Został Pan zatrzymany przez celników na lotnisku w Nowym Yorku przewożąc
samochód zawierający 40 kg heroiny. Czy przyznaje się pan do tego?
Tak. Zażądałem poddania mnie badaniu wykrywaczem kłamstw
ponieważ mówię prawdę.
I twierdzi pan, że nie jest pan
przemytnikiem narkotyków. - Tak, tak twierdzę.
He checks. - Alright. Whom you're working for?
Więc dla kogo pan pracuje? - Dla kontrwywiadu mojego kraju.
Przyjechałem do USA z misją. Nie jestem handlarzem narkotyków.
What kind of mission? - Jaką misją?
Szef moich służb nakazał mi przewiezienie narkotyków do USA.
To on jest za wszystko odpowiedzialny.
Jestem niewinny.
Tak, wejść.
Wrócił pan wcześniej z wakacji.
Proszę usiąść.
Co to za... BURDEL mój drogi Bernardzie?
Jestem niezwykle zaskoczony.. - Naprawdę?
Tak. Dowiedziałem się z gazet, jestem zdumiony!
Ktoś próbuje mnie wrobić. To nieładnie.
Bardzo nieładnie, proszę pana. - Ten handlarz narkotykami twierdzi
że wykonuje zadanie dla naszych służb.. - A skoro nie pracuje dla mnie...
- Dla mnie też nie - Więc dla kogo pracuje? - Nie wiem, panie dyrektorze.
Ta historia może mnie kosztować moje stanowisko. A to pan...
zastąpi mnie na tym stanowisku, Bernardzie. - Kimkolwiek będzie człowiek, który pana zastąpi,
jestem przekonany, że będzie kontynuował pańskie działania
z takim samym poświęceniem i przekonaniem.
Dziękuję, drogi Bernardzie.
Więc nie zna pan tego handlarza narkotykami?
Nie, panie dyrektorze.
To fotomontaż.
Fotomontaż.? Możliwe.
Doskonały fotomontaż ale to możliwe.
No cóż. Powiedzieliśmy co mieliśmy powiedzieć, może pan wracać do pracy...
Bernardzie.
Bernardzie?
Tak, panie dyrektorze.
Czy dostał pan skrzynkę wina ode mnie?
Tak. I bardzo dziękuję.
nie trzeba było... - Pomyślałem sobie...
"Cóż mógłbym dać w prezencie na Świętego Bernarda?"?
Najpierw pomyślałem o beczułce rumu
ale później przypomniałem sobie, że mój przyjaciel Milan
uwielbia wino.. - Ale od razu Mouton-Rotshild!
Z 1970! - Natychmiast zamówiłem.
Niech je pan umieści w dobrej piwniczce i wypije za moje zdrowie za 10 lat.
Wierzę, że wyypijemy je razem, panie dyrektorze.
Czemuż by nie...
Tak, proszę pana.
Numer z samochodem nie wyszedł.
Odniosłem wrażenie, że nasz Bernard był jakoś nie w formie.
Faktycznie. - Powinien wyjechać na wakacje.
Proszę wejść, Perrache. - Właśnie wrócił do domu, panie dyrektorze.
Przepraszam. Jak wakacje, panie dyrektorze?
Dobre wakacje, Perrache. Wspaniałe,
bardzo spokojne. Naprawdę odpoczęliśmy.
Mama wróciła we wspaniałej formie.
Wystarczy, że pokuruje się przez 10 dni, by odmłodnieć o 10 lat.
Pogoda nie yła najlepsza, ale klimat jest tam tak stymulujący.
Gdy się potem wraca do Paryża, człowiek ma wrażenie, że
się dusi. Taka kuracja, to głównie
głęboki oddech świeżym powietrzem Tam nie ma zanieczyszczeń.
To takie miłe. A kąpiele błotne są tak wspaniałe!
Gorące błoto rozluźnia nerwy jakby magicznie.
a potem oblewają człowieka lodowatym strumieniem.
Założył podsłuch w pańskim mieszkaniu Samochód pełen narkotyków!
mikrofony w rzeźbach. Milan nie cofa się przed niczym!
Historia z samochodem to z pewnością jego robota, ale nie potrafię tego udowodnić.
Mikrofony znalazłem przypadkiem.
Dobra robota
Faktycznie, nie ustaje w wysiłkach! - Nie lubię karierowiczów. W naszym zawodzie
nigdy nie zachodzą daleko. - Trzebaby mu przypomnieć.
że jego zadaniem nie jest
zabranie panu dyrekcji służb.
Po co te mikrofony? - Milan wykręcił mi paskudny numer
i spodziewa się teraz zemsty. Miło jest wyobrazić go sobie
trzęsącego się ze strachu ze słuchawkami od podsłuchu na uszach.
Powinien założyć dres, bo się zaziębi.
Milan zasłużył na nauczkę.
Nie podoba mi się zastępca mylący kotrwywiad z mąceniem.
Pasztet z kaczki jakiego jeszcze nigdy nie jadłem!
Mama wzięła trzy dokładki! Naprawdę nie jest rozsądna!
