P0 DRAMATYCZNYCH PRZYGODACH, ANGELIKA W KOŃCU
ODNAJDUJE SWOJEGO MĘŻA, JOFFREY'A DE PEYRAC, KTORY JAKO
RESCATOR SIEJE POSTRACH NA MORZU ŚRÓDZIEMNYM.
WYDAWAŁO SIĘ, ŻE ODNAJDĄ TAK DŁUGO OCZEKIWANE SZCZESCIE.
JEDNAK PODSTĘPNY KORSARZ, ESCRAINVILLE, PODPALA STATEK
DE PEYRACA I PORYWA ANGELIKĘ
Kończcie, wreszcie. uprzątnąć pokład.
Kotwica w górę. Płyniemy.
- Ale... - Rób, co każę.
Weź 20 ludzi
do naprawy olinowanie grotmasztu.
Niech cieśle zajmą się burtami.
Żaglomistrze do zszywania żagli.
Grotżagiel, kliweri bezan, szybko!
Podnieść fokżagiel.
Przed nocą osiągniemy osiem węzłów.
Ale dokąd?
Do Algieru. Na pewno tam ją wiezie.
ANGELIKA I SUŁTAN
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ANNE I SERGE'A GOLON
Okręt z prawej burty.
To brygantyna. Ma skośne żagle.
- To on! - Nareszcie.
Szebeka z lewej burty.
Nie przypuszczałem, że tak szybko.
Płyniemy na wiatr!
Doganiamy ich?
NIe.
Stawiać grotżagiel.
Sztagi nie są gotowe. Możemy złamać maszt.
Oddalają się!
Wciągnąć bramsel!
- Kurs na Sycylię. - Wtedy wpadniemy na nich.
- To duże ryzyko. - Wiem!
- Gotowi? - Tak jest, panie.
Postawić grotżagiel.
Szebeka na trawersie pod pełnymi żaglami.
Napiąć grotżagiel. Zawiadomić kapitana.
Tym razem nie unikniemy walki.
Przegramy.
Nie mamy wyboru.
Wszyscy na stanowiska. Otworzyć strzelnice.
Skręt prawo na burt. Na stanowiska.
Przetniemy mu drogę.
Dwa cale w lewo.
Doskonale.
Lewa burta!
Ognia!
Ster!
Nurkowie do wody.
Ster w prawo. Jeszcze.
- Oszalał. - Zaraz go zatopimy.
Kanonierzy na stanowiska.
Zająć pozycje.
Przygotować bosaki.
Przygotować się do abordażu.
Poddaj się.
Zanim wszyscy twoi Iudzie zginą.
Poddajcie się.
Widziałem jak wczoraj wsiadała na twój statek. Gdzie ona jest?
Jazon.
Przeszukać statek.
Każdy kąt.
Chodźcie ze mną.
Pięciu ludzi do ładowni.
Przeszukać wszystko.
Jeśli ją zabiłeś, zginiesz.
I tak mnie zabijesz.
Jazon.
Gdzie ona jest?
Nie ma jej na pokładzie.
Jest w drodze do Algieru.
Kupił ją Mezzo Morte.
W nocy zabrał ją na swój statek.
Ten dureń nie powiedział ci, że Mezzo Morte
sprzeda ją królowi Myknes, który zrobi
z niej nałożnicę i zniewoli ją, jak ja to zrobiłem.
No,
Zabij mnie.
To byłoby zbyt proste.
Umrzesz śmiercią powolną. I marną, jak twoje życie.
Jazon!
Weź żywych na pokład.
Przywiążcie go do grotmasztu.
Zostaniesz tu sam. Z trupami.
Żegnaj.
Nie.
Rescator!
Nie rób tego.
Rescatorl.
Zabij mnie!
Litości! Zabij mnie!
Cumy.
Zabij mnie!
Kurs na Algier.
To szaleństwo.
Nie pozwolą nam wejść do portu.
Kurs na Algier.
Nikt stąd nigdy nie skoczył.
Natura nie znosi próżni.
Mędrcy islamscy wiedzieli to na długo przed chrześcijanami.
Gdzie jestem?
U mnie, w białym Algierze.
Chyba nie jesteś moim nowym panem?
Nie stać mnie. Jestem skromnym kupcem.
Mogę wiedzieć, do czyjego wejdę łoża?
Masz zaszczyt zostać nałożnicą króla Myknes.
Wiesz, że jestem żoną Rescatora. Zemści się.
Mam nadzieję. I pewnie zrobi głupstwo, które go zgubi.
