‫این چیه؟
‫این دفترِ خاطراتِ پدرمه، ‫واسه زمانیه که تویِ آسایشگاه بود
‫این نشون می‌ده که پدرم
‫خودش رو کشته چون فکر می‌کرده اون بوده ‫که "هلن" رو خفه کرده
‫ولی می‌خوام شما بخونیدش
‫- ممنون. ‫- من فکر نمی‌کنم اون کشته باشدش
‫من فقط یادمه بچه که بودم ‫بالای پله ایستاده بودم
‫و مردی رو با دست‌هایی شبیهِ پنجه‌هایِ میمون ‫دیدم که گردنِ یه دخترِ جوون رو گرفته بود
‫الان دیگه می‌دونیم که حقیقت داشته
‫من فقط می‌خوام یه چیز رو ثابت کنم،
‫که پدرم دیوونه نبوده ‫و اون رو نکشته
‫تا حالا برایِ اون آگهی‌ای که توی روزنامه ‫دادین جوابی هم گرفتین؟
‫هنوز نه ‫آسون نیست
‫نه
‫نه بعد از گذشتِ 20 سال از چیزی که ‫ممکنه بشه بهش گفت قتل در خواب
‫تو می‌گی پدرت فکر می‌کرده هلن بهش دارو ‫می‌ده تا گیجش کنه
‫بله ‫ولی دکتر "پنروز" باورش نکرد
‫اون گفت این فکر فقط تو سرِ پدرم بوده
‫چون زن‌ها توی "هند" همچین کاری ‫با شوهرشون می‌کنن
‫و بعد نامه‌هایی رو داریم که ‫هلن اونا رو نوشته
‫اوه، چه نامه‌هایی؟
‫دکتر "کندی" بعد از این‌که برگشت ‫اینا رو آورد
‫اون بعد از این‌که هلن مثلا مرده بوده، ‫دو نامه ازش دریافت کرده
‫این دومیه
‫نتونسته اولی رو پیدا کنه
‫و این تنها چیزیه که اون تونسته ‫توی دستش پیدا کنه
‫این یه لیست برای خریدِ ریشه‌ی پیاز ‫یا هر گیاهِ دیگه برای کاشته
‫بله، معلومه
‫دست‌خط‌هاش به نظر من یکیه، ‫ولی خب من متخصص نیستم
‫من هم نیستم، ولی من یه دوست به نامِ ‫هنری کلیترینگ دارم که می‌تونه کمک کنه
‫این عالیه، ‫چون به نظرِ من این...
‫بله، "جایلز"؟
‫به نظرِم ما داریم دنبالِ "ایکس" می‌گردیم ‫خودتون این‌جوری خطابش کردین
‫اون عاشقِ هلن شده و از رویِ حسادت ‫اون رو خفه کرده
‫- می‌تونیم حدس بزنیم اون چه‌جور دختری بوده. ‫- شیفته‌ی مردها
‫ولی ما هیچی درباره‌ی معشوقه‌هاش نمی‌دونیم
‫ولی فکر کنم می‌دونیم!
‫یه مرد بود که هلن می‌خواست بره هند ‫و باهاش ازدواج کنه
‫البته، اون وکیله ‫اسمش چی بود؟
‫"والتر فین" ‫سه‌شنبه با مادرش قرار دارم
‫خدایِ من، خانم مارپل ‫چطور تونستید باهاش قرار بذارید؟
‫فکر کنم گفته بودم من دوستانی دارم که ‫اونا هم آشنایانی دارن
‫یه مردِ دیگه هم بود که وقتی خیلی جوون بود ‫باهاش قاطی شده بود
‫دکتر کندی گفت، طرف اصلا آدم مناسبی نبوده ‫حالا شد دوتا
‫- فکر کنم یه فردِ سومی هم وجود داره. ‫- چطور؟
‫خب، اون داشت می‌رفت هند ‫تا با والتر فین ازدواج کنه
‫ولی وقتی به اونجا رسید نظرشو ‫تغییر داد، موندم چرا؟
‫- دخترا این‌جوری‌ان دیگه. ‫- تحت شرایطِ خاص، بله
‫یعنی اون مرد یه کاری کرده؟
‫اون توی راه تویِ کشتی ‫یه نفر دیگه رو دیده!
‫- کسی که می‌شناخته. ‫- مهتاب روی عرشه‌ی کشتی
‫ولی بازم باهاش ازدواج نکرده
‫خیلی احمق‌ام! ‫اون یه مردِ متاهل بوده
‫- دقیقا. ‫- این همون چیزیه که پدرم گفت
‫"از همون اول می‌دونستم که پایِ ‫یکی دیگه وسطه"
‫باید تک تک معشوقه‌هاش رو پیدا کنیم و ‫ازشون پرس و جو کنیم تا مقصر رو پیدا کنیم
‫فکر کنم همش همین بود، خانم "رید"
‫چه وقتی مایل هستید بیاید و ‫وصیت‌نامه رو امضا کنید؟
‫هر زمانی ‫ما همین طرفا زندگی می‌کنیم، آقای فین
‫- اوه، بله، شما آدرستون رو بهم دادید. ‫- "هیل‌ساید"
‫فکر کنم قبلا بهش می‌گفتن، ‫"سنت کاترین"
‫اوه، بله ‫در جاده‌ی "لیهمپتون"
‫خب قرار رو بذاریم برای دوشنبه‌ی بعدی، ‫ساعتِ 10 صبح؟
‫بله ‫عالیه
‫می‌دونید، راستش من تصمیم گرفتم پیشِ شما ‫بیام چون فکر می‌کنم...
‫خب، فکر می‌کنم شما مادرم رو می‌شناختید
‫واقعا؟ ‫اسمشون چی بود؟
‫"هالیدی" ‫"مگان هالیدی"
‫بهم گفتن شما یه زمانی با هم ‫نامزد بودین
‫نه، من هیچ‌وقت مادرتون رو نمی‌شناختم، ‫خانم رید
‫ولی من برایِ مدتِ کوتاهی با "هلن کندی" ‫نامزد کردم،
‫- که همسرِ دومِ پدرتون بود. ‫- اوه، فهمیدم
‫متاسفم، کلا اشتباه فهمیده بودم ‫مادرخونده‌ام بود نه مادرم
‫می‌دونستم یه ربطی به هند داره، ‫برای همین فکر کردم مادرِ خودم بوده
‫هلن کندی به هند اومد تا با من ازدواج کنه ‫ولی بعدش نظرشو عوض کرد
‫توی کشتی در راهِ برگشت به خونه، اون پدرتون ‫رو دید، که البته بعد از مرگِ مادرتون بود
‫ناراحت‌اتون کردم؟
‫این مربوط به 20-19 سالِ پیشه، خانم رید ‫دیگه خیلی گذشته
‫می‌دونید فکر می‌کنم ‫پدرتون و هلن واقعا مدتی رو
‫- توی خونه‌اتون در "دیلموث" زندگی کردن، نه؟ ‫- بله
‫این یکی از دلایلِ اومدنِ ما بود
‫بله، خیلی خوب یادمه
‫شما شاید منو یادتون نباشه،
‫ولی فکر کنم وقتی کوچیک بودید ‫شما رو دیدم
‫من اون موقع فقط 3-2 سالم بود ‫اون‌موقع از کارتون توی هند مرخصی گرفته بودید
‫- یا همچین چیزی؟ ‫- نه، برای همیشه هند رو ترک کرده بودم
‫من تمامِ امتحاناتِ حقوق رو پاس کرده بودم ‫برای همین به شرکتِ پدرم برگشتم
‫از اون موقع هم اینجام ‫آره، از همون موقع
‫شما و همسرتون باید یه روز بیاید و ‫با من و مادرم چای بخورید
‫- ممنون. ‫- پس شد دوشنبه‌ی بعد، ساعت 10
‫خداحافظ، آقایِ فین
‫خب؟
‫آقای فین اون زمان اینجا بوده ولی ‫امکان نداره کارِ اون بوده باشه
‫- چرا که نه؟ ‫- آدم خیلی آروم و ساده‌ایه
‫اصلا بهش نمی‌خوره...
