht zeker te kunnen scoren, Ralph? - Ze maken een grapje.
Weet je, omdat het regende nam ik jullie mee.
Jij dacht zeker aan een trio?
Nee! Het was omdat het regende en hoe jullie gekleed waren...
Ik dacht alleen...
Wat maakt het uit hoe we gekleed zijn?
Ga maar hier zitten, Ralph. - Dank u.
Mijn naam is Gabriel, en mijn vrouw, Hilary.
David, Rosemary, en Judy. - En Punch.
Verdorie! Zo'n pop heb ik sinds mijn kinderjaren niet meer gezien.
Hou je van speelgoed?
Hou je van spelen, Ralphie?
Jazeker! Ik bedoel, nee.
Toen ik klein was hield ik van poppen. Maar nu ben ik natuurlijk niet klein meer.
Bewijs het.
Dat is Isabel en ik Enid.
Jullie mogen vanacht blijven totdat de storm is gaan liggen.
Waarom laat je onze gasten hun kamers niet zien, Gabriel?
Goed dan. Laten we er naar toe gaan.
Kom, geef mij je hand.
Kom maar.
Hallo, meneer.
Ralph. - Ralph, ben je bang?
Natuurlijk niet. Waarvoor dan?
Dit huis. - Doe niet zo gek.
Maar één bed? Waar moet dat kind slapen?
Ze heeft een eigen kamer.
Dat is een goed idee.
Dat dacht ik al, ja.
Wat vind jij van Ralph?
Wat bedoel je? Heeft hij zin in mij?
Nee, domkop.
Ik bedoel, trapt hij er wel of niet in?
Ik weet het niet. We moeten het maar vergeten.
Luister.
Ik bedoel, hoe kunnen we zijn portemonnee stelen met al deze mensen...
en hij slaapt ook nog eens een andere kamer?
Maak je niet druk.
Ik kom wel bij hem. En zijn autosleutels
Meneer?
Meneer, wacht even.
Wonen hier de elfjes?
Wie? - De elfjes.
Nee, Judy, Dit is een magazijn.
Waar zijn de feeën?
Misschien hebben ze zich verscholen in mijn werkkamer.
Zullen we kijken?
Gabriel, dit is te gek!
Jij vindt speelgoed nog steeds leuk, hè?
Klopt, maar het is jammer dat we daar te oud voor zijn, toch?
Niemand verbiedt het toch. - Mijn Papa zegt van wel.
Papa's kunnen zich ook vergissen, Dat is menselijk.
Mijn vader heeft me alles geleerd.
Dat is grappig. Ik dacht net ook aan mijn Pa.
Hij vertelde verhalen over speelgoed dat ontwaakte terwijl wij sliepen.
En ze liepen door het hele huis.
Ik bleef elke nacht wakker om te kijken of m'n speelgoed inderdaad aan het spelen was.
Ik heb het nooit gezien.
Als ze inderdaad zich zo goed konden vermaken, met of zonder mij...
dan kon ik ze wel wat eten geven.
Dus ik begon koekjes neer te leggen onder mijn bed.
En wat gebeurde er?
Ik voedde verschillende gezonde families van mieren.
Maar mij pa zei toen iets anders. Hij zei, "speegoed eet onzichtbare koekjes".
Je vader was denk ik wel een goede man. - Ja, dat was hij.
Hij overleed toen ik negen jaar was. Maar weet je, Gabriel...
Ik kan elk speelgoed nog herinneren toen ik nog een kind was.
En ze herinneren jou, Ralph.
Speelgoed is erg aanhankelijk En dat is een feit.
Zeg me waar de elfen wonen.
Liefje, elfjes leven overal.
Hier heb ik het.
Er is een badkamer hiernaast dan kun je de verf van je gezicht doen.
De regen heeft strepen gemaakt.
Het is geen verf. Het is make-up. - En het zijn geen strepen.
Het hoort zo te zijn.
Wel? Nou, let maar niet op mij.
Ik ben bang dat ik niet weet wat in de mode is en wat niet.
We hebben ook niet zo veel contact met de moderne wereld.