Powiedziałem: "Mamo! Będzie mama chora!"
Ale nie wezwałem pana, Perache,
żeby opowiadać o wakacjach!
Jutro, o dziewiątej trzydzieści na Orly przylatuje człowiek. - Tak, panie dyrektorze.
Ten człowiek powinien pozwolić nam na szybkie wyjaśnienie
tej choelrnej afery w USA. Polecam panu przejąć go jutro na lotnisku.
Tak, panie dyrektorze.
Chciałbym, żeby nasze służby się w to nie mieszały.
Oczywiście, panie dyrektorze. - Ten człowiek będzie potrzebował ochrony.
Proszę zabrać ze sobą Poucet'a i Chaperon'a
Ufam im. - Tak, panie dyrektorze.
Dziewiąta trzydzieści na lotnisku. Niech go pan nie przegapi, Perrache.
To bardzo ważne. I wszystko jest ściśle tajne!
Zrozumiałem, panie dyrektorze. - Lubi pan kuchnię włoską?
Przepraszam?
Jutro, o dziewiątej trzydzieści na Orly
Ten człowiek powinien pozwolić nam na szybkie wyjaśnienie
tej cholernej afery w USA.. - Mój Boże!
Ten typ, którego mam zgarnąć... Kto to?
Nie wiem.. - Przepraszam?
Nie wiem. Niech pan pojedzie o wpół do dziesiątej na Orly i kogoś wybierze.
Nie rozumiem. - Tak. Niech pan wybierze kogokolwiek.
Człowieka z tłumu. Jak najbardziej anonimowego.
To, kogo pan wybierze nie będzie miało żadnego znaczenia.
To tylko pretekst.
Chodzi o to, żeby Milan złapał haczyk. Mogę panu powiedzieć dokładnie
czego będzie pan szukał jutro na lotnisku, Perrache.
Pułapki na głupka!
Kim jest facet, którego mamy chronić?
Co? Kto to? Nie wasza sprawa.
Pilnujcie go dyskretnie. Nie powinien się zorientować.
Przylot samolotu z Sydney...
Lot Air France nr 704, wyjście 17.
Ten facet przylatuje z Australii??
Arrival from Sidney, Air France flight 704, gate 17.
Ktokolwiek...
...facet z tłumu.
...najbardziej anonimowy......
Wybrać..
To tylko pretekst.
Wybrać..
Przylatuje z Australii? - Nie.
Jest wpół do dziesiątej.
Przylot z Monachium...
Przylatuje z Monachium.
Arrival from Munich, Lufthansa flight 320, gate 12.
Jest muzykiem?
To on? - Nie.
Może spóźnił się na samolot..
Przyleci.
To czarnuch?
To on.
Wysoki blondyn w czarnym bucie...
Michel!
Przepraszam pana, pomyłka.
François Perrin, 32 lata, kawaler.
Skrzypek. Zamieszkały pod nr 24, rue de l'Alouette, w 7 dzielnicy. Przyleciał z Monachium.
Nie ma nigdzie żadnych ak? - Nie.
Ani w wywiadzie, ani w kontrwywiadzie, ani w ministerstwie, ani w policji.
Telefonował z lotniska.. - Do kogo?
Do swojego dentysty.. - A pokrowiec od skrzypiec?
Macie 24 godziny. Do jutra rana mam wiedzieć kto to i co zamierza.
24 godziny, to niewiele. - Nie mamy wyboru.
Trzeba rozbroić tę bombę natychmiast. - Mamy go zdjąć?
Najpierw chcę wiedzieć co on wie. Zabierajcie się do roboty.
Wszelkie środki, ale dyskretnie. Nie chcę spalić ekipy.
Poucet i Chaperon was nie znają.
Tak jest. - Botrel!
Czemu czarny but?
Czemu skrzypek? - Powiedział pan, żebym wybrał kogokolwiek.
Tak, ale czemu skrzypek?
Bo miał jeden czarny but.
Halo... halo...
Co? Kto tam? - Tu doktor Muller z Monachium..
Jesteś mordercą, rzeźnikiem! Okrutnie zamordowałeś go.
To potworne, co zrobiłeś z Prokofiewem.!
Maurice, przestań się wydurniać, jestem cały mokry, wylazłem z wanny.
Nie poznałeś mnie, co frajerze? Spotykamy się o czwartej?
Słuchaj Maurice, wyleciała mi plomba na lotnisku i boli mnie ząb.
Nie wykręcaj się, będę o czwartej... - Poważnie, dzwoniłem do dentysty.
Doktor Machaux może mnie przyjąć dopiero jutro rano, a ja mam nerw na wierzchu.
Tak tak... na razie, do czwartej... - Ale...
Podsłuch cały czas! Nie przegapcie momentu, w którym Toulouse się z nim skontaktuje.
Tak jest. - Trzeba go jakoś wyciągnąć z domu.
Jak się nazywa ten dentysta? - Michaux.
Mówi Perrin. - Proszę nie zamykać. Słucham?
Mówi, że potwornie go boli. - Proszę nie zamykać. No dobrze...