Uwalniając niewolników może zniszczyć
handel na Morzu Śródziemnym.
- Uwolni mnie. - Nie, pani.
Nie jest ani Arabem, ani Turkiem. Jego statek
nie wpłynie do portu w Algierze.
- Przyjdzie po mnie. - Nie, pani.
Między nim, a jego sojusznikami
jest mur nie do przebycia: to religia.
Jutro przekażę cię Osmanowi Ferradji,
wielkiemu zarządcy haremu króla Myknes.
Jest mistrzem w poskramianiu kobiet.
Precz!
Jestem Osman Ferradji, zarządca
haremu Jego Wysokości, Mouleya Rachida,
króla Myknes.
Więc jesteś tą, którą kocha wielki król Francji?
- Kto ci powiedział? - Nikt. Ale wiem wszystko.
Jesteś Angelika, markiza de Plessis-Belliere,
Ale przede wszystkim jesteś żoną dwóch ludzi,
którzy sąw istocie jedną osobą. Jeffrey'a de Peyrac
- i Rescatora. - Jesteś dobrze poinformowany.
Francja i jej kultura zawsze mnie Zachwycały.
Sprowadzam stamtąd instrumenty,
książki, tkaniny,
kobiety...
Wszystko, co może sprawić przyjemność mojemu panu.
Chciałabym mieć takiego zarządcę.
Cóż za zabawna Firouzé.
Proszę?
To termin arabski, który oznacza Francuzkę,
miłą, uroczą Francuzeczkę.
Kazałem przynieść tkaniny na suknie,
żebyś mogła sama wybrać.
Mam tu także słodycze sprowadzone z Persji.
Wiem, że we Francji miałaś salon z czekoladą.
Chciałbym znać twoje zdanie.
Co powiesz na suknię
z tego Iyońskiego jedwabiu?
- Smaczne? - Wyborne.
Ale ta tkanina to jedwab tylko z nazwy.
Słucham?
W niczym nie przypomina niezwykłego
jedwabiu z manufaktur pana Colbert'a.
To pospolita tkanina.
Jesteś wspaniała. Bez ciebie straciłbym twarz.
Wiesz, że okradać mnie
to okradać wszechmocnego i potężnego Moulaya Rachida?
Litości, panie. Oszczędź mnie.
Chcesz go zabić z powodu kawałka materiału?
Dziękuję.
Dziwna wrażliwość jak na kogoś, kto asystował przy łamaniu kołem...
...u boku ambasadora Persji. - To także wiesz?
Kiedy mój pan cię zobaczy będzie
zadowolony i z ciebie
I ze mnie.
Nie pojadę do Myknes.
Ależ, pani. Nie zmuszaj mnie do użycia siły.
Jesteś naprawdę urocza. Byłoby mi przykro.
Przyślę ci fryzjera,
suknie, książki i muzyków,
wszystko, żebyś mogła jak najlepiej przygotować się do wyjazdu.
Zostawiam też na dole moje straże.
Bo wiedz pani, że nikt mi nigdy nie uciekł.
Łódź z lewej burty!
Odłożyć wiosła.
Spuścić szalupę.
Dziękuję, bez was umarłbym z pragnienia.
- Chrześcijanin? - Tak. Nie jestem żołnierzem,
tylko kupcem. Zapłacę wam za wolność.
Kawaler Maltański?
Lepiej, gdybyś zginął z pragnienia.
Zabrać go.
Nie spodobałeś się im.
Jestem Simon Belbec. Pochodzę z Saint-Malo.
Jutro będziemy w Algierze.
Po zejściu na ląd uciekamy.
Zamkną nas w cytadeli. Zyć nie umierać.
Jeśli mnie posłuchasz, jutro będziesz wolny
i bogaty.
Nienawidzisz Germanów?
To same łotry i dranie.
Spokój:
Dość tego!
4 dni karceru, bez jedzenia i wody.
I co dalej?
Czekamy.
Straż!
Panie,
za 2 minuty strażnicy ich uspokoją.
Weź to i chodź.
On też.
Idź jutro do lichwiarza Takima. Da ci 5.000 cekinów.
Panie, 5.000 cekinów?
Jesteś tak bogaty jak sam Rescator.
- To ja jestem Rescator. - Więc co tu robisz?
Później się dowiesz.
Uciekaj. Zajmę się nimi.
Szybko, Simon! Biegnij!
Otwierać!
Co się dzieje?
Jak on się tutaj dostał?
Ekscelencje, nie poznajesz mnie?
Czy to przez ten strój?
Pan?
Ja.
Wejdź.