Al deze spullen zijn zeker zeer oud? - Ja, inderdaad.
Is het waardevol? - Voor ons, zeker.
Ik bedoel te zeggen, is het voor iedereen waardevol?
Ik weet zeker dat bepaalde mensen met een voorkeur...
van spullen die met liefde gemaakt zijn...
Ja, maar is het antiek? - Antiek?
Je weet wel, waardevol, oude troep.
Spullen. - Antiek.
Ik denk wel dat je sommige dingen antiek mag noemen. Het is oud.
Ik denk wel dat je mij ook antiek mag noemen.
Ik ben bijna net zo oud als de halve inboedel.
Ja, dat ben je zeker.
Welterusten, dan.
Vindt u het erg als we de radio voor een tijdje aanlaten?
Helemaal niet. We hebben er geen last van.
Gabriel en ik slapen toch aan de andere kant van het huis.
Droom lekker. Laat de muggen je niet steken.
Goedenacht. - Goedenacht.
Heb je gehoord wat ze zei? - Ja. We kunnen de radio aan laten staan.
Nee! Over dit antiek. - Nou, wat is daarmee?
Dit huis staat er vol van.
Ik wed dat ze hier oude sieraden en spullen verstopt hebben.
We zouden het kunnen stelen, en dan morgen gaan...
en die twee zouden het niet merken. En zelfs niet na jaren.
Nee, ze zouden de politie bellen. - Heb jij hier telefoons gezien?
Luister, we kunnen hier onze slag slaan.
Heel wat meer dan dat we kunnen vinden dan in Ralph zijn portemonnee.
Ik weet het niet.
Ik bedoel, ze zijn al oud. Het konden onze grootouders wel zijn.
Maar, dat zijn ze niet.
En daarbij, zullen ze niet lang meer leven, toch?
Nee, ik...
Luister, we laten de radio aan, en niemand hoort ons als we gaan.
Of jij laat de radio herrie maken, dan ga ik rondsnuffelen.
Ik ben zo terug. Geen probleem.
Oké, geen probleem.
Dit is jouw kamer, liefje. We maken je morgenvroeg wakker voor het ontbijt.
Bedankt, Meneer Gabriel.
Jouw kamer is verderop. - Goedenacht, Judy.
Goedenacht, Ralph. Goedenacht, Meneer Gabriel.
Goedenacht.
Verdomme!
Je kan de muziek van die punkers overal horen.
Dat geeft toch niets. Dat herinnert me dat we nog in de 20ste eeuw leven.
Tenminste heeft die ouwe nog goede wijn liggen.
Het proeft muf. Net als dit huis.
Luister eens. Weet je wat ik ga doen zodra we hier wegkunnen?
Ik stuur dat kind terug Boston, De pot op met de echtscheidingspapieren.
We zijn jong, en rijk. - Ik ben rijk.
We zitten in de bloei van ons leven. We hebben haar niet nodig?
We hadden nu in Monte Carlo kunnen zijn, als we niet naar haar geluisterd hadden.
De volgende morgen, zette de heks Grietje aan het werk...
Koken en het huis schoonmaken.
En de heks sloot Hans op in een kooi. Zij ging hem als eerste opeten.
Maar ze moest hem eerst een beetje vetmesten.
De heks zorgde ervoor dat Hans goed zou eten...
een elke dag moest hij zijn vinger laten zien om er dan in te voelen.
Ze wilde daarmee zien of hij al dikker was geworden
Hé, meneer Punch, Ik heb dorst. Jij ook?
Jazeker. Ik ben erg dorstig.
Moet ik ergens drinken gaan zoeken? Laten we dan maar gaan, kind.
Bingo.
Help me.
Papa, Rosemary, de elfjes hebben één van de meisjes meegenomen!
Wat? - Ze sleept haar weg.
Wie wegslepen?
Dat meisje. Eén van Ralph zijn meisjes.
Laat me even met rust.
Ik wist wel dat er iets vreemds aan dit huis was.
Die oude man is zeker zo'n seks-duivel. - Rosemary.
Goed, vertel wat er gebeurd is, Judy.
