Dobra, Curly, wystarczy.
Nie zniszcz mi żaluzji, dopiero co je założyli.
Do dna.
-Ta suka. -Co mogę ci powiedzieć?
Po prostu miałeś rację.
Miałeś rację.
Zapłacę resztę w przyszłym tygodniu.
Złapaliśmy tylko 60 ton tuńczyków paskowanych.
A za te nie płacą tak dobrze,
-jak za białe tuńczyki. -Nie martw się tym.
Chciałem ci to tylko pokazać.
Nie zabiorę ci ostatniego centa. Za kogo mnie masz?
-Dziękuję, panie Gittes. -Mów mi Jake.
Jedź bezpiecznie do domu.
Pani Mulwray czeka z panem Walshem i panem Duffym.
Pani Mulwray, oto pan Gittes.
Jak się pani miewa?
Panie Gittes.
W czym problem?
Podejrzewam, że mój mąż widuje się z inną kobietą.
Nie. Naprawdę?
-Obawiam się, że tak. -Przykro mi.
Czy moglibyśmy porozmawiać o tym na osobności?
Obawiam się, że nie. To moi pracownicy.
Będą musieli mi pomagać.
Nie mogę zrobić wszystkiego samodzielnie.
Oczywiście.
Czemu jest pani przekonana, że pani mąż ma romans?
Żona może to wyczuć.
Czy kocha pani swojego męża?
Oczywiście.
Więc proszę wrócić do domu i o tym zapomnieć.
On na pewno też panią kocha.
Zna pani to powiedzenie, nie wywołuj wilka z lasu?
-Lepiej się nie przekonywać. -Ja muszę wiedzieć.
No dobrze.
Jak ma na imię pani mąż?
Hollis. Hollis Mulwray.
-Z Departamentu Wody i Prądu? -Jest naczelnym inżynierem.
Naczelnym inżynierem?
Pani Mulwray, tego typu dochodzenie może się nieźle odbić na pani portfelu.
-To zajmuje sporo czasu... -Pieniądze nie grają dla mnie roli.
No dobrze.
Zobaczymy, co możemy zrobić.
Panowie, możecie wyjść tymi drzwiami, wskoczyć do tramwaju
i w 25 minut dojechać do Pacyfiku.
Możecie w nim pływać i łowić ryby, ale jego wody nie można pić
i nie można nawadniać nią upraw pomarańczy.
Pamiętajcie, że mieszkamy nie tylko obok oceanu,
ale i obok pustyni.
Los Angeles to pustynna społeczność.
Pod tym budynkiem, pod tymi ulicami znajduje się pustynia.
Bez wody piach przykryje nas, jakbyśmy nigdy nie istnieli.
Uratować może nas Alto Vallejo.
Uważam, że osiem i pół miliona dolarów
to uczciwa cena za trzymanie pustyni
z dala od naszych ulic.
Panie burmistrzu, usłyszymy jeszcze raz wszystkie departamenty.
Najpierw Departament Wody i Prądu. Panie Mulwray?
Seabiscuit idolem fanów wyścigów
Może już zapomnieliście,
ale gdy pękła tama Van der Lip, zginęło 500 osób.
Próbki wykazały,
że pod tym podłożem znajduje się łupek ilasty podobny do tego
z katastrofy Van der Lip,
który nie wytrzymał tamtego ciśnienia.
A teraz chcecie zrobić tak samo niesolidną tamę
z nachyleniem dwa i pół do jednego,
34 metry wysokości i 490 hektarów powierzchni wodnej.
Ta tama nie wytrzyma.
Po prostu jej nie zbuduję.
Nie popełnię tego samego błędu dwa razy.
Dziękuję, panowie.
Cisza na sali!
Co wy wyprawiacie?
Zabierzcie stąd te cholerstwa! Wezwij kogoś.
Gdzie mam je zabrać?
Na to już nie masz odpowiedzi, co?
Kradniesz wodę z doliny,
rujnujesz pastwiska, skazujesz inwentarz na głód.
Kto panu za to płaci, panie Mulwray?
Chcę to wiedzieć!
RATUJCIE MIASTO! LOS ANGELES UMIERA Z PRAGNIENIA
GŁOSUJ NA TAK
Był tam całą noc.
Zgadza się.
Musiałem wracać trzy razy po zegarki.
Wczoraj był w trzech rezerwuarach,
toalecie na stacji benzynowej w Richfield i w Pig 'N Whistle.
Ma obsesję na punkcie wody.
I co tam masz?
To?
Nieźle się pokłócili przed Pig 'N Whistle.
-O co? -Nie wiem, był spory hałas z ulicy.
Usłyszałem tylko jedno słowo, "Apelkor".
-Apelkor? -Tak.
Boże, Walsh, i na tym spędziłeś cały dzień?
Kazałeś mi robić zdjęcia, więc robiłem zdjęcia.
Pozwól, że coś ci wytłumaczę, Walsh.
J.J. Gittes i wspólnicy.
Ten interes wymaga odrobiny finezji.
-Tak, Sophie? -Dzwoni Duffy.
-Gdzie jesteś? -Mamy go.
Znalazł sobie jakąś panienkę, zgred jeden...
-Zwolnij. Gdzie jesteś? -W Glendale w Douglas.
Są w Echo Park, w łódce.
Okej.
Echo Park. Znowu woda.
Okej, kolego, uśmiechnij się.
Wspaniale.
APARTMENTY LAMEONDO
AFERA W DEPARTAMENCIE WODY I PRĄDU
Kiedy przyciągasz tyle uwagi, musisz być trochę zblazowany.
Jesteś prawie jak gwiazda filmowa.
-Patrz na to. -Ten upał nas wykańcza.
Święta racja.
Nazwiska i twarze głupców.
-Słucham? -Nic.
Ma pan ciekawe zajęcie.
A czym pan się zajmuje?
Departament Hipoteczny w Pierwszym Banku Narodowym.
Zajęliście w tym tygodniu wiele nieruchomości?
Nie zamieszczamy swoich wyników w gazetach.
Ja też nie.
Nie, robi to pana agent prasowy.
Co to za typ, Barney? To jakiś twój stały klient?
Uczciwie zarabiam na życie.
Przychodzą do mnie ludzie w potrzebie.
Pomagam im, nie wyrzucam ich z domów,
-jak wy, bankowe szuje. -Jake, opowiedzieć ci...?
Może wstaniesz, to wyjdziemy omówić to na zewnątrz?
Jake opowiem ci o gościu,
-który miał... -Nie dałem tego do gazety.
Nie wiedziałem o tym.
-Pewnie, że nie. -To uczciwy zarobek.
Pewnie. Dobra, słuchaj historii.
Gość miał dość bzykania swojej żony.
-Uczciwy, okej? -Kumpel mówi mu:
"Zrób to, co Chińczycy". "Czyli co?"
"Chińczycy bzykają się trochę, potem się męczą i..."
-Duffy. -Hej, Walsh.
Sophie, skocz na chwilę do ubikacji.
-Jake. -Ale, panie Gittes...
Sophie.
-Tak, panie Gittes. -Jake...
Opowiem ci niezłą historię.
Pewien gość ma dość bzykania swojej żony...
-Mamy problem... -Czekaj.
Bez pośpiechu.
Kumpel mówi mu: "Zrób to, co Chińczycy".
"Czyli co?"
"No, najpierw się trochę bzykają, potem przestają i idą czytać Konfucjusza.
Potem bzykają się jeszcze trochę i znów przestają.
-Potem znów..." -Jake...
Walsh, po prostu słuchaj.
To ci się spodoba.
Potem wracają i znów się bzykają.
Potem wychodzą i kontemplują księżyc, czy coś takiego.
To dodaje fascynacji.
Więc tamten gość wraca do domu i zaczyna bzykać swoją żonę, nie?
Bzyka ją trochę i przestaje.
Wychodzi i zaczyna czytać czasopismo.
