www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
{Y:b}FILM STANLEYA KUBRICKA
{Y:b}MECHANICZNA POMARAŃCZA
/To ja...
/to znaczy Alex, /oraz moi trzej druhowie,
/to znaczy Pete, Georgie i Dim.
/Siedzieliśmy w Barze Mlecznym Korova
/starając się wybrać rozsądny /sposób spędzenia wieczoru.
/Bar Korova sprzedawał mleko z dodatkiem.
/Mleko z dodatkiem welocetu, syntemesku /lub drenchromu.
/Piliśmy to ostatnie.
/Dobrze nastraja i przygotowuje /na porcję starej dobrej Ultra-Przemocy.
/W pięknym mieście Dublinie
/które z cudnych dziewcząt słynie
/Ujrzały po raz pierwszy oczy me
/słodką Molly Malone,
/jak swą taczkę toczyła
/ulicami Dublina
/Wołając: /"Żywe małże na sprzedaż mam!"
/Jednej rzeczy nigdy nie mogłem ścierpieć - /widoku brudnego starego lumpa,
/który wrzeszczy w niebogłosy /tekst piosnki swych przodków,
/bekając w przerwach /między wrzaskami,
/jakby w jego bebechach /grała jakaś obrzydliwa orkiestra.
/Nie znosiłem takich typów, /bez względu na ich wiek.
/Ale zwłaszcza takich starych /jak ten tu.
Bracia, macie może dla mnie jakąś drobną monetę?
Dalej! Wykończcie mnie, wy tchórze, proszę bardzo.
Żyć się odechciewa, jak patrzę na ten śmierdzący świat.
A co w nim takiego śmierdzącego?
Śmierdzi, bo nie ma już w nim za grosz prawa i porządku.
Śmierdzi, bo pozwala młodym atakować starych, tak jak to właśnie czynicie.
Ech, to nie jest już świat dla starego człowieka.
Co to w ogóle za świat?
Ludzie siedzą na Księżycu i latają wokół Ziemi,
a prawa i porządku na niej nie strzeże nikt.
O, ukochana Ojczyzno, za Ciebie walczyłem...
/W okolicy opuszczonego kasyna /natrafiliśmy na Billy'ego Boy'a
/i jego czterech druhów.
/Przygotowywali się do grupowego /bara-bara
/z młodą płaczliwą dzieweczką, /którą sobie złapali.
Czyżby to był ten gruby śmierdziel Billy Kozioł?
Jak się masz, panie pękata butelko jabola?
Chodź no tu, to obetnę ci jaja,
jeśli w ogóle je masz, ty trzęsąca się galareto!
Bierzmy ich, chłopcy!
Policja!
Spadamy stąd!
/Durango 95 mruczał wspaniale,
/wywołując ciepłe, /przyjemne drżenie w trzewiach.
/Wkrótce były już tylko /drzewa i ciemność, bracia moi,
/prawdziwa, nieprzenikniona ciemność.
/Powygłupialiśmy się trochę /kosztem innych nocnych podróżnych,
/bawiąc się w piratów drogowych.
/A potem skierowaliśmy się na zachód.
/Mieliśmy ochotę /na małą niespodziankową wizytę,
/która by nas porządnie rozkręciła /i wyzwoliła starą dobrą Ultra-Przemoc.
A któż to może być?
Pójdę zobaczyć.
Kto tam?
/Przepraszam panią. Czy mogłaby pani pomóc? /Miał miejsce straszliwy wypadek.
Mój przyjaciel leży krwawiąc na środku szosy.
Czy mógłbym skorzystać z telefonu, by wezwać karetkę?
Przykro mi, ale nie mamy telefonu. Proszę iść gdzie indziej.
/Ale proszę pani, /to sprawa życia i śmierci.
Kto to, kochanie?
/Jakiś młody człowiek. /Twierdzi, że miał miejsce wypadek
/i chce skorzystać z telefonu.
Powinnaś go zatem wpuścić.
/Proszę chwileczkę poczekać, /dobrze?
Przepraszam, ale na ogół nie wpuszczamy do domu nieznajomych w środku...
Czego ode mnie chcecie?
Dobra. Pete, sprawdź resztę domu. Dim...
/W deszczu sobie podśpiewuję,
/Znów jestem szczęśliwy, /tak wspaniale się czuję,
/I śmieję się z tych chmur, /co majaczą tam w górze,
/Bo w sercu mym jest słońce, /chyba zaraz się zadurzę.
/Niechże chmury się gonią, /niech wszyscy bawią się,
/Ja przyjdę wraz z deszczem, /ja uśmiecham się.
/Ulicą będę szedł, /z pieśnią na ustach wesołą,
/I śpiewać będę w deszczu /radosną pieśń moją.
/W deszczu sobie podśpiewuję,
/Znów jestem szczęśliwy, /tak wspaniale się czuję,
/I śmieję się z tych chmur, /co majaczą tam w górze,
/Bo w sercu mym jest słońce, /chyba zaraz się zadurzę...
/Niechże chmury się gonią, /niech wszyscy bawią się,
/Niech wyjdą na deszcz, /a ja uśmiecham się.
/Ulicą będę szedł, /z pieśnią na ustach wesołą
/I śpiewać będę w deszczu /radosną pieśń moją.
Przypatrz się, bracie, porządnie.
/Wszyscy czuliśmy się /z lekka sfatygowani i znużeni,
/jako że wieczór ten /kosztował nas nieco energii, o, bracia moi.
/Pozbyliśmy się wozu i wpadliśmy /do starej dobrej Korovy na wieczorne mleko.
Hej, Lucy. Ciężki wieczór miałaś?
My też się napracowaliśmy.
Wybacz, Lucy.
/Tuż obok siedziały snoby /z pobliskiego studia telewizyjnego.
/Dziewczyna śmiała się i rozmawiała, /jakby nie miała troski na tym okrutnym świecie.
/I wtedy płyta /w szafie grającej się skończyła.
/Zanim zdążyła włączyć się następna,
/dziewczyna zaczęła śpiewać.
/I było to tak, bracia moi,
/jakby jakiś przecudowny /ptak wleciał do baru.
/Poczułem, że nawet najmniejsze /włoski na moim karku stają dęba,
/a ciarki chodzą po ciele niczym /jakieś maleńkie jaszczurki;
/w górę i w dół.
/A to dlatego, że wiedziałem, /co śpiewała.
/Był to fragment boskiej /Dziewiątej Ludwika Van.
Za co to było?
Za to, że jesteś niewychowanym draniem.
Bez cienia pojęcia o zachowaniu się w miejscach publicznych, bracie mój.
Nie podoba mi się to, co zrobiłeś.
Wcale nie jestem już twoim bratem. I w ogóle nie chcę nim być.
Pilnuj się.
Doprawdy pilnuj się, bracie Dimie, jeśliś kontynuacją życia swego zainteresowany.
Zasłużyłeś sobie na kopa, porządnego kopa w jaja.
Bez mrugnięcia potraktuję cię łańcuchem czy brzytwą.
Nie pozwolę ci na takie bezpodstawne karanie mnie.
Nie masz prawa mnie poniżać!
Podejmę wyzwanie, kiedy tylko chcesz.
Tra la la.
Chyba zmęczony jestem.
Lepiej będzie, jak nic już nie powiem.
Do łóżka najwyższy czas się udać,
więc wracajmy do domku na spanko.
Dobrze, dobrze?
/Mieszkałem z moim tatkiem i mamcią
/w bloku numer 18A w północnym Linear.
/Idealnym zwieńczeniem /tego jakże udanego wieczoru
/była odrobina /starego dobrego Ludwika Van.
/O, rozkoszy!
/Rozkoszy i rajska słodyczy!
/Perfekcja w swej najczystszej postaci.
/Niczym ptak z najprzedniejszego metalu,
/lub srebrzyste wino /unoszące się w próżni kosmicznej...
/I te cudowne obrazy /pojawiające się podczas słuchania...
Alex! Alex!
Czego chcesz?
/Już po 8, a nie chcesz /się spóźnić do szkoły, prawda, synku?
Boli mnie głowa, mamo.
Daj mi pospać, to może przejdzie.
Po południu będę jak nowo narodzony.
Ależ synku, w tym tygodniu ani razu nie było cię w szkole.
Muszę odpoczywać i dbać o zdrowie, mamo.
W przeciwnym razie grozi mi jeszcze więcej nieobecności.
/Dobrze, zostawię ci śniadanie na kuchence. /Muszę już lecieć.
Dobrze, mamo. Życzę miłego dnia w fabryce.
Znów nie czuje się dobrze, tatku.
Tak, słyszałem.
Wiesz, o której wrócił wczoraj do domu?
Nie, nie wiem. Tabletki nasenne robią swoje.
Ciekawe, jaką to pracę znalazł, że ma zajęte wieczory.
Mówi, że robi różne rzeczy.
Pomaga tu i ówdzie.
Czołem, czołem, panie Deltoid.
Co za niespodzianka widzieć tu pana.
Jak tam, Alex nareszcie się obudził, tak?
Spotkałem twoją mamę, jak wychodziła do pracy, tak?
Dała mi klucz.
Mówiła o bólu, z powodu którego nie poszedłeś do szkoły, tak?
Nad wyraz nieprzyjemny ból głowy, proszę brata.
Powinno mi przejść do południa.
A do wieczora to już na pewno, tak?
Wieczór to cudowna pora, co, chłopcze?
- Szklaneczkę czegoś mocniejszego? - Brak czasu, brak czasu, tak?
