Oto nasz nowy prokurator okręgowy!
Przyjaciele, porozmawiajmy o polityce.
Żeby było jasne,
podczas tych wyborów nie będę sięgać po tanie chwyty.
Będę mówić prawdę w oczy. Żadnego lania wody.
Jestem obiecującym kandydatem na kudłatego prokuratora.
Wszyscy wiemy, że są problemy, Lecz słuchajcie mnie
Mów!
Żaden z nich sam nie zniknie po wyborach
Racja!
Chyba że łapę podacie mi i zaprowadzimy nowy ład
Oto ja, najbardziej kudłaty kandydat na prokuratora
Więc stańmy wszyscy razem i uleczmy miasto nasze
Mamy szansę wybrać najlepszego przyjaciela człowieka
Właśnie kogoś takiego potrzebujemy Niech nas poprowadzi
A więc wybierzmy go na naszego kudłatego prokuratora
Pomówmy o zaletach kandydata
Jestem dżentelmenem
Tak!
Bystrym i sympatycznym
- Interesuję się wami - O tak!
Jestem politykiem godnym zaufania Wymiećmy z ratusza kurz
Chcecie czyste władze, to weźcie mnie Prokuratorem być chcę
Nie będę się tu długo rozwodzić Prawie kończę już
Powodzenia!
Każdy z was może dać mi szansę w dzień wyborów
O tak!
Ostatnie słowo do was należy głosujcie mądrze, z głową
Liczę na wasz głos, bo chcę być waszym kudłatym prokuratorem
Więc stańmy wszyscy razem i uleczmy miasto nasze
Mamy szansę wybrać najlepszego przyjaciela człowieka
Właśnie kogoś takiego potrzebujemy Niech nas poprowadzi
A więc wybierzmy go na naszego kudłatego
Wybierzmy go na naszego kudłatego prokuratora
Z boku.
To wszystko?
- Nareszcie. - Jedziemy.
Chwileczkę, moi panowie. Na zdrowie.
Dziękuję, kapitanie.
Admirale. Gordon C. Brenner, w stanie spoczynku.
Zwykle nie stawiam tragarzom,
ale harujecie już od sześciu godzin. Zasłużyliście.
Widzę, że Danielsowie wreszcie podnoszą kotwicę po tylu latach.
Zgadza się.
Zacni sąsiedzi i mili ludzie.
Pora na nas. Prawda, Freddie?
Dziękujemy za piwo, admirale.
Wyprowadzę was z portu.
Uszczelnijcie włazy.
PRZEPROWADZKI
Przygotujcie się do wypłynięcia.
Stać. Podnieść kotwicę.
Brian, wyłącz to, nim ogłuchniesz.
Co?
Wyłącz to.
To co mam robić?
Siedź, już dojeżdżamy.
Tato, założę się, że nie wiesz, ile oczu ma mucha.
Zgadza się. Jestem prawnikiem, nie entomologiem.
- Zgadnij. - Dwoje.
Źle. Tysiące.
Ma tysiące sześciokątnych oczek, czyli fasetek.
Przegrałeś ćwierć dolara.
Dziękuję za płaszcz.
Dziękuję za golfa.
Mamo, wiesz, ile miała najdłuższa skórka jabłka na świecie?
- Brian, proszę cię. - Zgadnij.
- Półtora metra. - Źle. Tato?
Brian, skąd mam to wiedzieć?
Strzelaj, tato.
Obrabowali nas.
Witaj, Wilby.
Admirale, mogę zadzwonić? Obrabowali nas.
Naprawdę? Życzę ci stopy wody pod kilem w nowej pracy.
Obrabowali was?
Złupili. Splądrowali. Widziałeś kogoś?
- Tylko tragarzy. - Mówi Wilby Daniels.
Daniels. Splądrowano nam dom.
Pracuję już nad jedną sprawą, a dwie czekają.
Mógłby pan zadzwonić później?
Później? Obrobili mój dom!
To jeszcze nie koniec świata.
Zdarza się. Proszę zaczekać.
Tragarze?
Wyglądali sympatycznie.
Poczęstowałem ich piwem.
W Medfield jest plaga włamań.
- Wiesz, czemu? - Nie.
Bo kiedy złapią złodzieja,
wypuszczają go następnego dnia.
- Wiesz, kto jest temu winien? - Nie.
John Slade, nasz prokurator okręgowy.
Gdybym ja był prokuratorem, to przestępców traktowałbym
z najwyższą surowością i doprowadzałbym do ich skazania.
Ale zejdę już z mównicy.
Właśnie nie.
Powinieneś kandydować na prokuratora.
- Mówię poważnie. - Dobry pomysł.
Gdyby nie moja kancelaria...
Twój partner sobie poradzi. Zajmę się twoją kampanią.
- Będziesz szefową kampanii? - Tak.
Umiem zrobić więcej niż jajecznicę.
A ja rozkleję twoje plakaty w mieście.
Ja się zajmę zbiórką funduszy.
Nie da się prowadzić kampanii bez pieniędzy.
Na dobry początek wrzucę do kasy
ćwierć dolara.
Doceniam twoje dobre intencje i twoją hojność,
ale zejdźmy na ziemię i zobaczmy, co zostawili.
Zostawili moją jedną skarpetkę.
Jeśli wolisz przeklinać ciemności, zamiast zapalić świeczkę,
to rób, jak chcesz.
Znowu się włamali.
Ogołocili nas ze wszystkiego.
Dość już!
Wilby, co się znów stało?
Wilby Daniels, Hadley Drive 152.
Znów okradziono mój dom.
Wilby Daniels, macie już moje akta.
D-A-N-I-E-L-S.
To nazwisko przyszłego prokuratora okręgowego.
Naprzód, tato!
Wilby zwycięży!
Z wdzięcznością przyjmę twoją kampanijną dotację.
Do diabła z torpedami. Cała naprzód!
Ci piraci obrobili i mnie!
Zostałem okradziony!
GŁOSUJ NA WILBY'EGO KANDYDAT NA PROKURATORA OKRĘGOWEGO
DANIELS NA PROKURATORA WYGRAJ WRAZ Z WILBYM
WYBIERZ PONOWNIE UCZCIWEGO JOHNA SLADE'A
DANIELS NA PROKURATORA
Nazywam się Wilby Daniels,
proszę o głos w wyborach prokuratorskich.
Daniels na prokuratora. Bardzo dziękuję.
Liczę na pani głos w wyborach.
Daniels na prokuratora.
Czy zechce pani zagłosować na Danielsa?
- Cześć, skarbie. - Cześć.
Przyniosłam ulotki.
- Jak idzie? - Nazywam się Wilby Daniels.
Zdrętwiała mi ręka, a uśmiech przykleił się do twarzy.