Ik stond op met Punch om water te halen... - Wacht. Jij wilde water en punch?
Nee, ik wilde water halen voor meneer Punch.
Kom nou, vertel wat je gezien hebt. Vooruit.
Ik zag een meisje dat gepakt werd door een elf.
Een elf? - Ja, en toen...
Judy, wat heb ik nu gezegd over jouw verhalen?
Maar dit is...
Ik denk dat je haar meer zakgeld moet geven. Mijn geld.
Luister, ik weet dat je het niet leuk vindt om in de zomervakantie bij me te zijn.
Ik vind het ook niet leuk.
Maar ik word er doodziek van dat je altijd liegt, oké?
Ik wil er niets meer over horen.
Geen sprookjes, elfjes, prinsessen...
geesten, goblins, pratende bomen! Het is genoeg, goed?
Ik wil deze zomer niets meer horen over zulke verhalen!
En nu wegwezen! Ga naar bed!
Maar... - Eruit!
Maar, papa... - Kleintje, doe maar beter wat hij zegt.
Hij mag jou geen dreun verkopen, maar ik kan dat wel.
Ja, mevrouw.
Nee.
Wees maar zo vrij om een denkbeeldig koekje te nemen zo vaak je wilt.
Of ga bellen met je denkbeeldige telefoon en bel de afhaalwinkel.
Het wordt een lange nacht voor ons, hè?
Judy. Je bezorgde mij bijna een hartaanval.
Ik heb een vraag aan jou. - Ja?
Vertouw jij kinderen?
Ik denk het wel.
Geloof jij verhalen die ze aan je vertellen? - Tuurlijk. Waarom?
Mijn mama ook. Maar mijn Papa niet.
Punch gelooft mij altijd. Hij is mijn beste vriend. Evenals Teddy, mijn beer.
Laat me raden. Je wilt iets aan mij vertellen?
Eén van die meisjes die met jou gekomen zijn...
Ze is weg. - Weg?
Waarheen? - Ze hebben haar in een kamer genomen.
Ze schreewde, trapte en bloedde.
Wie dan? Wie heeft haar? - De elfjes.
Dit is geen sprookje. Dit is echt.
Mooi. We gaan dit morgen uitpuzzelen.
En als er geen morgen komt?
Misschien is dit wel de langste nacht ter wereld?
Weet je nog wat meneer Gabriel over de storm zei?
Ja, maar dat was poètisch bedoeld.
Misschien pakken de elfjes wel meer mensen tijdens de storm?
Misschien zijn ze wel tevreden met één.
Ik bedoel, ze zijn misschien eenzaam.
Ik denk dat je gelijk hebt.
Judy. - Ja, Ralph?
Wat zit erop je slippers? - Ik weet het niet.
Het is bloed.
Nou, het was erg bloederig toen ze haar wegsleepte.
Je hebt echt niet gelogen, hè?
Judy. - Ja, Ralph?
Kan je laten zien waar dit was? - Ik denk het wel.
Goed. Laten we gaan.
Ik denk dat het hier was. - Je weet het niet zeker?
Wat verlang je van mij? Ik ben pas zeven jaar.
Goed, welke kant, links of rechts? - Rechts.
Denk ik.
Blijf dicht bij mij.
Ik dacht dat ik een rat hoorde.
Oh, mijn God. Kom nou.
Hier is niets.
Nou, dan ben ik wat meer gerustgesteld.
Kijk.
Nee. Deze kant op.
Het plakt. - Toch misschien bloed?
Misschien.
Denk je dat ze haar naar de zolder hebben gebracht? - Ik weet het niet.
Misschien staat er boven wel een raam open, of zit er een gat in het dak.
We spreken het zo af. Wacht hier en ik ga kijken.
Waarom? Ik ben op meerdere zolders geweest.
Goed, kom maar dan.
Wat zijn dit voor spullen Het zit onder de stof.
Het lijkt erop dat het al jaren niet gebruikt is.
Gelukkig maar.
We kunnen beter naar beneden gaan en dit gaan vertellen.
Mijn papa zal je niet geloven. Hij geloofde mij ook niet.
Dat doen ze wel. Ik ben een volwassene.