‫- دقیقا همینا هستن که این‌کارا رو می‌کنن. ‫- چه کارایی؟
‫قتل دیگه، عزیزم
‫آره، شاید... ‫وقتی به خونه اشاره کردم...
‫شاید واقعا دوستش داشته
‫اوه، ببین! ‫اون خانم مارپله
‫- موندم داره کجا می‌ره؟ ‫- اومده خرید برای تعطیلات
‫با این کار چیزِ زیادی دستگیرش نمی‌شه
‫بفرمائید، خانم ‫لباسِ راحتی مخصوصِ تابستون
‫- گفتید، دوتا. ‫- بله
‫فکر کنم اینا اندازه‌اتون باشه
‫بله، درسته... ‫امسال تابستونِ طولانی‌ای نداشتیم، نه؟
‫آخرین باری که توی "دیلموث" موندم، ‫آب و هوایِ خیلی خوبی داشت
‫- ولی این مربوط به 20 سال پیشه. ‫- بله، خانم
‫اون‌موقع با دوستام توی یه خونه به نامِ ‫"سنت کاترین" موندیم، شاید بشناسیدش
‫اون زمان خانمِ "فیندرسون" اونجا بود
‫آدمایی که می‌شناختم خونه رو ‫تجهیز کرده بودن
‫آقای هالیدی به همراهِ همسر و دخترش
‫چیزِ دیگه‌ای نمی‌خواین، خانم؟
‫نه، ممنون
‫- 8.10 پوند می‌شه، خانم. ‫- بله، البته، بفرمائید
‫خانواده‌ی هالیدی آشپزِ خیلی خوبی داشتن
‫اون یه دستورِ پختِ فوق‌العاده برای ‫نان زنجبیلی به من داد
‫موندم الان کجاست
‫حتما منظورتون "ایدیث پجت" هست ‫اون هنوز توی دیلموثه
‫- واقعا؟ چه جالب. ‫- بقیه‌ی پول‌اتون، خانم
‫من همیشه برای آقای هالیدی ‫احساسِ تاسف می‌کردم
‫چون زنِ جوانش به‌خاطرِ یه مردِ دیگه اون رو ‫ترک کرد، خواهرِ دکتر
‫بله، خانم
‫دکتر کندیِ بیچاره مردِ خیلی خوبی بود ‫نمی‌دونم چی به سرِ خواهرش اومد
‫- هیچ‌کس درباره‌اش حرفی نمی‌زنه. ‫- نه، هرگز
‫ممنون
‫احیانا شما نمی‌دونید چطور می‌تونم با ‫ایدیث پجت تماس بگیرم؟
‫- چرا، می‌دونم. ‫- اوه، پس لطف می‌کنید!
‫چون من اون دستورِ پخت رو گم کردم ‫و واقعا دلم هوایِ نون زنجبیلی کرده
‫خدایِ من! ‫خانم "گوئنینِ" جوان هستید، درسته؟
‫اوه، چه خوب! ‫بیاید داخل
‫- منو یادتونه، خانم پجت؟ ‫- البته که یادمه!
‫باید مثلِ قبل، منو "ایدی" صدا کنی
‫بشینید
‫اوه، چه بازی‌هایی که من و "لیلی" ‫با تو نکردیم!
‫لیلی اینجا خدمت‌کار بود، ‫"لیلی اَبوت"
‫یه دخترِ جوون ‫و زبر و زرنگ
‫باید منو ببخشید که یهو پرحرفی کردم، آقا ‫یادِ دورانِ قدیم افتادم
‫دوستتون، خانم "میپل"، ‫بهم زنگ زد،
‫گفت می‌خواستی یه چیزی ازم بپرسی
‫درباره‌ی قدیما ‫می‌دونی، من توی "نیوزیلند" بزرگ شدم
‫هیچی درباره‌ی زندگی با پدر و مادرخونده‌ام ‫تو این شهر یادم نیست
‫اون خیلی دوستت داشت!
‫معمولا تو رو می‌برد ساحل، ‫توی باغ باهات بازی می‌کرد
‫انگار دخترِ خودش بودی، ‫واقعا می‌گم
‫تو ازش خوشت می‌اومد؟
‫بله، خانم، درسته، ‫مهم نبود بقیه چی می‌گفتن
‫من هیچ‌وقت باور نکردم که خانم ‫اون کارو کرده
‫ولی شایعاتی وجود داشت
‫شما می‌دونید اون با کی از اینجا رفت؟
‫خب، قربان، ‫ما یه شک و شبهه‌هایی داشتیم
‫خب، یعنی لیلی داشت ‫اون دخترِ احمقی بود
‫می‌گفت، "اون مرده خیلی دوستش داره، ایدی
‫و زنش هم خیلی عفریته‌اس!"
‫اون کی بود؟
‫خب، من اسمشو درست یادم نیست
‫سرهنگ "ازدیل"؟
‫"اَستلی" بود؟ ‫نه
‫اون و زنش توی هتلِ "رویال کلارنس" بودن
‫- مسافرانِ تابستانی بودن؟ ‫- ولی من فکر می‌کنم اون،
‫یا شاید جفتشون، ‫خانم هالیدی رو از قبل می‌شناختن
‫وقتی هلن... یعنی مادرخونده‌ام رفت ‫اونا هنوزم اینجا بودن؟
‫فکر کنم یکی دو روز بعد رفتن
‫به هرحال، اونقدری بود که براشون ‫شایعه درست کنن
‫اونا از شمالی جایی اومده بودن...
