LOT NAWIGATORA
Jak widaæ, Lynn nigdy nie traci kontaktu z psem.
Wykonuje szybkie wysokie rzuty, by pokazaæ sêdziom
doskona³¹ koordynacjê ruchów i zwinnoœæ Muffy'ego.
To wspania³y pokaz w wykonaniu ubieg³orocznych mistrzów.
Nastêpni zawodnicy to Judith Whiper i Rocky.
Ogl¹damy start Rocky'ego... - Patrz na tego
Patrz teraz, spróbujmy,
Dalej Bruiser, daj mi to. No, puszczaj.
No Bruiser, daj mi to. No, dawaj.
Silny rzut... i z³apa³!
£ap to Bruiser, ³ap.
Teraz spokojniejszy rzut... i znów z³apa³.
Biegnij i z³ap to, Bruiser. Chcesz to dostaæ? Patrz!
Skok, Bruiser! O, nie.
Zwyciêzcami Mistrzostw Florydy psów w ³apaniu talerzy 1978 roku zostaj¹
Judith Whiper i Rocky!
Bêdê musia³ d³ugo ciê uczyæ.
W porz¹dku ch³opcy, idziemy.
Ten g³upi pies nigdy nie nauczy siê ³apaæ talerzy.
Nie jest wcale taki g³upi!
A co powiesz na opóŸniony?
Pewnego dnia wygra te mistrzostwa.
Nie rozœmieszaj mnie.
W porz¹dku ch³opcy, domyœlam siê...
Wiesz Bill, nie chce mi siê dziœ gotowaæ.
Nie musisz. Pop³yniemy motorówk¹ i kupimy jakieœ hamburgery,
Wiecie co, David podkochuje siê w Jennifer Bradley,
- Zamknij siê. - Tato, on mnie zaczepia!
David! Zostaw brata w spokoju.
- Ale, tato! - Mówiê powa¿nie!
To ostatnie ostrze¿enie. Dajcie nam trochê spokoju.
Nie mogê w to uwierzyæ.
Tato, mogê pobawiæ siê u Billa?
Myœlê ¿e tak, tylko uwa¿aj na fajerwerki,
Tylko wróæ przed zmrokiem.
Daj mi to,
- Lizus! - £ajza!
- G³upek! - Ba³wan!
Nie do¿yjesz dziewi¹tych urodzin. Obiecujê!
Moglibyœcie chocia¿ raz siê zgadzaæ.
- On jest szurniêty. - To tylko m³odszy brat.
- Wyroœnie z tego. - Je¿eli prze¿yje tak d³ugo.
Czy tak siê mówi o swoim m³odszym bracie?
Nie, nie s¹dzê.
Pamiêtaj, ¿e jesteœ starszy dobrze?
Dobra, dobra.
- Czeœæ, David, - Czeœæ, Jennifer,
Czeœæ, Jennifer,
- W koñcu! - Czemu tak póŸno?
Hej, ³ap!
Nie bierz nic z lodówki, zaraz wychodzimy na obiad.
Nie bój siê, bêdê g³odny.
- ChodŸ piesku - Wiesz, jak to otworzyæ?
- Tak, ju¿. - Dziêkujê.
- David, - Tato!
- Nie ogl¹dsz meczu? - Ja w³aœnie.. obserwowa³em ³odzie.
Ach, tak?
A wiêc naprawdê podoba ci siê Jennifer Bradley,
Niezupe³nie, prawie jej nie znam.
Próbowa³eœ z ni¹ porozmawiaæ?
Jak mozna rozmawiaæ z dziewczynami?
To niemo¿liwe.
Musisz tylko zacz¹æ rozmowê.
Czeœæ! Jak leci, masz fajny rower.
¯eby nauczyæ siê p³ywaæ, musisz wskoczyæ do wody.
- Chyba tak. - David? Nie zapomnij nakarmiæ Bruiser'a.
Ju¿ idê.
ChodŸ, Bruiser.
Dobry ch³opiec, jak bêdziesz du¿y i silny, mo¿esz wygraæ te mistrzostwa.
David? David, Mozesz pójœæ po Jeffa?
Johnson powiedzia³, ¿e wyszed³ od nich oko³o piêæ minut temu.
- On ma osiem lat, mamo. - Wiem.
Ale nie lubiê gdy chodzi sam przez las.
Myœlê, ¿e mo¿e sam przejœæ te pó³ mili.
Pospiesz siê, zaraz idziemy na hamburgery
a potem urz¹dzimy pokaz twoich fajerwerków.
- Ok? - Ok,
ChodŸ, Bruiser.
O co chodzi, twardzielu? Chyba nie boisz siê ma³ego wiatru?
Widzisz, Bruiser?
Powinieneœ byæ najdzielniejszy ze wszystkich
Dziewczynom siê to podoba.
ChodŸ piesku.
ChodŸ.
Wiesz, czym sie najbardziej martwiê?
Nie wiem, co chcia³bym w ¿yciu robiæ.
Jako m³ody pies pewnie tego nie zrozumiesz, ale...
Jeff?
Nie podchodŸ! Mam broñ!
- Och! - Nabra³eœ siê!
Zabijê ciê!
Bruiser?
Co tam jest, Bruiser?
ChodŸ, lepiej wracajmy do domu,
Bruiser! Do nogi.
Bruiser? Do nogi.
Otwieraj, ³obuzie! S³yszysz?
Powiedzia³em otwieraj!
- Kim pani jest? - A ty?
Jestem David, mieszkam tu.
Chyba pomyli³eœ domy.
- Gdzie moja mama? - Nie mam pojêcia.
Zgubi³eœ siê?
Hej! Dok¹d to!
Zaczekaj, coœ ci siê pomyli³o!
Mamo? Tato?
Och!
Mamo!
Larry!
O co chodzi, synu?
Uspokój siê!
Nic ci nie zrobimy!
Jak masz na imiê? Gdzie mieszkasz?
Proszê...
Powiedzcie, gdzie s¹ moi rodzice?
Janet, zadzwoñ na policjê,
W³adze staraj¹ siê ustaliæ...
co spowodowa³o brak energii elektrycznej...
na terenie dwóch hrabstw.
Nie jesteœ g³odny?
Elektrycznoœæ powinna zostaæ przywrócona...
Mój tata jeszcze nie przyszed³?
Wprowadziliœmy jego nazwisko i w komputerze znale¿liœmy to.
Lista osób zaginionych?
David Scott Freeman: w³osy ciemne, oczy piwne
Ostatnio mia³ na sobie niebiesk¹ koszulkê z bia³ymi pasami,
d¿insy i bia³e tenisówki. Mia³ ze sob¹ niebieski plecak.
- Wiadomo, gdzie s¹ jego rodzice? - Tak Phil, ale spójrz na datê.