Ralph, Kijk uit!
Ralph, ben je in orde?
Ja, natuurlijk.
Wat gebeurde er?
Er lagen daar wat poppen, en je struikelde erover.
Ik dacht dat een rat me beet.
Wat doe je in hemelsnaam?
Iets is er gebeurd met één van de meiden. - Papa, weet je nog? Ik heb het verteld!
Ja, dat weten we. Elfjes.
Nee, luister alsjeblieft. Kijk dan!
Wat is dat? bloed? - Ja!
Isabel, je bent er... Hij is niet Isabel.
Dat zie ik ook.
Het spijt me, maar er is iets met haar gebeurd.
Wat bedoel je? - Ik heb gezien hoe ze haar meenamen.
Judy, ik heb je gewaarschuwd.
Ik weet niet wat er met haar gebeurd is, maar de hele hal zit vol bloed!
Wat heb je met haar gedaan?
Jij was al een beetje gek op haar toen je ons meenam, zo is het toch?
Isabel had gelijk! Je wilde wat plezier maken!
Heb je haar misschien gevolgd? En toen ze nee zei...
Nee! Ik lag te slapen.
Dat klopt. - Hoe weet jij dat?
Je blijft van mijn dochter af, viezerik.
Nee, luister alsjeblieft. Ik weet niet wat er met haar gebeurd is.
Het enige wat ik weet... dat weet ik niet.
Hier is echt iets niet pluis in dit huis.
Dat doen de kleine mensen. - Precies!
Nee! Dat zijn ze... Oh, God!
Ik sla voor om te gaan zoeken in dit huis naar die meid.
Ik geloof je niet. Je hebt Isabel vermoord, is het niet?
Nee, alsjeblieft, ik heb het niet gedaan!
Kijk eens naar hem. Hij zit vol bloed.
Ik ben...
Ik ben.
Zie je? Ik heb je toch gezegd dat een rat mij gebeten heeft.
Ik heb geen ratten gezien. Alleen speelgoed.
En jij blijft weg van mijn dochter, anders verbouw ik jouw gezicht!
Ja? - Ja!
Goed, waarom gaan... Waarom gaan jij en ik naar die meid zoeken?
Als jij denkt dat ik ergens met jou heenga, jij bebloede gek.
En jij blijft vanacht bij ons slapen.
Nee, dat wil ik niet. - Je hebt me gehoord!
Ik wil bij Ralph blijven Hij is mijn vriend.
Dat geloof ik zeker. Vooruit.
Wacht, Judy!
Alsjeblieft, Enid. Geef me vijf minuten, alsjeblieft! Meer heb ik niet...
Oh, God.
Judith Anne!
Kom meteen hierheen, verdomme.
Als je nu niet hier komt, dan maak ik deze pop kapot.
Denk je dat ik het niet meen?
Goed dan.
Goed dan, grappig ventje.
Laten we eens kijken hoe heet ik je kan maken.
Gabriel, Godzijdank. - Ralph, wat is er?
Eén van de meiden is vermist, en er is...
In de woonkamer, op het tapijt. Ik weet het.
Alsjeblieft, vertel het tegen niemand maar dan ook tegen niemand.
Hilary zal woedend zijn.
Ja, dat denk ik ook wel.
Maar nu nog eens wat, waar heb je het over?
Ik heb met verf geknoeid. Die gebruik ik voor de wangen van de poppen.
Ik wilde wat oude poppen opknappen.
Ik ging de dweil halen. - Wacht. Verf? Jij knoeide verf?
Klopt, ik maak het beste werk in de nacht.
En nu over die meid...
Judy heeft gezien dat ze meegenomen is door de elfjes.
En je geloofde haar? - Ja. Nou, nee.
Proficiat, Ralph.
Dat kind heeft jou mooi te pakken gehad.
En maak je niet druk over die meid.
Ze is vermoedelijk verdwaald in één van de vleugels van dit mausoleum.
Als ze er nog niet is bij het ontbijt ga ik haar zoeken en vinden.
Wat ben je aan het doen?
Ik was dit bloed eraf.