‫"نورت‌آمبرلند"، ‫فکر کنم همین‌ بود
‫اون از یه چیزی ترسیده بود، نه؟
‫- ترسیده؟ ‫- بله
‫اوه، جالبه که اینو می‌گی
‫یادمه لیلی یه روز اومد، ‫داشت پله‌ها رو گردگیری می‌کرد
‫گفت، "آشوب" ‫اون یه مدلِ خاصی حرف می‌زد
‫صدایِ ارباب و خانم رو از توی اتاقِ ‫پذیرایی شنیده بود
‫"من از تو می‌ترسم"
‫این چیزیه که خانم هالیدی گفته بود ‫و تازه به نظر هم میومده که ترسیده
‫"من خیلی وقته که از تو می‌ترسم ‫تو عادی نیستی
‫برو و منو تنها بذار" ‫یه همچین چیزی...
‫و لیلی خیلی اینو جدی گرفته بود، ‫برای همین وقتی اون اتفاق افتاد...
‫اوه... اصلا نمی‌دونم چرا دارم ‫اینا رو به شما می‌گم
‫این مهمه، ایدی ‫ما باید بدونیم
‫واقعیت اینه که، خانم گوِئنین،
‫لیلی اون شب شما رو تنها گذاشت ‫و رفت سینما
‫من اصلا خبر نداشتم وگرنه ازتون ‫مراقبت می‌کردم
‫داشتم لباسا رو اتو می‌کردم
‫وقتی اون در بسته باشه هیچی از ‫تویِ اون آشپزخونه شنیده نمی‌شه
‫اوه! ‫عصر بخیر، ایدیث
‫عصر بخیر، قربان ‫مشکلی پیش اومده، قربان؟
‫آقای هالیدی می‌خواد با لیلی حرف بزنه
‫فکر کنم لیلی رفت طبقه‌ی بالا، قربان
‫اون توی اتاقش نیست ‫البته اگه حالش خوب نیست...
‫عصر بخیر، قربان
‫تو از کجا اومدی؟
‫اومدم پایین یه آسپرین بخورم ‫فکر می‌کردم پیشِ خانم گوِئنین هستی
‫هوم
‫کاری با من دارید، قربان؟
‫می‌خوام با من بیای ‫خانم، من و آقای هالیدی رو سردرگم کرده
‫- انگار اون خونه نیست، گفتیم شاید بتونی کمک‌امون کنی. ‫- خب، بعد از شام گفتن می‌رن قدم بزنن
‫می‌خوایم یه سر به اتاقش بزنی ‫ممنون، ایدیث
‫ایدی؟ اوه، خدایِ من! ‫بعدش قراره چی بشه!
‫- بیخیالش شو... ‫- عمرا بتونی حدس بزنی چه اتفاقی افتاد
‫چی شده؟
‫- اون با یکی ریخته رو هم. ‫- کی؟
‫خانم دیگه، پس کی؟ ‫دکتر کندی منو برد به اتاقش
‫می‌خواست بدونه لباسی چیزی ‫با خودش برده یا نه
‫نگو!
‫چی باعث شده همچین فکری کنه؟
‫یه نوشته گذاشته ‫توش نوشته، "من با یه نفر دارم می‌رم"
‫ارباب خیلی پیره، احمقه دیگه ‫باید فکرِ اینجاهاشو می‌کرد
‫- تو حق نداری این‌جوری حرف بزنی. ‫- چرا که نه؟ مگه بهت نگفتم؟
‫فکر نکنم طرف یه آدمِ جدی و موقر ‫مثلِ آقای فِین باشه،
‫اون فقط همیشه مثلِ یه سگ میفته دنبالش
‫پس فکر می‌کنی طرف اون سرهنگه باشه؟
‫نظرم روی اونه
‫مگه این‌که طرف اون مردِ مرموزی باشه که ‫توی اون ماشین شیکه بود
Tsk!
‫اینجا رو ببین، ‫این اشتباهه
‫چی اشتباهه؟
‫لباس‌هاش رو می‌گم ‫من رفتم توی اتاق چون دکتر ازم خواست
‫کلی لباس برده، ‫ولی لباس‌هایِ مناسب رو نبرده
‫منظورت چیه؟
‫اون یه لباسِ مهمونی برداشته،
‫ولی کمربند، زیرپیراهنی و یا کفشی که ‫به اون لباس بیاد رو با خودش نبرده
‫تازه اون لباسِ پشمی‌اش که معمولا توی ‫پائیز می‌پوشه رو هم برداشته
‫تازه لباسِ زیر هم برداشته، ‫اونم چند بسته
‫بهت قول می‌دم، ‫اون اصلا جایی نرفته
‫- ارباب اونو کشته. ‫- اوه، لیلی!
‫تو که یادته، اون مثلِ چی از ارباب می‌ترسید ‫بهت گفتم که حرفشو شنیدم
‫دقیقا همین‌جا رو داری اشتباه می‌کنی ‫چون اونی که باهاش حرف می‌زده اصلا ارباب نبوده
‫درست بعد از این‌که بهم گفتی، ‫بیرون رو نگاه کردم
‫و دیدم که ارباب داره با وسایلِ گلف ‫از تپه میاد پایین
‫پس اونی که با خانم توی اتاقِ پذیرایی بوده ‫ارباب نبوده
‫یه نفر دیگه بوده
‫یه نفرِ دیگه
‫اون باید همون خونه‌ باشه، "آنستل مانور"
‫- مطمئنی همون‌جاست؟ ‫- بهتره باشه
‫امیدوارم بیخودی این‌همه راه رو تا ‫نورت‌آمبرلند نیومده باشیم
‫سرهنگ و خانم "ارسکین"، ‫آنستول مانور، "دیث"
‫اونا تنها زوجِ روستایی‌ توی ‫دفترِ مهمانانِ هتل بودن
‫ایدی هم گفت که اونا اهلِ نورت‌آمبرلند بودن
‫باید خودشون باشن ‫سوال اینه که، طعمه رو می‌گیرن یا نه؟
‫چی شد؟
‫آب‌امون تموم شد، عزیزم
‫بیا امیدوار باشیم خانواده‌ی ارسکین ‫مهمون‌نواز باشن
‫هرچی نباشه الان دیگه وقتِ چای هست
‫بیاید داخل ‫خوبه که آدم مهمونِ ناخونده داشته باشه
‫بیاین با ما چای بنوشید
‫اینجا خیلی سوت و کوره، ‫هیچ همسایه‌ای نداریم تا باهاش معاشرت کنیم
‫شما لطف دارید ‫ما فقط یه پارچ آب می‌خواستیم
‫چه خونه‌ی قشنگی! ‫این خونه چند سال قدمت داره؟
‫مربوط به دورانِ "تیودور"ئه ‫دیگه داره فرسوده می‌شه
‫اجدادِ همسرم حدودِ 300 سال ‫در این خونه زندگی کردن
‫فکر می‌کنم شما اهلِ "استرالیا" باشید، ‫درسته، خانم رید؟
‫- نه، نیوزیلند. ‫- آه، که این‌طور
‫- ولی جایلز اهلِ "دِوِن" هست. ‫- جدی؟ کدوم بخش‌اش؟
‫من در "پلیموت" متولد شدم، ‫ولی تازه یه خونه در ویلموث خریدیم
‫- دیلموث؟ ‫- بله، تا حالا رفتید؟
‫ما چند هفته‌ای اونجا بودیم، ‫خیلی سال پیش
‫جایِ زیبایی بود
‫- یادته، "ریچارد"؟ ‫- بله، خیلی خوب یادمه
‫- بشینید، لطفا. ‫- ممنون
‫ما در "رویال جورج"... ‫نه چیز... در رویال کلارنس اقامت داشتیم، نه؟
‫- فکر کنم هنوزم همون‌جاست. ‫- بله، درسته
‫خونه‌ی ما خیلی نزدیکه ‫بهش می‌گن "هیل‌ساید"
‫فکر کنم قبلا بهش می‌گفتن... ‫چی بود، جایلز؟
‫سنت کاترین
‫چای‌اتون رو که خوردید، ‫اگه وقت دارید
‫شاید دوست داشته باشید باغ رو ببینید؟
‫فکر می‌کنی بتونی دوباره پیداش کنی؟
‫امیدوارم ‫اینو بهم دادی و گفتی "به چشم‌هایِ گربه‌ایت میاد"
‫دیدی چطور کلِ مدت بهم زل زده بود؟
‫یه جورِ خیلی چندشی بود ‫شرط می‌بندم دهنِ شوهرشو سرویس می‌کنه
‫- کِی دوباره می‌ری سراغش؟ ‫- فردا صبح، زنش می‌خواد بره خرید
‫- تو از کجا می‌دونی؟ ‫- وقتی توی باغ بودیم خودش گفت
‫فکر کنم اون مردِ خوبیه ‫نمی‌خوره از اینایی باشه که آدما رو خفه می‌کنن!