- Chyba już się poznaliśmy. - Daniels na prokuratora.
Bądź czarujący i naturalny.
Tak mnie zdobyłeś.
- Pamiętam. Co to? - Symbol. Nowa miotła.
Oczyścisz nią miasto.
Głos na Danielsa.
Idzie dobra klientka.
Nie zapomnij całować dzieci. To dobry patent na głosy.
Limit wieku: szesnaście lat, bo inaczej zarobisz w łeb.
Dzień dobry.
Jestem Wilby Daniels, startuję na prokuratora.
Mogę liczyć na wsparcie?
Jaki...
uroczy chłopczyk.
Cześć.
Joey pana polubił. Skarbie, puść.
Zobacz, co zrobiłeś z garniturem tego miłego pana.
- Bardzo przepraszam. - Nie szkodzi. Jest przemiły.
Przeuroczy.
Tutaj, panie Daniels.
KANDYDAT OBIECUJE OCZYŚCIĆ MIASTO
Obiecuje oczyścić miasto?
Może niech zacznie od siebie.
Co pan odpowie na oskarżenia
o pobłażliwość wobec przestępców?
To typowe szukanie sensacji dla przyciągnięcia uwagi mediów.
Ale wiem, że państwo nie dadzą się na to nabrać.
W sali obok czekają przekąski.
Na więcej pytań pan Slade nie zdąży już odpowiedzieć.
Dziękuję.
Tak, Eddie?
Mam ją przed oczami. Nie ma się czym przejmować.
Po prostu nie lubię tych entuzjastycznych amatorów.
Spokojnie. Odpadnie w przedbiegach.
Nie ta liga.
Obyś miał rację.
Przecież zawsze mam.
Ty rób swoje,
a ja będę robić swoje.
Przechodzimy do bardzo popularnej ekspozycji Borgiów.
Jak wiadomo, ta rodzina traktowała dość bezwględnie
swoich wrogów, często dolewając im trucizny do wina,
co przedstawiono w tej uroczej scence z uczty.
Czasami jednak Borgiowie
posuwali się do bardziej drastycznych sposobów pozbywania się swych ofiar.
Ten obraz ilustruje legendę, wedle której Lukrecja Borgia
zmieniła kiedyś niewiernego zalotnika w psa.
Przepraszam, a co to za pierścień?
Przypomina chrząszcza.
To skarabeusz. Starożytni Egipcjanie uważali ten symbol za talizman.
Taki sam pierścień ma na dłoni Lukrecja.
Według legendy moc transmutacji
płynęła właśnie z niego.
Prawdy nie znamy,
ale muzeum postanowiło zabezpieczyć pierścień.
Poprzedni kurator,
doktor Plumcott, opowiedział mi o zdarzeniu, w które trudno uwierzyć.
Nie ma naukowego wytłumaczenia.
Czy pierścień jest cenny?
Nie sposób oszacować jego wartości.
Pierścień jest bezcenny.
Chodźmy dalej, by zdążyć przed zamknięciem.
- To chłam. - Jaki chłam?
Kurator powiedział, że jest bezcenny.
Czyli wart dużo siana.
Nawet ta damulka Borgeria nosiła ten chłam.
- Borgia. - Ona też.
To jej kosztowna biżuteria, panie Roschak.
Na specjalne okazje.
Komu go sprzedam? Innemu muzeum?
Schodzą pierścionki z brylantami i szmaragdami.
Ile pan może dać?
Tysiaka?
- Idźcie stąd. - To ile?
Też musimy z czegoś żyć.
Nikt nie kupi pierścionka z chrząszczem. Jazda stąd.
Kurczę. Piernikowo-kakaowe.
Bawarska czekolada z limonką, miętą i...
Nie mów...
Agrestowe z aromatem sosnowym.
Dopiero 43.
- Na pewno? - Liczyłem.
Co pominąłem? Nie mów, wiem.
O rety.
Niech pomyślę.
Niespodzianka awokado. Więc co?
Waniliowe.
Waniliowe?
Wymieniłem 44 smaków, a ty wybierasz waniliowe.
Co za wyobraźnia.
Z piankami albo posypką czekoladową?
A kulki do żucia?
Po prostu waniliowe.
Proszę. 15 centów.
Miedziaki, cudnie.
Mój tata będzie dziś w telewizji. Niech pan na niego zagłosuje.
Świetnie.
Słyszałeś o dziesięciocentówkach?
Takie srebrne i wygodne.
DANIELS NA PROKURATORA
Elwood, jeśli jeszcze raz będę musiał wymienić 44 smaki, to zwariuję.
Zobacz. Dał mi tylko 14 centów.
Odpuszczę mu.
- Co z nimi? - Zanieś do furgonetki.
Chcieli, żeby tu było surowo,
jak na miejscu zbrodni.
To może zadziałać.
Jego żona jest szefową kampanii,
więc staraj się ją tonować.
Szefowa kampanii?
Zachowuje się jak gospodyni z programu Radość z prowadzenia domu.
A to kto?
Syn Danielsa.
Wykorzystaj go. Pokażemy rodzinę.
- Joe? - Tak?
- Mój mąż zawsze był społecznikiem. - To prawda.
Kiedy wskazałam wyzwania, które go czekają...
- Cześć. - Cześć, skarbie.
Zachowujesz się jak gospodyni z programu Radość z prowadzenia domu.
W naszym domu nie podjadamy między posiłkami.
- Od kiedy? - Będziemy w telewizji.
Który z krawatów admirała?
Błękitny czy błękitny?
- Błękitny. - Dziękuję.
Nie wystąpisz w tej koszulce.
Brian, przebierz się.
- Zmień koszulkę. - Kradzież w muzeum.
Nie podano wartości pierścienia...
Możesz to wykorzystać.
To był jeden z najcenniejszych eksponatów.
Zrobisz mi z ucha kalafior!
Wilby, co jest?
Może ukradli pierścień Borgiów.
Pierścień Borgiów?
Ten, który...
- Czemu nie jesteś w szkole? - Są wakacje.
Idź posprzątać swój pokój.
Sprzątałem miesiąc temu.
To zmień koszulkę, jak ci mama...
- Dlaczego? - Bo tak mówię!
Przez te nakazy wyrosnę na człowieka pełnego zahamowań.
To będzie wasza wina.
- Powiedz wreszcie. - Nie wiem, czy zrozumiesz.
- Zrozumiem. - Nie sądzę.
Zrozumiem.
Zobaczymy.
Kiedy byłem nastolatkiem,
niechcący zabrałem stary pierścień z muzeum.
Był na nim dziwny napis po łacinie.
Jaki?
Wolę nie mówić.
Kiedy odkryłem w domu, że go mam,
odczytałem napis kilka razy.
No i?