Daar ben je.
Verdomme, er hangt wat vel hier.
Met wat geluk waren het konijnen. - Die vind ik leuk.
Judy, jouw vader vermoordt jou als hij ons samen ziet.
Nog erger, hij zal mij vermoorden.
Ralph, wat moeten we nu doen?
Over Isabel?
Nee, ik bedoel, de langste nacht ter wereld.
Weet je soms iets meer dan ik?
Ik denk het wel.
Schatje, ik hoopte dat ik wist wat jij bedoelde.
Dat weet je, Ralph.
Diep in je hart, weet je het.
Shit.
Isabel.
Slaap zacht, baby.
Op het dak van de boom.
Oh, Jezus!
Hou op met verstoppertje.
Ben jij dat Isabel?
Alles in orde?
Ga terug.
Wat is er?
Ben je gewond?
Oh, mijn God!
Wie heeft dit gedaan?
Ga terug.
Alsjeblieft.
Oh, mijn God!
Oh, mijn God! Dat kind had gelijk.
De kleine mensen. Het zijn klote poppen.
Mama.
Maak je niet druk, ik kom terug!
Goed, soldaatjes, kom het maar halen.
Ik geef jullie allemaal een klap tegen jullie kleine puntige koppen!
Slaap je?
Wacht maar totdat ik dat kind onder handen neem.
Heeft mij op "ganzenjacht" gestuurd in dit rare huis.
Ik neem nog even een douche voordat ik onder de wol kruip.
Blijf maar liggen.
Weet je zeker dat ze hier binnen zijn? - Ja.
Kleine mensen? - Erg klein.
Als ik geluk heb, zijn het misschien pinguins...
met neppistolen.
Het is op slot. Laten we ergens anders kijken.
Weet je zeker dat deze kleine mensen kinderen zijn?
Niet helemaal.
Doe het licht aan.
Ik kan de schakelaar niet vinden.
Misschien is er wel een schakelaar aan de andere kant van de kamer.
Gabriel heeft gezegd dat dit een magazijn was, toch?
Waarschijnlijk de wind. - Alleen de wind.
Zeker.
Ik heb het.
Het is een hanglamp.
Kijk eens naar deze poppen.
Wat mooi zeg!
Hallo, kleine mensen.
Dit zijn toch niet de kleine mensen die je bedoelde, toch?
Het zijn doodgewone poppen die Gabriel gemaakt heeft, of niet?
Ik denk het.
Judy? - Ja, Ralph
Deze poppen... leven toch, of niet?
Dat doen ze zeker.
Weet je nog dat je zei dat speelgoed in de nacht tot leven kwam?
Maar, Judy, dat was maar een sprookje.
Een echt sprookje.
Waarom blijven we hier nog? - Ik denk niet dat ze dat leuk vinden.
Ja? nou, ze bekijken het maar!
Weg hier!
Ralph, stop! Je maakt ze boos, Ralph!
Beledig ik het speelgoed dan? Excuseer!
Sorry.
Excuseeer me.
Ren, Judy!
Stop! Help!
Nee! Laat hem met rust! Ophouden!
Waarom doen jullie dit nijn vriend aan?
Jullie zijn slechte poppen! Slecht!
Laat hem met rust!
Ralph, alles in orde?
We moeten hier weg. - Nog niet.
Hoezo niet?
Ze laten ons niet gaan. Ze overleggen wat ze met ons gaan doen.
Geweldig.
Maak je niet druk. Meneer Punch beschermd ons wel.
Schatje, kom nou. Laat deze plek onze vakantie niet bederven, goed?
Krijg Papa van mama een kus om je op te vrolijken?
Alseblieft, mama Sraf Papa niet.
Kom hier en geef mij een lekkere natte kus.
Oh, God!
Deze Ralph heeft dit gedaan, of niet dan?
De vuile psychopaat!
Ik vermoord hem!
Wat gebeurt er nu?
Ze gaan besluiten of je een volwassene bent of anders een kind bent.
Dat probeer ik zelf al jaren te ontdekken.
Dank u.
We kunnen gaan.