Siadaj, siadaj.
Czemu zawdzięczam tę przemiłą wizytę?
Czy coś się stało?
Stało? A co się niby miało stać?
Coś przeskrobałeś, tak?
Tak tylko pytam, proszę pana.
Tak, zatem twój opiekun rozwojowy
tak tylko ci radzi, żebyś uważał.
Bo następnym razem nie skończy się na szkole poprawczej.
Następnym razem będzie to instytucja w Barley, a cała moja praca pójdzie na marne.
Skoro brak ci szacunku dla samego siebie,
mógłbyś go chociaż okazać mi. Tak się nad tobą natrudziłem.
Mamy naganę za każdego nieodzyskanego dla społeczeństwa.
Każdy z was, kto wyląduje w pierdlu, stanowi dowód naszej porażki.
Nie robiłem niczego złego, proszę pana.
Milicja na mnie nic nie ma, bracie.
Znaczy się, proszę pana.
Daruj sobie gadkę o milicji.
To, że cię ostatnio nie zgarniano
nie znaczy, o czym doskonale wiesz, że nie wyprawiasz jakichś świństw.
Jedno miało miejsce wczoraj, tak? Bardzo poważne świństwo, tak?
Paru kumpli niejakiego Billy'ego Boy'a trzeba było eskortować karetką, tak?
Nazwisko twoje, źródła te co zwykle,
i paru twoich druhów zostały wymienione w związku ze sprawą.
Jak zwykle, nie można niczego dowieść.
Ale ostrzegam cię, chłopcze,
jako twój wierny przyjaciel
i jedyny w tym chorym społeczeństwie,
który chce cię uratować od ciebie samego.
Co w was wstępuje?
Badamy przypadki takie jak twój od niemal stu lat, tak.
Ale nasze badania na niewiele się zdają.
Masz przecież przyzwoity dom, kochających rodziców.
Masz nawet sporo oleju w głowie.
Czy to jakiś diabeł ci to wszystko podszeptuje?
Nikt na mnie nic nie ma, proszę brata.
Od dawna moje nazwisko nie figuruje w kronikach policyjnych.
I to mnie właśnie martwi, trochę za długo trwa ten spokój.
Według mnie, jesteś już prawie gotów.
Dlatego ostrzegam cię, chłopcze,
trzymaj swój śliczny nosek z dala od brudu.
Czy jest to jasne?
Jak czyściuteńkie jezioro, proszę pana.
Jak słońce w południe, proszę pana.
Może pan na mnie liczyć.
Bracie, zamawiałem to dwa tygodnie temu, mógłbyś sprawdzić, czy już przyszło?
Chwileczkę.
Przepraszam panie najmocniej.
Smakuje ci, co, kochanie?
Trochę chłodne, no i pozbawione czubka, co, ślicznotko?
A co się stało twojemu, siostrzyczko?
Co kupujesz, braciszku?
Goggly Gogola? Johnny'ego Żywago?
Heaven 17?
Na czym odtwarzasz swoje płyty w domku, siostrzyczko?
Zakładam się, że na jakimś przenośnym radyjku.
Chodźcie, wujek pokaże wam prawdziwy sprzęt.
Usłyszycie anielskie trąby i diabelskie puzony.
Zapraszam was.
Czołem, czołem.
Witamy.
Patrzcie, kto przyszedł!
Hurra!
Proszę, proszę, proszę, proszę, proszę, proszę!
Czemuż zawdzięczam tę przyjemną, acz niezapowiedzianą wizytę?
Zaczęliśmy się martwić.
Siedzimy i czekamy na ciebie sącząc nasze mleczko,
a ciebie nie ma i nie ma.
Pomyśleliśmy, że może się obraziłeś czy coś,
więc zawitaliśmy w twe gościnne progi.
Najmocniej przepraszam.
Doskwierał mi ból głowy, więc musiałem się wyspać.
A wbrew moim poleceniom, nie zostałem obudzony.
Współczuję.
Może głowa cię rozbolała, bo ją nadwyrężasz?
Przez to całe rozkazywanie i karanie.
Jesteś pewien, że ból minął?
A może wolałbyś poleżeć sobie w łóżeczku?
Wyjaśnijmy sobie parę spraw, najjaśniej, jak się da.
Ten sarkazm, jeśli mogę tak to nazwać,
nie pasuje do was, braciszkowie.
Jako wasz druh i szef mam prawo wiedzieć, co się dzieje, nie?
A zatem, Dim.
Co ma znaczyć to rozwarcie w końskim uśmiechu paszczęki?
Dość już wyżywania się na Dimie, bracie.
To część nowego sposobu.
Nowego sposobu? Jakiegoż to nowego sposobu?
Coś czuję, że sporo się działo za moimi pogrążonymi w śnie plecami.
Skoro chcesz wiedzieć, dowiesz się, proszę bardzo.
Chodzimy po sklepach i robimy darmowe zakupy,
za każdym razem wychodząc z kieszeniami wypchanymi forsą.
A Will Angol z Muscleman Coffe Mesto skupuje cały skradziony towar.
- To gruby szmal, forsy jak lodu. - Jak lodu.
Will Angol twierdzi, że duże, duże pieniądze są w zasięgu ręki.
Duże, duże pieniądze.
A co niby zrobicie z tymi dużymi, dużymi pieniędzmi?
Brakuje wam czegoś?
Potrzebujecie auta - zrywacie sobie jakieś z drzewa.
Potrzebujecie drobnych, to je bierzecie.
- Bracie, czasem myślisz i mówisz jak dziecko. - Jak dziecko!
- Dzisiejszej nocy zrobimy wielki skok. - Wielki skok!
Zgoda, urządźmy jatkę!
Inicjatywa jest nagrodą dla cierpliwych.
Tak jak was nauczyłem, druhowie moi.
A teraz powiedz, o co ci chodziło, Georgie.
Ale najpierw mleczko z domieszką pierwszego, nie uważasz?
- To nas rozkręci. - Troszkę moloko z domieszką.
Zwłaszcza ciebie, bo my się już rozkręciliśmy.
/Idąc wzdłuż blokowiskowej przystani,
/wydawałem się opanowany, /ale w głowie kłębiły mi się przeróżne myśli.
/Więc teraz to generał Georgie /będzie nami komenderował,
/a Dim wystąpi w roli /jego bezmyślnego sługusa.
/W tym momencie zrozumiałem, /że tylko głupiec marnuje czas na myślenie,
/a człowiek mądry realizuje /swe pomysły z pomocą Boską.
/Tym razem z pomocą /przyszła boska muzyka.
/Z otwartego gdzieś okna /dobiegały cudowne dźwięki.
/Natychmiast zrozumiałem, /co muszę zrobić.
/Nie przeciąłem Dimowi żył,
/więc wystarczył zwykły bandaż, /by zatrzymać krwawienie.
/Pozostali ranni żołnierze /dali się szybko uspokoić.
/Teraz mieli świadomość, /kto jest ich panem i przywódcą.
/Cholera, pomyślałem sobie,
/przecież prawdziwy przywódca wie,
/kiedy okazać łaskę /i hojność swym poddanym.
To teraz wróciliśmy do początku, co?
Tak?
Wszystko jak przedtem, a reszta zapomniana?
Dobrze, dobrze, dobrze?
Dobrze.
A zatem Georgie,
opowiedz nam o tym swym pomyśle na dzisiejszy wieczór.
Nie dziś.
Nie tej nocy.
No dalej, Georgie, chłopczyno.
Jesteś przecież dorosły, prawda?
Nie jesteśmy już dziećmi, co, chłopczyno?
Co zatem za pomysł wykluł się w twej łepetynie?
/Chodzi o taką farmę piękności /na obrzeżach miasta.
/Na odludziu.
/Należy do bogatej pindy, /która mieszka tam ze swoimi kotami.
/Zamknęła na tydzień farmę /i jest tam teraz sama.
/A miejsce pęka w szwach /od złota, srebra
/i innych błyskotek.
/Mów dalej, chłopczyno, /mów dalej.
Cholera jasna.
Kto tam?
/Czy mogłaby pani pomóc?
/Miał miejsce straszliwy wypadek.
/Czy mógłbym skorzystać /z telefonu, by wezwać karetkę?
Przykro mi, ale nie.
Jakieś półtora kilometra stąd jest pub, w którym mają telefon, proszę tam jechać.
/Proszę pani, to wyjątkowa sytuacja,
/sprawa życia i śmierci!
/Mój przyjaciel leży krwawiąc /na środku szosy!
Przykro mi, ale nie wpuszczam do domu nieznajomych po zmroku.
/Rozumiem.
/Nie mogę pani winić za podejrzliwość,
/zwłaszcza gdy po okolicy /kręci się tylu podejrzanych typów.
/W takim razie /poszukam pomocy w owym pubie.
/Przepraszam, jeśli /w czymś przeszkodziłem.
/Dziękuję pani bardzo. /Dobranoc.
Dim, schowaj się.
Wejdę przez okno i otworzę wam drzwi wejściowe.
Halo, posterunek policji w Bradford?
Dobry wieczór, tu pani Whethers z uzdrowiska Woodmeir.
Witaj.
Nie chcę przeszkadzać, ale właśnie miało miejsce dziwne zdarzenie.
No, to pewnie nic groźnego, ale wiesz, nigdy nie wiadomo.
No więc, jakiś chłopak chciał skorzystać z telefonu.
Twierdził, że miał miejsce jakiś wypadek.