O co chodzi? To pewnie b³¹d maszynowy.
Sprawdzi³am to w komputerze trzy razy. To nie jest ¿adna pomy³ka,
- On dawno zosta³ uznany za zmar³ego. - Kto umar³?
Na razie nikt, Davidzie. ChodŸ spróbujmy rozwi¹zaæ tê ³amig³ówkê razem.
David, jeszcze tylko kilka pytañ do naszych papierków, ok?
- Ile masz lat? - Ju¿ mówi³em, dwanaœcie.
W porz¹dku. A jak¹ datê mamy dzisiaj?
Dziœ jest czwarty lipca,
- Który rok? - 1978.
O, David kto jest Prezydentem Stanów Zjednoczonych?
Potrzebujecie tego do protoko³u?
Owszem.
No wiêc?
Jimmy Carter.
- Dlaczego stajemy? - Zobaczysz.
Zaraz wracam.
- Kto tu mieszka? - Jeszcze nie jestem pewna.
Spokój!
Przepraszam, ¿e przeszkadzam, ale czy pan to William Freeman
który zg³osi³ zaginiêcie syna, Davida Scotta Freemana,
dnia 4 lipca, 1978 roku?
Tak.
- Tata! - David...
David, zaczekaj!
Jestem detektyw Banks z wydzia³u do spraw nieletnich i chyba...
David...
O, mój Bo¿e!
- Och! - Dziêki Bogu!
- Doktorze Faraday... - Jakieœ oznaki ¿ycia?
Na zewnatrz nie. Ale nie jesteœmy w stanie stwierdziæ, co jest wewn¹trz.
Dobrze, ale coœ musia³o to pilotowaæ. To móg³by byæ nasz pierwszy kontakt.
Jaki piêkny.
To stra¿nik nocny, który to znalaz³ pan Ellis Brayton.
Twierdzi, ¿e zawiadomi³ tylko miejscow¹ policjê
Ca³kowicie panujemy nad sytuacj¹. Ostro¿nie.
Panie Brayton...
- Witam - Witam
- Jestem Louis Faraday z NASA. - Niez³y stateczek.
Lecia³ têdy, uderzy³ w s³up i ci¹gn¹³ go prawie 100 metrów.
Wtedy zatrzyma³ siê i zawis³ w powietrzu.
A nie mo¿e mi Pan powiedzieæ, jak on to robi?
Nie, panie Brayton, to sprawa bezpieczeñstwa narodowego,
- jakis pomys³, jak go przewieŸæ? - ¯artuje pan? Patrzcie.
O, nie...
Kim jesteœcie? Co siê tu dzieje?
- Odpoczywaj, David, - Nie chcê!
- Gdzie jest moja mama i tata? - Tutaj, kochanie,
Co siê dzieje, mamo? Bojê siê!
Nie bój siê skarbie. Nie pozwolimy ciê skrzywdziæ.
Co ci siê sta³o, mamo?
I tobie, tato?
Dlaczego ci ludzie byli w naszym domu? Dlaczego?
David, nie znamy jeszcze odpowiedzi na wszystkie pytania,
ale najwa¿niejsze, ¿e ¿yjesz.
David, gdzie by³eœ przez tyle czasu?
Przez tyle czasu?
Wyszed³em tylko po Jeffa do Johnson'ów parê godzin temu
SprowadŸcie Jeffa, on wam powie!
David?
Kto to jest?
To jest twój brat, Jeffrey
Co takiego?
Pan i pani Freeman?
Mogê z pañstwem zamienic dwa s³owa?
Oczywiœcie.
Kochanie?
Zaraz wracamy.
Wygl¹dasz zupe³nie tak samo.
Niesamowite, jesteœ moim ma³ym starszym bratem.
Ty nie jesteœ moim bratem.
S³uchaj... Przepraszam ¿e tak ciê przestraszy³em,
skacz¹c wtedy z drzewa.
Okropnie siê potem czu³em.
Ktoœ móg³by o tym wiedzieæ.
Hej, myœlisz, ¿e ³atwo mi uwierzyæ, ¿e jesteœ Davidem?
Powinieneœ mieæ teraz 20 lat.
Nie wiem, czemu to zachowa³em.
Pomysla³em, ¿e mo¿e kiedyœ siê przyda.
Gdyby mog³o coœ pomóc.
Mama i tata szaleli z rozpaczy, gdy nie moglibyœmy ciê znaleŸæ.
Kazali mi rozwieszaæ to na s³upach telefonicznych i drzewach przez lata.
W ka¿da sobotê.
Gdybyœ widzia³ mamê, zachowa³a wszystkie rzeczy w twoim pokoju.
Nie chcia³a uwierzyæ, ¿e nie ¿yjesz.
Jest rok 1986, ch³opie. Minê³o osiem lat od tej nocy.
Czeœæ lizusie.
£ajza
G³upek
Ba³wan
Jeff... bojê siê.
Wyjaœnimy to.
- Tato, chcê do domu. - Tak wiem, David.
Te¿ chcemy wzi¹æ ciê do domu, ale lekarz chce ciê zostawiæ w szpitalu na kilka dni.
Nie, tato! Nie pozwól mnie zostawiæ!
Musimy siê dowiedzieæ, gdzie by³eœ.
Chc¹ przeprowadziæ kilka testów ¿ebyœ sobie przypomnia³.
Uznaliœmy ¿e to wa¿ne, wiêc zgodziliœmy siê
Mamo!
Kochanie, ca³y czas jedno z nas bêdzie z tob¹.
Nic z³ego ci siê nie stanie, obiecujê.
IdŸcie siê przespaæ, ch³opcy.
Dziœ ja z nim zostanê.
Dobrze, zobaczymy siê za kilka godzin.
Do widzenia.
Trzymaj siê.
Mamo... naprawdê nie by³o mnie przez osiem lat?
Tak.
To brzmi jak z³y sen.
Poziom hormonów tarczycy sugeruje wp³yw wielu czynników na...
On jest ranny! Wzywa mnie.
Co siê sta³o?
- Niewa¿ne - Nie, powiedz.
Dobrze, ten g³os wci¹¿ mnie wo³a.
W kó³ko coœ powtarza.
Ale niewiele rozumiem.
Dobrze, co powtarza?
Coœ...
Nie potrafiê tego wyjaœniæ.
Wiedzia³em, ¿e nie uwierzysz.
Nie, wierzê ci.
Myœlisz, ¿e zaczynam wariowaæ?
¯artujesz? Zrobili ci milion badañ.
Jesteœ prawdopodobnie jedyn¹ zdrow¹ psychicznie osob¹ w tym miejscu.
Nie przejmuj siê tym. To by³ tylko z³y sen.
Dziêki.
- Próbowaliœcie wszystkiego? - Tak, to jest nie do przejœcia.
Musimy dostaæ siê do œrodka.