Przyjmę go między dwoma pacjentami. Niech przyjdzie za godzinę.
Proszę nie zamykać
Za godzinę? Doskonale.
Halo?
Halo? Tu gabinet dr. Michaux. Pan doktor może pana przyjąć
za godzinę, jeśli to panu odpowiada.. - Naprawdę? Wspaniale!
To bardzo miło. Dziękuję pani. Już mnie trochę mniej boli.
Ale oczywiście będę za godzinę.
Zmienił buty.
Renault 15 czerwonopomarańczowy,
rejestracja 2868 XO 75.
Halo? Nie idzie do dentysty.
Nie idzie do dentysty!
Halo,
Nie idzie do dentysty. - Dlaczego?
Nie wiem, proszę pana. - Czemu nie idzie do dentysty?
Czemu? - Idzie w stronę lasu.
Przepraszam, co? - Kieruje się w stronę lasu.
Kieruje się w stronę lasu...
Idzie do jeziora.
Wynajmuje łódkę. - Co on robi na jeziorze?
Faktycznie, co on robi na jeziorze? - Pewnie namierzył naszych..
Czekamy na niego u dentysty. Co on robi na jeziorze?
Wiosłuje.
Tak, właśnie tak, wiosłuje. - Wiosłuje? - Wiosłuje!
Nie przybijaj do brzegu. Pływaj wokół wyspy. - Gorąco mi.
Jest na wyspie, w restauracji.
Daje chleb kaczkom? Cholera.
Halo, odbierasz mnie?
5, 4, 3, 2, 1, 0.
Odbieram doskonale. Pospieszcie się, skończył jeść.
Wyciągnęli go z domu i zakładają mu podsłuchy.
Myślę, że już skończyli. Milan wali przed siebie jak burza.
Zaangażował wszystkich swoich ludzi. - Nasz mały żart pozwoli nam przynajmniej
poznać skład tajnej drużyny Milana. To bardzo dobrze, prawda?
Zbyt dużo ludzi nie jest mi znanych w mojej własnej firmie.
Może pan iść coś zjeść. - Na Orly był Murzyn...
Wysoki Murzyn w zielonym płaszczu. Wolałem wysokiego blondyna
z jednym czarnym butem od wysokiego murzyna w zielonym płaszczu.
Niech pan poczeka z pisaniem książek, jak pan przejdzie na emeryturę.
Smacznego.
Nie zjesz gruszek, Louis??
Dziękuję mamo.
Wczoraj były imieniny Bernarda Milana.
Mam nadzieję, że nie zapomniałeś? - Nie zapomniałem, mamo.
Urodzony w Epinalu, w Wogezach, 28 marca 1940...
jedynak, późne dziecko... matka, Marie Bugeaud,
45 lat, nauczycielka.
Ojciec, Gérard Perrin, 55 lat, nauczyciel i skrzypek amator..
Pedagogiczne małżeństwo, które szybko przeszło na emeryturę...
Dzieciństwo bez żadnych historii. Ojciec zainteresował go muzyką.
Praktykujący katolik. - Homoseksualista?
Nie. W wieku 13 lat przyjęty do konserwatorium w Strasbourgu..
Odchodzi z konserwatorium w wieku 15 lat aby udać się na roczną kurację.
Oddziewiczony przez siostrę przełożoną. - Skąd to wiadomo?
Z listu.
Nie martw się kaczorku, nie jestem w ciąży.
Po wyzdrowieniu wstępuje do konserwatorium Paryskiego. Zbiera nagrody....
28 miesięcy służby wojskowej. Nie bierze udziału w żadnej wojnie kolonialnej.
Kończy służbę w orkiestrze marynarki wojennej.
Od pięciu lat pierwsze skrzypce w zespole smyczkowym.
Często wyjeżdża za granice na tourne, również do USA.
- Mamy go! Pracuje w USA, wiedziałem!
- Ale przecież żaden z naszych ludzi w Stanach go nie zna. - Oczywiście!
To jest superagent, pracuje samodzielnie. To wszystko? Znaleźliśmy to zdjęcie
u niego w szufladzie, pod koszulami. Na odwrocie jest wiadomość.
"Kochające się serca zawsze się spotkają."
Odszyfrować mi to jak najszybciej.
Szyfranci pracują nad tym od godziny - Dobrze.
Wygląda na banalne życie. - Idealna przykrywka.
To co? Zdejmujemy go? - Nie.
Najpierw chcę sprawdzić co on wie.
Oczy go zdradzają.
Co on robi?
Nie! Sto razy ci mówiłem, że trzeba odpowiednio ułożyć skrzypce.
Ustaw je tak... i trzeba ciągnąć dłuuuugo...
Ciągnij... pchaj... popatrz... ciągnij... pchaj...
Co to za frajer?
Nauka gry na skrzypcach.
Za głośno!. - Tak, mikrofon w toalecie jest za głośny.
To go ścisz. - Nie, bo bym ściszył i inne!
Czemu on do cholery ciągle spuszcza wodę? - Dziwne.
Tak, to dziwne.
Spuszcza wodę? Co to znaczy, że spuszcza wodę?
