ΜΑΓΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
-Καλημέρα, Μπάστιαν. -Καλημέρα, πατέρα.
Είδα πάλι ένα όνειρο με τη μητέρα.
Καταλαβαίνω...
...αλλά η ζωή συνεχίζεται.
Μπάστιαν, έχουμε ευθύνες όλοι.
Ο θάνατος της μητέρας είναι δικαιολογία για τεμπελιά;
Γιε μου, πρέπει να συζητήσουμε εμείς οι δύο.
Μου τηλεφώνησε η καθηγήτρια των μαθηματικών σου.
Λέει πως ζωγράφιζες άλογα στο τετράδιό σου.
'Ηταν μονόκεροι...
Τίποτα...
Και πως δεν παραδίνεις τη δουλειά σου εγκαίρως.
Ούτε προσπάθησες με την κολυμβητική ομάδα...
'Ηθελες μαθήματα ιππασίας...
Αγαπάς τ'άλογα αλλά φοβάσαι ν'ανέβεις πάνω τους.
Είσαι μεγάλος πια... Κατέβα απ'τα σύννεφα.
Κι άρχισε να πατάς πάλι στη γη.
Πάψε ν'ονειρεύεσαι, αντιμετώπισε τα προβλήματα.
Νομίζω πως τα είπαμε μια χαρά.
Να το ξανακάνουμε αυτό, μην αργήσεις στο σχολείο.
Χθες δεν άργησα...
Να ο παλαβός...
'Εχεις κανένα ψιλό για μας σήμερα;
Δε θα γλιτώσεις, μαλάκα...
-Πού είναι τα λεφτά σου; -Δεν έχω.
Αφού δεν έχεις λεφτά, θα πας στα σκουπίδια.
'Ισως μας κάνει κανένα αυγό εκεί...
Ποιος σου'πε να βγεις απ'τα σκουπίδια;
'Οχι πάλι!
Φύγε από δω... Δεν θέλω παιδιά εγώ.
Εδώ είσαι ακόμα; Δεν άκουσες τι είπα; Κρύβεσαι;
Η αίθουσα με τα ηλεκτρονικά είναι πιο κάτω...
Εδώ πουλάμε κάτι αντικείμενα... Τα λένε βιβλία.
Απαιτούν προσοχή και δεν κάνουν μπιπ-μπιπ.
'Εχω 186 βιβλία στο σπίτι μου.
Σοβαρά βιβλία... ''Το Νησί των Θησαυρών''...
Ποιος σε κυνηγούσε;
Κάτι συμμαθητές μου...
-Μ'έριξαν στα σκουπίδια. -Να ρίχνεις καμιά μπουνιά.
Τι είναι αυτό το βιβλίο;
Αυτό έχει κάτι το ιδιαίτερο...
Για τι λέει;
Τα βιβλία σου είναι ασφαλή...
Τα διαβάζεις και γίνεσαι Ταρζάν ή Ροβινσώνας.
Αυτό είναι που μ'αρέσει στα βιβλία.
Αλλά μετά...ξαναγίνεσαι ένα μικρό αγόρι πάλι.
'Εγινες ποτέ πλοίαρχος Νέμο...
...παγιδευμένος στο υποβρύχιο, να σου ορμά το τέρας;
-Φοβήθηκες μήπως χαθείς; -Μα είναι παραμύθι...
Αυτό θέλω να πω... Τα βιβλία σου είναι ασφαλή.
-Κι αυτό δεν είναι; -Μην σ'ανησυχεί.
Μα, τώρα μόλις είπες...
Ξέχασέ το...Αυτό το βιβλίο δεν είναι για σένα.
Βιβλιοπωλείο του Κορεάντερ... Τι θέλετε παρακαλώ;
Η ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΟΥ, ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ.
Διαγώνισμα στα μαθηματικά...όχι!
'''Ηταν μεσάνυχτα στο δάσος του Ουρλιαχτού...
Ο άνεμος σφύριζε στις κορφές των αρχαίων δέντρων...
Ξαφνικά, κάτι τεράστιο...
...άρχισε να συντρίβει τα πάντα στο διάβα του...''
Τι ήταν αυτό;
Μπορώ να έρθω μαζί σας απόψε;
Βλέπετε... Σήμερα ταξίδευα όλη μέρα.