Tam w œrodku musi byæ coœ ¿ywego, mo¿e nawet umiera.
To wydaje siê beznadziejne, brak wejœcia, brak wyjœcia.
- David, o której wszed³eœ do lasu? - Oko³o 8:00.
Wtedy spotka³eœ twojego brata?
Tak, ten szajbus skoczy³ z drzewa i przestraszy³ mnie.
Ma szczêœcie, ¿e ¿yje.
Co by³o potem?
Œciga³em go przez chwilê,
Wtedy trafi³em na w¹wóz.
Jezu! Czêstotliwoœci jego fal alfa tworz¹ jakieœ wzory!
- Co siê dzieje? - Nie wiem.
Wiem, ¿e spad³em.
Fale alfa wchodz¹ na 12,78 cykli na sekundê.
On porozumiewa siê bezpoœrednio z komputerem w kodzie dwójkowym.
- Jak do diab³a on to robi? - Nie mam pojêcia.
Wtedy, gdy spad³eœ do w¹wozu by³eœ jeszcze gdzieœ
Jaksiê tam dosta³eœ?
Co to jest?
- To pochodzi z mózgu Davida? - S¹dzê, ¿e tak.
Co to?
Jak siê wydosta³em z w¹wozu?
Wdrapa³em siê na górê.
Doktorze Faraday, chyba powinien pan to zobaczyæ.
- Sk¹d to siê wziê³o? - Z mózgu 12-letniego ch³opca.
David, co ty na to?
Nie ma mowy! Nie pojadê.
Chyba nie rozumiej¹ pañstwo, powagi tej sytuacji.
Nie obchodzi mnie bezpieczeñstwo narodowe. Je¿eli David mówi ¿e nie, to nie.
Ale Davidem zajêliby siê najlepsi specjaliœci w kraju.
Nie mówi¹c o œrodkach technicznych jakimi ten szpital nie dysponuje.
- Zgadza siê, doktorze? - Tak, oczywiœcie.
Zrobiliœmy dla niego wszystko co siê da³o
To wszystko brzmi wspaniale, ale David musi ¿yæ dalej
i nie mo¿e tkwiæ w jakimœ instytucie.
I je¿eli nie powie mi pan czegoœ bardziej sensownego
to jedziemy do domu i koniec.
- Masz racjê tato, - Tak,
Szkoda, ¿e nie chcecie poznaæ prawdy.
Jakiej?
Gdzie by³ David przez ostatnie osiem lat,
Dlaczego nie mo¿e sobie nic przypomnieæ.
Skad wziê³y siê niezwyk³e zolnoœci jego mózgu.
I najwa¿niejsze ze wszystkiego... dlaczego nie zestarza³ siê.
David, mogê odkryæ tê prawdê,
Potrzebujê tylko 48 godzin,
Zostañ dwa dni w bazie ze mn¹ i moim zespo³em.
¯eby nic nam nie przeszkadza³o.
Potem David, wrócisz do domu i o wszystkim zapomnisz.
Chcesz tego, prawda?
Tak.
- Kto to powiedzia³ to? - Co takiego?
Mniejsza o to.
Dobrze David, to bêdzie twój pokój. Jak ci siê podoba?
- To wszystko dla mnie? - Tak.
Nie ma telefonu, myœla³em ¿e zadzwoniê do moich rodziców,
Od wspólnego telefonu z mojego biura zaczniemy jutrzejszy dzieñ, ok?
Teraz patrz, je¿eli chcesz ogl¹daæ TV, tu jest pilot zdalnego sterowania,
Zaraz dostaniesz cos do zjedzenia.
a to jest specjalny prezent, tylko dla ciebie.
Jutro bêdzie bardzo ekscytuj¹cy dzieñ,
wiêc baw siê dobrze, zobaczymy siê rano.
Hej!
Amerykanie potrzebuj¹ tego by zrzuciæ nadwagê.
Dajmy im tê szansê. Wróæmy do podstawowego tematu.
Co twoja dieta mo¿e zrobiæ dla Amerykanów?
Przepraszam Przechodzê
OdejdŸ!
Czeœæ, jestem Karolina McAdams
Pewnie jesteœ g³odny po podró¿y?
- Co to jest? - To jest RALF.
- RALF? - Mm-hm.
Robot Asystuj¹cy do Lekkich Funkcji
Roznosi pocztê i inne przedmioty
i czasem robi nieco ba³aganu.
No, kogo zamordowa³eœ, ¿e ciê tu zamknêli?
Nikogo, jestem tajemnic¹ dotycz¹c¹ bezpieczeñstwa narodowego.
Och, to znaczy ¿e w ogóle nie powinnam z toba rozmawiaæ.
Zaczekaj! Gdzie leci Starsky i Hutch?
Tego ju¿ dawno nie nadaj¹.
To by³ mój ulubiony serial! A to co takiego?
Nigdy nie widzia³eœ teledysku?
Nie by³o mnie przez osiem lat.
A gdzie by³eœ, w kosmosie?
- Mo¿liwe - Wiesz co? Jesteœ dziwaczny.
Ja? Nie noszê purpurowych w³osów.
A tak, by³am z przyjació³mi na koncercie wczoraj wieczorem.
Naprawdê? Moja mama wziê³a mnie na wystêp Bee Gees parê miesiêcy temu.
- A ten by³ czyj? - Twisted Sister.
- Nigdy o niej nie s³ysza³em. - To facet.
- Och - W³aœciwie to zespó³.
Naprawdê ciê nie by³o?
Co sie sta³o? Zapad³eœ w œpi¹czkê?
Nic nie pamiêtam.
W porz¹dku, pos³uchaj Muszê ju¿ iœæ.
Przynieœæ ci coœ kiedy wrócê?
Mo¿e Big Mac'a, du¿e frytki i colê?
- Chyba mo¿na jeszcze to dostaæ? - To zale¿y,
Nowa cola, klasyczna, wiœniowa, dietetyczna czy bezkofeinowa?
- Hê? - Niewa¿ne.
Postaram siê przynieœæ.
- Ok, do widzenia. - Na razie.
ChodŸ RALF No chodŸ, Ralfiku
Dasz radê.
Dobrze!
Jeff! David przy telefonie!
Dali mi czapkê NASA i jest tu taki robot, którego nazywaj¹ RALF
Taka mi³a pani przynosi mi jedzenie,
i jeszcze jedno, zamknêli mnie w pokoju
To s³u¿y tylko bezpieczeñstwu Davida.
Nie daj siê David,
Proszê nie zapomnieæ, co pan obieca³, David musi wróciæ za 48 godzin.
Proszê siê nie martwiæ, pani Freeman.
Czeœæ David, to znów tata.
Czeœæ, tato
Szykujemy twój pokój, i czekamy na twój powrót.
Wkrótce siê zobaczymy.