Rozumiem, że jest jakaś przyczyna, ale dlaczego spuszcza wodę?
Zepsute!
Strasznie pan nerwowy, Bernardzie!! - Nie usłyszałem jak pan nadchodził.
I tym się różnimy, że ja zawsze znam każdy pański krok.
Mam jeszcze jeden prezent dla pana.
Koncert na skrzypce i orkiestrę grany przez bardzo utalentowanego, młodego człowieka..
Niech pan posłucha go wieczorami, żeby się odprężyć.
Skrzypek jest naprawdę utalentowany.
Kto to?
Kto tam? - Paulette.
Dzień dobry kochanie. - Dzień dobry, Paulette.
Paulette, Paulette, Paulette, słuchaj, muszę z tobą porozmawiać, Paulette.
Dużo myślałem w Monachium. Ta sytuacja nie może trwać.
Trzeba podjąć decyzję, Paulette.
To ukrywanie się i kłamstwa nie mogą trwać.
Nagrywasz?
- Śniłeś mi się dzisiaj.
Paulette, proszę... Naprawdę jestem w kłopotliwej sytuacji
w stosunku do Maurice'a. - Maurice to gnojek.
Ma to, na co zasłużył. Śniło mi się, że zrywasz ze mnie ubranie.
Miałeś takie ogromne, gorące ręce i zrywałeś moje ubranie.
Paulette, proszę, zostaw tę koszulę.
O! I urwałaś! Zadowolona?! To boli!.
Przytul mnie ze wszystkich sił. - Uważaj, bo upadnę.
Oh, François... - Paulette! Paulette! Paulette! Paulette!
Paulette! - François! François! François!
François! François! François! - Paulette! Paulette! Paulette!
François! - Paulette! Ah, Paulette!
François... - Paulette! Paulette!
François... - Paulette.
Zrób konia. - Nie.
Tak, zrób konia. - Nie.
Cholera, cholera, cholera, cholera...
Przestań do cholery!
Fajnie było w Monachium? - Jestem naprawdę beznadziejny.
Nie!
Tak. Miałem iść do dentysty w południe, ale nie poszedłem.
Czemu? - Ze strachu.
Pojachałem zjeść coś nad jeziorem.
Mam wizytę u dentysty, a jadę na jezioro. Jestem beznadziejny.
Pójdziesz jutro! Boli cię?
Już sam nie wiem...
strach...
- A propos, wiesz, kto przychodzi o czwartej?
Nie. - Maurice.
Maurice? Po co? - Jedziemy do Lasku Bulońskiego na rower.
Wcale nie śmieszne. Najpierw robię konia z tobą o drugiej, a jadę z nim o czwartej.
Chce mi poprawić formę. Gdyby wiedział...
A cyje są te uska? - Moje.
A cyje jest ten nosek? - Mój
A cyja jest ta buźka? - Moja.
Czyje są te papierosy? - Moje.
Wciąż słuchają co się dzieje w mieszkaniu.
Furgonetka kwiaciarni jeździ wokół domu. - Domyślą się, że to pułapka... Milan jest sprytny.
Milan się nie zorientuje, bo to on sam buduje tę pułapkę.
Myśmy tylko położyli kawałek sera, a Milan sam buduje wokół niego łapkę na myszy.
A co się stanie z serem?
Słucham? - A jeśli Milan sprzątnie blondyna?
To zrobi wielki błąd.
Nie przeszkadza panu wysłanie tego faceta na śmierć?
A panu?
To pan wybrał wysokiego blondyna w czarnym bucie.
Teraz panu przykro? - Nie, panie dyrektorze.
Raz dwa! Pospiesz się leniuchu!
No! Raz dwa! Do roboty! - Nie wydurniaj się, Maurice...
Szybko! Raz dwa!
O, zobacz! Jajko. - Nie wygłupiaj, Maurice.
Kupiłem cygara. Chcesz jedno? - Dzięki, tak.
Wypalisz je później myśląc o mnie.
Raz dwa! Do roboty!
Wyjeżdża na rowerze z facetem. Tak, tak, na rowerze.
Chcę zdjęcie tego faceta!
W zasadzie jedzie do lasu, a miał jechać do dentysty.
Pom! Pop! Pop! - Nie wydurniaj się, Maurice!
Maurice, Nie wydurniaj się.
Pop! Pop! Pop! - Nie wydurniaj się, Maurice!
Nie mogę śledzić roweru w Paryżu.
Jedź!
Uwaga, skręcają. - Widzę.
Przebił? - Czy źle zakręcił wentyl.
wentyl. - Tak myślisz?
Albo ma marne dętki.
Cholera!
I co rowerzyści, dziura?
Nie nie, bawimy się. - Szytki panowie, szytki...
Ale takie jak przedwojenne. bo przed wojną, to ja przepraszam, ale,
szytki to były prawdziwe szytki. - Zapal sobie dziadku...
O! Dziękuję, rowerzyści, dziękuję!
No to sobie pojeździliśmy! - Ten jego rower to kompletny szmelc.
Teraz biegną. Tak, Postawili rowery i biegną.