Potem wraca, znów ją trochę bzyka i mówi: "Momencik".
Wychodzi zapalić papierosa.
Jego żona zaczyna się denerwować.
Wraca do pokoju i znowu ją bzyka, a gdy chce wyjść oglądać księżyc,
ona mówi mu: "Co z tobą?
Bzykasz się jak jakiś Chińczyk".
Jezu, ten Barney.
Panie Gittes.
Tak.
Zna mnie pan?
No...
Chyba bym panią zapamiętał.
Spotkaliśmy się kiedykolwiek?
Nie.
Nigdy?
Nigdy.
Tak myślałam.
Jestem pani Evelyn Mulwray.
Żona pana Mulwraya.
Tego Mulwraya?
Tak, panie Gittes, tego Mulwraya.
Skoro zgodził się pan, że nigdy się nie spotkaliśmy,
zgodzi się też pan, że nigdy nie zatrudniłam pana,
żeby szpiegował pan mojego męża.
Widzę, że lubi pan skupiać na sobie uwagę prasy.
I to właśnie pana czeka.
Momencik, pani Mulwray.
Zaszło tu jakieś nieporozumienie.
Nie musi pani ze mną walczyć.
Ja z nikim nie walczę, panie Gittes.
Robi to mój prawnik.
To dla pana, panie Gittes.
Zakładam, że odezwie się do nas pana adwokat.
NACZELNY INŻYNIER HOLLIS I. MULWRAY
DEPARTAMENT WODY I PRĄDU
Pan Mulwray?
-Nie ma go, panie...? -Gittes.
-W jakiej sprawie? -Osobistej.
-Długo go nie ma? -Od lunchu.
Rany, jestem spóźniony.
Oczekiwał pana?
Piętnaście minut temu. Może zaczekam u niego?
Proszę pana...
Jest tam pan Yelburton?
Wt. wieczór -Rez. Oak Pass użyto 7 kanałów
Mogę w czymś pomóc? Russ Yelburton, zastępca szefa departamentu.
J.J. Gittes. Moja sprawa nie dotyczy departamentu, panie Yelburton.
Może zaczeka pan w moim biurze?
Oczywiście.
Jesteśmy trochę podenerwowani tą całą aferą w gazecie z panem Mulwrayem.
Tędy, proszę.
Proszę wejść.
Kiedy pracuje się z kimś przez pewien czas,
zaczyna się poznawać jego zwyczaje, wartości i charakter.
Można zobaczyć, czy ugania się za kobietami, czy nie.
-I Mulwray się nie ugania? -Nawet o tym nie żartuje.
Może traktuje to bardzo poważnie.
-Proszę usiąść. -Nie, dziękuję.
Wie pan, gdzie Mulwray je lunch?
Przykro mi, nie.
Proszę mu powiedzieć, że jeszcze wrócę.
Dobrze.
Mogę wziąć wizytówkę? Może będę chciał się z panem skontaktować.
-Proszę. -Dziękuję.
Mulvihill, co ty tu robisz?
Odłączyli mi wodę. A co?
Jak się o tym dowiedziałeś?
Nie pijesz, ani nie kąpiesz się w niej.
Napisali ci list.
Ale musiałbyś umieć czytać.
Spokojnie, Mulvihill. Dobrze cię widzieć.
-Zna pan Claude'a Mulvihilla? -Pracuje dla nas.
Przy czym?
Otrzymaliśmy groźby o wysadzeniu miastowych rezerwuarów.
-Z jakiego powodu? -Przez tę cholerną suszę.
Farmerzy potrzebują wody, są zdesperowani.
Ale co zrobimy? Miasto musi mieć co pić.
-No to ma pan szczęście. -Czemu?
Kiedy Mulvihill był szeryfem w hrabstwie Ventura,
przemytnicy alkoholu wozili całe tony flaszek
i nigdy nie stracili ani kropli.
Myślę, że wody też wam dobrze przypilnuje.
J.J. Gittes do pana Mulwraya.
Proszę.
Pan czeka.
-Zła dla tlawy. -Tak, jasne.
Zła dla tlawy.
Panie Gittes?
Przyszedłem do pani męża, pani Mulwray.
Napije się pan czegoś?
-A co pani pije? -Mrożoną herbatę.
Chętnie. Dziękuję.
-Dwie mrożone herbaty, Khan, proszę. -Tak jest.
Mój mąż jest w biurze.
Nie ma go tam.
I wymeldował się ze swojego apartamentu.
To nie jest jego apartament.
W każdym razie...
Może nie wszyscy mnie kochają, ale jestem dobrym detektywem.
Ktokolwiek tak panią wystawił, wystawił również mnie.
To małe miasto. Ludzie gadają.
Chcę tylko zarobić na życie. Nie chcę stać się pośmiewiskiem.
Przekonał mnie pan. Wycofam pozew.
-Słucham? -Wycofam pozew.
Więc zostawmy już ten temat.
-Cukier? Cytryna? -Jedno i drugie.
Pani Mulwray, ja nie chcę zostawiać tego tematu.
Powinienem pomówić o tym z pani mężem.
Ale czemu? Po co?
Hollis uważa pana za niewinnego.
Oskarżano mnie o wiele rzeczy, ale nigdy o coś takiego.
Ktoś naprawdę się tu natrudził.
Z pozwem czy bez, dowiem się, o co chodzi.
Nie dam się podejść.
Jeśli to nie kłopot, chcę pomówić z pani mężem.
Czemu to miałby być kłopot?
-Mogę mówić szczerze? -Jeśli pana na to stać.
Ta jego dziewczyna była ładna. Wyglądała na prostą, ale była ładna.
Teraz zniknęła. Może zniknęli razem.
Nawet jeśli, co panu do tego?
To nic osobistego.
To bardzo osobiste.
To pana zawód czy obsesja?
Przyjrzyjmy się temu.
Ta, za przeproszeniem, kłamliwa baba podała się za panią, wynajęła mnie.
Ktokolwiek ją wysłał, nie ma sporu ze mną,
tylko z pani mężem. Muszę się z nim zobaczyć.
Rozmawiała pani z nim dziś rano?
Nie. Wyszłam dość wcześnie na przejażdżkę.
-Musiała pani sporo przejechać. -Jechałam na oklep.
Proszę rozejrzeć się w rezerwuarze Oak Pass lub Stone Canyon.
Hollis często się tam kręci.
Będzie tu przed 18.30.
Wpadnę.
Proszę najpierw zadzwonić.
Przykro mi, teren zamknięty.
Wszystko w porządku.
Russ Yelburton, zastępca szefa departamentu.
Przepraszam, panie Yelburton. Proszę jechać.
-Gittes. Na miłość boską. -Loach.
Zjeżdżaj, zanim cię zobaczy.
Co tu się dzieje?
Witaj, Jake.
Lou, co u ciebie?
Cały czas męczy mnie przeziębienie, ale oprócz tego wszystko gra.
Letnie przeziębienia są najgorsze.
Racja.
Tu nie można palić.
W porządku. Możemy zrobić wyjątek.
Dopilnuję, żeby uważał z zapałkami i nie poparzył się.
Dzięki, Lou.
Jak przejechałeś przez strażnika?
Szczerze mówiąc trochę skłamałem.
-Chyba nieźle ci się powodzi. -Jakoś daję radę.
Czasem trochę mija, zanim człowiek się odnajdzie.
Może ci się to udało.
No, przeglądanie brudów innych ludzi.
Dalej wsadzasz Chinoli do kicia za plucie na pranie?
Jesteś trochę nie na czasie, Jake.
Teraz mają żelazka z nawilżaczem.
A ja już nie robię w Chinatown.
-Od kiedy? -Odkąd awansowałem na porucznika.
Gratulacje.
Co tu robisz?
Szukam kogoś.
Kogo?
Hollisa Mulwraya. Widziałeś go?
Tak.
Chciałbym z nim pogadać.
Chciałbyś z nim pogadać.
