- Chyba ci tasme... - O Jezu!
...zzarlo.
Jezu! A bylo tak fajnie!
- Tak. Creedence to swietny zespól. - Nowiutka tasma!
- Moze wlacz radio. - Radio nie dziala.
Nic tu nie ma. Zadnej rozrywki.
Zostalismy bez rozrywki. Niech to szlag!
Wyglada na to, ze bedziemy musieli rozmawiac.
Juz rozmawialismy.
Tak, wiem, skad jestes.
Hej, chcesz zobaczyc cos przerazajacego?
- Tak. - Bedzie fajnie. Dobrze?
- Tak. - Jedziemy sobie, prawda?
- Tak. - Paliwo nam sie nie skonczy,
- mamy pelen bak. Tak? - Tak.
O Boze! Co to? Zwir na drodze?
Taki kamyczek moze stluc reflektor.
- Daj spokój. - Ciemnosc. O Boze.
Na drodze moga byc zakonnice, nawet ich nie zauwazymy.
- Niesamowite, co? Patrz! - Tak.
Ale niezbyt bezpieczne.
Kiedys sprawdzalem, jak daleko zajade,
zanim pasazer albo kierowca nie wytrzyma i powie "stop".
- No nie wiem. - Straszne, co?
- Moze lepiej... - Boisz sie?
...wlacz juz swiatla. - Czyzby to byl niedzwiedz?
Znowu kamyki.
O Boze. Teraz zgasly chyba na dobre.
- To niebezpieczne. - Nie. To prosta droga.
Tylko troche straszne. Co tam jest przed nami?
Cos moze nam wyskoczyc.
- Tak. - Wielka wiewiórka!
Laski to uwielbiaja.
- Mozna sie wystraszyc. - Wiem. Mnie sie podoba.
- Lubisz zagadki? - Tak.
Zagramy w odgadywanie tematów muzycznych do filmów?
- Dobrze. - Wiesz, jak sie w to gra?
- Nie. - Zanuce piosenke.
Jak odgadniesz, nucisz swoja. Jak odgadne, nuce ja.
- Dobrze. - Wygrywa ten, kto zanuci trzy pod rzad.
- Dobrze. Jestem w tym dobry. - Dobrze. Ja zaczynam.
Chcesz podpowiedz?
- Sea Hunt. - Sea Hunt. Teraz ty.
Dobrze.
- Perry Mason! - Zgadles.
Bonanza! Dobrze.
- Real McCoys. - Nie.
Fred Gwynne...
- The Beverly Hillbillies. - Nie.
- Car 54. - Tak. Zgadles.
- Dzieki za Freda Gwynne'a. - Nie ma sprawy.
Dobrze. Zobaczymy teraz.
Znam to?
Widzisz te skamieline
Która wystaje ze smoly
Widzisz tego starego Który jest podobny do malpy
- Co to jest? - Nie.
Widzisz te stara kosc
Moze byc warta kilka dolców
- Co to jest? - Nie wiem.
Widzisz te dwie malpy Tutaj pewnie zyly
Widzisz te osade Wiec kopmy dalej
- Co to jest? - Naprawde nie wiem.
To National Geographic. National Geographic.
- Dobrze. Teraz ja. - Dobrze.
Tak.
Co to jest?
Nie wiem, ale swietnie ci idzie. Jakbym slyszal CBS.
- Wiesz co... - Nie wiem.
- "Spisz go, Danno". - "Spisz go, Danno".
Jeszcze jedna podpowiedz.
- Gdzie rozgrywa sie akcja? - Deski surfingowe.
- "Wyspa na Oceanie Spokojnym". - Gilligan's Island!
- Hawaii Five-O! - Tak.
Jezu, a myslalem, ze jestem w tym dobry.
Ogladales Twilight Zone?
O Boze, pamietasz odcinek z Burgessem Meredithem?
Bardzo lubil czytac,
nie mial przyjaciól, a kiedy wybuchla wojna atomowa,
siedzial w piwnicy biblioteki.
- Tak, nosil okulary! - Tak.
Jako jedyny przezyl, ale stlukl okulary.
- Tak. - To mnie dobilo.
Kiedy mialem 7 lat, kupilem sobie druga pare okularów,
tak na wszelki wypadek.
To byly fajne filmy, mozna sie bylo wystraszyc.
- Tak. - Swietne filmy.
A pamietasz odcinek o takim jednym ze stoperem?
Dostal go od kogos w barze.
To byl naprawde okropny koles.
Wlaczyl stoper i czas sie zatrzymal dla wszystkich oprócz niego.
- To bylo Outer Limits. - Nie, to byla Twilight Zone.
- Outer Limits. - Twilight Zone.
Raz puscili film o manekinach,
które dostaly wolne i staly sie ludzmi.
Dostaly dwa tygodnie wolnego na zakupy.
Jeden wrócil za pózno.
Inne manekiny wziely go na strone
- i zamienily w plastik. - Byly straszne. Super.
Podobalo mi sie.
Chcesz zobaczyc cos naprawde przerazajacego?
Jasne!
- Naprawde? - Tak.
To bedzie naprawde przerazajace.
- Wierze. - Dobrze, zjedz na bok.
- Zjechac na bok? - A chcesz zobaczyc?
- Pokaz mi podczas jazdy. - Nie moge. Tego nie da sie opowiedziec.
To zajmie tylko kilka sekund.
Dobrze. Dwie sekundy. Dobrze?
- Dobrze. - Co to takiego?
- Zjedz na bok. - Dobrze.
- Zaraz ci pokaze. - Dobrze.
Dalej.
Wystrasz mnie.
- Gotowy? - Tak, zaczynaj.
Co robisz?
Te drzwi otwiera wyobraznia.
Za nimi znajduje sie inny wymiar,
wymiar dzwieków,
wymiar obrazów,
wymiar swiadomosci.
Wchodzimy do krainy, w której rzeczywistosc miesza sie z uluda
konkret z abstrakcja.
Wlasnie wkroczyliscie do Strefy mroku.
STREFA MROKU
MlLOSNY POTRZASK
WYDARZENIA SPORTOWE
Zobaczycie zaraz gniewnego czlowieka, Williama Connora,
który ma pretensje do calego swiata.
Jest zgorzknialy, samotny i ma dosyc szczescia,
które spotyka innych, a nie jego.