Zamieniłem się w psa.
Wilby!
Sąsiedzi mieli wielkiego kudłatego psa. Zamieniłem się w niego.
Wilby.
- Dobrze się czujesz? - Niepotrzebnie ci powiedziałem.
Bardzo dobrze, że powiedziałeś.
Czasem zaprzątamy sobie głowę nieistotnymi rzeczami.
Rozumiesz, że jeśli ktoś odczyta napis, to mogę zamienić się w psa?
Do twarzy ci w tym krawacie.
Podkreśla kolor twoich oczu.
Słyszałaś, co powiedziałem?
Owszem.
Będziemy udawać, że tego nie powiedziałeś.
Przepraszam.
Ja?
Czy mógłbym zająć panu chwilę?
Pozwoli pan, że się przedstawię.
Dr Sturdivant, urlopowany wykładowca Sorbony.
Tim, lodziarz z firmy Dolly Dixon.
Moje podróże nieco się przeciągnęły
i popadłem w chwilowe finansowe tarapaty.
- Rozumie pan? - Nie.
Dlatego jestem zmuszony sprzedać tę pamiątkę rodzinną
za ułamek ceny.
To pierścionek.
Jest pan bardzo spostrzegawczy.
To również drogocenny antyk.
Mówi pan?
Ciekawe, czy spodobałby się Katrince.
Katrince?
Muggelberg. Piecze u nas ciasta.
To ona.
Jest kapitanem drużyny wrotkarek.
- Bardzo ładna. - Prawda?
Jestem pewien, że taka dama będzie urzeczona tym pierścionkiem.
Tak pan myśli?
Myślę, że okaże bezgraniczną wdzięczność.
Bezgraniczną?
Ile pan za niego chce?
Okoliczności zmuszają mnie do pozbycia się go za
pięćset dolarów.
Pięćset dolarów?
Dolarów?
Owszem.
Moment.
Ja...
Szukałem niebieskiego.
Pięć stów.
Co pan powie na piątaka?
Pięć dolarów?
Jest trochę niebieskawy.
Przyjmie pan miedziaki?
Dwadzieścia pięć...
Proszę być sobą, panie Daniels.
Zadam kilka pytań żonie,
a potem przeniesiemy kamery do gabinetu.
- Zaskoczymy pana przy pracy. - Wszyscy na miejsca.
Pięć, cztery, trzy,
dwa, jeden.
Jesteś na wizji.
Witamy w programie Poznaj swojego kandydata.
Dziś odwiedzimy Wilby'ego Danielsa z rodziną.
Pan Daniels jest człowiekiem,
który podjął się niemożliwego zadania
zastąpienia wieloletniego prokuratora...
Dzień dobry.
Nazywam się Wilby Daniels.
Korzystając z okazji, chciałbym...
- Nie gap się tak na mnie. - Nie gapię się.
Dzień dobry.
Korzystając z okazji, pragnę się przedstawić.
Nazywam się...
Nazwisko Slade jest dobrze znane w tym mieście.
Wyborcom może być trudno
przełamać swoje nawyki
i powierzyć nieznajomemu odpowiedzialne stanowisko.
Oto pani Daniels.
- Dzień dobry pani. - Dzień dobry.
Jest pani szefową kampanii męża.
Tak.
Uznałam, że to mój obowiązek,
jako żony i kobiety,
wziąć współodpowiedzialność za kampanię męża.
Namówiłam go, by podniósł rękawicę, którą mu rzucono.
Zapewniłam go, że jako żona i doradczyni
będę mu towarzyszyć
w tym długim, ciemnym korytarzu, który mamy przed sobą.
Czym się pani zajmuje w czasie wolnym od kampanii?
Uwielbiam malować i czytać.
Angielscy poeci jezior są
przewyborni.
Co on miał na myśli?
„Okaże bezgraniczną wdzięczność”.
Ładny, co? Spójrz.
Z tyłu jest jakiś napis.
„In canis corpore transmuto”.
Ciekawe, co to znaczy.
Powiem Katrince, że to „kocham cię” w suahili.
Obywatele, od wielu lat...
Osiwiałeś, tato.
Obywatele...
Nie!
Wyglądasz jak Elwood.
Jestem Elwoodem.
Elwood?
Co? Elwood!
Przedstawiam państwu...
Zostań, tato.
Brian, gdzie jest tata?
Musiał iść.
- Znajdź Danielsa. - Dobrze.
Później porozmawiamy z panem Danielsem.
To pewnie państwa syn Brian i wasz pies.
Pani Daniels.
Jak się wabi?
- Bowser. - Elwood.
Jak?
- Elwood. - Bowser.
Reaguje prawie na każde imię, prawda?
Zna jakieś sztuczki?
Pewnie, że zna.
Jasne.
Nie.
- Kto powiedział „nie”? - Może duch?
Zdania są podzielone. Zna sztuczki czy nie?
Żadnych sztuczek.
- Znowu. - Daj głos, piesku.
Daj głos.
Słyszysz? Daj głos.
No dalej.
- Daj głos! - Hau.
Hau?
Na pewno poparcie mu spadnie.
Loni, znajdź Danielsa, albo schodzimy z anteny.
Elwood!
Elwood, to nie twój dom!
Muszę wiać.
Elwood!
Uwaga!
Dość mam tego.
Elwood!
Przepraszam, panie admirale. Biegłem za Elwoodem.
Dam panu lody rumowe gratis.
Elwood!
Nie właź mi w kwiaty, kundlu!
Ty też!
Stój!
Elwood!
Admirale, odpływam.
Jeszcze raz was tu złapię, to na miesiąc wylądujecie w suchym doku!
Właź, Elwood.
No właź.
Co w ciebie wstąpiło?
Rozwścieczyłeś admirała.
Zniszczyłeś mu rabatki.
Ciesz cię, że ci nie wlałem.
Zatrzymaj się i wypuść mnie stąd.
Tyle dla ciebie zrobiłem, a ty jeszcze pyskujesz?
Co za bezczelność.
Kiedy nauczyłeś się mówić?
Zacząłem od „ga-ga”, a potem „din-din”.
On mówi.
Powiedz „ga-ga”.
„Ga-ga”.
- A „din-din”? - „Din-din”.
- Bez sensu. - Nie do wiary.
Elwood, słuchaj.
Skoro mówisz, możemy zabłysnąć w showbiznesie.
Zrobimy majątek. Wystąpisz w telewizji.
Będziesz miał swój talk-show. U Elwooda!
Zarobimy miliony.
Podzielimy się uczciwie.
Dam ci dziesięć procent.
Co ty na to? Elwood!
Zaczekaj!
Dobra, dam ci 20 procent.
Codziennie będziesz dostawać steki.
Elwood!
Przepraszam. Elwood!