No, ale zwróciło moją uwagę to, co powiedział.
Słowa, których użył, były bardzo podobne do tego, co dziś w gazecie cytowano
w związku z wczorajszą napaścią na tego pisarza i jego żonę.
Jakieś parę minut temu.
No, jeśli uważasz, że to konieczne,
ale wydaje mi się, że sobie poszedł.
Dobrze, niech będzie.
Bardzo dziękuję.
Rany!
Czołem, czołem.
Nareszcie się spotykamy.
Nasza pogaduszka przez otwór na listy jakoś mnie nie usatysfakcjonowała.
Kim jesteś?
I jak udało ci się tu wejść?
Co ty sobie, do cholery, myślisz?
Nieładnie, nieładnie, ty stara obleśnico.
Słuchaj, mały dupku!
Masz się obrócić i wyjść stąd w ten sam sposób, w jaki tu wszedłeś.
Zostaw, do diabła, nie dotykaj!
To drogocenne dzieło sztuki.
Czego chcesz, do cholery?
Cóż, jeśli mam być z panią szczery,
to jestem uczestnikiem międzynarodowego konkursu,
w którym należy sprzedać jak najwięcej czasopism.
Nie pleć bzdur, synku,
tylko się wynoś, zanim wpakujesz się w poważne tarapaty.
Mówiłam, żebyś to zostawił! Wynoś się, zanim sama cię wyrzucę!
Gówniarzu przebrzydły!
Ja ci dam włamywać się do cudzych domów!
Pieprzony...
mały...
gnojek!
- Spadamy stąd, zaraz będzie tu policja. - To dla ciebie, mój druhu.
Wy gnoje! Jestem ślepy!
Przez was oślepłem, wy gnoje! Nic nie widzę!
Nie macie na co liczyć, braciszkowie.
Nie pisnę ani słowem, dopóki nie zjawi się tu mój prawnik.
Znam przecież prawo, dranie.
W takim razie, Tom,
musimy uświadomić naszemu przyjacielowi, że my też znamy prawo,
ale znajomość prawa to nie wszystko.
Szkaradna ta twoja rana, malutki.
Szkoda, że psuje tak twoją urodę.
Kto to zrobił, hmm?
Skąd to masz?
O co ci chodzi, draniu?
To za pewną panią,
ty obrzydliwy kundlu.
Weźcie go ode mnie!
Podły gówniarz.
Dobry wieczór, panie Deltoid.
Dobry wieczór, panie sierżancie.
Są w pokoju B.
Bardzo dziękuję.
Sierżancie...
- O, dobry wieczór, panie Deltoid. - Dobry wieczór, inspektorze.
- Napije się pan herbaty? - Nie, dziękuję, sierżancie. Może później.
- Poproszę jednorazowe ręczniczki. - Tak jest, sir.
Przesłuchujemy więźnia.
- Zechce pan wejść. - Z miłą chęcią.
Dobry wieczór, sierżancie. Dobry wieczór, wszystkim.
Ojej, ojej. Chłopiec jest w strasznym stanie, czyż nie?
Proszę tylko na niego spojrzeć.
Wygląda jak jakaś pokraka.
Przemoc rodzi przemoc.
Stawiał opór przedstawicielom prawa.
Cóż, na tym się kończy moja praca nad tobą...
właśnie na tym, tak.
To nie ja, proszę brata.
Niech pan się za mną wstawi, nie jestem przecież taki zły.
Zostałem wkopany na skutek zdrady, proszę pana.
Ma chłopak gadane, oj ma.
Gdzie są moi druhowie, ci zdrajcy? Łapcie ich, zanim uciekną.
To był wszystko ich pomysł, bracia.
Zmusili mnie do tego, ja jestem niewinny.
Jesteś teraz mordercą, chłopcze.
Mordercą.
Wcale nie, proszę pana.
To było tylko lekkie pyknięcie,
wciąż oddychała, przysięgam.
Byłem przed chwilą w szpitalu.
Twoja ofiara nie żyje.
Proszę się przyznać, próbuje mnie pan zastraszyć.
To jakaś nowa forma tortury.
- Przyznaj się, panie bracie! - To będzie twoja własna tortura.
I modlę się, by doprowadziła cię do szaleństwa.
Jeśli ma pan ochotę zrobić mu bęcki, proszę się nie krępować.
Przytrzymamy go.
Pewnie bardzo się pan na nim zawiódł.
/To tragiczna i najsmutniejsza /część tej opowieści,
/o, bracia moi i jedyni /przyjaciele.
/Po zakończeniu procesu, /w którym padło wiele ostrych słów
/pod adresem waszego przyjaciela /i narratora,
/zostałem skazany na czternastoletni /pobyt w Stargent numer 84-F,
/ze śmierdzącymi zboczeńcami /i zwyrodnialcami jako współwięźniami.
/Zszokowany tatko wygrażał Bogu swymi /poobcieranymi i zakrwawionymi pięściami.
/A mamcia zawodziła, jak to możliwe,
/by jej ukochany jedynak /tak ich zawiódł.
Dobry. Jeden znad Tamizy, proszę pana.
Dobrze, proszę otwierać.
Tak jest.
Witam pana, oto papiery więźnia.
Dziękuję panu.
- Imię i nazwisko? - Alexander De Large.
Znajdujesz się obecnie w więzieniu Parkmoor.
Od tej pory będziesz tytułował wszystkich oficerów "sir".
Imię i nazwisko?
Alexander De Large, sir.
Wyrok?
Czternaście lat, sir.
Za?
Morderstwo, sir.
Dobrze. Proszę zdjąć kajdanki.
Od tej chwili nazywasz się 655321.
Twoim obowiązkiem jest zapamiętać ten numer.
Dziękuję. Bardzo dobrze.
- Dzięki, szefie. - Proszę wypuścić oficera.
Dobrze, opróżnij kieszenie.
Czy widzisz białą linię namalowaną na podłodze tuż za tobą, 655321?
Owszem, sir.
Twoje stopy mają się znajdować po jej drugiej stronie!
- Dobrze, sir. - Dobrze.
Kontynuuj.
Proszę to podnieść, a następnie położyć jak należy.
Jedna połówka tabliczki czekolady.
Jeden pęk kluczy na metalowym kółku.
Jedna paczka papierosów.
Dwa plastikowe długopisy..
Jeden czarny, jeden czerwony.
Jeden kieszonkowy grzebień, czarny plastik.
Jedna książeczka adresowa, imitacja czerwonej skóry.
Jedna dziesięciopensówka.
Jeden zegarek, biały metal.
Pasek również z białego metalu.
Masz coś jeszcze w kieszeniach?
- Nie, sir. - Dobrze.
W takim razie podpisz się tu, pod swoją cenną własnością.
Twój tytoń i czekolada przepadają, jako że jesteś skazańcem.
Proszę przejść do tamtego stołu i się rozebrać.
Czy dziś rano znajdowałeś się pod opieką policji?
Nie, sir.
Jedna marynarka, koloru niebieskiego, w prążki.
Pod opieką rodziców?
Tak, proszę pana.
- Jeden krawat, niebieski. - Wyznanie?
Anglik, sir.
Czy chodzi ci o anglikanizm?
Właśnie tak, sir.
Brunet, czyż nie?
Szatyn, sir.
Oczy niebieskie?
Tak jest, sir.
Nosisz okulary albo szkła kontaktowe?
Nie, sir.
Jedna koszula z kołnierzem. Koloru niebieskiego.
Czy otrzymujesz pomoc medyczną w związku z jakąś chorobą przewlekłą?
Nie, sir.
Jedna para butów, czarna skóra, na zamek, zniszczone.
- Choroba psychiczna? - Nie, sir.
- Nosisz protezę dentystyczną lub ortopedyczną? - Nie, sir.
Jedna para spodni, koloru niebieskiego, w prążki.
Doświadczyłeś kiedykolwiek nagłego omdlenia albo zawrotów głowy?
Nie, sir.
Jedna para czarnych skarpet.
- Jesteś epileptykiem? - Nie, sir.
Jedna para majtek, koloru białego, gumka niebieska.
- Czy masz doświadczenia homoseksualne? - Nie, sir.
- Dobrze. Środek przeciw molom. - Tak jest, proszę pana.
A teraz odwróć się do ściany, pochyl i dotknij palców u stóp.
- Choroby weneryczne? - Żadnych, proszę pana.
- Wszy, wszy łonowe? - Nie mam, proszę pana.
- Podejdź do wanny. - Tak jest, proszę pana.
Więc jak to z wami będzie, co?
Będziecie się tłuc po instytucjach takich jak ta?
Chociaż większości z was wystarczy jedna.
Czy przyłożycie rękę do dzieła Bożego
i zrozumiecie, że w przyszłym świecie na nieskruszonych grzeszników czeka kara
znacznie gorsza niż to?
Są tacy idioci wśród was,
co sprzedają swe prawa za talerz zimnej owsianki.
Podnieta, jaką daje kradzież, przemoc.
Chęć pójścia w życiu na łatwiznę.
A zatem pytam się was, w obliczu niezaprzeczalnych dowodów, czy warto?
Tak, niepodważalnych dowodów na istnienie piekła.
Wiem, wiem, przyjaciele.
Dzięki moim wizjom wiem, że istnieje miejsce ciemniejsze niż więzienie,
gorętsze niż jakikolwiek płomień ludzkiego ognia.
Miejsce, gdzie dusze takich nieskruszonych przestępców jak wy...