Τώρα καταλαβαίνω γιατί διαλέξατε αυτό το μέρος.
'Εχει υπέροχους ασβεστόλιθους...
Ωραίο μπουκέτο...
Κι είναι από καλή σοδειά...
Γι'αυτές τις υπέροχες πέτρες μείναμε εδώ.
Είναι παλαβός;
'Οχι...Είναι ένας Πετροφάγος.
Αυτός ο ασβεστόλιθος είχε πολύ χαλαζία μέσα.
Πολύ νόστιμο.
Στα μέρη μου είχαμε νοστιμότατες πέτρες κάποτε...
Αλλά χάθηκαν όλες...
-Ξέρω τι θα έγινε... -Δεν φταίω εγώ.
Πες μας κι άλλα...
Κοντά στο σπίτι μου ήταν μια πολύ όμορφη λίμνη...
Αλλά χάθηκε κι αυτή.
Ξεράθηκε;
'Οχι...Εξαφανίστηκε ξαφνικά.
Δεν υπάρχει τίποτα πια, ούτε μια αποξηραμένη λίμνη.
Να έμενε μια τρύπα, θα ήταν κάτι...Τίποτα σας λέω.
Κι όλο και χειροτέρευε...
Στην αρχή χάθηκε η λίμνη...
Και στο τέλος... Χάθηκαν και τα βράχια.
Αν συνεχίσει έτσι, δεν θα μείνουν κι εδώ βράχια.
'Ισως είναι σοβαρό...
Αυτό που λες, έγινε και στη Δύση που ζω εγώ...
'Ενα παράξενο τίποτα... Καταστρέφει τα πάντα.
Κι εμείς ζούμε στο Νότο... Τα ίδια κι εκεί.
Δεν είναι μόνο τα δικά μας μέρη της Φαντασίας;
'Ισως είναι παντού έτσι...
'Ισως να κινδυνεύει όλη η χώρα μας.
Ο λαός μου με στέλνει στην Αυτοκράτειρα, στον Πύργο.
'Εχουμε την ίδια αποστολή... Μόνο αυτή θα μας σώσει.
Τι καθόμαστε; Πάμε στον Πύργο του Ελεφαντοστού.
Τι καθόμαστε λοιπόν;
Ξεκινάμε αμέσως...
Δε θα μείνουμε εδώ... Ξύπνα!
Ετοιμάσου για απογείωση, ηλίθια νυχτερίδα...
Δε θα περιμένουμε το σαλιγκάρι...
Μην ανησυχείς... Είναι αγωνιστικό.
Ούτε ένα αγωνιστικό σαλιγκάρι δε θα περιμένουμε...
Είναι πράγματι αγωνιστικό.
Κανείς δεν κοιτάει εμένα και τη νυχτερίδα μου.
Θα πάρω μερικές απ'τις νόστιμες πέτρες μαζί μου.
Το Τίποτα...
Εκεί είναι...
Η καρδιά...της Φαντασίας.
Ποτέ δε φανταζόμουν πως θα'ταν τόσο υπέροχη...
Μείνε ξύπνια...
Σου'πα να μην κοιμηθείς.
Το Σπίτι της Αυτοκράτειρας.
Είναι η μόνη μας ελπίδα...
Φίλοι...Ξέρω γιατί ήρθατε όλοι εδώ.
Το Τίποτα...
Καταστρέφει τον κόσμο μας.
Ξέρω, επίσης, τι ήρθατε να ζητήσετε εδώ...
Τη βοήθεια της Αυτοκράτειρας.
Αλλά έχω τρομερά νέα για σας...
Η Αυτοκράτειρα είναι σοβαρά άρρωστη.
Υπάρχει κάποια μυστηριώδης σύνδεση...
...της αρρώστιάς της με το Τίποτα.
Πεθαίνει...
'Ετσι, δεν μπορεί να μας σώσει...
Κάτι θα μπορεί να γίνει.
Οι άνθρωποι των λιβαδιών που κυνηγούν το Βούβαλο...
...έχουν ένα γενναίο πολεμιστή.
Μόνο αυτός μπορεί να πολεμήσει το Τίποτα...
Είναι η μόνη μας ελπίδα.