Możesz spróbować.
Jest tam.
Jego ciało przepłynęło przez cały kanał.
-Potrafił pływać? -Oczywiście.
Musiał stracić przytomność przy upadku.
Pani Mulwray, ten domniemany romans pani męża...
Czy zrobił się smutniejszy, nieszczęśliwy przez tę całą aferę?
Zadowolony nie był.
Nie ma możliwości, że mógł odebrać sobie życie?
Nie.
Czy zna pani może nazwisko tamtej młodej damy?
Nie.
-Albo gdzie jest? -Skądże.
Mąż nigdy o niej z panią nie rozmawiał?
On...
Rozmawiał. Nie podał mi jej nazwiska.
Kłóciliśmy się o nią. Nie spodziewałam się tego.
Nie spodziewała się pani? Przecież wynajęła pani prywatnego detektywa.
Prywatnego detektywa?
Pana Gittesa.
Tak, ale myślałam, że to zakończyłoby niedorzeczną plotkę.
Kiedy pan Gittes poinformował panią, że ta plotka jest jednak uzasadniona?
Zaraz przed ukazaniem się artykułu w gazecie, Lou.
Może wiesz, gdzie mogę ją znaleźć?
Nie.
Albo jej nazwisko?
-Nie. -Oczywiście, że nie.
Będę jeszcze panu potrzebna?
Nie, nie, pani Mulwray. Nie sądzę.
W razie czego będziemy w kontakcie.
Proszę przyjąć moje najszczersze kondolencje.
Odprowadzę ją do auta.
Zaraz wrócę.
Jake, powiedz nam coś.
Spokojnie. Przepuśćcie nas.
Lepiej zrobić to szybko.
Przepuśćcie nas. Dajcie przejść.
Uwaga na panią.
Chcecie zdjęcie? To macie.
Gittes. Przez dwa T i E.
Dziękuję, że pan tam ze mną poszedł.
Nie chciałam tam niczego tłumaczyć. Wyślę panu czek.
-Czek? -Żeby pokazać, że pana zatrudniłam.
Postaram się tym zająć po południu. Jake, co ty tu robisz?
Nic takiego. Mam przerwę na lunch.
Wpadłem obejrzeć najnowsze umarlaki.
Tak? To dopiero coś.
Panuje susza, a tonie gość z departamentu wody. Tylko w L.A.
Jest nieźle poraniony.
To był spory upadek.
Jak się miewasz, Morty?
Wspaniale. Oprócz tego cholernego kaszlu.
Znasz mnie, Jake.
Kogo tam masz?
Leroy Shuhardt, lokalny pijak.
Często kręcił się po Ferguson's Alley.
Ciekawy typek.
Ostatnio mieszkał w kanale burzowym w centrum.
Tak?
Miał tam szafkę i inne takie.
Tak?
On też utonął.
Słucham?
Upił się i stracił przytomność na dnie rzeki.
Rzeki Los Angeles?
No, zaraz pod mostem Hollenbeck.
Ona jest kompletnie wysuszona.
Nie kompletnie.
No ale na wilgotnej ziemi za bardzo nie utoniesz,
nawet pijany.
Miał wodę w ciele. Utonął.
Witam.
Czołem.
Jeździłeś tu ostatnio, prawda?
Mówisz po angielsku?
Rozmawiałeś z pewnym mężczyzną w okularach parę dni temu.
Tak.
Mogę spytać, o czym rozmawialiście?
O wodzie.
-A dokładniej? -Kiedy się pojawi.
Kiedy się pojawi? I co mu powiedziałeś?
Co noc pojawia się w innych częściach rzeki.
REZERWUAR OAK PASS
TEREN PRYWATNY
NIEUPOWAŻNIONYM WSTĘP WZBRONIONY
Psia mać. Buty z Florsheim.
Nie ruszaj się.
Witaj, Claude.
Skąd wytrzasnąłeś karła?
Jesteś bardzo wścibskim gościem.
Wiesz, co się dzieje z takimi jak ty?
Chcesz zgadnąć?
Nie? Okej.
Obrywają po nosie.
Następnym razem stracisz go całego.
Odetnę go i nakaramię nim moją złotą rybkę.
Zrozumiano?
-Zrozumiano? -Gadaj.
Zrozumiano.
Dobra.
Więc jakiś kontraktowiec chce zbudować tamę i przekupuje parę osób.
I co? Myślisz, że przyskrzynisz Mulvihilla?
Naruszyłeś ich teren.
Nie chcę Mulvihilla.
Chcę tych, którzy wyłożyli kasę.
-I co wtedy zrobisz? -Pozwę drani.
-Tak? -Tak.
-Tak, Sophie? -Dzwoni panna Sessions.
-Kto? -Ida Sessions.
Nie znam. Niech zostawi numer.
Pozwij ich,
a zaraz zobaczymy, jak jedzą kolację z sędzią.
Przepraszam.
Panna Sessions nalega. Mówi, że ją pan zna.
Okej.
Witam, chyba nie miałem przyjemności pani poznać.
A jednak. Jest pan sam?
A kto nie jest? Co mogę dla pani zrobić?
Jestem pracującą dziewczyną.
Nie przyszłam do pana z własnej woli.
Kiedy pani przyszła?
To ja podałam się za panią Mulwray. Pamięta pan?
-Zamknijcie się. -Słucham?
-Tak, pamiętam. -Czy coś się stało?
Nie, tylko coś sprawdzałem z moimi współpracownikami. Proszę mówić.
Nie spodziewałam się, że coś takiego spotka pana Mulwraya.
Jeśli ta sprawa wyjdzie na wierzch,
chcę, by ktoś wiedział, że nie miałam z tym nic wspólnego.
Rozumiem.
Kto był pani pracodawcą? To może pomóc nam obojgu.
O nie. Nie.
Jaki jest pani adres? Porozmawiajmy o tym.
Nie, panie Gittes. Proszę po prostu zajrzeć do nekrologów w Post-Record.
Do nekrologów.
Znajdzie pan jednego z nich.
"Nich"? Panno Se...
Jasne.
I co wy na to?
RADA ZATWIERDZA OBLIGACJE WODNE
Madame.
Dziękuję za przyjście.
Tak?
Coś do picia?
Poproszę Toma Collinsa z limonką.
Tom Collins z limonką.
Dostałem pocztą czek od pani.
Tak.
Jak mówiłam, jestem bardzo wdzięczna.
Pani Mulwray, obawiam się, że to nie wystarczy.
Ile pan sobie życzy?
Ależ proszę, zapłata była bardzo hojna.
Ale myślę, że nie powiedziała mi pani wszystkiego.
-Tak? -Tak myślę.
Niepokoiło panią coś poza śmiercią męża.
Była pani zdenerwowana, ale nie aż tak bardzo.
Panie Gittes, proszę mi nie mówić, co czuję.
Przepraszam.
Pozywa mnie pani do sądu, pani mąż umiera i nagle wycofuje pani pozew
szybciej niż wiatr z kaczej dupy.
Przepraszam.
I prosi pani, żebym okłamał policję.
To nie było duże kłamstwo.
Jeśli pani mąż został zabity, to było.
To może wyglądać jak zapłata za ukrycie dowodu.
Ale on nie został zabity.
Pani Mulwray, myślę, że pani coś ukrywa.
No...
To prawda.
Wiedziałam o romansie.
Skąd?
Od męża.
Powiedział pani?
I nie była pani zdenerwowana?
Byłam wdzięczna.
Musi mi to pani wytłumaczyć.
Czemu?
Małżeńskie sprawy to moja specjalność.
Kiedy żona mówi, że cieszy ją zdrada męża,
ciężko jest mi w to uwierzyć.
Zawsze?
Chyba że ona zdradzała jego.
Zdradzała go pani?
Nie lubię słowa "zdrada".
Miewała pani romanse?
-Panie Gittes... -On o tym wiedział?