Oto William Connor, którego slepa nienawisc rzuci
w najciemniejsze zakamarki Strefy mroku.
Hej! Bill!
- Jak leci? - W porzadku.
Nie zostane dlugo. Krewni zony z Florydy przychodza dzis na kolacje.
Hej, mala, jeszcze jedno piwo!
Bill, wygladasz cos nie w sosie.
Jestem tylko wkurzony.
Znacie Goldmana?
Pomineli cie przy awansie?
Awansowali tego Zyda.
Chodz do mnie i mnie pociesz. Potrzebuje tego.
Pij lepiej swoje piwo.
Moze ty mnie pocieszysz?
Nie dotykaj mnie.
"Nie dotykaj mnie". Dobrze.
Chyba cie lubi, Bill.
- Nie do wiary. Po prostu nie do wiary. - Bill, napij sie i uspokój sie.
"Uspokój sie"?
Zamiast mnie awansuja Goldmana, a ja mam sie uspokoic.
Wiesz, ile to dla mnie znaczylo?
Dodatkowe 6000 rocznie.
Wiecie, zydkom...
zawsze lepiej sie powodzi. Sami powiedzcie.
Jak dlugo Goldman pracuje?
Co z tego, ze pracuje dluzej ode mnie? Jestem od niego lepszy!
Ciezko pracowalem na ten awans, a oni co?
Awansowali jakiegos Zyda.
Czego oni jeszcze chca na litosc boska?
Juz i tak maja wszystko.
Daj spokój, Bill, wcale nie maja wszystkiego.
Arabowie by im nie dali.
Arabowie. A kim oni sa? Czarnuchami w przescieradlach.
- Wsiadl na swego konika. - Cos wam powiem.
Nie wiem, co sie dzieje z tym krajem,
ale coraz trudniej zarobic na zycie.
Wiecie dlaczego? Powiem wam.
Wszystko przez Zydów, Murzynów i Azjatów.
- Jedziesz wszystkich równo, Bill. - A co? Nie moge?
Wiecie, do kogo nalezy mój dom? Do japonskiego banku!
Jakby tego bylo malo, szesc ulic dalej mieszkaja czarnuchy!
Szesc ulic.
Przepraszam. Ma pan jakis problem?
Mam i to nie jeden.
Prosze posluchac, nie obchodzi mnie, co panowie mysla
pod warunkiem ze nie musze tego wysluchiwac.
W porzadku. Nie ma sprawy.
Nasz przyjaciel jest troche zdenerwowany. Otrzymal zle wiesci.
Tak...
Chcesz, by nas zabili?
Powiedzialem tylko, ze jakis zydek dostal moja prace,
a w mojej dzielnicy mieszkaja czarnuchy. Wstydzicie sie?
Chcecie wyjsc? A moze mam sie zamknac? Co?
- Bill, uspokój sie. - Nie mów mi, co mam robic!
Cos wam powiem. Kocham ten kraj.
Walczylem w Korei. Placili mi za zabijanie zóltków.
Hej!
Teraz mój dom nalezy do zóltków.
Zalezalo mi na tej pracy.
Zalezalo mi na tym awansie.
Liczylem na dodatkowe pieniadze.
Nie rozumiem. Przeciez Zydzi sa bogaci.
Po cholere im jeszcze moja praca?
Znam Goldmana i nie nazwalbym go bogatym.
Nie rozumiesz, o czym mówie.
Próbuje powiedziec, ze jestem lepszy od jakiegos Zyda,
lepszy od tych dzikusów z Afryki
i lepszy od jakiegos zóltka, bo jestem Amerykaninem!
Jestem Amerykaninem! Czy to juz nic nie znaczy?
- Ciszej. - Nie, sam badz cicho!
A "Prosze ciszej"?
A "Prosze sie wypchac"?
Bill, zaczekaj.
Bill.
Zal mi waszego kolegi.
Co?
Hej.
To mój portfel. Chwileczke. To mój portfel!
To... To karta kredytowa, na litosc boska.
To moje prawo jazdy, mój portfel i moja karta kredytowa.
Hej, chlopaki, dajcie spokój.
Chwileczke. Zaczekajcie!
Prosze mi pomóc.
Jestem ranny.
Nie wiem, gdzie jestem. Potrzebuje...
Moze mi pani pomóc? Prosze posluchac... Jestem ranny...
Nie wiem, co sie ze mna dzieje.
Prosze.
To oni do mnie strzelali.
Nie, nie.
Nie.
Mamy cie, czarnuchu.
Nasz czarnuch ma zloty zegarek.
Komu go ukradles?
Gdzie jestem?
Nic zlego nie zrobilem. Co chcecie ze mna zrobic?
Powiesic czarnego sukinsyna!
Zwariowaliscie? Wszyscy powariowaliscie!
Spalic czarnucha!
- Nie jestem czarnuchem. - Uwazaj.
Nic nie zrobilem.
Nie zrobilem nic zlego. Co robicie?
Stul pysk, czarnuchu!
Jestem bialy! Co jest z wami? Jestem bialy!
Czarnuch ucieka!
Tam jest partyzant. Jestem pewien.
Wyluzuj, stary. Nie ma sie co podniecac.
On ma racje. Tam sie cos rusza.
Nie chce, by jakis skosnooki dobral mi sie do tylka.
- Hej. - Cicho!
Pomocy. Jestem Amerykaninem! Pomocy!
Mówilem wam, zeby nie zabijac porucznika Niedermayera!
Ostroznie. Jestem ranny w noge.
Ostroznie. Dokad mnie zabieracie?
Chce rozmawiac z waszym dowódca!
Domagam sie rozmowy z waszym dowódca. Slyszycie?
Chce rozmawiac z waszym dowódca!
Nie, nie, nie!
Ray.
Ray! Larry!
To ja! Larry! Pomocy!
Ray, to ja! Larry! To ja!
Ray, pomocy! Larry! Ray!
To ja!
Pomocy!
Mówi sie czasami, ze bez nadziei zycie traci sens.
Wezmy na przyklad rezydentów domu spokojnej starosci,
gdzie nadzieja jest juz tylko wspomnieniem.
Ale do Sunnyvale wlasnie zawitala nadzieja
pod postacia starszego optymisty i jego magicznej puszki.