Ik ben aan het hallucineren. - Als je dat dromen bedoelt, dat ben je niet.
Maar hoe... - Jij daar!
Jij bent dood vlees!
Je vader is woedend. - Dat denk ik ook.
Jij hebt Rosemary vermoord. - Nee, dat heeft hij niet.
Ja. Nee, hij heeft dat niet. - Wie dan wel?
Ik weet het niet. De kleine mensen?
Papa, doe alsjeblieft niet!
Papa, nee!
Ben je nu ineens een held? - Ja, hij is een held!
Hij is nu een vermomde prins of iets anders.
Maar is hij dat niet, dan is hij toch leuker dan jij.
Doe me een plezier. Blijf hier staan. Zeer, zeer stil.
Hoi. Kunnen we praten?
Ik zweer dat er gek speelgoed daar beneden is dat mensen vermoord.
Die onzin hoef ik niet te horen!
eerlijk! Ik zou het ook niet geloofd hebben als ik het niet gezien had...
Maar ze hielden me vast! - Ja?
Waarom leef je dan nog? - Ik heb een goed hart, denk ik?
Papa, niet doen, doe het niet!
Val dood, clown!
Wat een taal.
En wat een temperament.
Wat een troep heb je hier gemaakt.
Kijk eens wat hij gedaan heeft met Judy's beste vriend, meneer Punch.
Ik doe hetzelfde met jou, oude heks.
Hij heeft het ontdekt. - Niet meer dan toeval.
Waar is mijn dochter? - Ze is veilig.
Bij vrienden.
Het is al bedtijd. Ze zal nu wel lekker dromen.
Ik wil haar terug.
Ze hoort thuis in een kindertehuis, die kleine etter.
Die moordenaar heeft ze geholpen. Geef ze nu maar terug. Het is mijn kind!
Een ouder zijn is een voorrecht, David, en niet een recht.
Wie denken jullie wel te zijn?
Wat een oneerbiedige vent is het toch.
Maak je niet druk. Alles kan ik weer maken.
Ja?
Maak dit maar eens, ouwe.
Het is rotzooi.
Rommel!
Ja, David ik maak het, met jouw hulp.
Je mag zo veel speelgoed stukmaken als je wilt.
Maar allemaal lukt toch niet.
Speelgoed zal altijd bestaan, zolang kinderen er naar vragen.
Zij zijn het hart en de ziel van kinderspeelgoed.
Hilary en ik denken dat de verbitterde mensen die zich volwassen noemen...
hun liefde kunnen overgeven aan het liefhebben van speelgoed.
Sommige zouden gered kunnen worden.
We geven iedereen een sportieve kans.
Maar anderen, net als jij?
Nou, die moeten opnieuw beginnen... en een nieuwe rol spelen in het grote spel.
En je weet nog steeds niet wat er gebeurt, toch?
Jij gekke meneer Punch.
Ondeugende meneer Punch. Altijd herrie schoppen.
Wat een kleine dickens ben je toch, mijn kleine Punch.
Ik moet toegeven...
je lijkt niet mooier in deze kleding dan voorheen.
Ik weet het niet.
Denk je niet dat dit zal misstaan bij zijn modernere kleding?
Je bent wakker. Mooi.
Rustig. Je hebt een harde klap op je hersenpan gehad.
Eén van de poppen.
De poppen.
De moordpoppen!
De wat?
Schat. Ik hoop dat hij geen hersenschudding heeft.
Liefje, welkom terug.
Meneer. Gabriel? Wat is er gebeurd?
Gisteravond na het diner, waren jullie verdwenen.
We hebben boven en onder gezocht maar we konden jullie niet vinden.
Toen dachten we dat jullie buiten waren om Ralph zijn auto te starten.
Dus zijn we gaan kijken.
Tussen haakjes, het is gelukt om je auto uit de modder te krijgen.
Bedankt. - Graag gedaan.
Toen we terugkwamen, voelde het huis erg leeg.
Eindelijk vond ik je in het magazijn. Ik dacht dat het op slot zat.
En daarbij denk ik dat je al mijn poppen van de planken geslagen hebt.
Je was ijskoud.