Τον λένε Ατρέου...
Η Αυτοκράτειρα είχε κιόλας...
...καλέσει τον μεγάλο πολεμιστή.
'Οταν έφτασε, κουβαλούσε μαζί του...
...όλες τις ελπίδες για τη σωτηρία της Φαντασίας.
'Ενα μικρό αγόρι...
Λυπάμαι, αλλά δεν είναι κατάλληλος τόπος για παιδιά.
Φύγε...
Αφού δε με θέλετε, γιατί με καλέσατε;
-Είναι τρελός; -Τον Ατρέου καλέσαμε...
Εγώ είμαι ο Ατρέου.
Θέλουμε τον Ατρέου, τον μεγάλο πολεμιστή.
Είμαι ο μοναδικός Ατρέου που υπάρχει...
Αλλά θα χαρώ να γυρίσω στο κυνήγι του Βούβαλου.
'Οχι, περίμενε...
'Ελα πίσω, σε παρακαλώ...
Αν είσαι ο Ατρέου, θα δεχτείς μια αποστολή;
Ναι...Τι είδους αποστολή είναι αυτή;
Βρες θεραπεία για την Αυτοκράτειρα.
Και σώσε τον κόσμο μας.
Αλλά κανείς δε θα μπορέσει να σε συμβουλέψει.
Πρέπει να πας μόνος σου, ν'αφήσεις τα όπλα εδώ.
Θα'ναι πολύ επικίνδυνο.
-Υπάρχουν ελπίδες; -Δεν ξέρω...
Αν αποτύχεις, η Αυτοκράτειρα θα πεθάνει σίγουρα.
Κι ο κόσμος μας θα καταστραφεί εντελώς.
Πότε αρχίζω;
Αμέσως, κάνε γρήγορα... Το Τίποτα δυναμώνει συνεχώς.
Πάρε αυτό...
Το Ωρίν.
Αυτός που φορά το Ωρίν, εκπροσωπεί την Αυτοκράτειρα.
Θα σε καθοδηγεί και θα σε προστατεύει.
Στο καλό, φίλε μου.
Την ίδια ώρα, κάπου αλλού στη Φαντασία...
...ένα πλάσμα του σκότους...
...άρχισε κι αυτό την αναζήτησή του.
Ταξίδευαν συνέχεια μια βδομάδα σχεδόν...
...αλλά δε βρήκαν θεραπεία για την Αυτοκράτειρα.
Ούτε ο Ατρέου, ούτε το άλογο του ο 'Αρταξ ήξεραν...
...πως το πλάσμα του σκότους, το Γκμορκ...
...είχε αρχίσει ν'ακολουθεί τα ίχνη τους.
Τι συμβαίνει, 'Αρταξ;
Είναι ώρα να ξεκινήσουμε, κιόλας;
Ξέρω τι θέλεις... Είναι ώρα για φαγητό.
Καλή ιδέα...
'Οχι...Είναι υπέροχη ιδέα.
'Οχι τόσο πολύ...ακόμα έχουμε πάρα πολύ δρόμο.
'Εψαχναν στ'Ασημένια Βουνά, στην 'Ερημο...
στους Κρυστάλλινους Πύργους... ...αλλά χωρίς επιτυχία.
'Ετσι, τους έμεινε μόνο μια ελπίδα...
Να βρούν τον Μόρλα, τον Αρχαίο...
τον πιο σοφό της Φαντασίας.
Το σπίτι του ήταν στο Βουνό Κοχύλι...
Χαμένο, κάπου μέσα στα Θανατερά 'Ελη της Θλίψης.
'Οποιος άφηνε τη θλίψη να τον κυριέψει...
...βούλιαζε μες στους βάλτους.
Καλά πας, 'Αρταξ...
Τι συμβαίνει, τι έπαθες;
Τι συμβαίνει;
Κατάλαβα...
Είναι πολύ δύσκολο για σένα.
Βουλιάζεις...Γύρνα. Πρέπει να τα καταφέρεις.
Πολέμησε τη θλίψη, 'Αρταξ...
Αφήνεις τη θλίψη των βάλτων να σε καταπιεί...
Πρέπει να προσπαθήσεις... Κάν'το για μένα.
Είσαι ο φίλος μου... Σ'αγαπώ.