SUNNYVALE Dom Spokojnej Starosci
Witamina A jest dobra na skóre glowy, wlosy, wzrok i zeby.
Witamina B jest dobra na wlosy i blone sluzowa.
Witamina C jest dobra na uklad krazenia.
I dlatego bardzo wazna.
Nie zapominajmy o wapniu, dzieki któremu mamy mocne kosci i zeby.
Ale najpierw
zawsze zalecam picie soku cytrynowego.
Zdrowa dieta to zdrowy senior.
Teraz witamina E. Bardzo wazna.
Jesli wiedliscie aktywne zycie seksualne,
nie ma potrzeby z niego rezygnowac po osiemdziesiatce.
Pokaze wam kilka cwiczen.
To Leo Conroy i jego syn, agent nieruchomosci.
Najpierw pochylcie sie do przodu.
Tak jest. Ramiona luzno.
Dobrze. Teraz zegnijcie plecy.
Mówiles, ze moge was odwiedzic w tym tygodniu.
Moge?
Przykro mi, tato, ale ten tydzien to niezbyt dobra pora.
- Musimy juz isc. - Rozumiem.
Moze w przyszlym tygodniu, tato.
Spóznimy sie na mecz. Jeff musi...
Do widzenia, tato.
Do widzenia.
W co druga sobote wynosi walizki do auta swojego syna
i w co druga sobote wnosi je z powrotem na góre i rozpakowuje.
Odpowiedz brzmi:
Otrzymala przydomek "Plaga Synów Han",
poniewaz tak czesto wylewala.
Nie mów, Agee. Mysle.
Czym jest Zólta Rzeka?
Przeklete dzieciaki!
Tyle razy im mówiono, aby sie tu nie bawily. Starsi ludzie potrzebuja spokoju.
One sie tylko bawia panie Conroy. Nie robia nic zlego.
Sama chetnie bym sie z nimi pobawila.
- Czemu pani tego nie zrobi, pani Dempsey? - Poniewaz, panie Bloom,
pani jest stara.
Nikt nie jest za stary na zabawe, panie Conroy.
Widzi pan, kiedy odpoczywam, rdzewieje.
Jest pan pierwszy raz w domu starców, panie Bloom?
Nie, panie Conroy, zaliczylem ich juz szesc albo osiem.
Pani Dempsey, gdyby mogla pani pobawic sie z tymi dziecmi,
w co by sie pani bawila?
Kiedys lubilam grac we wszystko, zwlaszcza w kosci.
W podstawówce bylam nawet mistrzynia gry w kosci.
WRAZ Z "500 KAPELUSZAMl" MllESZKAL W KRÓLESTWIE DIDD
RZADZONYM PRZEZ KRÓLA DERWINA
Nie mów, Agee! Mysle.
Ale gdyby cialo bylo bardziej mi posluszne, chetnie bym zatanczyla.
Kim jest Bartholomew Cubbins?
- Kim jest Bartholomew Cubbins? - Dobrze. Bartholomew Cubbins!
Bedzie mi bardzo milo, jak zatanczy pani ze mna pani Dempsey.
Chetnie... Moje plecy!
Paul, to jest Amadeus.
Pamietasz, co sie z nim robi?
Wiele bym dal, zeby znów byc mlodym.
Dalej.
Pamieta pani to, pani Dempsey?
"Nie zeszlej nocy, lecz poprzedniej
"24 oprychów zapukalo do mych drzwi
"Ja wybieglam, oni wbiegli
- "I tak powiedzieli mi..." - Przestan!
Mialas wspaniale zycie, kochanie. Nie roztkliwiaj sie teraz.
I zalóz buty.
Dobry Zyd chodzi boso tylko wtedy, gdy ktos umarl.
Nie jestem dobra Zydówka.
A ja tak. Wlóz buty.
Panie Weinstein, jakim byl pan dzieckiem?
Uwielbialem sie wspinac niczym kot.
- Ja chcialem byc jak Douglas Fairbanks. - Wciaz pan o tym marzy.
Zarywalem sprezyny w lózku i lamalem nogi, skaczac z komody na lózko,
a potem przez okno na dwór.
A ja lubie byc stary.
Syn obiecal, ze kaze mnie zamrozic.
Juz teraz wieje od pana chlodem.
A pan, panie Bloom?
- W co pan sie bawil? - W "kopnij puszke".
To typowo meska gra. Mój swietej pamieci maz, Jack Dempsey...
- Nie ten wojownik? - Nie, nie wojownik.
Jack Dempsey byl najlagodniejszym czlowiekiem pod sloncem.
Uwielbial sie w to bawic. Doslownie uwielbial...
Po co cala ta rozmowa? Po co wyciagacie te stare dzieje?
To niezdrowo!
"Ptaszek z zóltym dziobkiem usiadl na moim oknie
"Glówke przekrzywil i tak ze mnie szydzi: 'Wstydz sie, spiochu, wstydz"'
Kulki to dopiero byla gra.
Zycie bylo takie proste i spokojne, kiedy bylam dzieckiem.
- Ludzie sie mna opiekowali. - Tutaj tez sie pania opiekuja.
Panna Cox dobrze sie pania opiekuje. Nie pozwala pani nic robic.
Ale wtedy mialam duzo przyjaciól i zabawek.
- Zabawek? Chce pani zabawki? - Zabawki.
Maja tutaj zabawki, które wystarcza pani az do smierci.
- A przyjaciele? - A tak, przyjaciele.
Pan Bloom próbuje sie zaprzyjaznic.
Próbuje ich pan rozruszac, prawda, panie Bloom?
Kiedy przestaniemy sie bawic, zaczniemy sie starzec,
zaczniemy odliczac czas,
wyczekiwac konca dnia, odliczac lata.
Zawsze jest cos, na co warto czekac.
Kolejny ranek, kolejny dzien, nastepne wakacje,
kolejna zabawa w "kopnij puszke"!
Kopnij puszke!
- Kto gra ze mna? - Co?
Zaczynam gre "kopnij puszke"! Kto gra ze mna?
Panie Bloom, kiedy ostatni raz przewrócil sie pan
i nie mógl wstac?
Jak pan smie namawiac ich,
by ryzykowali zyciem, którego tak niewiele im zostalo?
Zycie to ciagle ryzyko, panie Conroy.
Nie namawiam nikogo do czegos, czego sam nie zrobie.