‫ببخشید که اینقدر مزاحمتون می‌شم، ‫ولی گفتم شاید اینجا پیداش کنم
‫می‌دونم که وقتی برای چای اومدیم ‫توی گوشم بود
‫فکر کنم یادتون نمیاد...
‫من هی باهاش ور می‌رم ‫برای همین گمشون می‌کنم
‫ببینید، اونجاست!
‫همین‌طوره
‫- چشمایِ تیزی دارید، خانم رید. ‫- می‌دونستم باید همین جاها باشه
‫خیلی ممنون
‫راستش، باید یه اعترافی بکنم ‫می‌خواستم تنها باهاتون صحبت کنم
‫فکر می‌کنم شما تنها کسی هستید که می‌تونید ‫چیزی که می‌خوام بدونم رو بهم بگید
‫چی؟
‫فکر می‌کنم شما یه زمانی ‫عاشقِ مادرخونده‌ی من بودید،
‫هلن کندی
‫که البته وقتی با پدرم ازدواج کرد، ‫شد هلن هالیدی
‫درسته؟
‫متاسفم که فریب‌تون دادم
‫به قولِ معروف، ‫"در عشق و جنگ همه‌چیز منصفانه‌ست"
‫فکر کنم از رویِ نامه‌ها فهمیدین
‫زن‌ها هیچ‌وقت همچین چیزهایی رو دور نمی‌ندازن، نه؟ ‫چرا می‌خواستی بدونی؟
‫می‌خوام بیشتر بشناسمش ‫وقتی اون فرار کرد من فقط یه بچه‌ی کوچیک بودم
‫اون فرار کرد؟
‫اون همون تابستون دیلموث رو ترک کرد ‫و دیگه هیچ‌وقت برنگشت
‫نمی‌دونستید؟
‫نه ‫اینو نمی‌دونستم
‫یه برادر داشت، ‫دکتر بود
‫اون هیچی نمی‌دونه
‫همه فکر می‌کنن اون با یکی فرار کرده
‫و شما فکر کردید اون آدم منم
‫متاسفانه، همچین شانسی نداشتم
‫کلِ این ماجرا توی یه کشتی ‫به مقصدِ هند اتفاق افتاد
‫یکی از بچه‌ها مریض بود و همسرم گفت ‫بعدا میاد
‫من و هلن ناامیدانه عاشقِ هم شدیم
‫می‌گم ناامید، چون اون می‌خواست ‫با یکی دیگه ازدواج کنه
‫این یه تصمیم از رویِ ناچاری بود
‫چون توی خونه فشارِ زیادی روش بود ‫و می‌خواست بزنه بیرون
‫البته که برای من هم ناامیدانه بود، ‫با یه زن و دوتا بچه
‫بله ‫متوجهم
‫درواقع، ‫هلن با اون ازدواج نکرد
‫اون برگشت خونه و با یه مردِ دیگه آشنا شد،
‫که فکر کنم پدرِ شما بوده
‫8 ماه بعد، پدرم فوت کرد و ‫منم اومدم اینجا
‫مدارکم رو فرستادم و به ‫انگلستان برگشتم
‫درحالی که منتظرِ نقلِ مکان به این خونه ‫بودیم همسرم دلش هوایِ مسافرت کرده
‫پس منم گفتم، "دیلموث چطوره؟" ‫البته، اون چیزی نمی‌دونست
‫- می‌خواستید دوباره هلن رو ببینید؟ ‫- همچین قصدی داشتم
‫این یه اشتباه بود
‫"جنت" یه زنِ حسوده، ‫همیشه بوده
‫آخرین بار کِی هلن رو دیدین؟
‫شبِ قبل از رفتن‌امون ‫توی ساحل هم‌دیگه رو دیدیم
‫تا خونه همراهیش کردم
‫اون‌موقع ساعت چند بود؟
‫حدود 9
‫هوا داشت تاریک می‌شد
‫خداحافظی کردیم
‫شنبه بود؟ ‫21امِ ماهِ اوت؟
‫می‌تونسته باشه ‫آره، بود
‫همسرم می‌ترسید جاده شلوغ بشه
‫هلن جمعه از اونجا رفت
‫- شبِ قبلش. ‫- به‌خاطرِ من نبوده
‫از کسی ترسیده بود؟ ‫از پدرم؟ اون مردِ حسودی بود؟
‫چرا باید حسود باشه؟ ‫تازه من به اون حسودی می‌کردم
‫مگه این‌که پایِ یه نفر دیگه وسط بوده باشه
‫حسادت یه چیزِ خیلی وحشتناکه ‫می‌دونم
‫خودم باهاش حرف می‌زنم
‫خانم رید مجبور شد برگرده، جنت ‫یکی از گوشواره‌هاشو توی باغ گم کرده بود
‫- واقعا؟ پیداش کردید؟ ‫- بله، ممنون، خوش‌شانس بودم
‫- خیلی ازتون ممنونم، من باید برم. ‫- تا ماشین همراهیتون می‌کنم
‫متاسفم، ریچارد، ‫ولی یه تماسِ خیلی مهم داری
‫مشکلی نیست ‫لطفا، زحمت نکشید
‫بازم ممنون... برایِ همه‌چیز
‫- توقع داری حرفتو باور کنم؟ ‫- باور بکنی یا نکنی...