Nie śmiejcie się, do diaska, nie śmiejcie się.
Powiadam, tacy jak wy wiją się w niekończących się męczarniach.
Wasza skóra powoli będzie się złuszczać i odpadać, a w trzewiach poczujecie ogień.
Wiem, o tak, wiem.
Widziałem, że to ty, 920537! Widziałem!
Na zakończenie zaśpiewamy psalm 258 z więziennego psałterza.
Okażcie choć krztę szacunku, dranie.
/Zbłąkaną owieczką byłem.
- Śpiewać, do cholery, śpiewać. /- Swej zagrody nie kochałem.
Głośniej!
/Głosu mego pasterza też nie.
/Nie dawałem sobą przewodzić.
Głośniej!
/- Byłem zagubionym dzieckiem. - Nie było to pouczające, bynajmniej.
/Od dwóch lat siedziałem /w tej piekielnej dziurze i ludzkim zoo,
/kopany i bity /przez brutalnych strażników,
/co i rusz napotykając na zboczeńców,
/którzy ślinili się na tak łakomy /kąsek jak wasz narrator.
/Do moich obowiązków należało pomagać /księdzu Charlie'mu w niedzielnej mszy.
/Był strasznym draniem,
/ale z jakiegoś powodu sobie mnie upodobał. /Zapewne ze względu na mój młody wiek
/i zapał do studiowania Księgi.
/Czytając o biczowaniu /i koronach cierniowych,
/widziałem siebie jako uczestnika,
/a nawet przywódcę tego całego katowania /i przybijania na krzyż.
/Ubranego we wspaniałą rzymską /zbroję, rzecz jasna.
/Mniej interesująca była dalsza /część Księgi,
/w której więcej gadano niż walczono.
/Za to super były fragmenty, w których /żydki najpierw się wzajemnie mordują,
/a potem piją swoje hebrajskie wino,
/by następnie wylądować w łóżku /z pokojówkami swych żon.
/To mnie nakręcało.
"Nie bierz przykładu ze złoczyńców.
Ani nie pożądaj ich towarzystwa.
Albowiem myślą oni tylko o kradzieży,
a mówią tylko kłamstwa."
"Jeśli zaś stracisz nadzieję, w chwili słabości, opuści cię siła."
Pięknie, mój synu, pięknie.
Ojcze...
Staram się, czyż nie?
Tak, mój synu.
- Daję z siebie wszystko, czyż nie? - Jak najbardziej.
Nigdy nie złamałem żadnego z tutejszych przepisów, czyż nie, ojcze?
To jak najbardziej prawda, 655321. Jesteś nad wyraz pomocny
i wykazujesz najprawdziwszą chęć poprawy.
Ojcze...
Czy mogę ojcu zadać pytanie natury prywatnej?
Ależ oczywiście, mój synu.
Czy coś cię gnębi, mój synu?
Nie wstydź się powiedzieć.
Wiedz, że nieobce mi strapienia chłopców,
którzy pozbawieni są towarzystwa kobiet.
Nie chodzi mi o te sprawy, ojcze.
Tylko o to, o czym tyle się teraz mówi, ojcze.
O tej nowej terapii,
dzięki której natychmiast wychodzi się z więzienia,
aby już nigdy do niego nie wrócić.
Skąd o tym wiesz?
Kto rozmawia na takie tematy?
Różne rzeczy się słyszy, ojcze.
Zdaje się, że dwaj strażnicy o tym mówili,
a ktoś ich przypadkiem podsłuchał.
Ktoś inny znalazł wycinek z gazety w warsztacie,
w którym jest to dokładniej opisane.
A może dałoby się zapisać mnie na tę nową terapię, ojcze?
Zdaje się, że chodzi ci o metodę Ludovico.
Nie wiem, jak ją nazywają, ojcze.
Wiem tylko, że dzięki niej szybciej jest się wypuszczanym
by już nigdy tu nie powrócić.
Tego jeszcze nie udowodniono, 655321.
Metoda jest na razie w fazie eksperymentalnej.
Ale została już wykorzystana, czyż nie, ojcze?
W tym więzieniu nie. Jeszcze nie.
Naczelnik ma wątpliwości co do jej skuteczności,
a słyszałem, że niesie ona za sobą poważne zagrożenia.
Nie obchodzą mnie te zagrożenia, ojcze.
Ja po prostu chcę być dobry.
Chcę, by reszta mojego życia była jednym wielkim dobrym uczynkiem.
Pytanie, czy ta nowa metoda naprawdę czyni człowieka dobrym.
Dobroć płynie z wnętrza.
Dobroć to wynik wyboru,
a jeśli człowiek nie może wybrać, przestaje być człowiekiem.
Nie wiem, po co mieszamy w to tę całą metafizykę, ojcze.
Wiem tylko, że chcę być dobry.
Bądź cierpliwy, mój synu.
Zaufaj Panu.
"Poucz syna swego, a on cię pokrzepi
i napełni radością duszę twą."
Amen.
Wszyscy obecni, sir.
- Wyśmienicie. Wszyscy obecni, sir. - Świetnie.
Zatrzymać się!
A teraz słuchać!
Ustawcie się w dwuszeregu
pod tamtą ścianą, twarze zwrócone w tamtą stronę.
Ale już!
Ruszać się.
Przestać gadać!
Więźniowie gotowi do inspekcji, sir.
Ilu na celę?
W tym bloku czterech, sir.
Wiecie, czym kończy się upychanie więźniów na małej powierzchni?
Przestępczością skoncentrowaną. Zbrodnią w trakcie trwania kary.
Zgadzam się. Potrzebujemy zatem większych więzień i większych funduszy.
Na to nie macie szans, drogi panie.
Rząd nie może dłużej tolerować takich przestarzałych teorii.
Już niedługo wszystkie więzienia będą zajęte przez więźniów politycznych.
A przestępców takich jak tych tu należy po prostu leczyć.
Zabić w nich instynkt zabijania i tyle.
Całkowita resocjalizacja w przeciągu roku.
Widzicie przecież, że odsiadka nie ma na nich żadnego wpływu.
Rzekoma kara wręcz ich bawi.
- Ma pan absolutnie rację. - Stul pysk!
- Kto to powiedział? - Ja, proszę pana.
Za co się tu znalazłeś?
Za nieumyślne zabójstwo, proszę pana.
Brutalne morderstwo na kobiecie, sir. W związku z próbą włamania.
Czternaście lat, sir!
Wspaniale.
Jest przedsiębiorczy,
agresywny, towarzyski,
młody, zuchwały i okrutny.
- Pasuje idealnie. - Jak pan uważa.
Możemy jeszcze rzucić okiem na blok C.
Nie trzeba, on nadaje się idealnie.
Proszę przesłać mi jego dokumenty.
Ten niebezpieczny chuligan będzie niedługo nie do poznania.
Dziękuję panu za tę szansę.
Obyś ją wykorzystał, chłopcze.
- Przejdziemy do mojego gabinetu? - Chodźmy.
Wejść.
Sir!
655321 czeka, sir!
Bardzo dobrze.
Stanąć dokładnie za białą linią,
podać imię i nazwisko panu naczelnikowi.
Alexander de Large, proszę pana. 655321.
Zapewne nie zdajesz sobie sprawy, kto nas odwiedził dziś rano?
Nie kto inny jak sam minister spraw wewnętrznych.
Nowy minister spraw wewnętrznych.
Nowicjusz, jak to się mówi.
Z głową pełną szalonych pomysłów, ale co zrobić.
Rozkaz to rozkaz.
Ale w sekrecie ci powiem, że nie podoba mi się to wszystko.
Wyznaję zasadę "oko za oko, ząb za ząb".
Skoro państwo tyle się przez was chuliganów nacierpiało,
powinno odpłacić wam tym samym, czyż nie?
Nowy pogląd głosi, że nie.
Nowy pogląd głosi, że zło należy przemieniać w dobro.
Co wydaje się być zupełnie niesprawiedliwe, co?
- Proszę pana... - Stul pysk, gnoju!
Zostaniesz zreformowany.
Jutro udasz się do niejakiego Brodsky'ego.
Opuszczasz to miejsce.
Zostaniesz przeniesiony do placówki medycznej Ludovico.
Najprawdopodobniej za jakieś dwa tygodnie zostaniesz wypuszczony.
Pewnie cię to cieszy?
Odpowiadaj naczelnikowi, gdy o coś pyta!
Tak, proszę pana. Dziękuję panu.
Starałem się jak mogłem, sir.
Dziękuję wszystkim.
Podpisz się tu, przy krzyżyku.
Nie czytaj, tylko podpisuj!
Napisano tu, że zgadzasz się na anulowanie wyroku
w zamian za wyrażenie zgody na poddanie się terapii Ludovico.
I jeszcze to.
I to.
/Następnego ranka przewieziono /mnie do placówki medycznej Ludovico,
/znajdującej się poza miastem.
/Trochę było mi żal /opuszczać pakę,
/jak to zawsze w sytuacjach, /gdy człowiek się do czegoś przyzwyczai.
Zatrzymać więźnia!
Witam pana. Główny inspektor Barnes.
Przewożę więźnia numer 655321 z Parkmoor do centrum Ludovico, sir.
Witam, czekaliśmy na pana.
Jestem doktor Alcot.
Doktor Alcot. Miło mi, sir.
- Czy jest pan gotów przejąć więźnia, sir? - Naturalnie.
A zatem prosiłbym pana o podpisanie odpowiednich dokumentów, sir.