Hoolang waren we bewusteloos?
Ongeveer drie uur. Ik denk dat je de meeste tijd geslapen hebt
Je leek uitgeput.
Waar is mijn papa?
Nou, ik haat dit om te zeggen, liefje...
maar je papa is zonder jou vertrokken.
Nee, dat zie ik niet zitten.
Ouders doen dat soms. Je vader heeft een brief achtergelaten.
Ik zal het voorlezen.
Liefste Judy, vergeef me.
Ik weet dat ik geen goede vader was.
Rosemary en ik laten je hier achter...
en we hopen dat je een gelukkiger leven krijgt met je moeder, en niet met ons.
We vertrekken naar een ander land en veranderen onze namen.
We laten jou geld na om een ticket naar Boston te kopen.
Liefs, je vader".
Komt hij nooit meer terug?
Nee, ik ben bang van niet.
Het zij zo.
Sommige mensen zijn niet geschikt om vader te zijn.
Hij dacht aan het beste, en het beste wat hij voor jou kon doen...
was om jou op te laten groeien in een liefdevol huis samen met je mama.
Hoe zit het met die twee meiden? De lifters? - Ja.
P.S.
Ik heb de twee lifters meegenomen.
Geef eens...
Haar vader heeft gevraagd of jij ervoor zorgt dat Judy in Boston terechtkomt.
Maar zo veel geld heb ik niet.
Hij heeft voor jou ook geld achtergelaten om een vliegticket te kopen.
Dat is grappig, omdat hij nogal een hekel aan mij had.
Ik kan niet geloven dat we dit allemaal gedroomd hebben.
Er is een gezegde in de familie dat slechte dromen goed voor je kunnen zijn.
Het wordt tijd dat we terugkeren naar de echte wereld.
Zoals, nu.
Kun je wel nu rijden? - Ja. Ik ben er klaar voor.
Je hoeft niet te gaan als je niet wilt.
We zijn een beetje gek op je geworden.
Een kind, en een kind met kinderhart.
Je kan hier blijven en met het speelgoed spelen...
zolang je wilt.
Net zolang er speelgoed zal zijn.
Bedankt, maar mijn mama zou ongerust worden.
Is het goed als we terugkomen bij de volgende zomervakantie?
Natuurlijk, liefje. Dat zouden we fijn vinden.
Schrijf ons van tevoren, liefje...
en we zorgen dat het huis vol met poppen staat.
Ik denk dat we moeten gaan.
Bedankt.
Waar is meneer Punch? Ik wil afscheid van hem nemen.
Ik was net van plan om hem in bed te stoppen.
Hij is erg moe na deze lange nacht.
De langste nacht ter wereld.
Tot de volgende zomer.
Tot ziens, kleintje.
Laten we gaan.
Wegwezen hier. Deze plek is beangstigend.
Wat is dit?
Dat is Teddy! Hij is mijn beste vriend. Na jou, bedoel ik.
Rosemary had hem weggegooid.
Maar hoe komt hij hier? Weet je nog wat Meneer Gabriel zei?
Nee.
Speelgoed is aanhankelijk. En dat is een feit.
Wacht even, Ralph. - Judy, nee!
Meneer Gabriel, ik denk...
dat Teddy het hier beter zal hebben met de andere poppen.
Dat is misschien wel een goed idee,
We zullen hem behandelen als iedere andere pop die wij hebben, liefje.
En hij zal hier op je wachten als je besluit om weer terug te komen.
Dag. We gaan. - Dag.
Ralph, ben jij getrouwd? - Nee.
Wil je dat ooit? - Ja. Nee. weet ik niet.
Ben je ooit in Boston geweest? - Ja.
Je zal mijn mama leuk vinden. Ze is jong en knap.
Ralph? - Ja, Judy?
Wil je ooit een dochter?
Verdomme!
Blijf zitten!
Oké, en nu. Wat moeten we doen?
Stopt hier ergens een bus? - Rustig maar.
Dit is niet te geloven!
Kijk. Daarginds is een huis.
VERTALING: FINGERWELDER Controle en bewerking: Goffini
Gedownload van www.ondertitel.com