Nie spowiadałam mu się z każdego pójścia do łóżka,
jeśli o to pan pyta.
Czy chce pan wiedzieć o mnie coś jeszcze?
Gdzie była pani, kiedy zginął pani mąż?
Nie mogę powiedzieć.
Czyli nie wie pani?
Czyli nie mogę powiedzieć.
Widywała się pani z kimś.
Długo?
Z nikim nie widuję się długo, panie Gittes.
To dla mnie trudne.
W porządku.
To chyba wszystko, co musi pan o mnie wiedzieć.
Nie chciałam przyciągać uwagi. Nie chcę zgłębiać tej sprawy.
To wszystko?
Przy okazji, co oznacza ta litera C?
Cross.
Pani nazwisko panieńskie?
Tak.
Czemu pan pyta?
Bez powodu.
Musi być jakiś powód.
Po prostu jestem ciekawski.
Mam tu własne auto.
Packard.
Czekaj chwilę, młody.
Chyba powinna pani jechać ze mną.
Ale czemu? Nie mamy już o czym mówić.
Proszę iść po moje auto.
Okej, niech pani wraca.
Ale jeśli panią to ciekawi, pani mąż został zamordowany.
Ktoś spuszczał tysiące ton wody z miastowych rezerwuarów,
a podobno trwa susza.
On to odkrył i został zabity.
W kostnicy jest pijak pełen wody.
To miało wyglądać na wypadek.
Wygląda na to, że pół miasta chce to wszystko zataić. Niech będzie.
Ale prawie straciłem mój cholerny nos, pani Mulwray.
A ja go lubię.
Lubię nim oddychać.
I wciąż myślę, że pani coś ukrywa.
Panie Gittes.
J.J. Gittes do pana Yelburtona.
Pan Yelburton będzie zajęty przez pewien czas.
Mam teraz przerwę na lunch, mogę poczekać.
To może potrwać bardzo długo.
Robię sobie długie przerwy.
Czasem całodniowe.
Noah Cross pracował dla Departamentu Wody.
Tak. Nie.
-To tak czy nie? -Był właścicielem.
Właścicielem Departamentu Wody?
Tak.
Był właścicielem całego zapasu wody miasta?
Tak.
Jak mu ją odebrano?
Pan Mulwray stwierdził, że musi należeć do miasta.
Pan Mulwray?
Przecież to Cross był właścicielem.
Pan Mulwray też.
-Byli partnerami? -Tak.
Tak. Byli partnerami.
Pan Yelburton prosi do siebie.
Przepraszam, że musiał pan czekać.
Spotkania pracowników trwają bez końca.
Musi być panu szczególnie ciężko przejąć kierownictwo w tych okolicznościach.
O tak. Hollis był najlepszym szefem departamentu, jakiego miało miasto.
Co stało się panu w nos?
Zaciąłem się przy goleniu.
Powinien pan uważać. To musi bardzo piec.
Tylko przy oddychaniu.
Proszę nie mówić, że wciąż pracuje pan dla pani Mulwray.
Nigdy nie pracowałem.
Nie rozumiem.
To tak jak ja.
To pan mnie zatrudnił.
Zrobił to pan przez tamtą babkę.
Absolutnie nie rozumiem, o co panu chodzi.
Spójrzmy na to tak: Mulwray nie chciał postawić tamy.
Wszyscy wiedzieli, że to stanowczy gość. To się panu nie spodobało.
Potem dowiedział się, że w nocy spuszcza pan wodę,
a potem został utopiony.
Panie Gittes, to oburzające oskarżenia.
Nie wiem, o czym pan mówi.
Whitey Mehrholtz z Timesa będzie wiedział.
Wylewanie do kibla tysięcy galonów wody podczas suszy
to niezłe wiadomości.
Panie Gittes...
nie chcieliśmy...
Nie chcieliśmy o tym mówić,
ale odprowadziliśmy trochę wody do sadów pomarańczowych
w dolinie Northwest.
Tamtejsi farmerzy nie mają prawa do naszej wody,
więc chcieliśmy im trochę pomóc.
Kiedy zmienia się kierunek wody, jest troszkę strat.
Tak, troszkę strat.
Mówił pan, że gdzie są te sady?
W dolinie Northwest.
Równie dobrze mógłby pan powiedzieć, że są w Arizonie.
Nie ma tu moich ludzi od tej akcji. Ja nie podam panu dokładnej lokacji.
-Jest pan żonaty, prawda? -Tak.
Ciężko pracujący. Żona. Dzieci.
Tak.
Nie chcę, żeby pana przyskrzynili.
Chcę wiedzieć, kto pana do tego namówił.
Dam panu parę dni na zastanowienie się.
Mogę panu pomóc.
Kto wie? Może prasa uwieczni to wszystko,
a pan pozostanie szefem departamentu następne 20 lat.
Drinka?
Nie, dziękuję.
Ile zwykle pan bierze?
35 dolarów dziennie, plus 20 dla moich pomocników.
Plus dodatkowe wydatki.
Plus bonus w razie zadowalających wyników.
Ktokolwiek stoi za śmiercią mojego męża, czemu zrobił to wszystko?
Dla pieniędzy.
Jak chcą zarobić na opróżnianiu rezerwuarów, tego nie wiem.
Zapłacę pańską stawkę plus pięć tysięcy dolarów,
jeśli dowie się pan, co stało się Hollisowi i kto jest w to zamieszany.
Sophie, przygotuj nasz standardowy kontrakt dla pani Mulwray.
Już, panie Gittes.
Proszę mi coś powiedzieć.
Wyszła pani za Mulwraya, zanim on i pani ojciec
sprzedali Departament Wody?
Noah Cross to pani ojciec, prawda?
Tak, oczywiście.
Pobraliśmy się później.
Ledwo skończyłam podstawówkę, gdy to zrobili.
Więc wyszła pani za wspólnika ojca.
Jeszcze nie skończyła pani poprzedniego.
Czy rozdrażniłem panią mówiąc o ojcu?
Skądże.
Tak, trochę.
Widzi pan, Hollis i mój...
Mój ojciec bardzo się ze sobą pokłócili.
O panią czy Departament Wody?
Nie o mnie. Niby czemu?
-Więc o Departament Wody. -Tak.
Hollis uważał, że woda powinna należeć do ludzi,
a mój ojciec miał raczej inne zdanie.
Chodziło o tamę Van der Lip.
Tę, która się zawaliła.
Hollis nigdy mu tego nie wybaczył.
Nigdy nie wybaczył mu czego?
Tego, że namówił go na jej zbudowanie.
Od tamtej pory nie rozmawiali ze sobą.
Jest pani pewna?
Oczywiście.
Proszę tu podpisać.
Kopia jest dla pani.
-Pan Gitts? -Gittes.
Jak się pan ma?
Ma pan paskudną reputację, panie Gitts.
To mi się podoba.
Dzięki.
Gdyby był pan bankierem, to co innego,
ale w pana zawodzie to imponujące.
-No i to dobra reklama. -Na pewno nie szkodzi.
Dlatego przyciąga pan takich klientów jak moja córka.
Pewnie tak.
Wciąż pan dla niej pracuje.
Trafił jej się kolejny mąż?
Nie.
Uważa, że ostatni został zamordowany.
Skąd taka myśl?
Chyba ode mnie.
Mam nadzieję, że nie ma pan mi za złe. Te ryby serwuje się z głową.
Dobrze, tylko proszę nie podawać tak kurczaka.
Co powiedziała policja?
Mówią, że to wypadek.
Kto prowadzi śledztwo?
Lou Escobar, jest porucznikiem.
Zna go pan?
O tak.
Skąd?
Pracowaliśmy razem w Chinatown.
Nazwałby go pan kompetentnym?
Bardzo.
Uczciwym?
Raczej tak.
Oczywiście żyje w tym samym świecie co my.
I nie sądzi pan, że mógł spartaczyć tę sprawę.
-Nie. -Szkoda.
Szkoda?