‫تو از قبل با دختره قرار داشتی ‫دیدم چطور باهاش رفتار می‌کردی
‫توروخدا، جنت
‫ازدواج گاهی می‌تونه خیلی سخت باشه ‫درموردِ اونا دیگه فاجعه بود
‫والترِ بیچاره‌ی من! ‫دختره اصلا مناسب والتر نبود
‫- واقعا، خانم فین؟ ‫- اون بازیگری چیزی نبود
‫اون خواهرِ یه دکترِ محلی بود ‫البته بیشتر شبیهِ دخترش بود، خیلی ازش کوچیک‌تر بود
‫مردِ بیچاره خیلی بد تربیتش کرده بود
‫توی اداره خودشو آویزونِ یه مردِ جوون ‫کرده بود
‫اون باید می‌رفت
‫- چطور مگه؟ ‫- یه مسئله‌ی محرمانه بود، به هرحال...
‫این دختره، هلن کندی، ‫مثلا خیلی خوشگل بود
‫ولی من که همچین فکری نمی‌کنم
‫همیشه فکر می‌کردم موهاشو رنگ کرده ‫ولی والتر بهش پیشنهاد ازدواج داد و اون ردش کرد
‫برای همین اون به "آسام" رفت، یا "میانمار"؟ ‫شما چه فکری می‌کنید؟
‫به محضِ این‌که اون رفت، ‫دختره‌ی احمق نظرشو عوض کرد
‫- و گفت می‌خواد باهاش ازدواج کنه. ‫- اوه، خدایِ من
‫برای همین بلیطِ کشتی گرفت
‫- فکر می‌کنید بعدش چیکار کرد؟ ‫- والا نمی‌دونم
‫روی کشتی عاشقِ یه مردِ دیگه شد ‫یه مردِ متاهل، باورتون می‌شه؟
‫والتر توی اسکله منتظرش بود،
‫و اولین کاری که کرد این بود که بهش گفت ‫نمی‌تونه باهاش ازدواج کنه
‫فکر نمی‌کنید این کارِ خیلی شرارت‌آمیزیه؟
‫اوه، خیلی ناراحت‌کننده‌ست ‫این حتما خیلی والتر رو داغون کرده
‫والتر همیشه توی کنترل کردنِ خودش عالی بود
‫- چه اتفاقی برای خانم کندی افتاد؟ ‫- اوه، اون اومد خونه
‫توی راهِ برگشت با یه مردِ دیگه ریخت رو هم، ‫ولی این دفعه دیگه با طرف ازدواج کرد
‫اونا همین‌جا ساکن شدن، ‫کنارِ اون بیمارستانِ قدیمی
‫فقط در عرضِ یه سال، ‫رفت زنِ یه مردِ متاهل شد
‫- پسرتون عجب شانسی آورد. ‫- همینو می‌گم دیگه
‫و اون مردِ جوون که تو اداره با هم رسوایی ‫به وجود آورده بودن چی شد؟
‫اوه، اون اوضاعش خوبه ‫تورهایِ اتوبوس‌گردی برگزار می‌کنه...
‫"شرکتِ اتوبوسیِ گلِ نرگسِ افلیک" ‫با اون اتوبوس‌های زردش
‫- "افلیک"؟ ‫- "جکی افلیک"
‫اونقدر آدمِ سمجِ مزخرفیه که نگو ‫اوه، والتر اومدی
‫- اون معمولا همین ساعتا برمی‌گرده. ‫- سلام، مادر
‫ایشون خانم مارپل هستن ‫یکی از دوستانِ "دالی بانتری" هستن
‫- چطورید؟ ‫- خوبم، ممنون
‫حالا که اومدی خونه، ‫باید چایِ تازه‌دم بنوشیم
‫نه، خودتو اذیت نکن، مادر
‫متاسفانه، مادرم منو لوس می‌کنه
‫ماجرا هنوزم یه رازِ سربه‌مُهره ‫والتر فین فقط یه آدمِ خسته‌کننده بود
‫و سرهنگ ارسکینِ بیچاره!
‫دوتاشون رو بررسی کردیم و یه نفر مونده
‫بیا امیدوار باشیم خانم مارپل ‫به یه جایی رسیده باشه
‫اگه می‌تونستیم ردِ "لیلی اَبوت" رو بگیریم ‫خوب می‌شد
‫امیدی نیست، ‫ما حتی نمی‌دونیم اون هنوز زنده‌ست یا نه
‫"دکتر کندیِ عزیز،
‫امیدوارم بتونید درموردِ چیزی که ضمیمه‌ی ‫نامه کردم بهم کمک کنید
‫فکر می‌کنید پول یا جایزه‌ای بابت‌اش می‌دن؟
‫چون قطعا پول به کارم میاد
‫من اغلب درباره‌ی شبی که خانم هالیدی ‫رفتن فکر می‌کنم
‫و باتوجه به چیزی که از بیرونِ پنجره دیدم ‫فکر نمی‌کنم ایشون از اینجا رفته باشن
‫اون اتومبیلِ شیکی که قبلا دیده بودمش
‫من قبلا دیده بودمش
‫نمی‌خوام بدونِ دیدنِ شما ‫دست به کاری بزنم
‫چون من هیچ‌وقت با پلیس سروکار نداشتم ‫و آقای "کیمبل" هم از این کار خوشش نمیاد
‫من می‌تونم روزی که برای خرید می‌رم ‫بیرون بیام و ببینمتون، قربان
‫دو روز در هفته کافی نیست، ‫نه تو این موقع از سال
‫اوه، موافقم، آقای "فاستر"!
‫برای همین گفتم وقتی خانم رید اینجا نیست ‫بیام یه دستی برسونم
‫- آدم از دستِ این شَته‌ها آروم و قرار نداره. ‫- درسته، خانوم
‫خیلی ناراحت‌کننده‌اس، الان دیگه پاره‌وقت کار می‌کنید ‫قبلا باغبونِ تمام‌وقت بودید؟
‫بله، درسته ‫زمانی که برای دکتر کندی و خواهرِ کوچک‌ترشون کار می‌کردم
‫- مادرخوانده‌ی خانم رید؟ ‫- بله، خانم هلن، خیلی خانمِ زیبایی بودن
‫دکتر خیلی بهش اعتماد داشت
‫همیشه می‌خواست یه جایی بره، ‫مجلسِ رقص، کلاسِ تنیس
‫بامزه‌اس که همیشه فکر می‌کردم ‫به‌خاطرِ اون بوده
‫- اوه؟ چی بود؟ ‫- اون زمینِ تنیس
‫یه نفر وسطایِ شب اومده بود و ‫تورِ زمین تنیس رو پاره کرده بود
‫- آخه کی همچین کاری انجام می‌ده؟ ‫- دکتر هم می‌خواست بدونه
‫گفت اگه یه بارِ دیگه این اتفاق بیفته ‫دیگه تور نمی‌خره
‫خانم هلن آدم عجیب و بی‌سر و صدایی بود ‫بدشانس بود
‫- اول اون تور، بعدش هم پاش. ‫- چه اتفاقی برای پاش افتاد؟
‫زمین خورده بود ‫فقط یه خراش بود، ولی خوب نمی‌شد
‫دکتر خیلی نگران بود، ‫مدام پانسمان‌اش می‌کرد و بهش می‌رسید
‫اون سال دیگه نتونست برقصه یا تنیس ‫بازی کنه
‫همون موقع بود که نامزدیش رو ‫با آقایِ اَفلیک به‌هم زد؟
‫این فقط یه شایعه‌ بود
‫بله، ولی ممکنه افرادی بوده باشن ‫که از هلن کینه به دل داشتن
‫بعضی از خانم‌هایِ جوان شاید، ‫ولی جکی افلیک زیادی تیز بود
‫از اینایی که خودشون رو به آب و آتیش می‌زنن
‫اون زیاد اینجا دوام نیاورد، خوب شد رفت ‫ما توی دیلموث از این‌جور آدما استقبال نمی‌کنیم
‫بذار برن و یه جا دیگه زرنگ‌بازی دربیارن
‫- آه، خانم کاکر. ‫- اوه! دکتر کندی!