Ηλίθιο άλογο...Αν δεν κουνη- θείς, θα πεθάνουμε.
Δε θα τα παρατήσω... Μην υποχωρείς.
Το Βουνό Κοχύλι...
Μόρλα, ο Αρχαίος.
Μόρλα...
Μα, δεν είναι δυνατόν... Δεν έπρεπε να μ'ακούσουν.
Εσύ είσαι ο Μόρλα ο Αρχαίος;
'Οχι πως έχει σημασία... αλλά, ναι.
Βοήθησέ με, σε παρακαλώ... Το αναγνωρίζεις αυτό;
'Εχουμε πολύ καιρό να δούμε το Ωρίν εδώ...
'Εχετε; Υπάρχει και κανείς άλλος εδώ;
'Εχουμε τόσο πολύ καιρό να μιλήσουμε σ'άλλον...
Τόσες χιλιάδες χρόνια...
...που αρχίσαμε να μιλάμε στον εαυτό μας.
Ξέρεις πως η Αυτοκράτειρα είναι σοβαρά άρρωστη;
'Οχι πως έχει σημασία... αλλά, ναι.
Ούτε που μας νοιάζει...
Θα πεθάνει... Το Τίποτα σαρώνει τη χώρα.
Αυτό δε σε νοιάζει;
Εμάς δε μας νοιάζει... Δε μας νοιάζει τίποτα.
Κρύωσες;
'Οχι, είμαι αλλεργικός... στα νιάτα.
Ξέρεις πώς να βοηθήσεις την Αυτοκράτειρα, έτσι;
'Οχι πως με νοιάζει... αλλά, ναι.
Αν δε μου πεις κι έρθει το Τίποτα, θα πεθάνετε.
Θα πεθάνουμε; Κάτι θα'ναι κι αυτό.
Βοήθησέ με, είπες πως ξέρεις την απάντηση.
Κουραστήκαμε να φτερνιζόμαστε...
Φύγε... Τίποτα δεν έχει σημασία.
Ψέματα...Αν δε σ'ένοιαζε, θα μου'λεγες.
'Εξυπνο παιδί...
-Πες μου, σε παρακαλώ... -Δεν ξέρουμε...
Αλλά μπορείς να ρωτήσεις το Νότιο Μαντείο...
-Πώς θα πάω εκεί; -Δε μπορείς να πας.
Είναι δέκα χιλιάδες μίλια μακριά.
-Είναι πολύ μακριά. -Ακριβώς.
Ξέχασέ το...
Παράτησέ τα.
'Οχι...Ο Ατρέου δε θα τα παρατήσει τώρα.
Μέρες και νύχτες ήταν αναίσθητος...
Ο Ατρέου άνοιξε τα μάτια του σιγά-σιγά...
...και βρέθηκε σ'ένα παράξενο περιβάλλον.
'Ηταν καθαρός και είχαν δέσει τις πληγές του.
Θα φύγεις τόσο γρήγορα;
Εγώ μόνο ήθελα... ...είχα σκοπό...
Να την κοπανήσεις;
-Μ'αρέσουν τα παιδιά. -Για πρόγευμα;
Ποτέ... Είμαι καλός δράκος εγώ.
Με λένε Φάλκορ...
Κι εσένα Ατρέου... Κι έχεις μια αποστολή.
'Οταν ήσουν αναίσθητος, παραμιλούσες στον ύπνο σου.
Μπορείς να γυρίσεις... και να με ξύσεις;
Να με ξύσεις πίσω απ' τ' αυτί...
Λοιπόν, μικρούλη, πηγαίνεις στο Νότιο Μαντείο;
Δεν έχω ελπίδες, όμως... Είναι μακριά...
Δε θα το έλεγα αυτό...
Ξέρεις πώς να πάω εκεί;
Φυσικά... Μόλις στρίψεις, στη γωνία είναι.
-Πώς έγιναν όλα αυτά; -Με την τύχη...
Με κουβάλησες πάνω από δέκα χιλιάδες μίλια;
Μόνο 9.891 μίλια.
Με το πέταγμα του Δράκου...
Αν έχεις έναν Τυχερό Δράκο μαζί σου, τα καταφέρνεις.
Είναι ο μόνος τρόπος...