Mam przez to wrażenie, że chce pan załatwić moją córkę.
Finansowo, rozumie się.
Ile panu płaci?
Zwyczajną stawkę, plus bonus w razie rezultatów.
Sypia z nią pan?
Chyba nie musi pan sobie przypominać, co?
Jeśli chce pan usłyszeć odpowiedź, wyślę do roboty jednego z moich ludzi.
Miłego popołudnia.
-Panie Gitts. -Gittes.
Gittes.
To niezrównoważona kobieta, która właśnie straciła męża.
Nie chcę, żeby ktoś ją wykorzystał. Proszę siadać.
Po co?
Może się panu wydawać, że wie pan, z czym ma do czynienia,
ale jest pan w błędzie.
Czemu to pana bawi?
To samo mówił mi prokurator okręgowy w Chinatown.
I miał rację?
Co pan dokładnie o mnie wie?
Proszę usiąść.
Że jest pan bogaty i zbyt poważany, żeby chcieć znaleźć się w gazecie.
Pewnie, jestem poważany.
Jestem stary.
Nawet politycy, brzydkie budynki i dziwki z wiekiem zyskują szacunek.
Podwoję pana stawkę i zapłacę panu 10 tysięcy dolarów,
jeśli znajdzie pan dziewczynę Hollisa.
Dziewczynę?
Zniknęła, prawda?
Tak.
Rozmowa z nią mogłaby pomóc.
Może.
Jeśli Mulwray został zamordowany, ona widziała go jako jedna z ostatnich.
Kiedy pan widział Mulwraya po raz ostatni?
W złotej ekipie szeryfa. Banda głupców.
Każdy zapłacił 5000 dolarów w celu reelekcji szeryfa.
Pozwoliłem im tu ćwiczyć.
No.
Pamięta pan, kiedy ostatni raz go pan widział?
W moim wieku zapomina się wiele rzeczy.
To było pięć dni temu przed Pig 'N Whistle.
Ostro się pokłóciliście.
Mam zdjęcia w moim biurze, jeśli to pomoże panu sobie przypomnieć.
O co się kłóciliście?
O moją córkę.
A dokładniej?
Niech pan po prostu znajdzie tę dziewczynę, panie Gitts.
Wiem, że Hollis darzył ją dużym uczuciem.
Chciałbym jej jakoś pomóc.
Nie wiedziałem, że pan i Hollis tak siebie ceniliście.
Hollis Mulwray stworzył to miasto, dzięki niemu dorobiłem się fortuny.
Byliśmy bliżej, niż sądzi Evelyn.
Jeśli chce mnie pan zatrudnić, muszę wiedzieć, o co się sprzeczaliście.
Moja córka to bardzo zazdrosna kobieta.
Nie chciałem, żeby dowiedziała się o tamtej dziewczynie.
A jak pan się dowiedział?
Wciąż zostało mi parę zębów w szczęce i paru przyjaciół w mieście.
Okej.
No to...
Moja sekretarka przygotuje potrzebne dokumenty.
Proszę mi powiedzieć,
boi się pan o dziewczynę, czy tego co Evelyn może jej zrobić?
Niech pan po prostu znajdzie tę dziewczynę.
Przyjrzę się tej sprawie,
ale najpierw obejrzę pewne sady pomarańczowe.
Sady pomarańczowe?
Będziemy w kontakcie, panie Cross.
Mógłby mi pan powiedzieć, gdzie znajdę plan zagospodarowania doliny Northwest?
Część jest w Venturze, a nie mamy tu planów hrabstwa Ventura.
To może być część w hrabstwie Los Angeles.
Rząd 23, sekcja C.
Cwaniaczek.
Powiedz, młody,
skąd wzięły się te wszystkie nazwiska wklejone do ksiąg?
Kupione ziemie z depozytu są tam umieszczane w ciągu tygodnia.
-A to są nowi właściciele? -Właśnie.
To znaczy, że w ciągu ostatnich miesięcy kupiono większość doliny.
Jeśli tak jest napisane.
Mogę pożyczyć jeden z tych tomów?
To nie jest wypożyczalnia, to miejskie archiwum.
To może linijkę?
Linijkę?
Druk jest bardzo drobny,
a ja nie wziąłem okularów. Pomogłaby mi w czytaniu.
Bardzo dziękuję.
ZIEMIA NA SPRZEDAŻ SPRZEDANE
ZAKAZ WSTĘPU
Nie ruszaj się!
Pomóżcie.
Dobra, przestańcie.
Przeszukajcie go. Zobaczcie, czy ma broń.
Macie szukać broni, nie wyrzucać mu wszystko z kieszeni.
Szukaj, szukaj.
Nieuzbrojony.
Pan z Departamentu Wody czy z biura nieruchomości?
-Zjeżdżaj! -Odpowiadaj.
Zaraz będziesz potrzebował drugiej.
Może zmierzysz się ze mną?
Przestańcie. Dajcie mu coś powiedzieć.
Nazywam się Gittes. Jestem prywatnym detektywem.
Nie pracuję dla żadnego biura.
Co pan tu robi?
Klient wynajął mnie, żebym zobaczył,
czy Departament Wody nawadnia pana ziemie.
Nawadnia moją ziemię?
Ich ludzie niszczyli moje zbiorniki z wodą i zatruwali studnie.
Nawadnianiem tego nie nazwę.
Kto pana zatrudnił?
Pani Evelyn Mulwray.
Mulwray? To ten sukinsyn nam to zrobił.
Mulwray nie żyje. Nie wiesz, o czym gadasz, głupi wieśniaku.
Wystarczy.
Co tu się dzieje?
Kiepsko pan wyglądał, więc zadzwoniliśmy do pana pracodawcy.
Dzięki za przyjazd.
Ta tama to oszustwo.
-Tama? -Pani mąż się na nią nie zgadzał.
Chcą to zrobić za pieniądze L.A., ale woda nie popłynie do miasta, tylko tu.
Do doliny?
Tutaj, wszędzie wokół nas.
Byłem dziś w miejskim archiwum.
W ostatnich trzech miesiącach Robert Knox kupił 2800 hektarów,
Emma Dill, 4900, Clarence Speer, 2000
i Jasper Lamar Crabb, 10 000 hektarów.
Jasper Lamar Crabb?
-Zna go pani? -Zapamiętałabym go.
No.
Wypędzają farmerów z ich ziemi i kupują je za półdarmo.
Wie pani, ile ta ziemia będzie warta ze stałą dostawą wody?
Jakieś 30 milionów więcej, niż za nią zapłacili.
Hollis o tym wiedział?
Dlatego został zabity.
Jasper Lamar Crabb.
Mamy go.
-Co? -Mamy go.
-Co to? -"Nabożeństwo żałobne odbyło się
w Mar Vista Inn za Jaspera Lamara Crabba.
Zmarł dwa tygodnie temu".
I co z tego?
Zmarł dwa tygodnie temu, a tydzień temu kupił ziemię.
To z tego.
Mar Vista DOM SPOKOJNEJ STAROŚCI
Witam, jestem pan Palmer. Mogę w czymś pomóc?
Mam nadzieję.
Chodzi o tatę.
Nie daję sobie już z nim rady.
-Prawda, kochanie? -Mój Boże.
Tu nie chodzi o tatę. Chodzi o mnie.
Nie, nie. Tata to prawdziwy anioł.
Ale on i mój mąż...
No nie wiem.
Chcę dla niego wszystkiego co najlepsze. Pieniądze nie grają roli.
Może gdybyśmy spotkali się z pana ojcem...
-Ale muszę o coś spytać. -Tak?
Czy przyjmujecie osoby wyznania żydowskiego?
Przykro mi, nie.
Tata za nimi nie przepada.
Chcieliśmy się tylko upewnić, prawda, kochanie?
Czy mógłbym zobaczyć listę waszych pacjentów, żeby mieć pewność?
Nigdy nie ujawniamy nazwisk naszych gości.