Œwietnie, dziêki.
Tesknimy za tob¹, synu.
Ja za tob¹ te¿, tato.
Za wami wszystkimi.
Do widzenia.
Do widzenia, czeœæ
Do widzenia, David.
Ok David, a teraz je¿eli mo¿esz chcia³bym abyœ spróbowa³
przypomnieæ sobie co zdarzy³o siê, kiedy spad³eœ do w¹wozu.
Próbowa³em siê zatrzymaæ, ale...
Spokojnie, spróbujcie przywróciæ normaln¹ prêdkoœæ.
- Co sie dzieje? - Wszystko w porz¹dku, Davidzie.
- Jesteœmy gotowi, proszê pana, - Ok,
Powoli synchronizujcie komputery
i próbujcie odczytywaæ dane w szybszym tempie.
Dobrze, jak masz na imiê?
DAVID SCOTT FREEMAN
Z³apaliœmy to.
Chwilkê! Jak to mo¿liwe? Nie powiedzia³em tego!
Nastêpne pytanie,
David, gdzie by³eœ przez ostatnich osiem lat?
Ju¿ wam powiedzia³em, nie wiem.
W BAZIE ANALIZ NA PHAELON
Jaki napêd mia³ statek, którym lecia³eœ?
O Bo¿e, ile tam tego jest?
Co to za jêzyk?
- Kto wie, co jest w g³owie tego ch³opca. - O czym wy mówicie?
- Mog¹ min¹æ lata zanim do odczytamy. - Kto wyœwietla to wszystko na ekranie?
Ty to robisz.
Ale¿ to niemo¿liwe!
- Jak daleko jest z Ziemi do Phaelon? - Nigdy nie s³ysza³em o tym miejscu
OKO£O 560 LAT ŒWIETLNYCH
Ile czasu trzeba, by siê tam dostaæ?
2,2 GODZINY S£ONECZNE
- Teoria prêdkoœci œwiat³a. - To jedyne mo¿liwe wyt³umaczenie.
Co to takiego?
David, je¿eli podró¿owa³eœ z prêdkoœci¹ wy¿sz¹ od szybkoœci œwiat³a,
wtedy mog³o ciê nie byæ tylko 4,4 godziny,
ale reszta nas, tu na Ziemi postarza³a siê w tym czasie o osiem lat.
Dobrze, ale co to znaczy?
Czas zwalnia w momencie gdy zbli¿asz siê do prêdkoœci œwiat³a.
- Prêdkoœæ œwiat³a? - David... gdzie jest Phaelon?
Sk¹d mam wiedzieæ?
On przeszukuje mapy gwiazd!
- Myœlê, ¿e je pobiera... - Zaczekaj.
Mój Bo¿e, to zupe³nie nieznane systemy.
Nasze komputery nie zawieraj¹ takich informacji.
- David, czy to Phaelon? - Nie wiem!
TAK
Wypuœæ mnie st¹d!
David! David!
48 godzin nam nie wystarczy.
Przepraszam Przechodzê
Czeœæ.
Czeœæ, Karolina.
Co tam, jak id¹ testy?
Okropnie. Na szczêœcie jutro wracam do domu.
Powiedzieli ci, ¿e jutro wracasz?
Owszem, dlaczego?
- Niewa¿ne. - Karolina...
Widzia³am wykaz posi³ków na nastêpny tydzieñ i ty na nim jesteœ.
- Do kiedy? - Przez ca³y tydzieñ.
Ale¿ to niemo¿liwe!
Obiecali, ¿e to potrwa tylko przez 48 godzin!
S³yszycie mnie, wy tam? Chcê st¹d zaraz wyjœæ!
Myœlicie, ¿e nie ogl¹dam telewizji? ObudŸcie siê!
Hej, spokojnie. Tu nie jest a¿ tak Ÿle, jak ci siê wydaje.
Skad wiesz? Nigdy nie zamknêli ciê z dala od rodziny
w tak okropnym miejscu, jak to.
Owszem, zawsze gdy ojciec dostaje rozkaz przeniesienia, muszê iœc z nim
i zaczynaæ wszystko od pocz¹tku.
Byæ mo¿e masz racjê,
Karolina, muszê siê st¹d wydostaæ.
- David... - Skontaktuj siê z moimi rodzicami,
Powiedz im, co tu siê dzieje. Poinformuj ich.
- Hej, co on robi? - PójdŸ do nich dla mnie,
Proszê,
No, muszê wracaæ do pracy, ok?
Wiesz...
jesteœ s³odki.
Czy jakaœ dziewczyna powiedzia³a ci to wczeœniej?
Nikt oprócz mojej mamy, ale myœlê ¿e to siê nie liczy.
Tak,
Jestem tu.
Pomó¿ mi.
Pomóc ci? Jak?
Przyjdziesz?
Tak, idê.
Przepraszam Przechodzê
Ukryj siê w RALF-ie.
Mam fula! Znów ciê ogra³em.
Nie wierzê.
No co z tob¹, zaraz dam ci œniadanie!
Uwaga... uwaga...
- Kim jesteœ? - Usi¹dŸ, Nawigatorze.
- To ty mnie wzywa³eœ? - Potwierdzam.
Posiadasz informacje, których potrzebujê aby dokoñczyæ moj¹ misjê.
Siadaj!
Myœlê, ¿e to jakaœ pomy³ka.
Ja nie pope³niam b³êdów Oczekujê docelowych koordynatów,
Koordynaty? Ja nie mam ¿adnych koordynatów, jestem tylko dzieckiem,
To oczywiste.
Ale w twoim mózgu zaprogramowano wszystkie mapy gwiazd.
To dlatego mój mózg wyœwietla³ to wszystko?
Tak.
Jesteœ Nawigatorem!
Œwiêty...
Campbell!
O, mój Bo¿e!
Zamkn¹æ wszystkie drzwi, w³¹czyæ kamery.
Uruchomiæ monitorowanie promieniowania.
Prze³¹czyæ monitoring na tryb automatyczny.
Doktorze Faraday, ktoœ dosta³ siê na chroniony obszar.
- S¹ teraz w hangarze? - Tak, proszê pana...
- Kiedy to siê sta³o? - Nie wiemy jeszcze, próbujemy ustaliæ.
- Wiesz co to jest? - Nie, nic nie widzê.
- Jest promieniowanie? - Nie ma. Widzimy tylko pomieszczenie.
W porz¹dku, otwórzcie te cholerne drzwi! Ale ju¿!
Wci¹¿ musza tam byæ, dajcie podwón¹ ochronê, natychmiast. Zrozumiano?
Nawigatorze, wykrywam obce formy ¿ycia. Zblizaj¹ siê.
- Obcy? Gdzie? - Patrz.
To nie s¹ obcy. To istoty ludzkie.
Chyba oberwê za to.