Μην υποχωρείς ποτέ και η καλή τύχη θα σε βρει.
Χαίρομαι που έχω πάλι έναν φίλο.
'Εχεις παραπάνω από έναν... Κοίτα.
Το φως...Εμποδίζεις την επιστημονική εργασία μου.
Επιστημονική λέει...
Το παιδί χρειάζεται τώρα μια συνταγή μου...
Του χρειάζεται μια επιστημονική συμβουλή...
Να γίνει πρώτα καλά... Γύρνα στη γωνιά σου εσύ...
Πάντα σε βρίσκω στη θέση μου.
Είναι καλά... Τώρα έχω σειρά εγώ...
Εγώ θ'αποφασίσω πότε είναι η σειρά σου.
-Πονάς ακόμα, μικρέ; -Λίγο, αλλά είμαι καλά.
Ο ασθενής λέει στο γιατρό πως είναι καλά;
Πρέπει να πονέσεις για να γιατρευτείς.
Πιες αυτό...
Είναι μαγική συνταγή...
...από μυαλά γέρικης σαύρας...
Και λέπια από θαλάσσιο ερπετό.
Εσύ και ο Δράκος σου... Από πού έρχεστε;
Μήπως η αποστολή σας ενδιαφέρει την επιστήμη;
Είμαι ο Ατρέου... 'Ηρθα να βρω το Νότιο Μαντείο.
Πάλι τα ίδια...
'Ηρθες στο σωστό μέρος...
Είμαι ειδικός για το Νότιο Μαντείο...
''Επιστημονική ειδικότης μου''.
Κάθισε κάτω και κάνε ησυχία μια φορά...
Εσύ να κάνεις ησυχία... Είναι η σειρά μου.
Λέγομαι 'Εντζιγουκ, αυτή είναι η Αργκλ...Με ξέρεις;
Δεν κυκλοφορείς σ'επιστημονικούς κύκλους;
Είμαι ειδικός για το Μαντείο, ήρθες στο σωστό μέρος.
Ξεμωράθηκε ο γέρος...
Περίμενε, μείνε εδώ... Το παρατηρητήριο.
Εμπρός, τεμπέλα... Κάνε πιο γρήγορα.
Χρόνια μελετώ τα μυστήρια του Νότιου Μαντείου.
Κάποια μέρα θα δημοσιεύσω το βιβλίο μου.
''Σπουδή στο Νότιο Μαντείο'' του καθ.'Εντζιγουκ.
-Πήγες ποτέ εκεί; -Εσύ τι λες;
Δουλεύω επιστημονικά...
Αυτό είναι το Νότιο Μαντείο;
Είναι μια απ'τις δύο πύλες που πρέπει να περάσεις.
Πριν φτάσεις εκεί και μου φέρεις τις πληροφορίες.
Οι περισσότεροι δε φτάνουν τόσο μακριά...
Τα μάτια της Σφίγγας...
...μένουν κλειστά ωσότου κάποιος μ'ενοχές...
...προσπαθήσει να περάσει.
Να ένας περίεργος τύπος...
Για να δούμε τι πιστεύει για τον εαυτό του.
Είναι η σειρά μου...
Να δω... Είμαι ο επιστήμονας.
Προχωράει...Νομίζω πως θα τα καταφέρει τελικά.
Τα μάτια της Σφίγγας... Είναι ανοιχτά ή κλειστά;
Είναι κλειστά...
'Οχι, περίμενε... Τώρα τα μάτια της ανοίγουν.
Τα κατάφερε να περάσει;
Οι πανοπλίες δε βοηθάνε πολύ...
Η Σφίγγα βλέπει κατευθείαν μέσα στην καρδιά σου.
Την επόμενη φορά θα δω εγώ τι γίνεται...
Θα δοκιμάσω κι εγώ...
'Οχι ακόμα...Δε σου είπα για την επόμενη πύλη.
Είναι χειρότερη απ'αυτή.
Δε θα τα καταφέρει... Δε θα τα καταφέρει ποτέ.
Μην αμφιβάλλεις για σένα, έχε εμπιστοσύνη.
Να έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου.
Τρέξε, Ατρέου...Τρέξε.
Τα κατάφερε... Τα κατάφερε.