Ale pana ojciec skorzystałby na tym.
Właśnie to chciałem usłyszeć.
Świetnie.
Czy moglibyśmy się trochę rozejrzeć?
Oprowadzę państwa.
Pozwoli pan, że przejdziemy się sami?
Ale tylko po głównym budynku.
Już prawie pora snu.
Rozumiemy.
Chodź, skarbie.
Charley, to nie przystoi.
PLAN ZAJĘĆ
ZAJĘCIA PLASTYCZNE GRA W BULE
KROKIET ŚPIEWANIE W CHÓRZE
Wszyscy tu są.
Każde nazwisko.
Oto właściciele 20 000-hektarowego imperium.
Niemożliwe.
Sami mogą o tym nie wiedzieć.
Dobry wieczór, dziewczynki.
-Dobry wieczór. -Czy któraś z pań nazywa się Emma Dill?
-Emma to pani? -Tak.
Długi czas chciałem panią poznać.
Czemu?
Wiedziała pani, że jest bardzo bogata?
Nie jestem.
Jest pani. Ma pani mnóstwo ziemi.
Już nie.
Jakiś czas temu mój zmarły mąż miał nieruchomości przy plaży
w Long Beach, ale straciliśmy je.
To jest bardzo piękne.
Dzięki.
Skąd ma pani ten materiał?
Z klubu Albacore.
-Abbacore? -Nie, Albacore. To taka ryba.
Mój wnuk jest członkiem. Dobrze o nas dbają.
Jak?
Dają nam różne rzeczy. Nie tylko taką starą flagę, ale...
-Ale co? -Jesteśmy nieoficjalnymi opiekunami,
panie Gittes.
Mógłby pan pójść ze mną? Ktoś chce z panem rozmawiać.
-Do widzenia paniom. -Do widzenia.
Chcę, żebyś kogoś poznał, Gittes.
Możemy nie mieszać w to damy?
Czemu nie?
Odprowadzę ją do auta.
Sama do niego trafi.
Zostanę.
Proszę iść do auta.
Służąca ma wolne?
Czemu?
Jak to czemu? Nikogo tu nie ma.
-Bez lodu. -Dałam wszystkim wolne.
Spokojnie. To niewinne pytanie.
Żadne pana pytanie nie jest niewinne, panie Gittes.
Chyba ma pani rację.
Pani zdrowie, pani Mulwray.
Uratowała mi pani du...
Uratowała mi pani kark.
Proszę mi powiedzieć,
czy to często się panu zdarza?
Co takiego?
Oceniam to tylko po jednym dniu, ale jeśli pracuje pan w ten sposób,
to ma pan szczęście, jeśli nic nie stanie się panu przez cały dzień.
To nie przytrafiło mi się sporo czasu.
Kiedy był ostatni raz?
Czemu?
To niewinne pytanie.
W Chinatown.
Dla kogo pan tam pracował?
-Dla prokuratora okręgowego. -A co pan robił?
Jak najmniej się dało.
Prokurator okręgowy daje swoim ludziom takie rady?
W Chinatown, tak.
Dlaczego odszedł pan z policji?
Ma pani wodę utlenioną albo coś podobnego?
Na pewno.
Proszę za mną.
Boże.
Okropna rana.
Nie miałam pojęcia.
Przepraszam.
Już.
Boli?
Musi boleć.
-Co się stało? -Pani oko.
Co z nim?
Jest coś czarnego w zielonej części pani oka.
Ach, to.
To skaza tęczówki.
-Skaza? -Tak.
Takie znamię.
Nosiłeś mundur?
Czasem.
Musiałeś być w nim bardzo przystojny.
Daj spokój.
W ogóle cię nie znam.
Chcę dowiedzieć się o tobie czegoś więcej.
Nie teraz.
Nie lubisz rozmawiać o przeszłości, prawda?
Jestem zmęczony.
Dlaczego rozmowa o tym tak bardzo cię krępuje?
Krępuje wszystkich, którzy tam pracują.
Gdzie?
W Chinatown. Wszystkich.
Ja myślę, że to był pech.
Czemu?
Nie zawsze wiadomo, co się dzieje.
To tak jak z tobą.
Czemu...
Czemu miałeś pecha?
Chciałem uchronić kogoś przed krzywdą.
A w końcu to przeze mnie stała jej się krzywda.
Chodziło o kobietę?
Oczywiście.
Nie żyje?
Halo?
Boże. Daj mi znać. Nic nie rób.
Nie rób nic, dopóki nie dojadę.
Muszę jechać.
Gdzie?
Po prostu... Muszę...
Chcę wiedzieć.
Nie, proszę. Nie złość się.
To nie ma nic wspólnego z tobą i tym wszystkim.
Dokąd jedziesz?
Proszę.
Zaufaj mi.
Wrócę.
Powinnam...
Powinnam ci o czymś powiedzieć.
Klub wędkarski, o którym wspomniała tamta starsza pani...
-Ta flaga... -Klub Albacore.
-Mój ojciec był z nim związany. -Wiem.
Jest właścicielem. Wiesz?
Widziałem się z nim.
Widziałeś się z moim ojcem?
-Kiedy? -Dziś rano.
Nie mówiłeś mi.
Nie mieliśmy dużo czasu.
Co mówił?
Że byłaś zazdrosna.
I że boi się, co możesz zrobić.
Zrobić? Komu?
Na przykład dziewczynie Mulwraya.
Chciał wiedzieć, gdzie ona jest.
Posłuchaj mnie.
Mój ojciec to bardzo niebezpieczny człowiek. Nawet sobie nie wyobrażasz.
Nie wiesz, jaki to szaleniec.
Chcesz mi powiedzieć, że on może stać za tym wszystkim?
To możliwe.
Nawet śmierć twojego męża.
Możliwe.
Proszę, nie pytaj mnie teraz o nic więcej.
Po prostu na mnie poczekaj.
Potrzebuję cię tu.
Nie, nie.
Proszę dać mi kluczyki.
Ty...
Albo może pani sama zawieźć się na policję.
Na policję?
Tak, pani Mulwray.
Ma tam pani związaną dziewczynę pani męża.
Nie jest związana.
Trzyma ją tam pani wbrew jej woli.
Nieprawda.
No to chodźmy z nią pogadać.
Nie!
Jest zbyt zdenerwowana.
Czym?
Śmiercią Hollisa.
Próbowałam to przed nią ukryć.
Nie chciałam jej tego mówić przed zaplanowaniem naszego wyjazdu.
Czyli dopiero teraz się o tym dowiedziała?
Wyglądało to inaczej, pani Mulwray.
Czyli jak?
Jakby wiedziała więcej, niż chce pani, żeby powiedziała.
To niedorzeczne.
Proszę powiedzieć prawdę, nie jestem z policji.
Nie obchodzi mnie, co pani zrobiła. Nie chcę pani skrzywdzić.
Nie pójdziesz na policję?
Pójdę, jeśli mi pani nie odpowie.
To moja siostra.
Spokojnie. Jeśli to pani siostra,
to po co to ukrywać?
Nie mogę...
Przez Hollisa? Bo spotykała się z pani mężem?
O to chodzi?
Nigdy nie skrzywdziłabym Hollisa.
To był najmilszy, najporządniejszy człowiek, jakiego znałam.
Nawet nie wiesz, ile dla mnie przeszedł.
Chciałam, żeby był szczęśliwy.
Pożyczyłem auto pani męża. Oddam je jutro rano.
Nie wrócisz ze mną?
Spokojnie. Nikomu o tym nie powiem.
Nie o to mi chodziło.
Tak.
Jestem zmęczony, pani Mulwray.
Dobranoc.
Gittes? Gittes?
No?
Ida Sessions chce się z tobą widzieć.
-Kto? -Ida Sessions. Pamiętasz ją.
-Pamiętam. -No pewnie.
Zrobimy tak:
Jeśli Ida chce się ze mną widzieć, może zadzwonić do mojego biura.