Elwood, słyszysz mnie?
O nie!
Zostań!
Dobry piesek.
Grzeczny.
Zjeżdżaj!
Zostaw mnie!
Nie rób tego!
Brutus, co ty...
Dobry piesek. Buda jest twoja.
Grzeczny piesek. Spokojnie.
Na pewno zaraz tu będzie. Możecie puścić reklamę?
Daliśmy już osiem reklam, dwie tablice i obraz kontrolny.
Tata.
Wszyscy na miejsca.
Szybko!
Kamery na drzwi. Na drzwi!
Szybciej, tato!
Dzień dobry.
Nazywam się Wilby Daniels. Jeśli wybierzecie mnie na prokuratora,
obiecuję zaprowadzić porządek w tym chaosie.
Przyrzekam również,
że doprowadzę do śledztwa w sprawie
związków pomiędzy przestępcą Eddiem Roschakiem
a prokuratorem Johnem Slade'em.
Przestępczość wzrosła dramatycznie.
Moim pierwszym...
Wiem, Eddie, co powiesz, ale powtarzam,
że absolutnie nie masz się czym martwić.
Co ty powiesz? On ostro atakuje. Rzuca nazwiskami.
Nie podoba mi się to.
Pusta gadanina.
Musiałby udowodnić swoje oskarżenia.
Jeśli zostanie wybrany, leżymy.
Obaj.
Nie zostanie wybrany. Uwierz mi.
Trzeba obrzucić Danielsa błotem.
Na wszelki wypadek.
Obrzucić błotem?
Każdy ma jakiś szkielet w szafie.
Znajdź coś na niego.
Coś, co go pogrąży.
Elwood, masz nie uciekać, bo sprawa jest poważna.
Na początek twojej kariery
pojedziemy do baru Harry'ego i zarobimy trochę kasy.
Gniewasz się za podział zysków?
Dobra, dzielimy się pół na pół.
Masz zrobić dobre show.
- Czołem, Harry. - Żadnych psów.
Powoli. To nie jest zwykły pies.
A jaki?
Tak się składa, że to jedyny na świecie pies gadający.
Chyba nie dosłyszałeś. Żadnych psów.
Harry, mówię ci.
Jest tak inteligentny, jak twoi klienci.
Precz!
Widzę, że się nie rozumiemy.
Chwila. Elwood, chodź.
Proszę państwa.
Jest tu dziś ze mną Elwood, mówiący pies.
Stawiam piątaka, że potrafi mówić tak, jak każdy z was.
Ktoś się założy?
Wszyscy tchórzą?
Tak?
Niech będą dwie dychy.
Dwie dychy? Słyszałeś, Elwood?
Zgoda, Harry. Proszę bardzo.
Wskakuj, Elwood. No dawaj.
Oto Elwood - pies, który mówi.
Wyrecytuje wierszyk Mary miała baranka.
Elwood, proszę.
Trochę głośniej.
Ja zacznę.
Mary miała baranka.
Mary...
Elwood, gramy o dwadzieścia dolców,
więc przyłóż się, bo...
Pokaż im, jak prosisz o obiad.
Powiedz „obiad”.
Dobra, to chociaż „ga-ga”. Powiedz do Harry'ego „ga-ga”.
Posłuchaj.
A może pójdziesz do psiego baru i dasz tam występ szczekania?
Moment, Harry.
Elwood, ruszaj pyskiem, a ja będę mówić.
Jedziemy. Mary miała baranka.
Białego jak śnieg.
Tam, gdzie poszła Mary...
Nie kupują tego.
Dwadzieścia dolców.
To poważna sprawa.
Ten pierścień gdzieś krąży.
Kiedy ktoś odczyta napis, znów zmienię się w psa.
Nie wiadomo, kiedy.
Może kiedy będziesz składać przysięgę. Ale byłaby wtopa.
Bardzo śmieszne.
Perspektywa złożenia prokuratorskiej przysięgi oddala się.
Nie będziesz mógł normalnie żyć
że świadomością, że możesz zmienić się w psa.
Właśnie.
- Musimy znaleźć pierścień. - I to szybko.
Gdzie go zaczniesz szukać?
W lombardach i sklepach ze starzyzną.
Nie mogę teraz. Mam ważne sprawy do załatwienia.
O ósmej masz wystąpienie w Stokrotce
i dopilnuję, żebyś tym razem się nie spóźnił.
Przepraszam, zapomniałam.
Mam ogromny zaszczyt
przedstawić dzisiejszego mówcę,
naszą Stokrotkę Dnia.
Łączy mnie z tym mężczyzną specjalna więź
już od lat.
Jak wiecie,
pan Daniels startuje w wyborach na prokuratora okręgowego.
Mogę powiedzieć z całą pewnością, że to człowiek
o najwyższych standardach moralnych, nieposzlakowanej uczciwości,
oddany zadaniom, których się podejmuje.
Pan Daniels.
Bardzo dziękuję.
DOLLY DIXON LODY I CIASTA
Jak leci, Elwood?
- Cześć, Katrinka. - Skończyły się kumkwaty i gujawy,
- ale reszta jest. - Świetnie.
Katrinka, mam coś dla ciebie.
Jeśli to znowu poduszka z Grand Rapids,
- to dziękuję. - Nie.
- To pierścionek. - Słuchaj, Jim.
- Jestem Tim. - Właśnie.
To że raz do ciebie pomachałam na wrotkowisku...
Chcę ci coś powiedzieć.
Jesteś najlepszą wrotkarką w drużynie.
Wiem.
Jak mówię - tylko do ciebie pomachałam,
więc nie wyskakuj z pierścionkiem.
To nic szczególnego, tylko zwykły prezent.
Proszę.
Marzyłam o pierścionku z robakiem.
Czym go nakarmię?
Co znaczy ten napis?
Nie wiem.
„In canis corpore transmuto”.
Co wyborcy mogą poradzić na ten godny pożałowania stan rzeczy?
Powiem wam.
W dzień wyborów możecie odwołać ich ze stanowisk,
i przywrócić miastu dobrą reputację.
Dziękuję, panie Daniels.
A teraz odśpiewamy nasz Hymn Stokrotek.
Drogie panie, zaczynamy.
- Jeszcze nie skończyłem. - Owszem, Elwood.
Stokrotki w równym rządku
Symbol dumy naszego miasta
Jesteśmy Stokrotki
Stoimy ramię w ramię
Stokrotki są strażniczkami
Piękna naszej krainy
Pielęgnujemy...
Bez paniki. Zachowajcie spokój.
WYNIKI GONITW
- Dokąd? - Hadley Drive 152.
Elwood!
Elwood?
O rany!
Elwood!
- Elwood, zaczekaj! - Na kogo pan zagłosuje?