- Jasna cholera, to obcy. - Nie, idioto. To dziecko.
- David? - Wspaniale.
- Oni maj¹ broñ! - Zalecam manewr obronny.
- Czy to zamknie drzwi? - Potwierdzam.
Dobra, zrób to. Ale jak bêd¹ pytaæ to by³ twój pomys³, ok?
Wedle ¿yczenia.
Po prostu zejdŸ z tego statku, synu.
Proszê o wstêpne manewry.
Nie znam ¿adnych manewrów. Chce siê tylko st¹d wydostaæ.
Chcesz opuœciæ to wrogie i obce œrodowisko?
- Tak! - Wedle ¿yczenia.
O do... Ty to zrobi³eœ?
To prosty manewr, muszê wype³niæ misjê i wracaæ na Phaelon.
Ale ja nie chcê lecieæ na Phaelon. Chcê wracaæ do domu.
Nawigatorze, oczekujê twoich rozkazów. Musimy dzia³aæ szybko.
Dobra, daj mi pomysleæ. Zabierz nas 20 mil st¹d.
Wedle ¿yczenia.
Co robisz?
Znajdziemy go radarem.
Stój!
- Poprosi³eœ o tê odleg³oœæ. - Ale nie w górê!
- Mia³o byæ wzd³u¿ Ziemi. - Och.
Polecia³ dziesiêæ razy szybciej ni¿ dŸwiêk
i zatrzyma³ sie na wysokoœci 20 mil.
- Zabierz mnie z powrotem! - Wedle ¿yczenia.
O, nie!
Wraca.
Jest tam.
O do... Jak to zrobi³eœ?
To by³ manewr trzeciej klasy, nawigatorze.
Je¿eli to by³ manewr trzeciej klasy, to jak wyglada pierwsza klasa?
Obserwuj.
Manewr pierwszej klasy manewr pozwala na lot w grubej atmosferze twojej planety,
Mogê poruszaæ siê z dowoln¹ prêdkoœci¹, i znam tysi¹ce jêzyków,
Mogê analizowaæ wszelkie cywilizacje lata œwietlne st¹d.
- Tak, a mo¿esz naprawiæ ten fotel? - Wedle ¿yczenia.
Œwietnie.
- Mo¿esz teraz trochê zwolniæ? - Wedle ¿yczenia.
Super!
Podwy¿szyæ temperaturê?
Nie.
Jesteœmy dok³adnie 20 mil od punktu poczatkowego, tak jak chcia³eœ.
Marnujesz czas, daj mi zaraz mapy gwiazd.
Nie teraz, muszê wyjœæ.
- Wyjœæ? Gdzie? - Do toalety.
- Nie wiem, co to jest "toaleta". - Wiêc otwórz drzwi.
Proszê o wyjaœnienie.
Zrób to, bo po¿a³ujesz. Zaraz wracam, obiecujê.
Nie wiem, co znaczy "obiecujê".
Cholera, jak on siê wydosta³?
Mieliœmy wszêdzie stra¿ników. Musimy go znaleŸæ.
Tutaj, proszê pana
S¹ tam, oko³o 20 mil na zachód st¹d.
Wyœlij natychmiast helikoptery.
Co robisz?
- Nie mogê mieæ trochê prywatnoœci? - Nie wiem, co to jest "prywatnoœæ".
Co ty tutaj w ogóle robisz?
Zosta³em wys³any z Phaelon aby pozyskaæ próbki ¿ycia
z innych galaktyk do celów naukowych.
Na tej planecie wybra³em ciebie.
- Dlaczego mnie? - A dlaczego nie?
Na Phaelon odkryliœmy, ¿e wasz gatunek nizszego rzêdu
u¿ywa tylko dziesiêciu procent swojego mózgu,
Wiêc resztê wype³niliœmy mapami gwiazd, by sprawdziæ, do czego to doprowadzi.
- I co siê sta³o? - Powsta³ przeciek.
- Nawigatorze... - Nie jestem nawigatorem!
Owszem, jesteœ.
Wpad³em na s³up wysokiego napiêcia i moje mapy gwiazd zosta³y wymazane.
Potrzebujê tych z twojej g³owy by wype³niæ moj¹ misjê.
A wiêc potrzebujesz mnie i mojego marnego mózgu by pilotowaæ to coœ?
Poprawka, potrzebujê wa¿nych informacji z twojego mózgu, by pilotowaæ to coœ.
Dobrze, skoro to ja jestem ni¿szym gatunkiem
to dlaczego odwiezienie mnie z powrotem zabra³o ci a¿ osiem lat?
Zazwyczaj, owdo¿ê moje okazy
dok³adnie do momentu i miejsca ich pobrania.
No nie! Zabra³eœ mnie od rodziny!
A kiedy odwioz³eœ mnie z powrotem, by³o juz osiem lat póŸniej!
Wszystko siê zmieni³o oprócz mnie!
Niestety, odkryliœmy ¿e jest zbyt niebezpiecznym
dla kruchego ludzkiego cia³a by cofaæ je w czasie.
Dobra, je¿eli nie mogê wróciæ do moich czasów
to przynajmniej odwieŸ mnie do rodziców.
WchodŸ szybko na pok³ad, Nawigatorze!
Nie, a¿ obiecasz odwieŸæ mnie do domu!
Zauwa¿yliœmy ich, ch³opiec jest poza statkiem.
Czy mo¿esz zatrzymaæ ich na ziemi?
W porz¹dku, jak dasz mi mapy gwiazd to ja zabiorê ciê do domu.
Dalej, spadajmy st¹d.
- Wróci³ do statku. - Nie pozwól im wystartowaæ!
- Proszê o instrukcje. - Nie wiem.
- Tylko... tylko wydostañ nas st¹d! - Wedle ¿yczenia.
Mój Bo¿e, to zmieni³o kszta³t.
Czy mo¿esz za tym polecieæ?
Polecieæ? Nawet go ju¿ nie widzê!
- Hej, to dopiero zabawa. - Zabawa, Nawigatorze?
- Mam na imiê David, - David?
Tak, a jak mam ciebie nazywaæ?
- Jestem trimaxialnym statkiem nadœwietlnym... - Trimaxialnym?
- Potwierdzam. - Ok, bedê mówi³ Max. Tak jest ³atwiej.
- Max? - Zgadza siê.
Tylko zabierz mnie w miejsce, gdzie na pewno nas nie znajd¹.
Wedle ¿yczenia.
Co robisz?
Nie mówi³em o dnie oceanu,
To mia³o byæ tylko miejsce w którym nie bêd¹ mogli nas znaleŸæ.
To by³o pierwsze miejsce, jakie sugerowa³y moje banki danych.
- Nie bêdzie przeciekaæ? - Nawigatorze, ja nie przeciekam.
To ty przeciekasz, pamiêtasz?