848 i pół, East Kensington, Echo Park.
Błagała, żebym do ciebie zadzwonił. Czeka tam na ciebie.
Znalazłeś coś ciekawego, Gittes?
Co ty tu robisz?
Nie dzwoniliście po mnie?
Skąd ją znasz?
Nie znam.
Chodź, chcę ci coś pokazać.
Czy to twój numer telefonu?
Nie wiem. Nie dzwonię do siebie za często.
Chcieliśmy się upewnić, więc Loach zadzwonił do ciebie.
Co stało ci się w nos? Oberwałeś oknem od sypialni?
Nie, twoja żonka się za bardzo podnieciła i za szybko ścisnęła nogi.
Kumasz?
Loach.
Wyglądają znajomo?
Tak, ja je zrobiłem. I co?
Skąd ona je miała?
Sam mi powiedz. Nie wiem.
Chyba naprawdę uważasz mnie za głupka.
Nie myślałem nad tym, ale daj mi ze dwa dni, to ci powiem.
-Teraz chciałbym iść do domu. -Chcę dostać resztę zdjęć.
Jakich zdjęć?
To ona cię zatrudniła, nie Evelyn Mulwray.
-Tak? -Tak.
Ktoś chciał wydusić coś z Mulwraya, a ona zatrudniła ciebie.
Tak dowiedziałeś się, że został zamordowany.
Podobno to był wypadek.
No co ty, Gittes?
Myślisz, że masz tu do czynienia ze zgrają dupków?
Mulwray miał słoną wodę w płucach.
Obserwowałeś go dzień i noc. Widziałeś, kto go zabił.
Nawet zrobiłeś zdjęcia.
To była Evelyn Mulwray
i od tamtej pory płaci ci za milczenie.
-Oskarżasz mnie o wymuszenie? -Absolutnie.
Nie potrzebuję dwóch dni.
Jesteś głupszy, niż myślisz, że myślę.
Nie wymusiłbym centa od najgorszego wroga,
nie robię takich rzeczy.
Chcę dostać resztę zdjęć, Gittes.
Mówimy tu o poplecznictwie,
spiskowaniu i wymuszeniu.
Myślisz, że Evelyn Mulwray zabiła męża w oceanie
i zaciągnęła go do rezerwuaru, żeby to wyglądało na wypadek?
Przenieśli jego ciało,
bo nie chcieli, żeby zostało znalezione w oceanie.
-Czemu? -Zobaczył, że spuszczają tam wodę.
Chcieli to ukryć.
O czym ty, do diabła, gadasz?
Chodź, pokażę ci.
No chodź, Lou, ty tu rządzisz, podejmij jakąś decyzję.
-Za późno. -Za późno na co?
Spuszczają ją tylko w nocy.
-Gadałeś z kimś? -Z Yelburtonem. To nowy szef.
Wiem, kim jest. Mów.
-Mówi... -Wiem, co on mówi.
Zamknij się.
Mów.
Mówi, że nawadniają dolinę i że zawsze przy czymś takim są straty.
Gittes o tym wiedział i stawiał
niedorzeczne oskarżenia przez cały tydzień.
Załatwmy nakaz i aresztujmy ją.
Na co jeszcze czekamy?
Właśnie awansował na porucznika. Nie chce się narażać.
Przyprowadź ją do mnie w ciągu dwóch godzin.
I pamiętaj, że nie muszę cię puszczać.
Mógłbym cię przyskrzynić za ukrywanie dowodów.
Loach.
Gdzie jest pani Mulwray?
To jej torby?
Wybiera się gdzieś?
Co pani robi? Co tu się dzieje?
Wybiera się na wakacje?
Pani Mulwray nie w domu.
"Pani Mulwray nie w domu"? No to się trochę rozejrzę.
Tak, tak, zła dla tlawy.
O tak, zła dla tlawy.
Słona woda baldzo zła dla tlawy.
Słona woda?
Baldzo, baldzo, zła.
Widzi pan?
Co to?
Tam.
-Pan czeka. -Sam czekaj.
-Jak się masz? Dzwoniłam do ciebie. -Tak?
-Spałeś? -Pewnie.
Jadłeś lunch? Khan może coś przyrządzić.
Gdzie jest dziewczyna?
Na górze, czemu?
Chcę się z nią zobaczyć.
Teraz się kąpie. Czemu chcesz się z nią zobaczyć?
Wybierasz się gdzieś?
Tak, o 17.30 mamy pociąg.
Jake.
J.J. Gittes do porucznika Escobara.
Co się stało? Powiedziałam, że mamy pociąg...
No to się spóźnicie.
Lou? Spotkajmy się na 1972 Canyon Drive.
No, jak najszybciej.
Czemu to zrobiłeś?
Znasz dobrego prawnika kryminalnego?
Nie.
Nie martw się. Polecę ci kilku.
Tani nie są, ale stać cię.
Możesz mi proszę powiedzieć, co się dzieje?
Znalazłem je w sadzawce w twoim ogrodzie.
Należały do twojego męża.
Prawda?
Nie wiem. Tak, możliwe.
Tak, na pewno.
-Tam został utopiony. -Co?
To nie pora na udawanie zszokowanej.
Koroner napisał, że miał słoną wodę w płucach, gdy został zabity.
Możesz mi wierzyć.
Mów, jak i dlaczego to się stało.
I to zanim będzie tu Escobar, bo nie chcę stracić licencji.
Nie wiem, o czym mówisz.
To najbardziej szalona rzecz...
Przestań!
Ułatwię ci to.
Byłaś zazdrosna, szarpaliście się i on upadł na głowę. To był wypadek.
Jego dziewczyna to widziała.
Musiałaś ją uciszyć. Nie potrafisz jej skrzywdzić,
ale masz kasę, żeby ją ukryć.
-Tak czy nie? -Nie!
Kim ona jest? I nie gadaj, że siostra, bo ty nie masz siostry.
Powiem ci prawdę.
Dobrze. Jak ona się nazywa?
-Katherine. -Jaka Katherine?
To moja córka.
Miałaś mówić prawdę!
To moja siostra.
To moja córka.
Moja siostra, moja córka...
Mów prawdę!
To moja siostra i moja córka.
Khan, proszę, wracaj.
Zatrzymaj ją na górze. Wracaj.
Mój ojciec i ja...
Rozumiesz?
Czy to dla ciebie za ciężkie?
Zgwałcił cię?
Co stało się potem?
Uciekłam.
Do Meksyku.
Hollis tam przyjechał i zajął się mną.
Nie mogłam jej zobaczyć.
Miałam 15 lat.
Chciałam tego, ale nie mogłam.
Wtedy...
Teraz chcę być z nią, chcę się nią zająć.
Gdzie ją teraz weźmiesz?
Z powrotem do Meksyku.
Nie możecie jechać pociągiem.
Escobar będzie was wszędzie szukał.
To może samolotem?
Jeszcze gorzej.
Lepiej stąd uciekajcie, zostawcie tu te rzeczy.
Gdzie mieszka Khan?
Spytaj o dokładny adres.
Dobrze.
One nie należały do Hollisa.
Skąd wiesz?
Nie nosił szkieł dwuogniskowych.
Katherine, przywitaj się z panem Gittesem.
Dzień dobry.
Mieszka na 1712 Alameda. Wiesz, gdzie to jest?
Pewnie.
J.J. Gittes i wspólnicy.
-Sophie, daj mi Walsha. -Już, panie Gittes.
-Jake? -Tak.
Słuchaj, za jakieś pięć minut Escobar będzie chciał mnie aresztować.
-Co się z tobą dzieje? -Spokojnie. Wszystko ci powiem.
Czekaj na mnie w biurze jakieś dwie godziny.
Jeśli się nie odezwę, czekajcie na mnie z Duffym na 1712 Alameda.
Jezu. To przecież w Chinatown.
Wiem, gdzie to jest. Bądźcie tam.