- Elwood! - Na Danielsa.
Popieram, ale nie ma szans z machiną Slade'a.
Spokojnie, Daniels sobie poradzi.
Elwood, chodź.
Myślałeś, że mnie zmylisz okularami?
- Nie chciałem... - Chodź.
To moje okulary do czytania.
Nie ciągnij mnie!
Uszkodzisz mi tchawicę!
Odwieziesz mnie do domu?
Gdzie zechcesz, ale musisz mi coś obiecać.
Wszystko.
Świetnie. Harry zdębieje.
Mam świetny pomysł. Wymyśliłem numer.
Posłuchaj.
Tylko nie milcz jak poprzednio.
Spokojnie. Dotrzymam słowa i ty też dotrzymaj.
Dobra. Najpierw przygotuję grunt.
- Ile to potrwa. - Co za różnica?
Ćwicz w tym czasie numer.
Bez prób nie zajdziesz daleko w showbiznesie.
Kolejny Dean Martin.
Nad strumykiem przy starym młynie
Ale głupią wybrał piosenkę.
Gdzie spotkałem cię pierwszy raz
A twe oczy...
Idź stąd.
Nigdy nie widziałeś śpiewającego psa?
To ma być śpiewanie?
Wrrr! Hau, hau!
Harry, posłuchaj.
Założę się o 40 dolarów, że Elwood zaśpiewa Nad Strumykiem.
Ze słowami i muzyką.
Lodziarz, zaczynasz mnie wkurzać.
Brak ci piątej klepki, a zaraz stracisz i zęby.
Elwood!
Chodź, Elwood. Dobry pies.
Cześć, Elwood.
Miło się spotkać z tobą twarzą w twarz.
Od kilku dni wiele nas łączy.
Powiedz Timowi, że...
Wiem, że nic nie możesz mu powiedzieć.
Powodzenia.
Idź po tę śpiewającą kupę sierści.
Nazywa się Elwood.
Wszystko gotowe.
Zdjąłeś obrożę. Dobrze. Chodź.
Nakręciłem go.
Zaczniesz od Nad strumykiem.
No chodź.
Oto Elwood - pies, który mówi.
Powiedziałem już publiczności,
że wykonasz kilka numerów.
Wskakuj.
Panie i panowie, na początek
zaśpiewa piosenkę Nad strumykiem.
Elwood, słuchamy.
Rozgrzewa się.
Elwood, zaczynaj.
Zaintonuję mu.
Nad strumykiem
Za wysoko?
Nad strumykiem
Nad strumykiem przy starym młynie
Razem.
Gdzie spotkałem cię pierwszy raz
Będę na tyle miły, że odprowadzę ciebie i twój biały dywanik
do furgonetki, dobrze?
Pogadajmy o tym.
Coś ci powiem, Elwood.
Oddasz mi te cztery dychy z twojego pierwszego miliona.
Następnym razem ja się przebiorę.
Następnym razem się uczesz.
To będzie wystarczający kamuflaż.
Pytałeś o cenę tej broszki?
Nie szukamy broszki, tylko pierścienia.
Nim znów się zamienię w psa.
Przepraszam.
Jeśli się znowu zamienisz, pójdziemy na polowanie?
Nie pójdziemy.
Pogonisz kota pani Metzler?
Brian.
Lukrecja pomidorowa nie cieszy się wzięciem.
Jak dla ciebie, tylko pięć centów.
- Pięć. - Jakie ma pan smaki?
O rety.
Waniliowy, czekoladowy,
truskawkowy, z syropem klonowym...
Co tu robisz?
Szukam pierścienia z chrząszczem.
Ale to tajemnica.
Pierścienia z chrząszczem?
Wczoraj dałem taki mojej dziewczynie.
Naprawdę?
Właściwie nie jest moją dziewczyną.
Tato!
Nie musisz tego rozpowiadać, paplo.
Ten pan nieświadomie dał pani pierścień, który należy do mnie.
To znaczy, nie jestem jego właścicielem, ale go potrzebuję.
Trudno.
To sprawa osobista.
Niech pan to załatwia po godzinach.
Dam za niego nagrodę.
Ile?
Ja za sprzątanie garażu dostaję ćwierć dolara.
Tysiąc dolarów.
Tysiąc dolarów za ten pierścionek?
Dwa tysiące. Nieważne. Muszę go odzyskać.
Właśnie pan go kupił.
A na drugiej ręce?
Na pewno go miałam, kiedy robiłam bezy cytrynowe.
A potem...
Proszę pomyśleć.
Myśl. Dwa tysiące.
Czy jeśli go znajdę, dostanę nagrodę?
Bez różnicy, komu zapłacę. Muszę go mieć!
Pamiętam, że położyłam pierścionek na tej półce.
Kiedy przygotowałam zamówienie specjalne.
Mógł wpaść do mieszalnika.
Które to zamówienie?
Z hotelu. Już wysłaliśmy.
Do hotelu, szybko!
Dwa tysiące!
Skarbie.
Jeśli znajdę pierścień, to mogę zatrzymać te dwa tysiące?
Nie, tędy.
SPIŻARNIA
Proszę pani!
Co się tu dzieje? Proszę oddać ciasto.
Ależ proszę pana!
Niech panie przestaną!
Ciastem w moją dziewczynę?
Sprzedane za sto dolarów. Dziękuję.
Proszę pamiętać, że zebrane środki zasilają fundusz pana Slade'a.
Bądźmy hojni dla Uczciwego Johna!
- Kto da więcej za piękne ciasto? - Świetnie idzie.
- Oczywiście! - 120 dolarów. Dziękuję.
- Ktoś jeszcze? - 200 dolarów!
Przestańcie!
Drogie panie!
Dość!
- Zamknij się! - Tak go nie znajdziecie.
To mój tata!
Ty potworze!
- Patrz. - Co to?
To pierścionek, który zwinąłeś z muzeum.
Skąd się wziął w cieście wiśniowym?
Co za różnica? Sprzedałeś go raz, sprzedasz i drugi.
- Przepraszam za hałas. - Zajmę się tym.
250 dolarów?
250 po raz pierwszy.
- 260. - Kto da więcej?
Czasem ludzie się zapominają!
Sytuacja wymknęła się spod kontroli.
- Szukaliśmy... - Nie zrobiliśmy tego specjalnie.
Daniels!
Tym razem pan przeholował.
Przynosi pan hańbę swojemu zawodowi i całemu miastu.
Zasługuje pan na wygnanie!
Przepraszam, czy mogę zająć panu chwilę?
Pozwoli pan, że się przedstawię.
Dr Sturdivant, urlopowany wykładowca z Sorbony.
Ponieważ chwilowo znalazłem się bez pieniędzy,
jestem zmuszony sprzedać tę pamiątkę rodzinną
za ułamek ceny.