Ja sie pod tym podpisuje.
Moze jak zagramy w "kopnij puszke",
wróci do nas magia, której nam brakuje.
Wróci do nas mlodosc.
Ich stare kosci polamia sie, jak zaczna biegac.
Ich serca sa stare. Ich pluca sa stare!
Panna Cox nigdy nie pozwoli nam wyjsc i sie pobawic, panie Bloom.
- To wbrew przepisom. - Przepisom?
- A czy dzieci zwazaja na przepisy? - Nie.
Zrezygnujecie z szansy bycia mlodym przez jakies przepisy?
Nie, skad.
Widzicie, w tym starym czlowieku wciaz drzemie magia.
Jak mi zaufacie, obiecuje, ze znów poczujecie sie mlodzi.
Sklada pan obietnice, których nie moze pan dotrzymac!
- Pani Dempsey, zatanczy pani dla mnie? - Bardzo chetnie.
Panie Weinstein, chce zobaczyc, jak sie pan wspina.
Bede sie wspinal jak ketsele!
Zlamiemy zasady.
Cóz moga nam zabrac, czego jeszcze nie stracilismy?
Kiedy chce sie pan bawic, panie Bloom?
Dzis w nocy! Dzis w nocy!
Mnie prosze nie budzic!
Juz czas.
Pachnie jak pólnoc, o ile dobrze pamietam.
Raz, dwa, trzy, cztery, piec, szesc,
siedem, osiem, dziewiec, dziesiec.
Widze cie, Agee!
Ju-hu!
Pan Bloom jest...
Widzi pan, panie Bloom?
Paul kopnal puszke.
Pan Bloom znowu szuka.
Pobite gary!
- Pobite gary! - Pobite gary!
Przeklete dzieciaki.
Pobite gary! Pobite gary!
Pobite...
O Boze!
- Gladys? - To ty, Harry?
Taki maly mieskeyt.
Zobacz, jaki jestem maly!
Bawcie sie. Chcieliscie sie bawic? Bawcie sie!
Bójcie sie mojego miecza ze stali!
Bójcie sie Czarnego Pirata!
"Ptaszek z zóltym dziobkiem usiadl na moim oknie
"Glówke przekrzywil i tak ze mnie szydzi: 'Wstydz sie, spiochu, wstydz"'
Bede chlopcem i cie zlapie!
- Nie, panie Agee. Prosze mnie zostawic! - Nie teraz!
Nie, panie Agee!
Lubie twój zapach. To zapach wiecznej mlodosci.
Agee, zostaw moja zone!
"Nie zeszlej nocy, lecz poprzedniej
"24 oprychów zapukalo do mych drzwi
"Ja wybieglam, oni wbiegli"
Moge prosic do tanca?
Prosze pana, nie chce byc niegrzeczny, ale dlaczego pan nie odmlodnial?
Dawno, dawno temu odkrylem,
ze chce wygladac na swój wiek, zachowujac mlody umysl.
Wasze zyczenie sie spelnilo. Znowu jestescie dziecmi.
- Macie cale zycie przed soba. - Moje zycie bylo ciezkie.
Moje bylo super.
Móglbym przezyc 60 lat, stojac na glowie.
Zimno mi. Gdzie spedzimy noc?
- Kto sie nami zajmie? - My nie mamy takich zmartwien.
Pójdziemy do syna, zapukamy i powiemy: "Wpusc nas. Jestesmy twoimi rodzicami".
Chwileczke.
Pomyslmy. Mówimy o byciu mlodym.
Mówimy o seksie.
Ale nie ma tu Jacka Dempseya! Nigdy go nie spotkam!
Moja obraczka! Spadla mi z palca!
Prosze, wcale nie chcialam byc znowu mloda.
Chcialam tylko troche potanczyc.
Moge tanczyc i byc stara.
Nie chce znowu isc do szkoly.
Pamietam noc, kiedy umarl mój ojciec.
Wystawilismy cialo, a dzieci wygonilismy na zewnatrz.
Zobaczylam przelatujaca komete Halleya.
Nie chce znowu stracic swoich bliskich.
Ja bylam zbyt mala, by zobaczyc komete Halleya.
Mialam ja zobaczyc, gdy bede miala 80 lat.
To juz za dwa lata, pani Dempsey.
Chcialaby ja pani zobaczyc w wieku 8 lat czy 80?
80.
Dziekuje.
Zawsze mozecie wejsc do srodka i polozyc sie do lózek.
Jesli zostanie w was troche z tej magii,
moze obudzicie sie w starym ciele,
ale mlodzi duchem.
Mlodzi duchem.
- Mlodzi duchem. - Mlodzi duchem.
Tak.
- Harry, zaczekaj! - Chwileczke!
Ja wole byc mlody.
Dziadyga!
W lózkach sa dzieci.
- W lózkach sa dzieci... - Dzieci.
Dzieci.
Tak jest.
- O czym pan mówi? - Sama pani zobaczy. W lózkach sa dzieci.
W lózkach...
Ale przeciez...
Przed chwila byli dziecmi.
- Dobry wieczór, panno Cox. - Teraz sa starzy.
Ju-hu!
Witaj w Sherwood, pani. Sir Guy? Nie witasz mnie?
Co tu robisz, maly obdartusie?
Jak smiesz przychodzic tu o tej porze i straszyc tych ludzi?
Prosze, wez mnie ze soba.
Chce isc z toba.
Nie mozesz isc ze mna Leo.
Musisz zostac soba.
"Kazdemu z nas pisany inny los, chocby niezbyt laskawy".
Przykro mi.
Czas na mnie!
Alez ja jestem juz gotowy.
- Jestem gotowy. - To wspaniale uczucie, byc znowu mlodym!
Bójcie sie mojego miecza. Ju-hu!
Kiedys zrozumie.
Pomidory sa na plocie.
Od lat wybieralismy sie nad to jezioro.
Zaprosimy Murraya.
Zaprosmy pana Conroya, niech wezmie swojego wnuka.
Panie Agee! Panie Agee! Czy ktos widzial pana Agee?
Hannah?
Czemu siedzisz taki markotny, czekajac nie wiadomo na co
Cos ci powiem
Na pewno przyznasz mi racje Wiek nic nie znaczy
- Pan Bloom? - We wlasnej osobie.
Wspaniale. Oczekiwalismy pana.