Zatrzymał się! Blondyn się zatrzymał i gada z tamtym facetem.
Mikrofon.
No! Nie będziesz się tak zatrzymywał co pięćset metrów leniuchu!
No! Dopiero zaczęliśmy! - Maurice, muszę z tobą porozmawiać.
Nie ma mowy! Nie zatrzymuj się! - W sprawie Paulette.
Puścić mi jeszcze raz nagranie kobiety. W całości.
Paulette! Dzień dobry, Paulette. Muszę z tobą porozmawiać, Paulette.
Dużo myślałem w Monachium. Ta sytuacja nie może trwać.
Wskoczysz pod prysznic i będziesz w pełnej formie.
Co tam masz? - Słuchaj, Maurice...
Cześć. Do wieczora, Mozart! - Co za kretyn, co za kretyn!
Maurice to gnojek. Ma to, na co zasłużył
Śniło mi się, że zrywasz ze mnie ubranie.
Miałeś takie ogromne, gorące ręce i zrywałeś moje ubranie.
Ho! Arrętez!
Paulette! Paulette! Paulette! - Paulette! Paulette! Paulette!
Paulette!
Ten facet na rowerze jest za nami. Coś krzyczy!
Paulette sypia z kwiacierzem. - Co?
Paulette sypia z kwiacierzem. Właśnie ich przed chwilą nakryłem
w samochodzie dostawczym. Robili to na roślinkach
i mówili straszne rzeczy. - Wejdź i usiądź.
Co ci jest? - Nic. Krem do golenia
w tubce od pasty do zębów. - Stanąłem obok furgonetki
i usłyszałem głos Paulette. Spadłem z roweru. Pierwszy raz
spadłem z roweru. - Paulette i kwiaciarz? To absurd.
Przestań, to denerwujące! - Mówię ci, że mam krem do golenia
w paście do zębów! - Najpierw myślałem, że mi się wydaje
ale zaczęła mówić o mnie. Powiedziała "Maurice to gnojek."
A potem zaczęła mówić okropności. François, moja żona jest histeryczką!
Idź wypłukać usta.
Facet miał głos podobny do twojego. - Jaki facet?
Kwiaciarz.
To jest jakaś bzdura. Paulette z kwiaciarzem w furgonetce...
Obłęd! - Ale mówię ci, że ich słyszałem!
Prosiła, żeby zrobił konia! - Ale... co?
Prosiła, żeby zrobił konia, a on zrobił i spadłem z roweru.
Co ty robisz?
Dzwonię do niej. -Przecież ci mówię, że jest
w furgonetce z koniem... - Halo! Paulette.
Witaj, tu Francois, jestem z twoim mężem.
Nie, wszystko ok, dam mu słuchawkę.
Halo! Kto mówi? To Paulette.
Tak.. nie, tak...
tak, oh nie, nie, nie, tak, dobrze, zaraz będę.
Tak, biegaliśmy.
Jest w domu od godziny z moją mamą.
No i widzisz? Wydawało ci się!
Ale... - To dziwne, François.
Znaleźli mikrofon w kwiatach. - O Boże!
W ten sposób to my nic nie zrobimy. - Kręcimy się do cholery w kółko.
Kręcimy się do cholery w kółko Kręcimy się do cholery w kółko
Wodzi nas za nos od początku, gra nam na nerwach.
Dobry jest! - Trzeba go zabrać do pałacu
i zlikwidować... - Nie. Spróbujemy czegoś innego...
Halo, tak? Instrumenty muzyczne?
Instrumenty muzyczne. Stare! Przejdźcie się po sklepach ze starociami
znajdźcie jakieś flety, des liry, viole da gamba, kontrabasy
wszystko. I wyślijcie to pod nr 85 rue des Vignes.
Dobrze, że się trochę zabawili.
Pan Perrin?
Znalazłam w sklepie na dole ogłoszenie o lekcjach skrzypiec.
Mogę wejść?
Lekcje... to nie dla mnie. Dla mojego synka.
Mam sześcioletniego synka który kocha muzykę.
Sześć lat, to dobry wiek.
Chciałabym lekcje w domu.
On jest taki mały.
Mój ojciec też kolekcjonował stare instrumenty.
Zmarł w zeszłym roku.
Wszystko mi zostawił. - Naprawdę?
Nie znam się na tym, ale myślę, że są tam interesujące rzeczy.
Jeśli pan chce, to pokażę panu, jak pan do mnie przyjdzie.
Mały jest na wakacjach w tej chwili, wraca w przyszłym tygodniu.
Wcale mi nie zależy na tej kolekcji.
Zbyt wiele wspomnień się z nią łączy.
Naprawdę?
Może pan zawsze wpaść to obejrzeć, ale proszę się pospieszyć.
Kiedy? - No cóż...
Jutro wieczorem nie mogę. W środę też nie...
Co pan robi dziś wieczorem? - Wieczorem?
Zaprosiłam kilku przyjaciół.Może by pan wpadł?
Oto mój adres: nr 85 rue des Vignes.
No to do wieczora.