Może byłby pan zainteresowany tym wartościowym antykiem?
Bez wątpienia.
Szybko.
Słyszałem, że odzyskaliście pierścień z muzeum.
Co pan ma z nim wspólnego?
Muszę o nim pilnie porozmawiać.
Porucznik zaraz przyjdzie. Jest na okazaniu.
- Ale nie mogę... - Proszę zaczekać.
To jest ten pierścień. Nie ma wątpliwości.
Odetchnąłem z ulgą, gdy się znalazł.
Mówi się, że ma moce nadprzyrodzone.
Widzi pan ten napis?
„In canis corpore transmuto”.
Co to znaczy?
Znowu się zaczyna.
Wilby, nie.
- To jakieś zaklęcie? - Właśnie.
Renesansowi arystokraci uwielbiali zaklęcia.
Podobnie jak trucizny.
Piesku, do nogi.
Pamięta pan mojego poprzednika, Plumcotta?
Oczywiście.
Bardzo interesował się tym pierścieniem.
Opowiedział mi, że przed laty
pewien młody człowiek zamienił się w psa
dzięki dziwnej mocy pierścienia.
Chyba pan w to nie wierzy?
Niezupełnie, ale wolę być ostrożny.
Nie chcę powtarzać zaklęcia,
żebym sam nie zszedł na psy.
Daniels jest psem?
Tak. Czasem zamienia się w prawdziwego psa.
Dzięki temu pierścieniowi.
Pamięta pan ten dziwny program z udziałem Danielsa?
Tamten pies to był on.
Zamienił się jeszcze dwa razy.
U Stokrotek nagle zniknął, a pojawił się ten sam kudłaty pies.
To samo zdarzyło się dziś na policji.
Daniels zniknął i znów był ten kudłacz.
Jeśli mi pan nie wierzy,
niech pan wezwie Danielsa i się przekona.
Chcę, żeby wycofał się pan z wyścigu.
Pod dowolnym pozorem.
Nie ma mowy, panie prokuratorze.
Dotrwam do końca. Nie pójdę na układy.
Powiem więcej. Wygram te wybory.
Moją pierwszą decyzją będzie zarządzenie śledztwa
w sprawie pańskich przestępczych powiązań.
Jeśli to wszystko, skończmy tę rozmowę.
Czy to tego pierścienia pan szukał?
Wygląda tak samo.
Z tyłu jest napis.
„In canis corpore transmuto”.
- Oddaj go pan! - „In canis corpore transmuto”.
Chodź do mnie.
Raymond, ten pies nie ma identyfikatora
oraz porusza się bez smyczy. Dzwoń do schroniska.
Dzwoniłem. Furgonetka już czeka.
Z drogi!
Łapać psa!
Przepraszam panią.
Uważaj!
O rety.
SŁUŻBY ZOOLOGICZNE
Wy! Łapać tego psa!
Tak jest, panie Slade. Ruszaj!
Jeśli ucieknie, wracasz do działu zażaleń.
To ten pies!
Dzięki, kolego.
Ci idioci ze schroniska nie znaleźli go.
Ale ta bestia jest szalona i wściekła, komendancie.
Trzeba wysłać
każdy dostępny radiowóz na poszukiwania.
- Mogę o coś spytać? - Tak.
Dlaczego nie ogłosimy publicznie,
że Daniels bywa psem?
- Wiesz, kogo by wtedy zamknęli? - Kogo?
Nas!
Slade.
Dwójka znalazła podejrzanego.
Biegnie ulicą Crescent.
Dopaść go i otoczyć!
Tam jest!
Mamy go.
Szybko!
Co to za hałas?
Mamy małe zamieszanie. Dwójka przejmie pościg.
Widzę go.
Skupcie się na okolicy wrotkowiska.
DZIŚ WIECZOREM MECZ WROTKARSKI
Elwood, gdzieś ty był?
Elwood?
- Nie mogę teraz gadać. - Chodź tu.
- Wolnego! Ma pan bilet? - Chcę złapać psa.
- Bez biletu pan nie wejdzie. - Ale...
- Do kasy. - Bilet!
John Slade. Służbowo.
Przepraszam, nie poznałem pana.
SZATNIA DAMSKA
Drużyna Steamrollers kontra Juggernauts.
Gwizdek sędziego rozpoczyna mecz.
Będzie się działo.
Kapitan Katrinka Muggelberg prowadzi ostry atak na Juggernauts.
Przebija się, przeszła!
Nellie! Coś takiego.
Przepraszam, widzieliście psa?
Ani śladu po nim.
Faul. Kontuzja w drużynie Steamrollers.
Trzeba przeszukać szatnie.
Przepraszam.
Steamrollers mają tajemniczą zawodniczkę.
Nie daj mu zwiać!
Pudło!
Oto ona!
Elwood!
Elwood, wpuść mnie.
Elwood!
Czekaj, musimy pogadać.
Czemu nie mówiłeś, że jeździsz na wrotkach?
To będzie hit!
Pies, który mówi, jeździ na wrotkach i prowadzi auto.
Mówię ci!
Prowadzi?
Lepiej zwolnij, bo będzie źle.
Już jest źle. Bardzo źle!
Rzucaj w nich. Ciastami, syropem, lodami, wszystkim.
Nie mogę. Musiałbym za to zapłacić.
Rób, co mówię!
Mam kiepski tydzień.
Uważaj!
- Zgubiliśmy ich? - Rozsmarowaliśmy!
Elwood!
Chyba nie zwiejesz znowu?
Wybacz, Tim. Mam większe aspiracje.
Elwood!
Ile według profesora trwa zaklęcie?
- Nie pytałem. - Nie?
Nie będę ryzykować.
- „In canis corpore transmuto”. - Ja mogę...
- Sam to zrobię! - Przepraszam.
„In canis corpore transmuto”.
- Odbiorę! - Tak jest.
Slade.
Tu Howie. Otoczyliśmy go przy Vista Grove.
Pilnujcie go do naszego przyjazdu.
Wsiadaj przez swoje drzwi. Odpalaj!
305, uwaga.
Tam, proszę pana.
To środek usypiający.
- Przygotuj się. - Tak jest.
Daniels, dam panu jeszcze jedną szansę.
Niech pan się wycofa, bo...
Będę walczyć do końca.
To jest koniec.
Strzelać!
Szybciej!
Najpierw musisz odbezpieczyć.
Niedojda! Nic nie potrafisz?
Bardzo przepraszam. To był wypadek.
Chyba to jego pierwszy raz.
Ciekawe, za co tu trafił.
Pewnie za włóczęgostwo.
Chłopaki pewnie go czymś naszprycowali.
Spokojnie, Kędzior dochodzi do siebie.