Tutaj.
I tutaj, sir.
I tu.
Proszę.
Eskorta, do przodu!
Stać!
Proszę wybaczyć.
Czy jest jakiś oficer, który przejmie nadzór nad więźniem?
Jeśli mogę coś doradzić, doktorze, to niech pan uważa na tego więźnia.
Wyjątkowo agresywny egzemplarz,
mimo całego swego lizusostwa względem kapłana więziennego i studiowania Biblii.
Poradzimy sobie. Charlie, zaprowadź chłopca do jego pokoju.
Tak jest. Proszę tędy.
- Witaj, Charlie. - Dzień dobry, pani doktor.
Witaj, Alex. Jestem doktor Brannon, asystentką doktora Brodsky'ego.
Dzień dobry. Wspaniały dzień, prawda?
Prawda. Pozwól, że to wezmę.
- Jak się dziś czujesz? - Dobrze.
Świetnie. Za chwilę poznasz doktora Brodsky'ego i rozpoczniemy terapię.
Masz szczęście, że to ciebie wybrano, chłopcze.
Zdaję sobie z tego sprawę i jestem głęboko wdzięczny, proszę pani.
Zostaniemy przyjaciółmi, prawda, Alex?
Mam taką nadzieję, proszę pani.
W takim razie po co ten zastrzyk? Chcecie mnie uśpić?
Skądże, nic z tych rzeczy.
- Więc to witaminki? - Powiedzmy.
Jesteś trochę niedokarmiony, więc po posiłku zaaplikujemy ci zastrzyk.
Połóż się na prawym boku i spuść spodnie od piżamy.
Na czym właściwie ma polegać to leczenie?
Po prostu pokażemy ci parę filmów.
Czyli coś w stylu kina?
Można tak powiedzieć.
To super.
Lubię sobie od czasu do czasu pooglądać filmy.
/I sobie pooglądałem.
/Miejsce, do którego mnie zabrano, bracia,
/nie wyglądało jak żadne znane mi kino.
/Ubrano mnie w kaftan bezpieczeństwa,
/a moją głowę zakuto /w hełm z wystającymi kablami.
/A potem zaczepili jakieś /druty na moich powiekach,
/żebym nie był w stanie zamknąć /oczu, nawet jak bym chciał.
/Trochę to wszystko było dziwne,
/ale pozwoliłem im zrobić to, /co sobie wymyślili.
/Skoro w ciągu dwóch tygodni /mieli mnie wypuścić,
/byłem skłonny znieść bardzo wiele, /o bracia moi.
/Pierwszy film był świetnie zrobiony.
/Jakby wprost z Hollywood.
/Dźwięk był ekstra,
/wrzaski i wycia brzmiały /bardzo realistycznie.
/Słyszało się nawet sapanie walczących.
/Aż tu nagle, kto by się spodziewał,
/pojawiła się nasza stara /czerwona przyjaciółka.
/Ta sama, co wszędzie, niczym /ogólnoświatowy produkt jednej firmy.
/Pięknie.
/Dziwne, że kolory w świecie rzeczywistym
/wyglądają prawdziwe tylko, /gdy ogląda się je na ekranie.
/W trakcie oglądania zacząłem czuć,
/że nie do końca /wszystko ze mną w porządku.
/Uznałem, że to przez /jedzenie i te wszystkie witaminy.
/Próbowałem o tym zapomnieć /oglądając następny film,
/w którym na jakiejś lasce /dokonywano starego bara-bara.
/Najpierw jeden gość...
/potem następny.
/I następny.
/Przy szóstym czy siódmym /sapiącym lubieżnie kolesiu,
/zaczęło mi się robić niedobrze.
/Ale nie mogłem zamknąć patrzałek,
/a gdy próbowałem /skierować wzrok na coś innego,
/okazało się, że /w polu widzenia mam tylko ekran.
Zabierzcie mnie stąd. Zaraz się porzygam.
Dajcie mi coś na rzyganie!
Już niedługo podany środek sprawi, że pacjent zacznie
odczuwać paraliż oraz przerażenie połączone z poczuciem bezradności.
Jeden z wcześniejszych pacjentów porównał to uczucie do śmierci,
poprzez uduszenie lub utonięcie.
Według naszych badań, to właśnie w tym okresie
pacjent najlepiej uczy się kojarzyć to okropne przeżycie
z obrazami przemocy, które ma przed oczami.
Doktor Brodsky jest bardzo zadowolony.
Twój organizm reaguje prawidłowo.
Naturalnie, jutro odbędą się dwie sesje - rano i popołudniu.
Mówi pani, że muszę oglądać filmy dwa razy dziennie?
Pod koniec dnia możesz się czuć lekko znużony.
Musimy być wymagający, jeśli chcemy cię wyleczyć.
To było straszne.
Naturalnie, że tak. Przemoc to straszna rzecz.
I tego właśnie uczy się twój organizm.
Zupełnie nie rozumiem, dlaczego było mi tak niedobrze.
Wcześniej się to nie zdarzało. Wcześniej czułem coś zupełnie innego.
Kiedyś, jak w tym uczestniczyłem lub tylko patrzyłem, czułem się świetnie.
Dziś było ci niedobrze, bo powoli dobrzejesz.
Zdrowy człowiek na obecność zła reaguje strachem i nudnościami.
Zdrowiejesz i tyle.
O tej porze jutro będziesz jeszcze zdrowszy.
/Było już jutro, bracia,
/a ja starałem się, jak mogłem,
/by robić to, czego sobie /życzyli, jak posłuszny chłopiec.
/Więc siedziałem spokojnie,
/podczas gdy oni puszczali mi /co mocniejsze przykłady Ultra-Przemocy.
/Ale już bez dźwięku, bracia moi. /Jedyne, co dało się słyszeć, to muzyka.
/I rozpoznałem, mimo /całego bólu i mdłości,
/jaką muzykę puszczano mi w tle.
/To był Ludwik Van. /Czwarta część dziewiątej symfonii.
Nie, nie! Przestańcie, przestańcie, błagam!
To grzech, to grzech!
Grzech? Jaki grzech?
To grzech tak wykorzystywać Ludwika Van. Beethoven nikomu krzywdy nie zrobił.
On tylko komponował muzykę.
- Czy chodzi ci o muzykę w tle? - Tak!
- Słyszałeś wcześniej Beethovena? - Tak!
- A zatem znasz się na muzyce. - Tak!
Nic na to nie poradzimy.
Jest to także element kary.
Naczelnik powinien być zadowolony.
Przykro mi, Alex.
To dla twojego dobra.
Będziesz musiał jeszcze trochę wytrzymać.
Ale to niesprawiedliwie, że znajdując się w tak okropnym stanie
słyszę cudną, cudną muzykę Ludwika Van.
Musisz to zdzierżyć, chłopcze.
W końcu sam się zdecydowałeś na tę terapię.
Ale nie ma już potrzeby, byście ją kontynuowali.
Udowodniliście mi, że cała ta Ultra-Przemoc i zabijanie
to coś bardzo, bardzo złego!
Dostałem swoją nauczkę.
Otworzyliście mi oczy na pewne sprawy.
Jestem wyleczony, chwała Panu!
Jeszcze nie jesteś wyleczony, chłopcze.
Ale panowie...
Proszę pani!
Teraz już widzę, że to wszystko było zbrodnią.
Zbrodnią przeciw społeczeństwu,
zbrodnią przeciw wrodzonemu prawu człowieka do życia i do bycia szczęśliwym
bez obawy przed napaścią.
Nie, chłopcze. To nam zostaw ferowanie wyroków.
Pogódź się z tym.
Już za niecałe dwa tygodnie będziesz wolny.
Panie i panowie, chciałbym wam przedstawić naszego pacjenta.
Jak widzicie, to okaz zdrowia.
Wyspany, po sutym śniadaniu,
nie jest pod wpływem żadnych środków odurzających ani hipnozy.
Jutro pozwolimy mu wrócić z powrotem do świata.
Wygląda jak każdy inny porządny młodzian spotkany na porannym spacerze.
Panie i panowie, jakaż to ogromna zmiana,
gdy porówna się tego chłopca
z zepsutym do szpiku kości chuliganem sprzed dwóch lat.
Dwa lata więzienia nie miały na niego wpływu.
Ale czy aby na pewno?
Nie całkiem.
Więzienie nauczyło go służalczych uśmiechów i lepkiej słodyczy hipokryzji.
Dołączył nowe przywary do szerokiego asortymentu wad,
które już posiadał.
Partia nasza obiecała przywrócić prawo i porządek
oraz uczynić ulice bezpiecznymi dla spokojnych obywateli.
Ta obietnica jest nareszcie realizowana.
Panie i panowie, dzisiejszy dzień przejdzie do historii.
Przemoc na tle przestępczym już niedługo należeć będzie do przeszłości.
Ale dość gadania. Niech wydarzenia mówią same za siebie.
Proszę o uwagę.
Jeśli coś nie wypali, nasze głowy polecą jako pierwsze, panie ministrze.
Ufam Brodsky'emu całkowicie.
Sondaże pokazują, że niczym nie ryzykujemy.
Cześć, kupo gówna.
Sądząc po zapachu, to nie za często się myjesz?
Czemu mnie obrażasz, bracie? Kąpałem się dziś rano.
Och, "kąpał się dziś rano".
Sugerujesz, że kłamię?
- Nie, bracie. - A zatem masz mnie za idiotę.
Dlaczego to zrobiłeś, bracie? Przecież niczym ci nie zawiniłem.