Dziś wieczorem to niemożliwe. Mam koncert w sali Gaveau o dziewiątej!
Może pan wpaść po północy, kładę się późno. Do widzenia.
Wychodzi z budynku. Nie, nie, nie znamy jej.
Wysoka, ładna blondyna w skórze z pantery. Niezła...
Stop.
Jest. - Jest.
Proszę.
Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Udał się koncert?
Znajomi właśnie poszli.
Są straszni, chodzą spać z kurami.
Ale może przyszedłem zbyt późno? - Ależ nie, czekałam na pana.
Co mogę podać?Szampana, whiski, koniak?
Odrobinę szampana. Jak tu wspaniale!
Faktycznie, są tu ładne rzeczy. - Un pionowy klawesyn!
Reszta jest w piwnicy. - W piwnicy?
Pójdziemy później rzucić okiem, jeśli pan zechce. Proszę usiąść.
Nie tu. Proszę na kanapę, będzie panu wygodniej.
Jak to dobrze móc odetchnąć. Cieszę się, że oni już poszli.
Tak miło jest móc mieć odrobinę intymności od czasu do czasu.
Tak, to prawda... To prawda...
Tamci poszli. To prawda... - Wygląda pan na spiętego.
Onieśmielam pana? - Nie nie, wcale.
Wierzyć mi się nie chce.
- W co?
W to wszystko...
Ależ to nie jest jakieś wyjątkowe. - Jest. Dla mnie to jest wyjątkowe.
Najpiękniejsza kobieta jaką kidykolwiek widziałem dzwoni do mych drzwi
i odnajduję się u niej w mieszkaniu popijając szampana.
Ma dobrą temperaturę?
Tak, tak, doskonałą, tak. - Nie jest pan głodny?
Nie, narazie nie.
Czy pozwoli pan, że zdejmę biżuterię, dzień był taki męczący,
chciałabym się odprężyć. - Proszę bardzo.
Znikam na moment. Jeśli pan sobie życzy, proszę sobie nalać.
Co jest...
Jest BARDZO dsbry!
No no...
Zgubiłem papierosa...
Tak jest lepiej...
Proszę zdjąć marynarkę, będzie panu wygodniej.
Czemu się pan nie rozbierze?
Słucham?
Rozbierz się.
Napiłbym się jeszcze szampana.
Ciągnie mnie pan za włosy. - Nie, zablokowały się.
Co się dzieje? - Suwak się zablokował.
Tak mnie boli. - Przepraszam, przepraszam,
pierwszy raz się blokuje.
Cholerstwo! Cholerstwo!
Cholerstwo!
No i? - Nie mogę.. To głupie...
Nie mogę zostać tak przez całą noc! - Nie, potrzebujemy nożyczek
żeby odciąć kosmyk, który się zablokował. - W łazience.
Idę.
Oh! Przepraszam! - Muszę iść z panem.
Tak, tak. Proszę nie wstawać.
Proszę powoli iść w stronę łazienki, a ja pójdę za panią pójdę.
Przepraszam.
Śliczne mieszkanko.
Co to za frajer?
Zrobione!
Uderzyła się pani?
Zachowam pani kosmyk włosów.
Przepraszam... To takie głupie...
Napewno nie jest pan głodny? - Faktycznie zjadłbym to.
Zimny kurczak, rozbif, szynka? - Niech będzie kawałek kurczaka.
O kurcze!
Zrobimy sobie ucztę na łóżku?
Leci mi krew z nosa. Chyba zatamowałem. Dostałem dudami.
Dudami? - Dudami.
Ale już jest lepiej. Lepiej.
Jedz. - Przepraszam, ale nie jestem głodny.
Zgaszę, a ty się rozbierzesz i wejdziesz do łóżka.
Miałeś wystarczająco kłopotów dziś wieczorem.
To taca! Chyba ją wywaliłem.
Ile cukru? - Dwie.
Długo się rozbiera.
Rozeszłą się pani z mężem? - Tak.
A synek jest na wsi? - Tak.
U dziadków? - Tak.
Co go to obchodzi? - Nie życzę sobie komentarzy.
Już, leżę.
Trochę kawy?
- Nie, nie, nie.
Mam lodowate nogi. - Nic nie szkodzi.
To był dziwny dzień. - Czemu?
Zaczęło się rano. Kumple przybili mi gwoźdźmi buty przed drzwiami
pokoju w hotelu w Monachium. - Naprawdę?
Zawsze mi robią kawały. Wystawiłem buty żeby
je wyczyszczono i mi je przybili.
Musiałem wracać w jednym brązowym a drugim czarnym bucie.
A potem była pasta do zębów w tubce od kremu do golenia
i krem do golenia w paście do zębów.
I nikogo to nie dziwi.
A potem byłem w Lasku, żeby pobiegać z kumplem, który ma halucynacje.
Zazwyczaj to jest całkiem normalny facet.
Sportowiec, normalny, nie taki, który mógłby mieć wizje.
I nagle zaczął słyszeć głosy.
A na koncercie wieczorem pękła mi struna,
a teraz jestem w łóżku z tobą,
i mnie całujesz,
i mam lodowate nogi.