Τα κατάφερε... Τα κατάφερε...
Κι εσύ χρειάζεσαι μια δόση βιταμίνες...
Ο Ατρέου τα κατάφερε να περάσει την Πύλη.
Πάντα το έλεγα εγώ...
Αυτός δεν είναι λόγος να πέσεις έξω απ'το καλάθι.
Το ήξερα πως θα'ναι ασφαλής.
Δεν καταλαβαίνεις τίποτα...
Το χειρότερο έρχεται τώρα...
Σειρά έχει η Πύλη του Μαγικού Καθρέφτη.
Ο Ατρέου πρέπει να δει τον πραγματικό του εαυτό.
Και λοιπόν; Δε θα είναι δύσκολο γι'αυτόν...
'Ετσι νομίζουν όλοι...
Αλλά οι καλοί μαθαίνουν πως είναι σκληροί...
Και οι γενναίοι πως είναι δειλοί στ'αλήθεια...
'Οταν γνωρίζουν τον πραγματικό τους εαυτό...
...οι περισσότεροι το βάζουν στα πόδια ουρλιάζοντας.
Αυτό παραπάει...
Κι αν γνωρίζουν την αλήθεια για μένα στη Φαντασία;
Το Νότιο Μαντείο;
Μη φοβάσαι... Δε θα σου κάνουμε κακό.
Σε περιμέναμε...
Πολύ καιρό, Ατρέου...
Είσαι το Νότιο Μαντείο;
Τότε θα ξέρεις τι μπορεί να σώσει τη Φαντασία.
Πες μου, τι είναι; Πρέπει να το μάθω.
Η Αυτοκράτειρα...
...χρειάζεται ένα καινούργιο όνομα...
'Ενα καινούργιο όνομα, αυτό είναι; Μα είναι εύκολο!
Της δίνω ό,τι όνομα θέλει...
Κανείς απ'τη Φαντασία δεν μπορεί.
Μόνο ένα παιδί θα της δώσει καινούργιο όνομα.
'Ενας άνθρωπος; Και πού θα τον βρω;
Μπορείς να βρεις έναν...
πέρα από τα σύνορα της Φαντασίας.
Αν θέλεις να σώσεις τον κόσμο, πρέπει να βιαστείς.
Δεν ξέρουμε πόσο ακόμα μπορούμε...
...ν'αντισταθούμε στο Τίποτα.
Γρήγορα, Φάλκορ... Το Τίποτα είναι παντού.
Θα φτάσουμε στα σύνορα της Φαντασίας.
-Ξέρεις πού είναι; -Ιδέα δεν έχω.
-Πώς θα βρούμε ένα παιδί; -Στην τύχη.
Γρήγορα, πιο γρήγορα, Φάλκορ, πρέπει να βιαστούμε.
Εντάξει...Κρατήσου γερά.
Κρίμα που δεν ρώτησαν εμένα.
Η μητέρα μου...Αυτή είχε ένα υπέροχο όνομα.
''Και πέταγαν συνέχεια μέχρι που έφτασαν...
...στη Θάλασσα των Πιθανοτήτων κι εκεί σταμάτησαν''.
Κοίτα, Ατρέου... Το Τίποτα.
Φάλκορ...Πού είσαι;
Ατρέου...Πού είσαι;
Είναι μεγάλα, ωραία...
Δυνατά χέρια, έτσι δεν είναι;
Πάντα τέτοια τα θεωρούσα...
Οι μικροί μου φίλοι... Ο μικρός με το σαλιγκάρι.
Το Νυχτερινό Χομπ... Η Ηλίθια Νυχτερίδα...
Δεν μπόρεσα να τους κρατήσω κοντά μου...
Το Τίποτα τους πήρε μέσα απ'τα χέρια μου.
Απέτυχα...
'Οχι, δεν απέτυχες. Εγώ είμαι αυτός που απέτυχε.
Εμένα διάλεξαν για να σταματήσω το Τίποτα.
Αλλά έχασα το Ωρίν, δεν βρίσκω τον τυχερό Δράκο μου.
Δε θα μπορέσω να βγω από τα σύνορα της Φαντασίας.
Το Τίποτα θα είναι εδώ σε λίγο...
Θα καθίσω εδώ... Και θα το αφήσω να με πάρει.