Muszê zaprogramowaæ mój zespó³ obwodów do transferu umys³u.
O, co to za stwory?
Okazy obcych gatunków, jakie badaliœmy na Phaelon.
- Sk¹d one s¹? - Nie dotykaj!
To Garpuntie z po³udniowego Petrawis,
Jak ugryzie, to ju¿ nie puœci.
A co to jest?
Feenastarus z galaktyki Pixar.
Dziwny. Co one tu robi¹?
Gdy ju¿ ciê odwiozê, cofnê siê w czasie
i odwiozê ich do domów, jakby nigdy stamt¹d nie odeszli.
- A co to jest? - Bardzo nieprzyjemne ma³e stworzenie.
- Co mu siê sta³o? - Przeziêbi³ siê.
Okropne.
Nie podchodŸ zbyt blisko, David. Wszystkie s¹ g³odne.
To mog³a byæ twoja g³owa, David.
Co jest tutaj?
A co to za jeden?
To jest Puckmarin z Binopuki Mniejszej.
Nie jest niebezpieczny.
- Mogê go potrzymaæ? - Tylko niech bêdzie cicho, koncentrujê siê.
Hej ma³y Puckmarinie, jak d³ugo tu by³eœ?
Co on mówi?
Z³oœci siê, poniewa¿ nie wezmê go z powrotem na jego rodzinn¹ planetê,
Nie wie, ¿e zniszczy³a j¹ kometa.
Wiec jest sierot¹.
Chcia³bym wzi¹æ ciê ze sob¹ do domu. Jeffa by zatka³o.
Pos³uchaj, on siê œmieje.
Do czego s³u¿y œmiech?
To sprawia, ze czujesz siê szczêœliwym.
Powinieneœ te¿ spróbowaæ.
- Nic, ¿adnego œladu. - Cudownie
Po prostu zgubi³em dwa najwa¿niejsze odkrycia 20-go wieku.
- Co jeszcze mo¿e pójœæ Ÿle? - Dzwoni ojciec ch³opca.
Faraday,
Doktorze Faraday, co z Davidem?
Có¿, to by³ ciê¿ki dzieñ dla nas wszystkich.
Dobrze, czy mogê z nim porozmawiaæ?
Wydaje mi siê, ¿e chcia³ miec trochê czasu tylko dla siebie.
Proszê mu powiedzieæ, by do mnie zadzwoni³ jak najszybciej, dobrze?
Oczywiœcie, powiem mu jak tylko go zobaczê.
Ok, do widzenia.
Kto ostatni widzia³ Davida?
- Karolina McAdams, sta¿ystka w bazie. - Dawaj j¹ tu, muszê z ni¹ pogadaæ.
- Skoñczy³a pracê godzinê temu. - To j¹ znajdŸ!
Musimy jakoœ utrzymaæ to w tajemnicy.
Jestem gotów do transferu umys³u. Usi¹dŸ tu, Nawigatorze.
- Czy to boli? - Nie bêdziesz czuæ niczego.
- I bedê wszystko pamiêtaæ? - Zatrzymasz wszystkie dane.
Ile razy robi³eœ to wczeœniej?
- Zero, - Zero? To znaczy nigdy?
Nie pozwolê ci próbowaæ na mnie! A jeœli usma¿ysz mój mózg?
- Nie usma¿ê twojego mózgu. - Sk¹d wiesz?
Mam zaprogramowan¹ wy¿sz¹ inteligencjê.
- K³adŸ siê! - OK.
- To wszystko? - To wszystko, Davey!
Davey?
¯eby nauczyæ siê p³ywaæ, musisz wskoczyæ do wody.
Nie zapomnij nakarmiæ Bruisera.
Dwa hamburgery, specjalny sos, sa³ata,
ser, ogórek, cebula, w bu³ce z sezamem.
Ha-ha! To niemo¿liwe!
Chyba œci¹gn¹³em z twojej g³owy nie tylko dane do nawigacji tego statku.
Brzmisz zupe³nie jak cz³owiek.
Nie! Ten g³upi pies nigdy nie nauczy siê ³apania talerzy.
Istota ni¿szego gatunku £ajza!
- G³upek! - Ba³wan! Ha-ha!
Hej, skoro jesteœ taki doskona³y, to co tu jeszcze robisz?
Mówi³em ci ju¿, ¿e posz³y mi bezpieczniki gdy waln¹³em w s³up wysokiego napiêcia.
- Gapi³em siê na jakieœ stokrotki. - Rozbi³eœ siê patrz¹c na kwiaty?
- Chyba ty jesteœ ni¿szym gatunkiem. - Poka¿ê ci, kto jest gorszy. Dalej!
- Hej, spokojnie! - Wybacz mi!
Nic ci nie jest?
Czemu lecisz w górê, palancie?
Palancie?
Gdybym to ja pilotowa³, ju¿ dawno bylibyœmy w domu.
- Ach, tak? - Tak.
- Tak? - Tak!
Dobra, ba³wanie. Leæ sam!
Dobra, nie wyg³upiaj siê!
No, to nie jest zabawne!
Zrób coœ!
- Wycofujê to. Jesteœmy równi, ok? - Równi? Nazwa³eœ mnie palantem!
Nie jesteœ palantem!
Max, chcê byœ zaraz odpali³ wszystkie silniki!
To jest rozkaz twojego nawigatora!
Och, teraz jesteœ Nawigatorem.
Wiêc zacznij teraz nawigowaæ.
Wygl¹da na to, ¿e straci³ nad nim kontrolê i spada.
- Ktoœ ich zestrzeli³? - Nie mam pojecia.
Lepiej zacznij coœ robiæ, wa¿niaku. Nawet nie próbujesz.
Musz¹ siê jakoœ w³¹czaæ.
Scotty do Mostka, nie mogê tego nawet znaleŸæ, Kapitanie!
20,000 stóp i spadaj¹.
Robi siê ciep³o. Gor¹co!
Parzy! Gor¹co!
Ch³odniej, Arktyka, Absolutne Zero, Zamarzam.
Wspania³a koordynacja. Lepiej siê pospiesz.
- Podci¹gnij! - Zderzenie za 15 sekund.
Ty g³¹bie, masz to tu¿ przed nosem.
Tak!
Podci¹gn¹³.
Teraz tylko znaleŸæ stery.
Nie ma mowy, ha-ha!
- Szczêœliwy przypadek. - Ty! Prawie mnie zabi³eœ!
To ty nas prawie rozbi³eœ. Ja tylko wy³¹czy³em siê, by nauczyæ ciê lataæ.
- K³amca! - Nie!
Zrobi³eœ to, by zemœciæ siê na mnie za to, co powiedzia³em.
Wcale nie!
- Dostaniesz za swoje! - No proszê, groŸba!
O, naprawdê siê bojê. Spójrz, trzêsê siê.