‫ببخشید اگه ترسوندمتون ‫حال و احوالتون چطوره؟
‫اوه، خوبم، ‫ممنون، دکتر
‫سخت نگیرید ‫من داشتم دنبالِ خانم و آقای رید می‌گشتم
‫صبح بخیر
‫- صبح بخیر، فاستر. ‫- صبح بخیر، دکتر
‫- من دکتر کندی هستم. ‫- اوه! حالتون چطوره؟
‫هم چندشه هم دست رو می‌سوزونه، ‫ولی حداقل شته‌ها رو می‌کشه
‫- جین مارپل هستم. ‫- حالِ شما؟
‫- آقا و خانم رید اینجا نیستن. ‫- خانم کاکر بهم گفتن
‫- این نامه باید براشون جالب باشه. ‫- اوه، از طرفِ لیلیه؟
‫می‌بینم که شما از همه‌چی خبر دارید
‫اونا از من کمک خواستن ولی متاسفانه ‫جوونا زیاد به حرفِ بزرگ‌ترا گوش نمی‌دن
‫درسته ‫من از گوئنی خوشم اومد
‫اون بچه‌ی خوبی بود، ولی متاسفانه ‫داره خودشو تو دردسر می‌ندازه
‫- شما چی بهش گفتید؟ ‫- که بیخیالِ قتل در خواب بشه
‫البته اگه قتلی در کار بوده باشه
‫خیلی عجیبه که این‌همه سال ‫از هلن خبری نداشتم
‫ولی اگه مرده بود، ‫باید به من خبر می‌دادن
‫- شما خیلی بهش علاقه داشتید. ‫- اوه، بله
‫من هنوز می‌تونم اونو توی این باغ ببینم
‫در زمانِ کوتاهی که اینجا بود، ‫خیلی به اینجا علاقه‌مند شده بود
‫می‌شه این نامه رو به جایلز بدید؟ ‫من بهش جواب دادم
‫من سه‌شنبه‌ی بعدی لیلی رو می‌بینم ‫شاید بخوان به صرفِ چای به خونه‌ی من بیان
‫به محضِ این‌که برسن نامه رو بهشون می‌دم
‫بله، چقدر جالب!
It's wοnderful. We've heard frοm Lily
and yοu've fοund the third man, the awful Afflick.
- Yοu're a genius! - Μy dear bοy!
We have news tοο.
This is yοur Hοme Office chap's repοrt οn the handwriting samples.
He says the letter and Helen's list are in the same hand.
‫این گزارشِ دفترِ مرکزی درباره‌ی بررسیِ ‫دست‌خط‌هاست
‫- اوه، خدایا. ‫- چرا "خدایا"؟
‫"حسادت، بی‌رحم مثلِ مرگ، ‫و خاکسترِ آن اخگرِ آتش است"
‫بله... مثلِ خانم ارسکین
‫این اطلاعاتِ اتوبوس‌هامونه، آقایِ رید
‫باید یه چیزی پیدا بشه که به دردِ ‫بچه‌هایِ باشگاه‌اتون بخوره
‫ممنون
‫اون موضوعِ دیگه‌ای که گفتید می‌خواید ‫درباره‌اش حرف بزنید چی بود؟
‫- خب... ‫- این یه مسئله‌ی شخصیه
‫ما سعی داریم یکی از بستگانِ من رو پیدا ‫کنیم و فکر می‌کنیم شما ممکنه بشناسیدش
‫جدی؟
‫- اسمش چی بود؟ ‫- هلن هالیدی
‫قبل از این‌که با پدرم ازدواج کنه، ‫اسمش هلن کندی بود
‫این واسه خیلی وقت پیشه، خانم رید
‫خب مشکل چیه؟ ‫جروبحث؟ فرار از خونه؟
‫یا بحثِ پوله؟
‫اون یه شب قبل از این‌که جنگ شروع بشه از ‫خونه می‌ره، هیچ‌کس نمی‌دونه اون کجاست
‫خب من باید از کجا بدونم؟
‫- شنیدم یه زمانی با هم صمیمی بودید. ‫- امکان نداره
‫- برادرش نمی‌دونه کجاست؟ ‫- دوتا نامه ازش داره، ولی آدرس نه
‫پس واسه خودش معمایی شده
‫- می‌تونید آگهی بزنید. ‫- زدیم
‫- خبری نشد؟ ‫- نه
‫شاید اون مرده
‫شما واقعا چه حسی درباره‌ی اون داشتید، ‫آقای افلیک؟
‫این شد یه سوالِ درست
‫راستش رو بهتون می‌گم، خانم رید، ‫من دلم برای اون بچه می‌سوخت
‫- دل‌سوزی؟ ‫- فقط همین
‫با اون برادری که داشت، ‫زندگیش سراسر بدبختی بود
‫شما از دکتر کندی خوشتون نمی‌اومد، درسته؟
‫تقصیرِ اون بود که شما ‫شغلتون رو از دست دادید؟
‫اوه! اوه، پس شما درباره‌ی اون قضیه ‫می‌دونید، آره؟
‫بله، من از شرکت فین و "واچ‌من" ‫اخراج شدم
‫چیزی برای مخفی کردن ندارم
‫کارِ کثیفی بود
‫و می‌دونم کارِ کی بود
‫ولی اون آدم دکتر کندی نبود
‫پس متاسفانه نمی‌تونم کمکتون کنم
‫من فقط یه مدتی با هلن خوش بودم... ‫همش همین بود
‫ولی شما دوباره دیدینش، ‫بعد از ازدواجش
‫جدی؟ ‫شاید هم دیدمش، یه چند باری
‫حالا، دوستانِ عزیز اگه اجازه بدید ‫من باید برم
‫فقط بگید چه مدل اتوبوسی می‌خواید، با ظرفیتِ ‫24 صندلی یا 32تا، ما براتون فراهم‌اش می‌کنیم
‫- فکر می‌کنی خودشه؟ ‫- باید باشه
‫یه ماشینِ زرد ‫افتضاح نیست؟
‫یادته لیلی توی اون نامه چی نوشته بود؟ ‫درباره‌ی یه ماشینِ شیک و پیک؟
‫و ایدی، "مردِ مرموز توی اون ماشینِ ‫شیک و پیک"
‫موندم امروز توی خونه‌ی دکتر کندی لیلی ‫می‌خواد چی بهمون بگه
‫به نظرت اون واقعا چیزی می‌دونه؟
‫دارید از اتوبوسِ من تعریف می‌کنید؟
‫"آلاله‌ی کوچیک" صداش می‌کنم ‫واسه اتوبوسا از رنگِ گل‌هایِ نرگس استفاده کردم
‫که به هم بیاد ‫به این چیزا علاقه دارم
‫چه هوایِ خوبیه ‫برم یه دوری باهاش بزنم
‫روزتون بخیر
‫- لعنتی! ‫- فکر می‌کنی شنیده؟
‫امیدوارم این‌طور نباشه
‫اوه خدایا! ‫منو غافلگیر کردی!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫نه! ‫نه!