Przepraszam, prosze panstwa, mamy nowego goscia.
Portret kobiety w podrózy. Helen Foley, wiek: 27 lat.
Zawód: Nauczycielka.
Do tej pory jej zycie charakteryzowala monotonia
i czekanie, az sie cos wydarzy.
Helen Foley jeszcze o tym nie wie, ale jej czekanie wlasnie dobieglo konca.
Dobrze, poddaje sie. Gdzie jestem?
Cóz, nie zgubila sie pani.
Zdaje sie, ze przejechala pani zjazd w Cliffordville, o tutaj.
Tak, kilometr dalej jest stacja benzynowa w Beaumont.
Skreci pani w lewo i przejedzie 4 przecznice.
Autostrada przecina droge. Na pewno pani zauwazy.
Pewnie...
Hej, chlopcze, delikatniej z ta maszyna.
Zle dziala.
Ja ich nie buduje, tylko wyjmuje z nich pieniadze.
Wrzuc kolejna monete, moze zacznie lepiej dzialac.
Widzi pani, autostrada rozgalezia sie za miastem i idzie...
Walter, przez tego dzieciaka siada telewizja.
Zaplacil, wiec gra. Telewizja jest za darmo.
Tak? Postawilem 20 dolarów na walke.
Zycze szczescia.
Dokad pani jedzie?
- Willoughby. - Ladne miasto.
- Ma tam pani nagrana jakas prace? - Niezupelnie.
Skad pani jest?
- Z Homewood. - Ladne miasto.
- Skoro tak pan mówi. - Halo. Tak.
Hej, Walter, zona dzwoni.
- Panska zona. - Dzieki.
...nie robia na nim wrazenia. Teraz lewy...
- Dobrze, wystarczy. - Hej, Charlie.
Hej, daj spokój.
Dosyc tego.
Tego juz za wiele!
Co sie dzieje?
Co sie stalo?
Nie wiem, co sie stalo,
ale cokolwiek sie stalo, przepraszam.
No cóz...
Nie musi pani placic za kanapke.
Swietnie.
- Mile miasto. - To bylo dobre.
Wielkie dzieki, chlopaki.
O Boze.
Caly jestes?
- Tak. - Dobrze.
Na pewno? Pokaz.
O cholera. Boze.
No nie! Tylko popatrz. Dam ci troche pieniedzy.
- Da sie to naprawic? - Tak.
- Moze mnie pani podwiezc do domu? - Tak.
Mieszkasz tak daleko?
Rodzice pewnie sie o ciebie martwia.
- Niezupelnie. - Nie?
Dzis sa moje urodziny, ale oni maja to w nosie.
Naprawde?
Niezle.
- To straszne. - Nie szkodzi.
Za to mam nowego przyjaciela.
Ja tez.
Jestem Anthony.
- Helen Foley. - Milo mi cie poznac, Helen.
Dziekuje.
Piekny dom.
- Podoba ci sie? - Tak.
Musi tu byc bardzo spokojnie.
Zapraszam do srodka.
Halo? Wrócilem!
- Czesc, Anthony! - Czesc!
- Prosze, prosze. - Dzien dobry.
- Anthony wrócil! - Popatrz, popatrz. Witam pania.
- To jest Helen. - Dobrze uslyszalem? Helen?
Helen, milo mi cie poznac. Przyjaciele Anthony'ego sa naszymi...
Witam.
To wujek Walt i moja siostra Ethel.
Milo mi pania poznac.
Dobrze slysze, ze Anthony wrócil?
- Tak, oto i on! - To moja mama i tata.
- Witam. - Witam.
- To jest Helen. - Helen Foley.
Helen. Bardzo mi milo.
- Milo cie poznac, Helen. - Podwiozla mnie.
- Naprawde? - Chyba nie mówisz powaznie!
Bardzo ladnie z pani strony.
Niestety, zdarzyl sie maly wypadek.
Wypadek?
Tak, potracilam Anthony'ego, kiedy jechal na rowerze.
- Naprawde? - Potracila go pani?
Tak.
Nie wyglada, jakby mu sie cos stalo.
- Nie, prosze pana. Nic mu nie jest. - Tak, jest caly i zdrów!
- Czy Helen moze zostac na kolacji, mamo? - Nie bardzo, mialam...
- Swietny pomysl! - Dobry pomysl.
Oczywiscie, ze moze!
Bardzo chetnie zostane.
- Mozemy juz jesc? - Oczywiscie.
- Oczywiscie! Czemu nie! - Wlasnie. Mozemy jesc, kiedy chcemy.
- Moge najpierw umyc rece? - Zaprowadze cie.
- To moze pani zostawic. - Dobrze.
- Pomoge pani zdjac sweter. - Dziekuje.
Do zobaczenia niedlugo.
Prosze na siebie uwazac.
Anthony.
Anthony?
O, plaza.
Kiedys lubilem plaze.
Nie dostaniesz zapalniczki.
Daj zapalniczke, to dam ci papierosa.
Daj papierosa, to dostaniesz zapalniczke.
Nic z tego. Znalazlam je pierwsza.
Nie wymadrzaj sie.
Gdzie jest lusterko? W ogóle nie powinniscie palic.
Wiecie, ze palenie szkodzi.
Halo.
To Sara, moja druga siostra.
Jest po wypadku.
Ide.
Zawsze im mówie, kiedy nadchodze.
- Teraz mozemy jesc. - Wspaniale!
To cudownie!
- Swietnie! Umieram z glodu. - Ja tez.
Zaczynajmy. Zaloze sie, ze Anthony jest glodny.
Chodzmy.
Pani sweter.
Tak sie cieszymy, ze zje pani z nami.
Anthony zawsze o wszystkim mysli.
Usiadziesz obok mnie?
- Moze twoja mama chcialaby... - Nie, nie.
Ja zajme sie kolacja.
Wlasnie.
Niech pani usiadzie obok Anthony'ego.
O tak. Super.
- Tak bedzie dobrze. - Bardzo dobrze.
A teraz posluchaj, nie waz sie sprowadzac nikogo do domu!
Slyszysz? Nikogo!
Absolutnie nikogo!
Mysz!
Kochanie, pamietasz, gdzie jest kolacja?
Przeciez wiesz.
- Wiem? - W piekarniku, prawda, mamo?