Wiesz, nie tak trudno pilotowaæ to coœ.
Najl¿ejszy ruch mojej rêki, i lecimy w tê stronê!
- Dobra, którêdy do Fort Lauderdale? - Wiem tylko to, co jest w twojej g³owie
a ty nie znasz nawet drogi z domu do sklepu.
- Powiedzia³em, w prawo. - Nie odró¿niasz lewej strony od prawej.
- Skrêcamy w lewo. - OK.
Doktorze Faraday, zlokalizowaliœmy tê dziewczynê, McAdams.
Jest w domu ch³opca, z jego rodzicami.
Zatrzymaj ich w tym domu!
I w³aœnie teraz on jest tam w górze, lec¹c wewn¹trz tego obiektu.
- Wewn¹trz statku kosmicznego? - Mój Bo¿e.
Wiecie, Faraday trzyma³ ten statek wewn¹trz hangaru w bazie.
Wiem tylko, ¿e to wystartowa³o z Davidem wewn¹trz.
Och Bill, co mo¿emy zrobiæ?
Faraday, ten gnojek! Jeszcze po¿a³uje, ¿e trafi³ na nas!
Tato, jacyœ faceci podchodz¹ do domu.
- Macie tylne drzwi? - Tak, s¹ tam.
Mi³o by³o was spotkaæ, zadzwoniê jak tylko dowiem siê czegokolwiek.
- Hej, puœæ mnie. - Przepraszam, panno McAdams
ale muszê odstawiæ ciê do bazy.
- Pan Freeman? - Tak?
Doktor Faraday prosi³, by nie opuszczali pañstwo domu.
Robi siê ciemno, nie powinniœmy skrêciæ w prawo?
Nie, w lewo!
Widzisz? To Miami!
- ZejdŸmy ni¿ej - Mówi³em, mówi³em!
To nie jest Miami, to jest Tokio!
- Jak siê tu znaleŸliœmy? - Oops,
Dobra, z powrotem w górê!
Tak, wiedzia³em, ¿e, to by³o Tokio.
K³amczuch! Przejmujê stery.
Japoñskie si³y powietrzne zg³aszaj¹ ich obecnoœæ nad Tokio, proszê pana.
- Tokio? - Opuszczaj¹ japoñsk¹ przestrzeñ powietrzn¹.
Dobrze, dok¹d to leci teraz?
Teraz polecimy do domu, najpierw do Kalifornii, a potem...
Panie wszystkowiedz¹cy, a kto mia³ pa³ê z geografii?
- Sk¹d to wiesz? - Ha-ha!
Mówi³am ju¿, ¿e nic o tym nie wiem. Chcia³am tylko byæ przyjació³k¹ Davida
Mam nadziejê, ¿e nie ukrywasz ¿adnych informacji.
- Niczego nie ukrywam. - Próbujemy tylko œci¹gn¹æ go z powrotem.
- Zbli¿aj¹ siê do zachodniego wybrze¿a. - Co, ju¿?
- Gdzie s¹? - Zmierzaj¹ do San Francisco.
- Patrz, most Golden Gate. - Ry¿ Roniego, marzenie San Francisco.
Nie leæ zbyt blisko tych lin!
Uwa¿aj trochê, jestem precyzyjn¹ maszyn¹.
Spokojnie, Max.
Czy to ju¿ tutaj? A w ogóle, gdzie jesteœmy?
Nie mam pojêcia, musimy kogoœ spytaæ.
Ciekawe, czy to zespó³ Twisted Sister, o którym mówi³a Karolina.
- No, dalej! - Czeœæ.
Moglibyœcie nam wskazaæ drogê do Fort Lauderdale?
Prosimy o dok³adne wskazówki, poniewa¿ ³atwo siê gubimy.
- Gazu! - Hej! Dziêki za nic!
- To w³aœnie s¹ palanty, David? - Tak Max, dok³adnie.
To mi wygl¹da³o na Teksas.
Dobrze, kolego. W takim razie skieruj nas bardziej na wschód.
David, co to by³y za dziwne dŸwiêki?
- Dziwne dŸwiêki? - Z samochodu tych palantów.
A, to nazywamy muzyk¹.
- To ja chcê us³yszeæ wiêcej muzyki. - Potrafisz odbieraæ fale radiowe?
Moje wyposa¿enie pozwala na odbiór ponad dwóch milionów fal radiowych.
- Mogê monitorowaæ wszystkie czêsto... - Dobra, dobra.
SprawdŸ, czy mo¿esz odebraæ sygna³y podobne do tego, co s³yszeliœmy.
To mo¿e byæ?
Nie, to nie jest muzyka! Spróbuj inn¹ stacjê.
Zmieñ to, szybko!
- Trzymaj to. To jest prawdziwa muzyka!
Widzisz, Max? Musisz siê tak ruszaæ.
To jest to, Max! Tak!
Lubiê muzykê!
pojawienie siê nad dwoma kontynentami UFO wywo³a³o o¿ywiona debatê w ONZ.
Wiêcej na ten temat o 11-tej.
- O 11-tej. - Bêdê s³uchaæ ca³y czas.
Jest w po³udniowym Teksasie, leci przez Zatokê Meksykañsk¹.
Wraca do domu.
Potrzebujê kierowcy i ochrony.
Miasteczko Aligatorów Ala, To musi byæ Floryda, Max!
A to musi byæ Wielki Al. Ha-ha!
Mo¿e ma telefon.
Czeœæ, mo¿e mi pan po¿yczyæ trochê drobnych na telefon do rodziców?
Dziêkujê.
Hej, grubasie! Chrum, chrum!
Zbyt wiele batoników! Ha-ha!
Przepraszam stary, czy ¿ona mog³aby skorzystaæ z toalety?
- Mo¿emy obejrzeæ lataj¹cy talerz? - Pewnie, idŸcie.
- Jack, czy to nie jest dziwne? - Tak,
Wasza indiañska wioska nie wygra ¿adnej nagrody, ale lataj¹cy talerz jest super.
{Y:i}- zastanawiam siê, jak to nie k³aœæ siê, - Nie wiem,
Du¿o czasu zajê³o jego z³ozenie?
Nie szkodzi, sami obejrzymy.
Popatrz na to, naciskam i nic, tylko trochê siê ugina.
Dzieci, odejdŸcie stamt¹d. Oni nie maj¹ ubezpieczenia.
- Halo? - Rozmowa od Davida Freemana, przyjmie pan?
Tak! To David, pogadam z nim szybko, uwa¿aj na tych z NASA, s¹ wszêdzie.
Jeff, nie blokuj d³ugo linii. David mo¿e zadzwoniæ.
- Gdzie jesteœ? - Gdzieœ na Florydzie, chcê wróciæ
ale nie znam drogi do tego nowego domu. Czy mo¿esz wskazaæ mi drogê?