‫من آدرسِ سرراست بهش دادم ‫خیلی ساده‌اس
‫فقط چند دقیقه پیاده‌روی داره
‫احتمال داره تصمیم گرفته باشه کلا نیاد
‫شاید شوهرش اجازه نداده ‫مردهایِ روستایی قابلِ پیش‌بینی نیستن
‫موندم چی می‌خواسته بهمون بگه
‫احتمالا چیزِ مهمی نبوده ‫اگه هلن مرده یا زنده باشه...
‫اگه چیزی که اون فکر می‌کنه درست باشه، ‫اون نامه‌هایی که برام فرستاده شده جعلی بودن
‫می‌دونید... اخیرا زیاد بهش فکر کردم
‫- هلن؟ ‫- به اینکه کی ممکنه اونو کشته باشه؟
‫اون هیچ دشمنی نداشت
‫این یه عکسه
‫سال‌ها حتی بهش فکر هم نکرده بودم
‫ولی الان تمامِ مدت بهش فکر می‌کنم
‫به‌خاطرِ کار شماست
‫نه
‫فکر می‌کنم به‌خاطرِ خودشه
‫- منظورت چیه؟ ‫- همین‌جوری
‫نمی‌تونم توضیحش بدم ‫به‌خاطرِ ما نیست
‫به‌خاطرِ خودِ هلنه
‫شاید خودش باشه
‫بله ‫متاسفانه این یک قتله
‫جسد "لیلی کیمبل" در جنگل‌هایِ نزدیک ‫به "مچینگ هالت"
‫ولی من بهش گفته بودم به "وودلی بولتون" بره، ‫توی نامه‌ام بهش گفتم
‫ما نامه‌ی شما رو در کیفش پیدا کردیم ‫خانم کیمبل مریضِ شما بود؟
‫20 ساله که دیگه دکترش نیستم
‫شما بهش گفتید با قطارِ ساعت 3:30 ‫از "کومبلی" حرکت کنه
‫و از وودلی بولتون خارج بشه
‫حتما با قطارِ قبلی‌اش اومده ‫چون جسدش ساعت 3 پیدا شده
‫اون خفه شده
‫- شما توی خونه برای صرفِ چای منتظرش بودید؟ ‫- بله، ساعتِ 4
‫بعدش چه اتفاقی افتاد؟
‫احتمالا با یکی دیگه ملاقات کرده
‫و با قطارِ بعدی به سفرش ادامه داده
‫نظری دارید که طرف ممکنه کی بوده باشه؟
‫- احتمال داره... ‫- بله، خانم رید؟
‫فکر کنم همسرم حس می‌کنه که شما باید ‫از مردی به نامِ جکی افلیک بازجویی کنید
‫- شرکتِ اتوبوسیِ "گلِ نرگس". ‫- بسیارخب
‫حالا، چیزِ دیگه‌ای هم هست که بخواید ‫به من بگید؟
‫اگه خانم کیمبل مریضِ شما نبودن، دکتر کندی
‫پس چرا می‌خواست به دیدنِ شما بیاد؟
‫- این مربوط به آقای و خانم رید هم می‌شد؟ ‫- بله، می‌شد
‫توضیحش سخته
‫فکر کنم همه‌ی این ماجراها وقتی شروع شد ‫که تویِ لندن یه تئاتر دیدم
‫"دوشس ملفی"
‫- چرا دارن اونجا رو می‌کَنن؟ ‫- این فکرِ من بود
‫یادته وقتی فهمیدی این پنجره به دریا دید ‫نداره تعجب کردی؟
‫بعدش هم فاستر مسیرهایِ قدیمی رو پیدا کرد
‫این یکی از چیزهایی بود که باعث شد فکر ‫کنم قبلا اینجا بودم
‫من فکر می‌کنم یه نفر می‌خواسته مسیرهایِ ‫جدید درست کنه، تا قدیمی‌ها رو بپوشونه
‫وقتی یه راهِ جدید ساخته بشه...
‫پس حتما کارِ پدرم بوده ‫وگرنه کارِ کی می‌تونسته باشه؟
‫اوه، فکر کنم بهتره زود قضاوت نکنیم، ‫هنوز نه
‫باید یه چیزی بنوشی، عزیزم
‫- خانم مارپل؟ ‫- اوه، ممنون، نه
‫فکر کنم خانم کاکر داره چای درست می‌کنه
‫من یه چیزِ قوی‌تر می‌خوام
‫کارِ یکی از اون 3 نفر بوده، والتر فین، ‫ارسکین و یا جکی افلیک
‫و هرکی که بوده، ‫امروز عصر لیلی رو به قتل رسونده
‫حتما بازرس داره تک تک عذرهاشون ‫رو بررسی می‌کنه
‫نمی‌تونه کارِ سرهنگ ارسکین باشه ‫اون توی نورت‌آمبرلنده
‫البته!
‫- اونو می‌تونیم بررسی کنیم. ‫- می‌خوای چیکار کنی؟
‫من شماره‌اشون رو گرفتم ‫ایناهاش
‫نه، کارِ ضروری‌ای نیست، خانم فین ‫صبح با دفترشون تماس می‌گیرم، ممنون
‫خداحافظ
‫هیچ‌کدوم در دسترس نیستن!