A tak! Oczywiscie!
- Ale jestem glupia. - Zawsze zapomina.
- Pomoge ci, mamo. - Zaraz wracamy.
My, bohaterowie kreskówek, mozemy miec klawe zycie,
jesli tylko wlasciwie podejdziemy do sprawy.
- Mozemy byc, czym tylko chcemy. - Co masz na mysli, kolego?
Zalózmy, ze chce byc mysza.
I jestem mysza.
To swietna kreskówka.
- Co jeszcze lubisz? - Nic nie jest równie dobre.
W kreskówkach wszystko moze sie zdarzyc.
- Idzie kolacja! - Smacznego wszystkim.
- Mniam, mniam. - Tak jest.
Dobrze.
Anthony, to dla ciebie, skarbie, na twoim miejscu.
Helen, usiadz obok Anthony'ego.
- To dla ciebie, wujku Walcie. - Dziekuje.
- Prosze. - Prosze, mamo.
- Dziekuje. - Dziekuje, mamo.
Nie ma za co, Anthony.
- Ale dobre. - Pycha.
Nie jesz?
Jem.
Maslo orzechowe. Tak lepiej smakuje.
- Burger z maslem orzechowym to jest to. - Tak jest.
Inaczej nie smakuje.
Maslo orzechowe jest zdrowe.
Zjadlbym jeszcze jedna porcje.
Jecie tak caly czas?
Anthony moze miec wszystko, czego tylko zapragnie.
- Wszystko bez wyjatku. - Oczywiscie.
Uwazasz, ze to niezdrowo?
Jestes mlody. Musisz sie dobrze odzywiac.
Nie mozesz jesc takich rzeczy caly czas.
Nie mozna tak jesc caly czas.
- Nie mozna! - Anthony, masz calkowita racje!
- Trafiles w samo sedno! - Swieta racja!
Nigdy mi tego nie mówiliscie!
Tylko bez zyczen urodzinowych!
Nie, bez zyczen urodzinowych!
Oczywiscie! To kolacja urodzinowa.
Znowu urodziny? Z prezentami i zyczeniami?
Ja tego nie zrobilem!
W porzadku. Wszystko jest w porzadku.
Przepraszam, Anthony. Naprawde musze juz isc.
Nie, prosze, nie odchodz!
Wujek Walt pokaze sztuczke!
Wujek pokaze sztuczke.
- Musisz zostac i zobaczyc sztuczke! - Wujek pokaze sztuczke!
Nie odchodz. Zaczekaj.
- Zrób te sztuczke z kapeluszem, wujku. - Dobrze.
- Gdzie jest kapelusz? - Na telewizorze.
- Tam jest. - Teraz musisz zostac.
Usiadz tutaj.
Sztuczka z kapeluszem.
Zobaczmy.
Nie mam nic w rekawie. Prosze. Nie mam nic w rekawie. Widzicie?
Nie mam nic w rekawie i...
Przepraszam. Tak.
- Dalej, wujku. - Dobrze.
Ale gdzie jest kapelusz?
Jak widzicie, nic w nim nie ma, prawda?
Kapelusz jest pusty.
Wiec...
Spodoba ci sie. Do dziela, wujku!
Tak jest.
- Dalej, wujku! - Dobrze.
Widzicie?
Fajnie, nie? Czesto tak robimy.
- Spodoba ci sie tutaj. - Naprawde ci sie spodoba. Obiecuje.
- Przysiegam, ze ci sie spodoba. - Jeszcze jedna!
Odejdz!
Prosze nie odchodz, Helen. Moge sprawic, ze bedzie tu fajnie.
Moge sprawic, ze jedzenie bedzie takie, jak powinno.
Moge nawet zmienic caly dom.
Powiedz slowo, a wszystko zrobie. Tylko nie...
POMOCY! ANTHONY JEST POTWOREM
Mówilem ci. Oni mnie nienawidza!
Chca mnie wyslac do takiego okropnego miejsca,
tak jak moi prawdziwi rodzice.
To nieprawda, Anthony. Wiesz, ze nie zrobilibysmy tego.
Nigdy. Kochamy cie, Anthony. Naprawde cie kochamy.
- Oczywiscie. - Oni sie mnie boja!
Wszyscy sie mnie boja. Dlatego tak sie zachowuja.
A ja wszystko za nich robie.
Moga siedziec caly dzien i ogladac telewizje.
Nikt nic nie musi robic. Nic!
- Jestem dla nich dobry. - To prawda. Dobry z ciebie chlopak.
- Dobry z ciebie chlopak. Kochamy cie. - Tak.
Ciekawe, kto to napisal.
Ciekawe, kto nazwal mnie potworem.
To nie ja, Anthony.
Nigdy bym czegos takiego nie zrobila, wiesz o tym.
- Nie patrz na mnie. - Ja tez nie!
To nikt z nas, Anthony. To ona!
- To nie ja! - Nie, ona, ona. Ethel!
To na pewno Ethel. Oczywiscie, ze Ethel.
- Tak jest. - Tak.
Ethel! Znalazl sie winny. To byla Ethel.
- Swietnie. - To na pewno byla Ethel.
Oczywiscie, ze to Ethel.
Kto by przypuszczal.
To ci niespodzianka. Ethel, prawda?
Smialo, Anthony. Zrób to!
Niby co, Ethel?
Teraz juz wiesz, ze nigdy sie stad nie wydostaniesz?
Myslisz, ze to byl wypadek?
Sam go sprowokowal.
Sprowadzil cie tutaj tak samo, jak nas wszystkich. Wiezi nas
tak samo, jak bedzie wiezil ciebie.
Jak go zdenerwujesz, spotka cie to samo, co jego siostre,
zrobil z niej kaleke, odebral jej mowe,
zeby na niego nie krzyczala.
A moze zrobi ci to samo, co zrobil swoim prawdziwym rodzicom.
Juz czas na ciebie, Ethel.
- Anthony, nie rób tego! - Niespodzianka.
Przed chwila na to wpadlem.
Wysylam cie do krainy kreskówek.
Jezu.
Mówilem, ze kreskówki sa fajne.
- Wszystko jest w nich mozliwe. - Czekalismy na ciebie.
Uciekaj, Ethel! Uciekaj!
I juz po Ethel.
Nic na to nie poradze, Helen. Nikomu nie chce robic krzywdy.