Znasz zwodzony most na 7-ej ulicy?
Nie znam. Daj mi tylko jakiœ sygna³ który zobaczê z powietrza.
Nie mów tym z NASA, ¿e wracam, i pamiêtaj, ¿e wkrótce bêdzie ciemno.
W porz¹dku, nawet jeœli bêdê musia³ podpaliæ dom... znajdziesz go.
{Y:i}- Jeff...
Ok, dobrze. Jack, przesuñ siê trochê...
Ryan, usmiechnij siê. Tak, teraz jest dobrze.
Chce mieæ na zdjêciu ca³y statek. Tak bêdzie dobrze, kochanie uœmiech.
Przepraszam.
Do zobaczenia póŸniej, aligatorze, Ha-ha!
A niech to!
Powiedzia³, ¿e chce tylko zadzwoniæ do domu.
Popatrz na to!
Szosa numer 95!
OK, to prosta droga do Fort Lauderdale.
95-ta? Myœlê, ¿e powinniœmy wybraæ p³atn¹ autostradê.
Ja tu jestem nawigatorem.
Whoa! Nie pêkaj, stary!
"Ja tu jestem nawigatorem! Jestem nawigatorem!"
Dobrze panie przem¹drza³y, myœla³em ¿e szosa 95 doprowadzi nas prosto do celu.
No i jesteœmy!
Teraz musimy tylko pod¹¿aæ za tym i odnaleŸæ dom.
P³atn¹ autostrad¹ by³oby szybciej.
To jest Miami Beach tam w dole! Jesteœmy prawie w domu!
Ha-ha! W porz¹dku!
Co zrobisz potem, Max?
Cofnê siê w czasie do chwili, gdy zebra³em moje stwory..
S¹ ju¿ tak g³odne, ¿e mogl³yby zjeœæ zigzoga.
- Co to jest zigzog? - Podobny do hipopotama, ale z piórami.
Musz¹ gdzieœ tu byæ!
A-ha, tu s¹!
Obecnie poruszaja siê wzd³u¿ wybrze¿a Florydy.
W porz¹dku, jedŸ szybciej ok?
Tu Faraday, mo¿esz okreœliæ to miejsce bardziej dok³adnie? To jest raczej ogólne.
- To jest Fort Lauderdale? - Tak, ale spójrz na to.
Jak uda nam siê kiedykolwiek ich znaleŸæ?
I teraz prawdopodobnie myslisz: "Co oni maj¹ tam dla mnie?"
Ekscytuj¹c¹ podró¿ do Kanady!
Szlag!
To niemo¿liwe!
Gdzie oni s¹? Dalej Jeff, gdzie ten sygna³?
To oni! Wiedzia³em, ¿e coœ wymyœlisz, Jeff
O, ³adne!
- Widzisz go ju¿, Jeff? - Jeszcze nie.
- Uda³o siê! - Uda³o siê!
Dziêki za wspania³¹ przeja¿d¿kê, Max, By³o super!
Te¿ tak uwa¿m, David.
Moi przyjaciele nigdy w to nie uwierz¹.
No tak, moi przyjaciele maja ju¿ po 20 lat, a ja tylko 12.
Chcia³bym odes³aæ ciê do twoich czasów ale to zbyt niebezpieczne.
Przynajmniej teraz bêdziesz ca³y i zdrowy z twoj¹ rodzin¹.
Spójrz!
O, nie. Co tu robi¹ te wszystkie ciê¿arówki?
Dlaczego oni nie chc¹ zostawiæ mnie w spokoju?
Wiem, o czym myœlisz.
Obawiasz siê, ¿e oni chc¹ znowu ciê zabraæ, nieprawda¿?
Tak.
Przepraszam, ¿e wpl¹ta³em ciê w to wszystko.
Uwaga ca³y personel, nie zbli¿aæ siê.
Mo¿e nastapiæ wyciek promieniowania.
- David! - Zaczekaj! Zostañ tu!
On mo¿e byæ w niebezpieczeñstwie, Nie wykonujcie gwa³townych ruchów!
- Zróbcie du¿y kr¹g wokó³ ch³opca. - Tak jest.
- Czekajcie, a¿ odejdzie od statku - Myœlê, ¿e mo¿emy go odizolowaæ.
David, odejdŸ od statku.
- ChodŸ! - ChodŸ David, proszê!
- Do widzenia, Davey. - ChodŸ David, poœpiesz siê!
OdejdŸ od statku.
Przepraszam, ale tu ju¿ nie ma dla mnie miejsca.
Kocham was.
Zabirerz mnie stad, Max. Nie!
Wiesz, ¿e nie mogê cie zabraæ. To zbyt niebezpieczne.
- David, proszê! - David!
David!
Musisz zostaæ ze swoj¹ rodzin¹.
To jest moja rodzina. Ale to nie mój dom.
Mój dom zosta³ w 1978 roku.
Jak tu zostanê, ci naukowcy potraktuj¹ mnie jak œwinkê morsk¹ na resztê ¿ycia.
A je¿eli cofniesz siê w czasie wraz ze mn¹, mozesz wyparowaæ.
- Muszê wykorzystaæ tê szansê. - To bardzo ryzykowne.
- Jesteœ tego pewny, David? - Tak.
- Zróbmy to. - Dobrze, twój wybór.
Max?
Czy kiedykolwiek jeszcze ciê zobaczê?
Nie wiem.
Musimy ruszaæ. Trzymaj siê, Davey.
Bêdê za toba têskni³.
Ja za tob¹ tak¿e.
Dziêki,
Nie ma sprawy, naprawdê.
Zabierajmy siê st¹d.
- Wedle ¿yczenia!
Nawigatorze...
Powodzenia.
Hej, David!
ChodŸ, ruszamy!
ChodŸ!
Tak, w porz¹dku.
Teraz popatrz tu. Piszê twoje imiê, J-E-F-F.
NieŸle, co? Zostaw to, Bruiser! O, Bruiser!
- Te¿ tak spróbujesz? - Nie, zostaw.
Kochanie, uwa¿aj na psa.
Tak, doœæ sprytne.
No czeœæ.
Gdzie by³eœ, m³odzieñcze? Wskakuj!
Mamo, kocham ciê.
Dziêki kochanie.
Czemu to mówisz?
Bruiser!
- Jesteœ wkurzony na mnie? - Nie, Jeff.
Ciebie te¿ kocham.
- OK - Dok¹d p³yniemy?
- zrobi³em rezerwacjê w "Seaview". - Czy to za miêdzybrze¿n¹?
Ale¿ sk¹d, nie pamiêtasz? To jest niedaleko koœcio³a.
Dobrze, mamy wszystko?
Ruszamy!
Do zobaczenia póŸniej, Nawigatorze. Ha-ha!