1712 Alameda.
Wejdź, Lou.
Wygląda na to, że obaj się spóźniliśmy. Zwiała.
I pewnie nie masz pojęcia, gdzie jest, co?
Akurat wiem.
Gdzie?
Do domu pokojówki. Chyba wie, że robi się gorąco.
Co to za adres?
-Mieszka w San Pedro. Zapiszę wam. -O nie.
Pokażesz nam.
Czemu?
Jeśli jej tam nie będzie, trafisz do aresztu
i zostaniesz tam, aż się nie pokaże.
Rany, Lou, robię co mogę.
Możesz to opowiedzieć w drodze do San Pedro.
Idziemy po nią.
Lou, mogę cię o coś prosić?
Chciałbym sam ją wyprowadzić.
Nie jest uzbrojona. Nie będzie sprawiała problemów.
Chcę tylko pogadać z nią chwilę sam. To by dla niej wiele znaczyło.
Dla mnie też.
Nigdy nie zmądrzejesz, co, Jake?
Chyba nie.
Okej. Ale...
Daję ci trzy minuty.
-Tylko trzy minuty. -Dzięki, Lou.
Tak?
Witam.
Panie Gittes, proszę.
-Co za niespodzianka, panie Gittes. -Mów mi Jake. Co u ciebie?
Jedliśmy kolację. Dołączy pan do nas?
-Nie, dzięki. -Może kieliszek wina?
-Hej, kotku, to ten gość, co... -Wiem.
Nie, dziękuję. Ale prosiłbym o szklankę wody.
-Chodź ze mną na chwilę do kuchni. -Jasne.
-Gdzie twoje auto? -W garażu.
-Gdzie to jest? -W alejce.
-Możesz mnie gdzieś podwieźć? -No, tylko zjemy.
Teraz, Curly. To pilne.
-Powiem żonie. -Powiesz jej później.
Jedź powoli przez dwie przecznice, okej?
O co tu chodzi?
Powiem ci za dwie przecznice.
Ile jesteś mi winny?
Rany, panie Gittes. Jutro mieliśmy gdzieś wyjść.
Wiem, że był pan cierpliwy, ale mój kuzyn Auggie zachorował.
Dobra. Chciałbyś mnie spłacić zawożąc dwie osoby do Ensenady?
-Musiałbyś wyjechać dzisiaj. -No nie wiem.
Dostałbyś jeszcze za to 75 dolców.
Może nawet stówę.
Plus mój dług?
To też dorzucę.
1712 Almeda. To w Chinatown. Czekaj na mnie do 20.30.
Jeśli się nie pojawię, weź je na swoją łódź.
Na pewno powinienem to robić?
Wiesz, jak długo siedzę w tym biznesie?
Ma pan pod ręką książeczkę czekową, panie Cross? Mam dziewczynę.
Ma ją pan? Gdzie?
Pamięta pan o mojej zapłacie?
Oczywiście. Gdzie pan jest?
W domu pana córki. Kiedy może pan tu być?
Za godzinę.
Tu pan jest.
Nawet nieźle pan wygląda, panie Gitts, muszę przyznać.
-Gdzie jest dziewczyna? -Mam ją.
-Nic jej nie jest? -Nic.
To gdzie ona jest?
Z jej matką.
Chcę panu coś pokazać, panie Cross.
Co takiego?
Kolumnę z nekrologami. Może pan czytać w tym świetle.
Poradzę sobie.
Co to ma znaczyć?
Że zabił pan Hollisa Mulwraya.
Tutaj. W tej sadzawce.
Utopił go pan.
I zostawił pan okulary.
Koroner znalazł słoną wodę w jego płucach.
Hollisa zawsze fascynowały kałuże po odpływach.
-Wie pan, co często mawiał? -Nie mam pojęcia.
Że tam zaczyna się życie.
W kałużach, sadzawkach.
Kiedy tu przyjechaliśmy, stwierdził, że jeśli wyleje się wodę na pustynię,
żeby wsiąkła aż do podłoża,
zostanie tam i nie wyparuje, tak jak w rezerwuarach.
Straci się tylko 20 procent, a nie 80. To on stworzył to miasto.
I to chce pan zrobić w dolinie?
Robię to.
We wtorek wejdą obligację. Będzie 8 milionów dolarów
na zbudowanie akweduktu i rezerwuaru.
Mieszkańcom nie spodoba się, że płacili za wodę, której nie dostaną.
Już się tym zajęto.
Widzi pan, panie Gitts, trzeba sprowadzić wodę do L.A.
-albo L.A. do wody. -Jak zamierza pan to zrobić?
Dołączając dolinę do miasta.
-Ile jest pan wart? -Nie mam pojęcia. Ile pan chce?
Chcę tylko wiedzieć. Ponad 10 milionów?
Na pewno.
To czemu pan to robi? Może pan jeszcze lepiej jadać?
Co będzie mógł pan sobie jeszcze kupić?
Przyszłość, panie Gitts. Przyszłość.
Gdzie ta dziewczyna?
Tylko ta córka mi została.
Jak się pan dowiedział, Evelyn straciłem dawno temu.
Kogo pan za to wini? Ją?
Nie winię siebie.
Widzi pan, panie Gitts, większość ludzi nie musi zmierzyć się z faktem,
że w odpowiednim miejscu i czasie są zdolni zrobić wszystko.
Claude, weź, proszę, od niego te okulary.
Nie warto, panie Gitts.
Naprawdę nie warto.
Jedziemy po dziewczynę.
Pamiętacie Claude'a Mulvihilla, chłopcy?
Panie Cross, to moi wspólnicy, pan Walsh i pan...
Jesteś aresztowany, Jake.
Dobre wieści.
Ukrywanie dowodów, wymuszenie, poplecznictwo.
Niczego nie wymuszałem, Lou. To jest Noah Cross, jeśli nie wiesz.
Ojciec Evelyn. To jego szukacie.
Wszystko wyjaśnię. Daj mi pięć minut.
Tylko tyle mi trzeba. On jest bogaty. Rozumiesz?
-Milcz! -Myśli, że wszystko mu się upiecze.
Milcz, albo przykuję cię do kierownicy.
Panie poruczniku, jestem bogaty, jestem Noah Cross, a Evelyn to moja córka.
To wariat, Lou! Zabił Mulwraya przez tę aferę z wodą!
-Wysłuchaj mnie! -Z wodą?
Loach, przykuj go do kierownicy.
Lou, nie wiesz, co tu się dzieje.
Katherine.
-Jestem twoim dziadkiem, kochanie. -Idziemy, panienko.
Jestem twoim dziadkiem.
Katherine, wejdź do auta.
-Ale... -Idźcie, zaraz przyjdę.
Odejdź od niej.
Evelyn, proszę. Bądź rozsądna.
Odejdź od niej!
Ile spędziłem z nią czasu? Ona jest też moja.
Nigdy się tego nie dowie.
Evelyn, jesteś niezrównoważoną kobietą. Nie zdołasz się nią zająć.
Evelyn, odłóż broń!
Policja się tym zajmie.
Policja należy do niego!
Odejdź od niej.
-Musisz mnie najpierw zabić. -Odejdź!
Katherine, zamknij drzwi.
Stać!
-O nie! -Wezwijcie kapitana.
-Mamo! -Wezwijcie karetkę.
Puśćcie go.
-O nie! -Boże!
Boże.
O nie!
-Nie! -Nie patrz.
Nie!
Nie! Mamo!
Jak najmniej się dało.
Co?
Co powiedziałeś?
Chcesz zrobić przysługę swojemu partnerowi?
Zawieź go do domu.
Zawieź go do domu!
Po prostu zabierz go stąd!
Chodź, Jake.
Wracaj do domu, Jake.
Robię ci przysługę.
Chodź, Jake.
Zapomnij, Jake. To Chinatown.
Chodź.
Dobra. Proszę odejść!
Na chodnik!
Zejdźcie z ulicy!