Ωραία...Δυνατά...
Δυνατά χέρια...'Ετσι;
Αν πλησιάσεις πιο κοντά... Θα σε κάνω κομμάτια.
-Ποιος είσαι; -Είμαι το Γκμορκ...
Κι εσύ, όποιος κι αν είσαι...
...θα έχεις την τιμή να είσαι το πιο πρόσφατο θύμα μου.
Δε θα πεθάνω εύκολα... Είμαι ένας πολεμιστής.
Γενναίε πολεμιστή...Τότε να πολεμήσεις το Τίποτα.
Δε μπορώ, πρέπει να περάσω τα σύνορα της Φαντασίας.
Αστείο σου φαίνεται αυτό;
Η Φαντασία δεν έχει σύνορα...
Δεν είναι αλήθεια... Λες ψέματα.
Ανόητο αγόρι...
Δεν ξέρεις τίποτα για τη Φαντασία.
Είναι ο χώρος του μυαλού των ανθρώπων...
Κάθε κομμάτι της, κάθε πλάσμα της...
...είναι ένα μέρος απ'τις ελπί- δες της ανθρωπότητας.
Και γι'αυτό δεν έχει σύνορα.
Τότε γιατί πεθαίνει η Φαντασία;
Οι άνθρωποι άρχισαν να χάνουν τις ελπίδες τους...
...και να ξεχνάνε τα όνειρά τους.
'Ετσι το Τίποτα γίνεται πιο δυνατό...
-Τι είναι το Τίποτα; -Το κενό που απέμεινε...
Είναι η απελπισία που καταστρέφει αυτόν τον κόσμο.
Κι εγώ το βοηθάω αυτό...
Γιατί;
Γιατί οι άνθρωποι που δεν έχουν ελπίδες...
...ελέγχονται πιο εύκολα.
Κι όποιος...
...έχει τον έλεγχο... ...έχει και την εξουσία.
-Ποιος είσαι στ'αλήθεια; -Είμαι ο υπηρέτης...
...της δύναμης που κρύβεται πίσω από το Τίποτα.
Και μ'έστειλαν να σκοτώσω τον μοναδικό...
...που είχε τη δύναμη να σταματήσει το Τίποτα.
Αλλά τον έχασα στα 'Ελη της Θλίψης.
Τον έλεγαν Ατρέου...
Αν είναι να πεθάνουμε, να πεθάνουμε πολεμώντας.
'Ελα να με πολεμήσεις, Γκμορκ, είμαι ο Ατρέου.
Κι αυτό ήταν το τέλος της Φαντασίας...
Μόνο ελάχιστα είχε αφήσει το Τίποτα...
...απ'τον κόσμο που ήταν όμορφος κάποτε.
Καλέ μου, Φάλκορ...
Δε μπορείς να δεις τίποτα; Απολύτως τίποτα;
'Ολη η γη χάθηκε...
Το ξέρω...Κι αυτό, γιατί απέτυχα.
Προσπάθησες...
Λες ο Πύργος του Ελεφαντοστού να κρατάει ακόμα;
Ας το ελπίσουμε, Ατρέου... Ας το ελπίσουμε.
Ας μας οδηγήσει το Ωρίν...
Αν ο Πύργος υπάρχει ακόμα, πήγαινέ μας εκεί.
Ο Πύργος του Ελεφαντοστού...
Η Αυτοκράτειρα...
Ατρέου, γιατί είσαι τόσο λυπημένος;
Σε πρόδωσα, Αυτοκράτειρα...
'Οχι, δεν είναι έτσι...
-Τον έφερες μαζί σου. -Ποιον;
Το γήινο παιδί.
Αυτό που μπορεί να μας σώσει όλους.
Ξέρεις για το παιδί;
Μα, φυσικά...Απ'την αρχή ήξερα τα πάντα.
Το άλογό μου ψόφησε... Παραλίγο να πνιγώ.
Παραλίγο να χαθώ στο Τίποτα για κάτι που ήξερες;
'Ηταν ο μόνος τρόπος να έρθεις σ'επαφή με το παιδί.
Μα, δεν ήρθα σ'επαφή με το παιδί αυτό.
'Ηρθες σ'επαφή... Και υπέφερε μαζί σου.