Ani słowa o naszym planie. Nie znamy delikwenta.
Cześć, postawny przystojniaku.
Witaj w lokalu bez wyjścia, kolego.
Bez wyjścia? Co to za miejsce?
To mamro, kędzierzawy przyjacielu.
Muszę się stąd wydostać.
Wyjdziesz za trzy dni, złotko.
Łapami do przodu.
Kołysz się lekko
Błogi rydwanie
Przybywasz, by zabrać mnie do domu
To dla niego. Teraz jego kolej.
Błogi rydwanie
Przybywasz, by zabrać mnie do domu
Zaśpiewaj jeszcze raz, Sam.
I pokwitowanie za kaucję.
Dziękuję.
Proszę.
Miło się rozmawiało.
Przepraszam, ale to Elwood prowadził.
To powiesz sędziemu?
Nie chcę wkopać Elwooda, ale muszę powiedzieć prawdę.
- Mówisz, że Elwood prowadził? - Tak.
- I rozwalił furgon? - Tak.
- A potem przeskoczył Księżyc. - Nie gadaj głupot.
Przestań to nucić.
Schronisko.
Nazywam się Daniels.
Zaginął mój pies i pomyślałam, że może...
Proszę go opisać.
Jest wysoki
i ma urocze usposobienie.
Jest bardzo przystojny i...
Ma ciepłe, brązowe oczy.
Jakby szukała pani Cary'ego Granta.
Zacznijmy może od rasy i maści.
Zdaje się, że to jakiś owczarek.
Jest białoszary.
Przyjechał dziś do nas długowłosy pies, ale jest bardzo agresywny.
To na pewno nie mój Wilby.
Bardzo dziękuję.
Nie martw się. Tata da sobie radę.
Jest w schronisku. Widziałem, jak go odwozili.
Przepraszam. Za trzy dni będzie po nim.
Połącz mnie z gubernatorem. Nie będę czekać trzech dni.
Szybko!
Tak jest, panie Slade. Już łączę.
Szybko, czas ucieka.
Przecież kopię. Ciężko idzie.
Wiejemy, Kędzior. Dołączasz do nas?
Nie mogę! Kandyduję na prokuratora.
Na prokuratora? Ta szpryca uderzyła mu do głowy.
Dobra, chłopaki. Kędzior odpada.
Wiejemy bez niego.
Schronisko.
Kto? Gubernator.
Mówi Howie.
Tak jest. Wiem, który.
Tak jest. Jak pan sobie życzy.
Natychmiast.
Nic z tego nie będzie.
Szybko, idzie tu.
Zamknij.
Szybko, bo nas nakryje.
Żegnajcie, chłopaki.
To już koniec.
Chodź.
Kołysz się lekko
Błogi rydwanie
Biedak. Długo tu nie pobył.
Przybywasz, by zabrać mnie do domu
Przykro mi. Rozkaz gubernatora.
Nic z tego!
Siad! Zostań!
Chłopaki, jestem z wami. Wiejemy stąd.
Chodź, ślicznotko.
Dzięki, przystojniaku.
- Wychodź, bracie. - To się nie uda.
- Prędko. - Już prawie się przecisnąłem.
Panie Howie, kawa stygnie.
Panie Howie?
Co pan tam robi?
Pies kazał mi zostać.
Przeszedłem!
Wszyscy pod ścianę.
Szybko, mały.
Na pewno jest w boksie, gdzie jego miejsce.
BOKSY
Uciekniemy tym wozem.
Za mną.
Wsiadajcie, ja poprowadzę.
Z życiem. Prędko.
Schronisko.
- Dostał pan polecenie gubernatora. - Tak jest.
Wykonał je pan?
No...
- Wykonał pan czy nie? - Doszło...
Doszło do ucieczki.
- Do ucieczki? - Tak jest.
Wszystkie psy zwiały naszą furgonetką.
Od razu lepiej, co?
Nie ma jak wolność. Prawda, Kędzior?
Pewnie tak.
Co jest? Jakoś zmarkotniałeś.
Muszę zdobyć pierścień.
Tak? Jaki pierścień?
Stary, z motywem chrząszcza.
Ma go mój przeciwnik i muszę go odzyskać.
Wezwijcie Gwardię Narodową, jeśli trzeba.
Zajdźcie tego psa.
Żegnajcie. Beze mnie macie większe szanse.
Dzięki, Kędzior. Nie zapomnimy tego, co dla nas zrobiłeś.
Ogon do góry.
Ma naprawdę przechlapane.
Musimy mu pomóc.
Podał nam łapę w potrzebie.
Właśnie.
Hej, ty!
Wyłaź z moich kwiatów!
Płyń stąd, bo strzelam!
To strzelba admirała.
Tak, to ten sam włochaty mamut.
Biały, kudłaty, z czarnymi łatami.
Co za różnica, jaki kolor?
Brian, otwórz. Wpuść mnie.
To tata!
- Szybko, pomóżcie mi. - Kochanie.
- Wciągnij mnie. - Martwiliśmy się o ciebie.
Co się dzieje?
Slade zdobył pierścień.
Jeśli go nie odzyskam, pokona mnie.
O nie.
Kupa policji!
Furgonetka. To chyba oddział specjalny.
- Muszę uciekać. - Co zrobimy?
Nie wiem jak, ale ogram Slade'a.
Brawo, tato! Lassie i Rin Tin Tin też by się nie poddali.
13-L-21, zgłoś się.
Policjant tu idzie.
- Lecę. Do widzenia, skarbie. - Powodzenia.
Szybciej, tato. Już tu jest.
- Opiekuj się mamą. - Dobrze.
Dobry wieczór. W okolicy grasuje wściekły pies.
A wie pan, że ja kocham psy?
Duże, małe i średnie. Nawet te wściekłe.
Niektóre są po prostu nerwowe.
Uwielbiam psy wszelkiej maści.
Kocham je chyba bardziej niż ludzi.
Elwood!
- Nie patrz się! - Dobrze.
Może pan wziąć mój portfel. Gotówki nie mam, ale są karty.
Elwood? Napadasz ludzi w parku?
Nikogo nie napadam i nie jestem Elwood.
Wyglądam jak on, ale jestem Wilby Daniels, jasne?
Daniels? Niech ci będzie.
Słuchaj uważnie.
Chodzi o pierścień Borgiów.
Pierścień? Jasne. Rozumiem, Elwood.
- Daniels. - Dobra.
Nie tak dawno temu, kiedy byłem dzieckiem...
Kiedy byłeś... dzieckiem.
I Slade zdobył ten pierścień.
Chce wygrać wybory, eliminując mnie.
Chce się mnie pozbyć.
- Masz pytania? - Pytania?
Kilka przeszło mi przez głowę.
Elwood... Daniels.