‫- آقای افلیک؟ ‫- اونم همین‌طور
‫ما دیدیم که با ماشینش رفت
‫هرکدومشون می‌تونستن لیلی رو بعد از ‫پیاده شدن از قطار دیده باشن
‫- بفرمائید چای. ‫- ممنون، خانم کاکر
‫می‌تونید بذاریدش اونجا؟
‫ببخشید که تا این موقع گفتیم بمونید
‫من چندتا ساندویچ براتون گرفتن ‫گفتم شاید مردهایِ توی باغ هم گرسنه باشن
‫نمی‌تونستم الان تنهاتون بذارم
‫- ببخشید، خانم رید. ‫- بله، بازرس
‫متاسفم، گوئنین ‫حق با خانم مارپل بود
‫ما چیزی که... دنبالش بودیم رو پیدا کردیم
‫چی؟
‫می‌دونستم! ‫من دیدم که داشتن اونجا رو می‌کَندن... اوه!
‫- چیزی نیست. ‫- اوه، خدایِ من!
‫- دکتر کندی اینجاست. ‫- همین‌جا بشینید
‫می‌دونیم که این یه بیماریِ قدیمیه، مگه نه؟
‫می‌شه به بیمارستان خبر بدید که ما ‫تویِ راهیم؟
‫بازرس؟
‫قبل از این‌که برید، ‫می‌شه یه صحبتی باهاتون داشته باشم؟
‫- بله، خانم مارپل. ‫- مسئله‌ی مهمیه، یعنی فکر کنم
‫- بهتره بهم بگید، خانم مارپل. ‫- بله
‫ببینید، من مقداری نگران هستم ‫می‌تونم بهتون اعتماد کنم؟ ببینید...
‫- الو؟ ‫- سلام، گوئندا
‫- من توی بیمارستان هستم، خانم کاکر حالش خوبه. ‫- معاینه‌اش کردن؟
‫گفتن باید تحتِ نظر باشه، برای همین ‫می‌خوام برم خونه‌اشون وسایلشو بیارم
‫- چقدر طول می‌کشه؟ ‫- اوه، حدودِ 1 ساعت
‫- پس من شام رو آماده می‌کنم. ‫- عالیه، ممنون
‫- دوسِت دارم. ‫- منم دوسِت دارم، فعلا
‫سلام؟
‫کیه؟
‫سلام، گوئنین
‫من از بیمارستان اومدم ‫خانم کاکر حالش خوب می‌شه
‫بله، می‌دونم ‫جایلز الان تلفن زد
‫- چرا اومدی اینجا؟ ‫- می‌خواستم تو رو ببینم
‫درست همون جایی که اون شب ایستاده بودی
‫یه دخترِ کوچولو ایستاده روی پله‌ها، ‫همون‌جوری که به یاد آوردیش
‫من دیدم که هلن اومد خونه ‫از پنجره‌ی بیمارستان دیدمش
‫اون روزا، بیمارستان اون طرفِ خیابون بود
‫اون با یه مرد بود... ریچارد ارسکین
‫می‌دونستم هلن عاشق‌اشه، ‫تصمیم داره باهاش فرار کنه
‫و من... این‌جوری از دستش می‌دادم
‫چون می‌دونی، گوئنی... ‫من نمی‌تونستم تحملش کنم
‫تو بودی...
‫اونی که دیدم تو بودی
‫فقط یه دختربچه، ‫درست مثلِ زمانی که هلن بچه بود
‫من نمی‌خواستم بهش آسیبی بزنم
‫فقط اونو توی بغلم گرفتم، ‫سفت و محکم و درامان...
‫با اون موهایِ طلائی‌اش... ‫"مرگِ جوان‌ها هرگز قابل تاسف نیست
‫صورتش را بپوشان
‫چشمانم خیره شده"، گوئنین
‫ولی من نمی‌خوام تو رو از دست بدم ‫اوه، عزیزِ من...
‫خواهرِ عزیزِ من...
‫من اینجام، اینجام، عزیزم
‫خانم مارپل!
‫اوه، تو که فکر نکردی من تنهات می‌ذارم، نه؟
‫البته، خیلی چیزها بود که به اون اشاره داشت، ‫ولی بیشتر از همه،
‫این‌که اون در زمانِ درست در جایِ درست بود
‫بعدش هم که نشانه‌هایِ وحشتناکِ جنون ‫رو دیدیم،
‫اون تورِ تنیسِ پاره شده، ‫اون زخمی که درمان نمی‌شد
‫ما فکر می‌کردیم هلن یه زنِ خراب بوده
‫- برای این‌که دکتر کندی اینو بهتون گفت. ‫- اون فقط می‌خواسته فرار کنه
‫یادته جکی افلیک گفت واسه اون بچه متاسفه؟
‫- بعدشم که لیلی. ‫- لیلیِ بیچاره!
‫دکتر کندی نمی‌دونست که در شبِ قتل
‫لیلی به سینما رفته بوده
‫فکر می‌کرد اون حقیقت رو می‌دونه و براش ‫نامه فرستاد تا بهش حق‌السکوت بده
‫فکر می‌کرد اون شب لیلی اون رو ‫در حالی که داشته به خونه می‌رفته دیده
‫"ماشینِ شیک و پیک ‫قبلا دیده بودمش"
‫پس اون براش نوشته بود که با اولین قطار ‫از مچینگ هالت خارج بشه
‫اون لیلی رو کشت و بعد نامه رو با اونی که ‫پلیس توی کیفش پیدا کرده بود، عوض کرد
‫و نامه‌ی هلن و اون نمونه‌ی دست‌خطی که ‫بهمون داد هم هردو دست‌خطِ خودش بودن
‫- برایِ همین مثلِ هم بودن. ‫- چرا به فکرِ خودمون نرسید؟
‫چون چیزی که بهتون گفت رو باور کردید
‫اعتماد به حرفایِ مردم خیلی خطرناکه ‫من سال‌هاست به حرفِ کسی اعتماد نکردم
‫ولی بدترین بخش‌اش این بود که ‫پدرِ بیچاره‌ی شما رو فریب داد
‫استفاده از داروی توهم‌زا و درگیر کردنِ ‫یه مردِ بی‌گناه
‫توی تصوراتِ خودش برای خفه کردن و ‫تسلط بر آدم‌ها
‫بخشی از مغزش خیلی آرام و حسابگر بود،
‫حتی پدرت رو قانع کرده بود تا توی خونه ‫تغییراتی ایجاد کنه
‫تا قبرِ هلن سرِجاش بمونه
‫باید همون اول می‌فهمیدم
‫همش تویِ اون نمایش بود، می‌دونید، ‫"صورتش را بپوشان"
‫این حرفایِ برادریه که نقشه‌ی قتلِ ‫خواهرشو ریخت
‫بیچاره هلن... که در جوونی مرد
‫امیدوارم الان واقعا خوابِ خوبی داشته باشه
‫فکر کنم همین‌طوره
‫خب حالا، عزیزانم، درباره‌ی کاشتنِ بوته‌هایِ ‫گل بازم فکر کردید یا نه؟
‫خب، می‌خواستیم نظرِ شما رو بدونیم
‫من همیشه فکر می‌کنم مدل‌هایِ قدیمی ‫بهتر هستن، می‌دونید
‫اونا همیشه بیشتر گل می‌دن... ‫مترجم: زهرا لعلی