Πέρασε κι αυτός όλα όσα πέρασες εσύ...
Και τώρα...'Ηρθε εδώ, μαζί σου.
Είναι πολύ κοντά... Κι ακούει...
...την κάθε λέξη...
...που λέμε εμείς.
Πού είναι; Αφού είναι τόσο κοντά, γιατί δεν έρχεται;
Δεν ξέρει πως είναι μέρος της Ατελείωτης Ιστορίας.
Της Ατελείωτης Ιστορίας; Τι είναι πάλι αυτό;
'Οπως αυτός συμμερίζεται τις περιπέτειές σου...
...έτσι κι άλλοι συμμερίζονται τη δική του.
'Ηταν μαζί του όταν κρύφτηκε στο βιβλιοπωλείο.
Μα, αυτό είναι αδύνατο.
'Ηταν μαζί του όταν πήρε το βιβλίο με το Ωρίν.
Μέσα στο οποίο διαβάζει τώρα, τη δική του ιστορία.
Δεν το πιστεύω...Δεν μπορεί να μιλάνε για μένα.
Τι θα γίνει, αν δεν εμφανιστεί;
Τότε ο κόσμος μας θα χαθεί... Κι εγώ μαζί του.
Δε μπορεί να το κάνει αυτό...
Δεν ξέρει πως μόνο αυτός θα το σταματήσει.
Δε φαντάζεται πως ένα παιδί μπορεί να'ναι σπουδαίο.
Είμαι στ'αλήθεια εγώ;
'Ισως δεν ξέρει τι πρέπει να κάνει...
Τι πρέπει να κάνω;
Πρέπει να μου δώσει καινούργιο όνομα.
Το έχει διαλέξει κιόλας...
...μόνο που πρέπει να το πει δυνατά.
Μα είναι ένα παραμύθι, δεν είναι αληθινό...
Γιατί δεν κάνεις αυτό που ονειρεύεσαι, Μπάστιαν;
Δε μπορώ...Δεν πρέπει να πετάω στα σύννεφα.
Φώναξε τ'όνομά μου!
-Σώσε μας... -Εντάξει, θα το κάνω.
Θα σας σώσω... Θα κάνω αυτό που ονειρεύομαι.
Γιατί είναι τόσο σκοτεινά;
Στην Αρχή... ...πάντα ήταν σκοτεινά.
-Τι είναι αυτό; -'Ενας κόκκος άμμου.
Είναι ό,τι απέμεινε απ'το χαμένο μου βασίλειο.
Η Φαντασία εξαφανίστηκε εντελώς...
Τότε όλα αυτά ήταν μάταια.
'Οχι, δεν ήταν. Θα ξαναγεννη- θεί καινούργια Φαντασία.
Από τα όνειρα και τις ελπίδες σου, Μπάστιαν...
-Πώς; -'Ανοιξε το χέρι σου.
Τι θα ήθελες να ευχηθείς;
Δεν ξέρω...
Τότε, δεν θα υπάρξει πια Φαντασία...
Πόσες ευχές μπορώ να κάνω;
'Οσες ευχές θέλεις...
Κι όσο πιο πολλές κάνεις...
...τόσο πιο υπέροχη θα γίνει πάλι η Φαντασία.
Δοκίμασε...
Τότε... Η πρώτη μου ευχή είναι...
Φάλκορ, είναι πιο όμορφο απ'ό,τι περίμενα.
-Σ'αρέσει; -Είναι υπέροχο.
Λες και δεν υπήρξε ποτέ το Τίποτα.
Ο Ατρέου και ο 'Αρταξ...
Τι άλλο θα ήθελες να ευχηθείς;
Κοίτα, εκεί είναι...
'Ενα τέρας...
Επάνω τους, Φάλκορ! Σας αρέσει, φοβιτσιάρηδες;
Θα σας πιάσουμε...
Ο Μπάστιαν έκανε κι άλλες πολλές ευχές...
...κι είχε πολλές ακόμα υπέροχες περιπέτειες...
...μέχρι να γυρίσει τελικά στον καθημερινό κόσμο.
Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.
ΥΠΟΤΙΤΛΙΣΜΟΣ ΟDΕΟΝ S.Α. Subrip mikrobio