Chce tylko, by ludzie przestali sie mnie bac.
Nie rozumiesz. Nikt nie rozumie.
Wystarczy, ze o czyms pomysle, a zaraz sie to staje.
Moge wszystko.
Wszystko!
Odpedz to cos, Anthony.
Odpedz to!
Nienawidze tego domu!
I wszystkiego w nim.
Chce, by przepadl. Chce, by wszystko przepadlo!
Anthony?
- Gdzie jestesmy? - Nigdzie.
A inni?
Tam, gdzie chcieli byc, z daleka ode mnie.
To niesprawiedliwe.
Ludzie, którym spelniaja sie zyczenia, powinni byc szczesliwi.
Anthony, zabierz nas z powrotem.
Zabierz nas z powrotem.
Zebys mogla odejsc?
Niby dokad, Anthony?
Widzialam juz, co potrafisz.
Wiem, ze masz moc, wyjatkowy dar.
Lepiej uwazaj,
bo pewnego dnia
moze cie on przerosnac i przestaniesz nad nim panowac.
Ale byc moze, kto wie,
razem nad nim zapanujemy, nauczymy sie
korzystac z niego w niespotykany dotad sposób.
Chce byc twoja nauczycielka Anthony,
i twoja uczennica.
Zostaniesz ze mna?
Tak.
Na zawsze?
Na zawsze.
Dobrze.
Anthony,
nie rób tego zbyt czesto, dobrze?
- Dobrze. - Dzieki.
Dobrze.
Sprawdz w kieszeni.
Niewazne.
To, co widzicie, mogloby byc zakonczeniem przerazajacego koszmaru.
Ale nie jest. To poczatek.
Przedstawiam pana Johna Valentine, podniebnego podróznika.
Cel podrózy: Strefa mroku.
PROSZE WRÓClC NA MIEJSCE
Prosze panstwa, burza dopadla nas
szybciej niz oczekiwalismy.
Manewrujemy maszyna
aby znalezc najspokojniejszy korytarz powietrzny.
Caly czas istnieje niebezpieczenstwo wystapienia turbulencji,
w zwiazku z czym prosimy o zajecie miejsc i zapiecie pasów.
Prosze zgasic papierosy,
schowac luzno lezace przedmioty
i podziwiac widoki w oknie...
Halo, prosze pana.
Slyszy mnie pan?
Halo.
Czesc, jeden z pasazerów siedzi tam od dluzszego czasu.
- Wysoki? Jasne wlosy? - Tak. Z miejsca 4A.
Tak, pan Valentine.
Tak myslalam, typ panikarza.
Jak mozna go stamtad wyciagnac?
- Jakis problem? - Nie. Wszystko w porzadku.
Panie Valentine? Pomóc w czyms panu?
Chwileczke.
Dionne, zapukaj. Moze cos mu sie stalo.
Dajmy mu jeszcze kilka minut. Wszystko w porzadku?
Tak.
Panie Valentine, wiem, jak sie pan czuje. Wielu ludzi boi sie latac.
Ale statystycznie rzecz biorac, jest tu bezpieczniej niz na ziemi.
To prawda. Bezpieczniej niz w domu.
Nic mi nie bedzie.
O Boze!
Wszystko bedzie dobrze. Zaprowadzimy pana na pana miejsce.
Prawdopodobienstwo utoniecia we wlasnej wannie
wynosi 8l100000 procenta,
natomiast w zeszlym roku w wypadkach lotniczych zginelo...
Liczba osób podrózujacych samolotami w zeszlym roku
równa sie liczbie ludnosci kraju.
To...
To 426504000... dalej nie pamietam.
Wiecej ludzi zginelo w swoich domach niz...
...znacznie wiecej...
A na drogach... Tam sie dopiero dzieje.
W wypadkach drogowych zginelo 23o/o ludzi z ogólnej liczby...
- Mam pokazac karte pokladowa? - Nie trzeba.
Uwaga na glowe.
Tak jest.
Zdaje sie, ze rozlalem drinka.
Przykro mi. Zaraz sie tym zajme.
A to odlozymy tutaj.
Logika mikroprocesorów, uwolnienie lewej pólkuli mózgowej.
- Lubi pan science fiction? - To podrecznik. O komputerach.
- Lubi pan czytac cos takiego? - Sam to napisalem.
O Boze, faktycznie.
Poloze to tutaj, a pan niech spróbuje sie zdrzemnac.
Nie, nie... Prosze nie gasic swiatla.
Dobrze. Wezme to. Dobrze?
Wie pan co? Poloze to w bezpiecznym miejscu.
Wszystko bedzie dobrze, prosze sie rozchmurzyc.
Przynies wody.
Zapne panu pasy.
- Dlaczego? Cos nie tak? - Nie, wszystko w porzadku.
Wlasciwie nie wolno nam tego robic, ale mam tu cos na uspokojenie.
- To pomoze panu zasnac. - Nie...
Nie trzeba. Nic mi nie bedzie.
- To bardzo lagodny srodek. - Nie. Dziekuje, wytrzymam.
- Nalezy sie cztery dolary. - Co takiego?
- Zartowalam. - Ale ja nie zartuje.
A teraz wrócimy na miejsce.
- Chce zostac tutaj! - Nie ma mowy.
Wracamy na swoje miejsce.
O tak. A teraz zapniemy pasy.
- Nie trzeba. - Trzeba.
Chyba nie chcesz wypasc.
- Nie wypadne. - Jak bedziesz tu siedziec, to nie.
- Dobrze? - Dobrze.
- W porzadku? - Tak.
- Na pewno? - Tak, na pewno.
Jestem Dionne. Jakby pan czegos potrzebowal, prosze mnie zawolac.
Dziekuje, ale nic mi nie bedzie.
Naprawde.
Dobrze.
Slyszales, co powiedzial kapitan. Zadnego palenia.
Z-A-D-N-E-G-O P-A-L-E-N-l-A.
Zadnego palenia!
NAJWlEKSZA KATASTROFA W HISTORll! 437 zabitych, przyczyna nieznana
Tam cos jest!
Tam sie cos rusza, widzialem!
Na skrzydle jest czlowiek!
Tam ktos byl.
- Musicie mi uwierzyc! - Widzialam. Taki zielony i oslizly.
- Zostaw biedaka w spokoju. - Staram sie tylko pomóc.