Chcesz wiedzieć, dlaczego to zrobiłem?
Widzisz, robię to...
i to, i to,
ponieważ nie podobasz mi się!
A jeśli tobie się coś nie podoba,
to proszę bardzo, pokaż co potrafisz.
No dalej, zrób coś.
Niedobrze mi. Niedobrze.
Robi ci się niedobrze, tak?
Proszę, pozwól mi wstać.
Chcesz wstać? Zatem słuchaj uważnie.
Jeśli chcesz wstać,
to musisz najpierw coś dla mnie zrobić.
Widzisz to?
Widzisz ten but?
Chcę, żebyś go polizał.
No dalej, liż.
/Bracia moi, uwierzycie,
/że wasz oddany przyjaciel /i znoszący katorgi narrator
/wysunął swój czerwony jęzor /najdalej, jak się dało,
/by polizać brudny, /śmierdzący but?
Jeszcze raz.
/Ohydne mdłości zajęły miejsce radości,
/którą wcześniej dawała mi żądza krwi.
/Czułem, że zaraz wykituję.
I jeszcze raz. Do czysta.
Dziękujemy. To wystarczy.
Dziękuję państwu.
/Szła w moją stronę w blasku, /jakby otoczona światłem Bożej łaski.
/Pierwsza myśl, /jaka przyszła mi do głowy,
/to żeby ją zerżnąć tam, /na oczach wszystkich.
/Ale natychmiast poczułem mdłości,
/które zdawało się, że /tylko czekały na ten moment.
Wystarczy.
Dziękuję.
Dziękujemy, skarbie.
Lepiej ci już, chłopcze?
Tak, proszę pana. Czuję się świetnie.
- Wspaniale. - Czy wszystko było w porządku?
Czy dobrze się spisałem?
Wyśmienicie, chłopcze. Wyśmienicie.
Jak państwo widzą,
nasz pacjent kieruje się w stronę dobra,
paradoksalnie poprzez kierowanie się w stronę zła.
Zamiarowi dokonania aktu przemocy towarzyszy fizyczne cierpienie.
Aby ulżyć owemu cierpieniu, pacjent musi zmienić swe zamiary o 180 stopni.
Czy są jakieś pytania?
Wybór.
Chłopak nie ma możliwości wyboru, prawda?
Kieruje się tylko własnym dobrem.
Strach przed bólem
sprawia, że skłonny jest poniżać się w tak groteskowy sposób.
Nieszczerość tego zachowania jest oczywista.
Przestając być złoczyńcą,
przestaje również być istotą zdolną do dokonywania wyborów moralnych!
Ojcze, to subtelności.
Nas nie interesują motywy ani etyka jego postępowania.
Interesuje nas jedynie walka z przestępczością...
oraz przynajmniej częściowe wyludnienie więzień.
Chłopiec będzie prawdziwym chrześcijaninem,
gotowym nadstawić drugi policzek.
Gotowym prędzej dać się ukrzyżować niż zrobić to komuś innemu.
Zbyt łagodnym, by nawet pomyśleć o skrzywdzeniu muchy.
Nawrócenie. O radości anielska!
Grunt, że to działa!
/Już następnego dnia, /wasz przyjaciel i narrator był wolny.
{Y:bi}Morderca kociej damy wypuszczony
{Y:bi}Lek na przestępczość zapewni spokój na ulicach
{Y:bi}Morderca znów wolny: tryumf nauki
Synu.
- Czołem, czołem, tatku i mamciu. - Alex.
Mamo.
Jak się masz, kochana? Miło znów cię zobaczyć.
- Tatku. - Co za niespodzianka.
- Dobrze znów cię widzieć. - Dbasz o formę?
Jak się masz? Co u was?
Świetnie, świetnie. Żyjemy sobie powolutku.
Cóż...
Wróciłem.
Tak, dobrze znów cię zobaczyć.
Dlaczego nie powiedziałeś nam, że cię wypuszczają?
Przepraszam mamciu, ale chciałem, żebyś miała z tatkiem niespodziankę.
To ci się udało. Jesteśmy z lekka oszołomieni.
Właśnie czytaliśmy o tobie w gazetach.
Powinieneś był nas uprzedzić, chłopcze.
Co nie znaczy, że się nie cieszymy, że tu jesteś.
W dodatku wyleczony, co?
Tak, tato, odwalili kawał dobrej roboty.
Jestem całkowicie zresocjalizowany.
Ciągle na tych samych śmieciach, co?
Hej, tatku, co to za koleś siedzi na kanapie i wcina grzanki?
To Joe. On...
On tu teraz mieszka.
To nasz lokator, wynajmuje twój pokój.
Jak się masz, Joe?
Wygodnie ci się mieszka?
Nie narzekasz?
Nasłuchałem się o tobie.
Wiem, co wyrabiałeś.
Złamałeś serce swoim biednym rodzicom.
A teraz wróciłeś?
Wróciłeś, by raz jeszcze zatruć życie swoim kochanym rodzicom, tak?
Po moim trupie!
Bo widzisz, byłem dla nich bardziej synem niż lokatorem.
Joe, Joe, nie kłóćcie się chłopcy.
Zasłoń chociaż usta, to obrzydliwe.
Wszystko w porządku, chłopcze?
Tatku, to ta terapia.
To tak ohydne, że jeść mi się odechciało.
Daj mu spokój, Joe, to ta terapia.
Może powinniśmy coś zrobić?
Zrobić ci herbatki, synku?
A co zrobiliście z moimi rzeczami?
Cóż...
Wszystko zabrała policja, synu.
Nowe przepisy mówią o wynagradzaniu krzywd ofiarom.
A co z Bazylim?
Gdzie jest mój wąż?
Cóż...
Miał mały wypadek.
I odszedł z tego świata.
To co teraz ze mną będzie?
Przecież on zajmuje mi pokój.
Nie da się zaprzeczyć, że ten dom jest również mój.
A jakie propozycje mają mój tatko i mamcia?
Cóż, to wszystko należy przemyśleć, synu.
Nie możemy po prostu wyrzucić Joe'go.
Nie tak po prostu, prawda?
Przecież Joe jest tu w sprawach służbowych.
Na dwuletnim kontrakcie.
Podpisaliśmy umowę, prawda, Joe?
Widzisz synu,
Joe zapłacił już czynsz za przyszły miesiąc.
Cóż...
Nie możemy ot tak kazać mu się wynieść, prawda?
Tu chodzi o znacznie więcej.
Muszę się wami opiekować.
Byliście mi niczym ojciec i matka.
Przecież nie mogę was tak zostawić,
zdanych na łaskę i niełaskę tego potwora,
który nie godzien jest miana waszego syna.
Patrzcie, teraz udaje, że płacze.
Wyrzućcie go. Niech szuka mieszkania gdzie indziej.
Niech uczy się na własnych błędach i zrozumie, że taki ktoś jak on
nie zasługuje na tak wspaniałych rodziców jak wy.
Niech wam będzie.
Wiem jak jest.
Tyle już wycierpiałem. Tak strasznie dużo.
A wszyscy chcą, bym cierpiał dalej.
Czas najwyższy na twoją kolej.
Nasłuchałem się o twoich "dokonaniach",
siedząc tu przy rodzinnym stole.
Ciężko było tego słuchać.
Od większości tych historii robiło mi się niedobrze.
Zobacz, do jakiego stanu doprowadziłeś matkę.
Dobrze, już dobrze.
W porządku!
W takim razie wychodzę.
Już mnie nie zobaczycie.
Sam sobie poradzę.
Dziękuję wam bardzo. Sumienie wam jeszcze o mnie przypomni.
Nie traktuj tego w ten sposób, synu.
Masz jakąś drobną monetę, bracie?
Dziękuję ci, bracie.
Kurczę blade. A niech mnie!
Na Świętą Panienkę i wszystkich świętych w niebie.
Pamiętam każdą twarz, dupku.
Każdą.
Daj mi spokój, bracie, nigdy wcześniej cię nie widziałem.
To ten ohydny knurek, który niemal posłał mnie na tamten świat.
On i jego kumple, pobili mnie i skopali.
Zatrzymać go! Zatrzymać!
Śmiali się z mojej krwi i moich jęków, mordercze hieny.
/Cała zgraja starych, /śmierdzących lumpów
/miała ochotę pożreć żywcem /waszego narratora.
/Starość chciała zwyciężyć młodość.
/A ja nie odważyłem się nic /zrobić, o bracia moi.
/Już lepiej było dostać wciry
/niż znów poczuć mdłości /i ten straszliwy ból.
Dobrze, już dobrze!
Przestańcie!
Spokojnie, spokojnie. Nie zakłócajcie spokoju, wy niegrzeczni chłopcy.
Odsunąć się.
Coś się panu stało?
O nie.
Proszę,
proszę, proszę, proszę, proszę, proszę, proszę.
Nasz mały Alex.
Kopę lat, druhu. Jak leci?
To niemożliwe, nie wierzę.
Oczy nie kłamią.
A może to jakaś sztuczka?
A jednak to nie są czary, co?
Praca dla dorosłych - policja.
Wyłaź, Alex. Może mały spacerek?
Chwila, chwila, druhowie moi.
Niczego nie rozumiem.
Co było, to było i już się nie powtórzy.
Ukarano mnie za moją przeszłość. Teraz jestem wyleczony.
Wyleczony, taa, o wszystkim nam czytano.
Inspektor przeczytał nam gazety.