Możemy wrócić do sprzedaży lodów?
Później! Muszę dopaść Slade'a i Roschaka, nim oni mnie dopadną.
Nie rozumiesz? Musisz mi pomóc.
Jasne.
Ja?
Dobrze idzie. Nie próbuj kierować.
Za rogiem zsiadam.
Żadne „zsiadam”. Będziesz moim świadkiem.
A wpuścisz mnie na siodełko?
Elwood, może kto inny ci pomoże?
Muszę rano wstać. Jeśli się nie wyśpię...
Nie mam nikogo i nie ma czasu.
- Dokąd jedziemy? - Nie my, tylko ty.
Prosto do jaskini lwa.
Ja?
Uważaj na wyboje.
„In canis corpore transmuto”.
- Pan Slade? - Tak. Kim pan jest?
Nieważne.
Mam dla pana wiadomość od Szybkiego Eddiego.
Trzeba skończyć z kokosowym biznesem.
Dość kokosów. Jasne?
Dość kokosów.
- Łyknął to? - Nie wiem.
- Co? - Nie wiem, mówię.
Jeśli dobrze go rozgryzłem, pojedzie do Roschaka.
- Świetnie. - Też tam pojedziemy.
My?
Zaraz zwymiotuję.
Możesz trzymać łapy na kierownicy?
Wejdziemy przez okno w dachu.
Tak?
Elwood.
Może zostanę na czatach?
Chodź.
No chodź!
- Mam lęk wysokości. Nie mogę. - Prędko!
Tato!
Lepiej nie patrz w dół.
Masz rację.
- Jesteś cały? - Tak.
Już prawie. Dalej.
Za mną.
- O nie! To twój syn? - Cicho bądź.
Brian, uważaj!
Miałeś zostać w domu.
Było mnie wcześniej uczyć posłuszeństwa.
Co tu robimy?
Myślę, że to centrala szajki Roschaka.
Musimy udowodnić, że Slade jest z nimi.
Skoro jest twój syn, to może już pójdę?
Zostań! Idziesz z nami.
Znowu na czworaka.
Cicho.
To są mordercy.
- Czy to nie nasz telewizor? - Owszem.
Na pewno mają resztę naszych rzeczy.
- Jest tu nasz samochód? - Pewnie dawno sprzedany.
Już raz sprzedaliśmy tę corvettę.
Przemalujcie ją i przebijcie numery.
- Poszukaj nowych porsche. - Namierzyłem kilka.
- Dobranoc, panie Roschak. - Dobranoc.
Słyszałeś? Łatwo ich przyskrzynisz.
Jeszcze nie mamy dowodów na Slade'a.
Ale zdobędziemy je.
Gdzie się włącza?
Wyłącz to!
Co chcesz zrobić z magnetofonem?
Podrzucić go do biura Roschaka.
Tim, odciągnij go stamtąd.
Dobra, Elwood. Zrobię tak...
Ja?
- Ja? - Teraz!
Wracaj.
On ma nóż. Może mnie...
Przepraszam,
ale szanasfrazy na riktofrazach zagęszczają się.
Że co?
Szanasfrazy na riktofrazach.
Rura się wybrzusza. Może puścić.
Kim pan jest?
Ja? Jestem nowym pracownikiem pana Roschaka.
Jeśli nie zgafenhauzuje pan alternatora,
wszystko wyleci na podłogę.
Miał pan kiedyś kreoblustat na butach? Byłoby po nich.
Widziałem, jak rozpuścił siodło pod dżokejem.
W jednej chwili.
Rzuci pan okiem?
Nóż może pan zostawić.
Tam.
Tam jest ten glutenhauzer, który trzeba sprawdzić.
Nie za blisko.
Żeby nie opryskał pan butów kreoblustatem.
Niech pan tam zajrzy.
Trafiony.
I zatopiony.
„In canis corpore transmuto”.
Nie powtarzałbym tego za często.
- Dlaczego? - Profesor bardzo z tym uważał.
Bał się, że sam zamieni się w psa.
Bzdury! „In canis corpore transmuto”.
- Co tu robisz? - Otwórz.
Dobra.
Tata tam został.
Roschak, musimy pogadać.
Nie powinieneś tu przychodzić.
Jeśli chcesz mnie wykopsać, to powiedz mi to sam,
a nie przez posłańców.
O czym ty mówisz?
Był u mnie jeden z twoich.
Straszył mnie i kazał, cytuję:
„Skończyć z kokosowym biznesem”.
John, uspokój się.
Nic się między nami nie zmieniło.
Więc kto go przysłał?
Nie wiem, ale kiedy się dowiem, pozbędę się go na zawsze.
Może to Daniels?
Ale w sądzie musiałby mieć dowód?
- Wiesz lepiej, jesteś prawnikiem. - Właśnie.
Dobra.
Mam butelczynę. Napijmy się.
Za kolejny dobry rok.
- Skąd się tu wziął ten pies? - Pies?
To Daniels!
Łap go! Wszystko nagrał!
- To Daniels? - Strzelaj!
Weź go!
Weźcie któryś samochód. Odciągnę ich.
Idą.
Hau, hau!
Hau, hau?
Za nim!
Tata kazał zdobyć samochód.
Dobra, Daniels.
Wyłaź!
Poddaj się. Nie masz szans.
Mam pierścień.
Ty nie masz nic.
Tego szukałeś?
Tak. Dzięki, nie wiesz, jakie to ważne.
Możesz na nas liczyć.
Dbamy o naszych kumpli.
Trzymaj się.
Gazu!
Wywieź nas stąd!
Uważaj.
- Co to było? - Daniels, durniu. Za nim!
- Masz magnetofon? - Masz pierścień?
Trafi tam, gdzie już nikt go nie znajdzie.
- Szybciej! - Czerwone światło.
Mam to gdzieś! Jazda!
Powiedz im, kim jestem i że to sprawa służbowa.
Poproszę prawo jazdy.
Wiozę prokuratora okręgowego Johna Slade'a.
To sprawa służbowa.
Mówi pan?
Co się pan tak gapi?
Niech nikt go nie dotyka do czasu rozprawy.
Tak jest.
Mamo, wróciliśmy. Tata nie jest już psem.
Trzy bochenki chleba żytniego, wędliny, sos,
Ciasto wiśniowe,
tekturowe talerze i kubki, serwetki.
- Cześć. - Jak leci, wspólniku?
Cześć, Elwood. Panie prokuratorze.
Robimy listę zakupów na przyjęcie zaręczynowe.
- Przyjdziemy. - Nie żałujcie niczego moim kumplom.
- Cześć! - Na razie.
Niech będzie 16 steków.
- Dobrze. - Chodźcie.
KONIEC
Tekst polski: Paweł Składanowski