- Takim trzeba ustepowac. - Najpierw blysnelo.
Myslalem, ze to jakies zwierze, ptak albo co,
ale to byl czlowiek!
Z silnika wydobywaly sie plomienie,
potem blysnelo i zaczal sie dymic!
Moze pracownik obslugi technicznej zostal na skrzydle.
Ale jakim cudem by tam przezyl? Rozrzedzone powietrze,
podmuch wiatru, a do tego zimno.
To niemozliwe, prawda?
Boze. Tak mi glupio.
Co za pomysl.
Nagi czlowiek pelzajacy po skrzydle na wysokosci 12 km.
Nie ma sie czym przejmowac, panie Valentine.
- Niech pan spróbuje sie zdrzemnac. - Niesamowite, umysl sprawia,
ze oczy widza cos, czego nie ma.
Pasazerowi z miejsca 3F
kompletnie odbilo.
Bedziesz musial sie nim zajac.
W porzadku. Nie musi pani ze mna zostawac.
Wiem, ze ma pani innych pasazerów.
Poczekam, az pan zasnie.
Latwiej zasne, jak zostane sam.
- Jest pan pewien? - Tak.
Juz czuje sie spiacy.
- Widzi pani? - Dobrze.
Dajcie kajdanki.
Nic mi nie jest! Nic mi nie jest! Nie dotykac mnie!
Jestem z FAA. Mam sie tym zajac?
Nie, nie trzeba. Poradze sobie.
Musi pan wyladowac! Tam jest czlowiek.
- Prosze wrócic na swoje miejsce. - Musicie mnie wypuscic.
Prosze usiasc na swoich miejscach!
Prosze wracac na swoje miejsca. Wszyscy na swoje miejsca!
Tak, dziekuje.
Niech pan laduje. Musi pan wyladowac!
- Musi pan wyladowac! - Wie pan, gdzie pan jest?
- Panie Valentine! - Musi pan wyladowac!
- Zabierz stad te dziewczynke. - Chodz, skarbie.
- Kajdanki! Fajne! - Prosze sie uspokoic.
Chodz, skarbie, wrócimy na miejsce.
- Mamo! - Zuch dziewczyna.
Mamo, porwal mnie obcy mezczyzna!
Boze, co zrobila tym razem?
Prosze gleboko oddychac, panie Valentine.
Prosze oddychac gleboko.
Powoli. Spokojnie.
O tak. Nic nam nie grozi.
A teraz porozmawiamy.
W czym problem?
Prosze wyjrzec przez okno.
Co mialem tam zobaczyc?
Nic.
Absolutnie nic. Przepraszam za te krzyki.
Panie Valentine, prosze sie postawic w mojej sytuacji.
Jestem pierwszym oficerem, dopadla nas burza.
Jeden z pasazerów zachowuje sie nieracjonalnie.
Zagraza bezpieczenstwu samolotu
i straszy innych pasazerów.
Albo sie pan uspokoi, albo bede musial pana skuc.
Niech pan poslucha, cos jest nie tak z ta maszyna!
Nie dbam o to, co bedzie ze mna
ale jesli nikt nic nie zrobi, zginiemy wszyscy!
- Z-G-l-N-l-E-M-Y! - Stary glupek!
Kiedys byles normalny!
Usiadz, skarbie.
Panie Valentine, co wedlug pana jest nie tak z maszyna?
- Wysiadl jeden silnik. - Który?
Zewnetrzny.
Jedynka. Nie dziala, prawda?
- Czemu pan tak sadzi? - Mniejsza o to. Mam racje?
Przed dziewiecioma minutami w jedynke uderzyl piorun.
Silnik zaczal sie palic, stracilismy go.
- Piorun. - Piorun.
Panie Valentine, samolot ma cztery silniki.
Prawdopodobienstwo utraty jednego z pozostalych jest bliskie zeru.
Jest pan pewien, ze to byl piorun?
Jak najbardziej.
Prosze posluchac, za 20 minut bedziemy ladowac.
Wedlug wszelkiego prawdopodobienstwa wszyscy przezyjemy.
Dobrze.
Zobaczymy sie na dole za 20 minut. Prosze siadac i zapiac pasy!
W porzadku?
Nie, nie.
Kocham cie.
Zdrowas Mario, laskis pelna, Pan z toba...
Mamo, mamo.
Co pan robi? To bardzo nieladnie!
- Nikt pana nie nauczyl dobrych manier? - Chodz.
Niech to szlag!
On ma bron!
Tak wlasnie bylo. Wlasciwie to jestem bohaterem.
Kto by pomyslal?
...pogoda sie zalamala, nigdy bysmy nie wyladowali.
Paskudna noc.
Najpierw burza, potem splonal silnik, a do tego ten wariat.
Nie mówiac juz o broni. To bylo straszne.
To nie byla jego bron. To byl mój pistolet.
Jestem z FAA. Mam pozwolenie na bron.
Zupelnie mu odbilo, wybil szybe w oknie. Nie wiem, po co. Chcial wyskoczyc?
To klaustrofobia! Wola wyskoczyc, niz zostac na pokladzie.
Widzialem juz takie przypadki!
Wiedzialam, ze sie boi, ale nie myslalam, ze to wariat.
Mówil, ze widzial cos na skrzydle.
Max, stracilismy jedynke. Sprawdz dwójke, dobrze?
Dobrze. Niech mi ktos poswieci. Podajcie mi bolec.
Sprawdzmy opony.
Franco, sprawdz co z lotkami.
Chce wiedziec, czy nie wycieka paliwo.
I zabierzcie stad tych ludzi.
Max! Max! Max!
Jasny gwint!
Hej, chlopaki, co tam sie stalo?
Wystarczy juz tego halasu, co?
Zreszta komu on potrzebny? Wlaczyc muzyke?
Tak.
Hej, to jest...
Uwielbiam Creedence.
Przezyl pan cos strasznego, co?
Tak.
Chce pan zobaczyc cos naprawde przerazajacego?
Istnieje piaty wymiar, nieznany czlowiekowi.
Miedzy swiatlem a cieniem,
miedzy nauka a przesadem,
miedzy najskrytszymi lekami a najwyzsza wiedza.
Ten wymiar to wyobraznia.
To obszar, który nazywamy Strefa mroku.
Polish