Powiedział, że to bardzo dobra metoda.
Ale o co wam chodzi?
To przecież oni się na mnie rzucili, bracia.
Nie możecie stanąć po ich stronie.
Niemożliwe, żebyś był Dimem.
To wina lumpa, którego w dawnych czasach pobiliśmy.
Próbował się zemścić po latach. Pamiętasz, Dim?
Ma rację, to było dawno.
Tak dawno, że już nie pamiętam.
I nie mów do mnie Dim. Mów do mnie "panie władzo".
Ale dość wspominek, Alex.
Zapewnimy ci dozgonne wyleczenie.
- Wystarczy. - Ale on jeszcze wierzga.
Wyleczony, tak?
Do następnego razu, druhu.
/Gdzie miałem się podziać, /bez dachu nad głową i grosza przy duszy?
/Płakałem nad swoją dolą.
/Dom, dom, dom.
/Pragnąłem domu i na dom /się natknąłem, bracia,
/nie zdając sobie sprawy, /że już tu kiedyś byłem.
A któż to może być?
Pójdę zobaczyć.
Kto tam?
Policja...
Frank, chłopak potrzebuje pomocy.
Na Boga!
Co ci się przytrafiło, chłopcze?
/I uwierzycie, o bracia moi /i jedyni przyjaciele,
/że wasz oddany narrator,
/trzymany na rękach niczym /bezbronne dziecko
/nagle zrozumiał, gdzie się znajduje,
/i dlaczego napis "dom" na bramie /wyglądał tak znajomo.
/Ale wiedziałem, /że jestem bezpieczny.
/Wiedziałem, że mnie nie rozpoznał, /bo w tamtych beztroskich czasach
/ja i moi rzekomi druhowie
/nosiliśmy maski, /które stanowiły porządny kamuflaż.
Policja...
Okrutni, straszni policjanci...
To oni tak mnie urządzili, proszę pana.
To oni tak mnie urządzili.
Wiem, kim jesteś.
To nie twoje zdjęcie figuruje w każdej gazecie?
Czy to nie ciebie widziałem dziś w telewizji?
Nie jesteś czasem bezbronną ofiarą tej okrutnej nowej metody?
To ja, proszę pana.
Właśnie tym jestem, proszę pana. Ofiarą.
Na Boga, opatrzność cię tu przysłała.
Torturowany w więzieniu, by po wyjściu na wolność być torturowanym przez policję.
Jakże mi ciebie żal, biedaczyny. Często trafiają tu tacy potrzebujący jak ty.
Policja ma zwyczaj wywozić swe ofiary tu, na obrzeża miasteczka.
To za sprawą opatrzności tu trafiłeś,
ofiaro zbrodni innego rodzaju.
Ależ ty się cały trzęsiesz z zimna.
Julian, przygotuj kąpiel dla tego młodzieńca.
Naturalnie, Frank.
Bardzo panu dziękuję. Niech Bóg pana błogosławi.
/W deszczu sobie podśpiewuję,
/W deszczu sobie podśpiewuję
Ten chłopiec może okazać się najskuteczniejszym ze sposobów
zapewnienia rządowi przegranej w wyborach.
Jak pan wie, rząd od paru miesięcy
chlubi się swymi osiągnięciami na polu walki z przestępczością.
Do policji werbuje się młodych opryszków,
stosowane są uwłaczające godności człowieka metody warunkowania.
Na przykładzie innych krajów wiemy, do czego to prowadzi.
To kropla, która przepełni czarę.
Zanim się zorientujemy, znajdziemy się w systemie na wskroś totalitarnym.
Chłopiec zaś jest świadkiem tych diabelskich machinacji.
Ludzie, zwykli ludzie, muszą o tym usłyszeć.
Należy bronić resztek wolności, która nam została.
Wiem, że nie jest ona tak w cenie, jak kiedyś.
Ludzie gotowi są ją oddać w zamian za spokojne życie.
Dlatego właśnie ktoś musi nimi poprowadzić, pokierować.
Dobrze, bardzo panu dziękuję.
Będzie tu na pewno.
/W deszczu sobie podśpiewuję,
/Znów jestem szczęśliwy,
/tak wspaniale się czuję,
/I śmieję się z tych chmur,
/co majaczą tam w górze,
/Bo w sercu mym jest słońce,
/chyba zaraz się zadurzę...
/Niechże chmury się gonią,
/niech wszyscy bawią się,
/Ja przyjdę wraz z deszczem, /ja uśmiecham się.
/Ulicą będę szedł, /z pieśnią na ustach wesołą,
/I śpiewać będę w deszczu /radosną pieśń moją.
Dobry wieczór panu.
Dobry wieczór.
Miło z pana strony, że zostawił pan dla mnie kolację.
Nikogo nie było, więc zacząłem jeść.
Mam nadzieję, że pana nie uraziłem.
Ależ skąd.
Jak smakuje?!
Świetnie, proszę pana.
Skosztuj wina.
Dziękuję panu.
Zdrowie panów.
Za stare czasy.
- A panowie się nie napiją? - Nie.
Z przyczyn zdrowotnych.
Nie, dziękuję.
1960, Chateau, Saint-Estephe, Medoc.
Świetny rocznik, proszę pana.
Ma ładny kolor.
I zapach.
Wyśmienite, proszę pana.
Pijmy zatem.
Co za wspaniale orzeźwiający smak.
Cieszy mnie, że znasz się na winie.
Napij się jeszcze.
Dziękuję panu.
Moja małżonka...
kiedyś wszystko tu robiła, a ja tylko pisałem.
Pańska żona? Wyjechała gdzieś?
Nie. Nie żyje!
Proszę przyjąć wyrazy współczucia.
Została brutalnie zgwałcona
przez bandę agresywnych wyrostków, podczas napaści.
To stało się tu, w pokoju, w którym teraz siedzimy.
Od tamtej pory jestem kaleką, ale jej cierpienie było znacznie większe.
Lekarze upierali się, że to od zapalenia płuc,
ponieważ zmarła później, w czasie epidemii grypy.
Lekarze upierali się, że to od zapalenia płuc, ale ja znam prawdę.
Ofiara naszych czasów. Biedaczka.
A teraz ty, kolejna ofiara naszych czasów...
ale tobie mogę pomóc.
Zadzwoniłem do paru przyjaciół, gdy się kąpałeś.
- Przyjaciół? - Tak. Chcą ci pomóc.
- Pomóc mi? - Tak, pomóc.
- Kim oni są? - To bardzo wpływowe osoby,
których zainteresowała twoja sprawa.
Julian.
To pewnie te osoby.
Nie chcę sprawiać więcej kłopotu, więc chyba czas już na mnie.
Nie, nie, chłopcze drogi. To żaden kłopot.
Proszę, napij się jeszcze.
- Witaj, Frank. - Dobry wieczór.
To jest ów młody człowiek?
- Jak się pan miewa? - Dobry wieczór.
Miło mi panią poznać.
Przepraszamy za najście o tak nieludzkiej porze,
ale Frank wspominał, że masz jakieś kłopoty.
Może będziemy w stanie pomóc.
Bardzo miło z państwa strony, dziękuję bardzo.
Jak rozumiem, miałeś dziś
dość nieprzyjemną przygodę z policją?
- Tak, można tak to nazwać. - Jak się teraz czujesz?
O wiele lepiej, dziękuję za troskę.
Zgodziłbyś się odpowiedzieć na parę naszych pytań?
Naturalnie, proszę pana.
Jak już mówiłem, słyszeliśmy o tobie.
Jesteśmy zainteresowani twoim przypadkiem.
- Chcielibyśmy ci pomóc. - Bardzo panu dziękuję.
- To co, zaczynamy? - Dobrze, proszę pana.
W gazetach wspominano, że oprócz bycia poddanym warunkowaniu,
które zniechęciło cię do seksu i przemocy,
zostałeś nieodwracalnie odczulony na muzykę.
Wydaje mi się, że tego akurat nie planowali.
Widzi pani,
ja uwielbiam muzykę, zwłaszcza Beethovena.
Ludwika Van Beethovena.
- B-E... - Wiem, wiem, nie trzeba.
Tak się akurat złożyło, że podczas projekcji
wyjątkowo brutalnych filmów, na przykład z obozów koncentracyjnych,
w tle leciała muzyka Beethovena.
A zatem reagujesz na muzykę tak samo jak na seks i przemoc?
Niezupełnie, proszę pani. Tylko na Dziewiątą.
Chodzi ci o Dziewiątą Symfonię Beethovena?
Tak, o nią. Teraz nie mogę jej słuchać.
Bo gdy ją słyszę, mam takie dziwne uczucie,
i myślę tylko o tym, że zaraz wykituję.
- Słucham? - Wykituję, znaczy się, umrę.
A ja bym chciał umrzeć w spokoju, nie cierpiąc.
Czy teraz myślisz o śmierci?
Nie, proszę pana. Chociaż nadal czuję się smutny,
taki zgaszony.
Masz nadal myśli samobójcze?
Powiedzmy, że brak mi pewności siebie.
Nie potrafię myśleć o przyszłości.
Mam wrażenie, że lada moment spotka mnie jakaś okropność.
Świetna robota, Frank.
Julian, wyprowadź samochód.
/Obudziłem się.
/Czułem mdłości i ból w całym ciele.
/I wtedy odkryłem ich źródło.
/Dźwięki muzyki dobiegające z dołu
/to dzieło naszego /starego druha Ludwika Van,
/straszliwa Dziewiąta Symfonia.