I już. Pieprzą się.
Kochają się pod nr 85 rue des Vignes.
Sam pan widzi, że pański podopiecznemu zrekompensowaliśmy jego kłopoty.
Zadowolony? - Tak.
Ja też.
Powiem ci coś, czego nigdy nikomu nie mówiłem.
Tak?
Mam tajemnicę. - Naprawdę?
Nie jestem tylko skrzypkiem. Robię również coś jeszcze.
Komponuję. - Słucham?
Jestem kompozytorem, ale nikt o tym nie wie.
Napisałem operę. Zajęło mi to 3 lata. I pracuję nadal.
Wydam ją jak skończę.
Co? - Chciałbym ci ją zadedykować!
Co ty robisz? - Zagram ci ją.
Co? - Tylko główną arię.
Nie będziesz teraz grał na skrzypcach! - Jesteś pierwszą osobą, która to usłyszy.
Uprzedzam, że to dość nowoczesne. - Ale François...!
Co to jest? - Co się dzieje?
Sciszcie to.
Dosyć!
Nie podoba ci się? - To piękne, ale to nie jest odpowiedni moment.
To piękne, ale jak chcesz doceniać operę o trzeciej nad ranem?
Gniewasz się? - Wcale.
No to chodź.
Tak, gniewasz się. - Wcale nie.
No chodź.
I jeszcze raz!!
Nic nie zdziałamy tej nocy.
Zabierzcie go do pałacu. - Tak jest.
Straciłem przez ciebie jedną noc!
Trzeba było z nim zahandlować! Toulouse mu płaci, to ja mogę zapłacić więcej!
Nie potrafisz popracować czasami głową?
Kiedy? Spędził czas na wkręcaniu włosów w suwak, walenie
się dudami, granie mi opery i chwilami kochanie się ze mną...
skądinąd był niezły. - Kręcimy się w kółko do cholery.
Kręcimy się w kółko.
Co? - Nie sądzę, żeby to był profesjonalista.
Nie obchodzą mnie twoje wrażenia! Ubieraj się i leć do sklepu.
Oh! Moja Christine!
Oh! Moja Christine.
Christine? - Nie, tu Paulette
Dzieńdobry, Paulette. - Kim jest Christine?
Posłuchaj, Paulette, Nie przychodź do mnie po południu.
Spotkałem wczoraj wspaniałą dziewczynę i chyba ją kocham.
Żartujesz sobie ze mnie? - Nie, nie żartuję.
Problemem są Poucet i Chaperon. Jeśli uda nam się ich pozbyć,
to nie będzie problemu! Proste. - Proste... łatwo powiedzieć...
Skrzypek ma tu być za godzinę. - Perrache właśnie wszedł do Toulouse'a.
Nie założę dziś rano płaszcza. - Jest bardzo ciepło.
Nie posiedzę długo w biurze. Mam spotkanie w ministerstwie o jedenastej.
Aha! - Skrzypek skończył robotę.
Złoży nam raport o jedenastej.
Niektórzy mogą się spodziewać niemiłej niespodzianki, Perrache!
Znajdźcie mi tego skrzypka natychmiast i zdejmijcie go!
Macie godzinę!
Halo? - François? François?
Dzwonię, bo jestem smutna.
Wciąż płaczę, to takie głupie.
Miej litość Francois, ja cię kocham.
Tak, kocham cię.
Jestem zagubiona, jak nie jestem w twoich ramionach.
François, przysięgam, nie będę już prosiła, żebyś zrobił konia.
Ale nie porzucaj mnie, kochanie.
Osiągnął pan to, co chciał. Milan oszalał z sciekłości
a na skrzypka zapadł wyrok! - Niech pan patrzy na drogę.
Proszę wydać polecenie Poucet'owi i Chaperon'owi żeby zakończyli nadzór i wrócili.
Dobrze się spisali. - Zakończyć ochronę! Ale...
Proszę przestać dyskutować z moimi rozkazami i niech pan patrzy na drogę!
Proszę powiedzieć Poucet'owi i Chaperon'owi żeby zakończyli nadzór. Wykonać!
Chaperon? Tu Perrache.
Szef każe wzmocnić nadzór. Tak.
Zapewne spróbują coś zrobić dziś rano. Uważajcie.
Przechodzą przez podwórko!
Cholera, Już nie te lata! - Cicho! Nie ruszać się!
Gdzie mój krawat? Chyba w salonie.
Halo?
Halo, François. Tu Christine.
Muszę natychmiast z tobą porozmawiać. Jestem w kawiarni na rogu.
Tak. Przyjdź zaraz, to bardzo ważne.
Halo, Christine? Christine?
Odpowiedz Christine.
Halo, Christine...
Co pani tu robi?
Proszę wracać. Pan Milan nie życzy sobie pani tu widzieć.
Zrozumiano?
Poszedł. - Ano tak...
Cicho! Nie ruszać się!
Nie ruszać się!
Ale przecież nie będziemy do sibie strzelać..?
No właśnie, jesteśmy z jednej firmy... nie pozabijamy się chyba?