Wypuśćcie mnie!
Otwórzcie drzwi!
No dalej, otwórzcie drzwi!
Wyłączcie to!
Wyłączcie!
Przestańcie!
Wyłączcie to!
Błagam!
Wyłączcie to!
/W tym momencie zrozumiałem, co muszę zrobić. /To, co chciałem zrobić już wcześniej,
/to znaczy - skończyć z tym wszystkim.
/Wykitować, na zawsze uciec /z tego okrutnego świata.
/Chwila bólu w zamian /za wieczny, wieczny sen.
/Skoczyłem, o bracia moi. /Upadek był bolesny,
/ale nie wykitowałem.
/Gdyby stało się inaczej, /nie opowiadałbym wam tego wszystkiego.
/Ocknąłem się z czarnej czeluści,
/w której na dobrą sprawę /mogłem tkwić i milion lat.
Odzyskał przytomność, doktorze.
{Y:bi}Rząd oskarżony o nieludzkie formy walki z przestępczością
{Y:bi}Bestialskie leczenie pomysłem ministra?
{Y:bi}"Rząd jest mordercą", twierdzą lekarze
{Y:bi}Awantura o chłopca leczonego nową metodą
{Y:bi}Naukowcy winni próby samobójczej Alexa
Cześć, chłopcze.
Witaj, synku.
Jak się masz?
Lepiej się czujesz?
Co was tu sprowadza,
tatku i mamciu?
Skąd pewność,
że jesteście tu mile widziani?
Spokojnie, mamo, spokojnie.
Nie mówi tego poważnie.
Znów pisano o tobie w gazetach, synu.
Napisano, że wyrządzono ci ogromną krzywdę.
Napisano, że to rząd jest winien twojej próby samobójczej.
I wiesz, jak się nad tym zastanowić, synu,
to była też po trosze nasza wina.
Pamiętaj, że twój dom zawsze nim będzie, synu.
- Dzień dobry. - Witam panią doktor.
- Dzień dobry. - Dzień dobry pani.
- Jak się dziś czujemy? - Dobrze, dobrze.
Świetnie. Można?
- Jestem doktor Taylor. - Nie kojarzę pani.
Jestem twoim psychiatrą.
Psychiatrą? A potrzebuję psychiatry?
To tylko rutynowe badanie.
Co, będziemy mówić o moim życiu seksualnym?
Ależ skąd. Pokażę ci parę slajdów,
a ty powiesz mi, co o nich sądzisz, dobrze?
Aha. Super!
A zna się pani na snach?
Co nieco wiem.
- A umie je pani wyjaśniać? - Być może.
- Czy coś cię gnębi? - Nie, nie gnębi, ale...
Od jakiegoś czasu mam taki wstrętny, wstrętny sen.
W którym...
Gdy byłem cały w kawałkach i na wpół przytomny,
ciągle mi się śniło,
że zgraja jakichś lekarzy majstruje przy mojej głowie.
W kółko mi się to śni.
Myśli pani, że to coś znaczy?
Pacjenci z obrażeniami podobnymi do twoich miewają takie sny.
- To część rekonwalescencji. - Aha.
W każdym slajdzie brakuje odpowiedzi na kwestię
wygłoszoną przez drugą osobę na obrazku.
Twoim zadaniem jest wymyślenie brakującej odpowiedzi.
Dobrze?
W porząsiu.
"Jakie wspaniałe pióra!"
Mam powiedzieć, co na to druga osoba?
- Tak. - "Jakie wspaniałe pióra..."
Nie zastanawiaj się zbyt długo.
Powiedz pierwszą rzecz, jaka przyjdzie ci do głowy.
Kapusta, majteczki...
- ...ma kiepski dziób. - Świetnie.
"Chłopiec, z którym się zawsze kłócisz, jest ciężko chory."
Mam pustkę w głowie i...
zaraz ci łeb rozwalę!
Świetnie.
"Czego chcesz?"
Brak czasu na bara-bara, skarbie. Przyszedłem tylko sprawdzić licznik.
Świetnie.
"Sprzedał mi pan wadliwy zegarek. Żądam zwrotu pieniędzy."
Wiesz, co możesz sobie zrobić z tym zegarkiem?
- Wsadzić w dupę! - Świetnie.
"Zrób z nimi, co uważasz."
Jajeczka...
Chcę...
rozwalić je!
Wziąć to gniazdo i je rozpier...
Do kurwy nędzy...
No, to wszystko.
Nic ci się nie stało?
- Mam taką nadzieję. To koniec? - Tak.
- Całkiem mi się podobało. - Cieszę się.
- Ile mam punktów? - To nie taki rodzaj testu.
Ale uważam, że jesteś na najlepszej drodze do pełnego wyleczenia.
- To kiedy stąd wyjdę? - Na pewno już niedługo.
/A więc czekałem, o bracia moi.
/Zdrowiałem wcinając jajeczka, /grzaneczki i pyszne steki,
/aż pewnego dnia powiedziano mi, /że odwiedzi mnie ktoś wyjątkowy.
- Proszę poczekać na zewnątrz. - Tak jest.
Zdaje się, że moja nieoczekiwana wizyta zakłóciła tutejszy harmonogram.
Pacjent jeszcze je.
Proszę się nie przejmować, panie ministrze.
- Dobry wieczór, chłopcze. - Czołem, czołem, moi druhowie.
Jak się dziś czujesz, młody człowieku?
Wprost wspaniale, proszę pana.
Czy będę panu jeszcze potrzebny, panie ministrze?
Nie, doktorze Leslie. Dziękuję.
A zatem zostawiam was. Siostro.
Zdaje się że masz cały oddział dla siebie, chłopcze.
Tak, i czuję się tu bardzo samotny, proszę pana,
zwłaszcza kiedy budzę się w środku nocy wyjąc z bólu.
W każdym razie, cieszę się, że zdrowiejesz.
Naturalnie, byłem w stałym kontakcie ze szpitalem,
a teraz odwiedzam cię osobiście,
żeby zobaczyć, jak się trzymasz.
Przeżyłem piekło, proszę pana. Piekło.
Tak, cieszy mnie twój nad wyraz...
- Pozwól, że pomogę, dobrze? - Dziękuję panu bardzo.
Muszę ci wyznać, mój chłopcze, że zarówno mi, jak i całemu rządowi,
jest nad wyraz przykro, że sprawy przybrały taki obrót.
Chcieliśmy ci pomóc.
Zastosowaliśmy się do wskazówek, których nam udzielono, a które okazały się być błędne.
Dochodzenie w tej sprawie ma wskazać odpowiedzialnych za tę pomyłkę.
Chcemy, byś nas postrzegał jako przyjaciół.
Zapewniliśmy ci opiekę medyczną na najwyższym poziomie.
Nigdy nie życzyliśmy ci źle,
ale są tacy, którzy nadal pragną twojej zguby.
Myślę, że wiesz, o kim mówię.
Są tacy, którzy chcieli cię wykorzystać do celów politycznych.
Pragnęli twojej śmierci,
myśląc, że mogliby winą za nią obarczyć rząd.
Jest również pewien wywrotowy pisarz,
który wprost marzy o twej śmierci.
Miał przeogromną chęć wsadzenia ci noża w plecy,
ale nie musisz się go już obawiać.
Zamknęliśmy go.
Odkrył, co mu kiedyś zrobiłeś,
a raczej wmówił sobie, że była to twoja sprawka.
Wymyślił sobie, że to ty jesteś odpowiedzialny
za śmierć pewnej bliskiej mu osoby.
Stanowił pewne zagrożenie.
Zamknęliśmy go dla jego, jak i dla twojego dobra.
Gdzie on teraz jest, proszę pana?
W miejscu, z którego nie może cię skrzywdzić.
Widzisz, dbamy o twoje dobro.
Zależy nam na tobie.
Zatroszczymy się o to, żebyś już więcej nie cierpiał.
Znajdziemy ci dobrze płatną, ciekawą pracę...
Jaką pracę i za ile?
Na pewno będzie ciekawa, a pensję sam sobie wyznaczysz.
Pensja ta stanowić będzie zarówno wynagrodzenie za twą pracę,
jak i za twoje dotychczasowe cierpienia...
ale również za okazaną nam pomoc.
Pomoc, proszę pana?
Przyjaciołom się pomaga, prawda?
Nie jest tajemnicą, że z twojego powodu
poparcie obywateli dla rządu znacząco zmalało.
Niektórzy wątpią, byśmy wygrali przyszłe wybory.
Media zajęły bardzo nieprzychylne stanowisko wobec naszych działań,
ale opinię publiczną da się jeszcze przekonać.
A ty, Alex,
jeśli mogę cię tak nazywać.
Oczywiście, proszę pana. A panu jak mówią?
Mam na imię Frederick.
Jak już mówiłem, Alex,
możesz okazać się bardzo pomocny w wywieraniu wpływu na opinię publiczną.
Rozumiesz, Alex?
Czy jest to jasne?
Jak czyściuteńkie jezioro, Fred.
Jak błękitne niebo w środku lata.
Możesz na mnie liczyć, Fred.
Świetnie, świetnie, chłopcze.
Byłbym zapomniał. Jako że jesteś koneserem muzyki,
przygotowałem małą niespodziankę.
Niespodziankę?
Mam nadzieję, że ci się spodoba.
Niech stanowi dowód naszego porozumienia.
Przyjacielskiego porozumienia.
/No i mnie wyleczono.
Synchro i korekta: laciu89
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.