Blondynka, jasna. Była tu 3 minuty temu. telefonowała.
Tak, poszła. - Jak to poszła??
No, po prostu poszła.
Maurice! Przepraszam, ale teraz nie mogę, mam spotkanie.
U ciebie są trzy trupy.
Co? - Masz trzy trupy w domu.
Przyszedłem do ciebie, żeby cię zabić. Masz trzy trupy w domu.
Co ci się znowu stało? - Chodź zobaczyć!
Ale...
Ale Maurice, Czemu chciałeś mnie zabić? - Nieźle się ze mnie nabijaliście,
we dwoje! Podsłuchałem rPaulette przy telefonie, draniu!
Drań! Łajdak! Wchodź.
No i?
Nie rozumiem... - Chodź, siadaj.
Były trzy trupy w tym pokoju. - Oczywiście, Oczywiście!
Nie zwariowałem, François. - Oczywiście, Oczywiście!
Słyszałem Paulette jak dzwoniła! - Oczywiście. Słyszałeś, jak
się kochała w furgonetce wczoraj, a dziś widziałeś tutaj trzy trupy.
To nie jest dobry znak, prawda? - Nie jestem lekarzem, ale sam wiesz.
Idź się napić wody. - Wody?
Tak, dobrze ci to zrobi. Dużą szklankę.
Nie chce mi się pić. - Ale ty wyglądasz...
Przyniosę ci wody. - Ale mi się wcale nie chce pić.
Proszę.
Nie jest ze mną dobrze, François.
Wiesz? Ze mną jest naprawdę niedobrze.
Są trzy ofiary:
dwaj ludzie Milana i Chaperon. - Przepraszam?
Było małe nieporozumienie, ale zapewniam, że
blondynowi nic nie jest. - Przecież kazałem wam go zostawić...
Poucet i Chaperon. - Tak? Musiałem źle zrozumieć!
Kazałem im wzmocnić ochronę.
Faktycznie źle pan zrozumiał.
Przykro mi panie dyrektorze.
Nie chciałem pana rozgniewać,
myślałem tylko o chronieniu niewinnego.
W każdym razie nie udało się panu. Nadeszła godzina prawdy.
Teraz Milan wkroczy na scenę. Z jednej strony będzie Milan ze
swoją sforą, a z drugiej wysoki blondyn w czarnym bucie.
To i tak musiało się skończyć pojedynkiem jak we wszystkich dobrych westernach.
Chcę siusiu. - No to idź!
Chodź ze mną. - Żartujesz chyba!
Proszę, chodź ze mną. - Daj mi spokój.
Christine!
Miała pani tu nie wracać.
Wsiadaj!
Christine! Christine!
Christine! - Pańskie okulary.
Lucien! - O Boże!
François?
François!
Proszę wstać.
Bliżej.
Odwróć się. - Tak?
Dobrze.
Jestem pułkownik Milan, zastępca pańskiego szefa.
Oh! przepraszam pana!
Przepraszam.
Dziękuję.
Perrache!
Perrache.
Wysoki blondyn w czarnym bucie,
kto to jest?
To pułapka, panie pułkowniku.
Co ci jest? - Nic nic, wszystko w porządku.
Maurice. Ależ Maurice... - Wsiadaj. Zobaczysz, wszystko w porządku,
wszystko w doskonałym porządku.
Widzisz? Wszystko w porządku.
Nie wyglądasz dobrze. - Jestem ubezpieczony,
płacę chorobowe... Jeśli znajdę dobrą klinikę,
to zwrócą mi koszty w całości.
Dzień dobry pani. Do widzenia pani.
Christine! Gdzie byłaś? Wszędzie cię szukałem.
Opowiem ci nieprawdopodobną historię.
Afera. Tajemnicza śmierć pułkownika Milana.
Toulouse mówi:"Milan był nadzwyczajnym człowiekiem."
Maurice!
Kochanie. - Żegnaj, Paulette.
Maurice!
Ależ zostań, nie ruszaj się. Chodź pożegnać się z François.
Do widzenia François.
Lekarze zmniejszyli dawki środków uspokająjących. Już czuje się lepiej.
Nie ma już koszmarów.
Do jutra. Będę u ciebie o drugiej. - Do jutra.
Wszystko będzie jak kiedyś, kochanie.
Lepiej wracaj, on się zaziębi.
Chodź!
Dobrej podróży, bądź grzeczny w Monachium. - Do widzenia.
To do Monachium? - Nie, do Rio w Brazylii.
Ah! To do Rio! To nie jest to samo stanowisko.
Dobrze, niech będzie, zarejestruję.
Proszę pana!
Christine? W porządku? - Lepiej mi będzie w twoich ramionach.
Kochasz mnie? - Tak, kocham cię.
Jak wróci z Rio... - Tak, panie dyrektorze...
a z całą pewnością wróci, nawiąże pan z nim kontakt.
W gruncie rzeczy całkiem nieźle sobie radzi ten chłoptaś.
<<>>
>> Napisy pobrane z http://napisy.org << >>>>>>>> nowa wizja napisów <<<<<<<<