Otwierać!
Otworzyć!
Ekscelencjo,
uciekł chrześcijański galernik.
- Widzieliśmy jak tu wchodził. - Nikt tu nie wszedł.
Nie każ mi przeszukiwać domu.
To nie Algier.
To terytorium ambasady tureckiej!
- Dziękuję. - Wybierasz się na bal maskowy?
Nie. Przypłynąłem łodzią.
- Łodzią? - Jestem tu incognito.
Gdybym prosił o zgodę na wpłynięcie do Algieru
wszyscy by o tym wiedzieli. A tego nie chcę.
Jak mogę ci pomóc?
Teraz pomóż mi...
znów stać się Rescatorem.
Jeśli twoja żona tu jest i pilnuje jej Mezzo Morte,
możesz ją odzyskać.
Ale...
jeśli wyruszyła do Myknes z Osmanem Ferradji,
nic nie wskóramy.
Nawet ja nie będę mógł ci pomóc.
Tak bardzo się go obawiasz?
To kwestia religii.
Król jest potomkiem proroka.
Jeśli Osman ma Angelikę, to należy już do króla.
I będzie nietykalna.
Nie będziesz już mógł liczyć na nikogo.
Ależ tak.
Na siebie i na nią.
Idzie burza piaskowa. Trzymać się razem.
Nadchodzi kobiety piją co godzinę, żeby nie wyschła im skóra.
Niczego ci nie brakuje?
Wolności.
I co byś z nią zrobiła?
Odeszłabym.
Masz diabła za skórą.
Jeszcze go nie widziałeś
Uważaj na konia. Należy do króla.
Jeśli coś mu się stanie, odpowiesz za to.
Jak się miewa koń? chyba nie dostał udaru?
Musisz wiedzieć, że król ma dwie pasje:
kobiety i konie.
Kobiety i konie, czy konie i kobiety?
Nawet na Zachodzie
kobiety nie miały duszy do soboru w roku 620.
- Skąd to wziąłeś? - czytałem ojców kościoła.
Ja to zrobię.
Cóż za delikatna szyja.
Mój pan polubi cię bardziej, niż swojego konia.
- Zrobi błąd. - Nie lubisz być kochana?
Kocham Rescatora i będę mu wierna.
Nawet za cenę życia.
Dojeżdżamy.
Znasz przepych Wersalu,
teraz zobaczysz Myknes, "Królową Pustyni".
To król. Zakryj twarz i ukryj się.
Nie widzę powodu.
Zaprezentuję cię, gdy będziesz posłuszna.
Zamieszkasz w dolnym haremie, razem z odrzuconymi żonami.
- To mi odpowiada. - To się okaże.
Witaj, Osmanie Ferradji.
Bądź pozdrowiony, wszechpotężny panie.
Co takiego mi przywiozłeś?
Różności, panie.
Najrzadsze przedmioty, jakie udało mi się znaleźć.
Książki, klawesyn.
Przywiozłem rzadkie przyprawy, tkaniny,
Matematyka schwytanego na Cyprze.
Hiszpańskie klingi.
Pistolety.
Zegarek.
Zegarek?
Duży jak jajko.
- Co bym bez ciebie zrobił? - A ja bez ciebie?
Czy oprócz tych różności
masz dla mnie, jak zwykle,
jakąś niespodziankę?
Oczywiście. I tak rzadkiej urody, że król Francji
był gotów wydać na niego fortunę.
Co to takiego?
Ogier, czystej krwi angielskiej.
A więc pochodzisz z Anglii.
Przebyłeś Francję,
Morze Śródziemne,
pustynię.
Siodło!
Jest boski.
Poskromiłeś go, panie.
Będzie mnie kochał.
- I? - I co?
N ie jest przystojny?
Jest.
Widziałaś ogiera.
Też nie chciał się poddać nowemu panu,
a już go kocha.
Godne podziwu, prawda?
Kto to?
Colin Paturel, przywódca chrześcijańskich niewolników.
Na czyj rozkaz?
Króla.
- Co takiego zrobił? - Pewnie znów był zuchwały.
Stać!
Oto twój pałac.
To dolny harem. Król nigdy tu nie przychodzi.
- Tu jest jak w stajnii. - W górnym haremie jest jak w raju.
Tam król wybiera tę, z którą spędzi noc.
- Jeśli chcesz... - Nie.
Niektóre z nich dawały rozkosz twojemu panu.
Dlaczego tak je traktuje?
Dlatego, że już mu się znudziły.
Dlaczego nie zwróci im wolności?
Ta, która tu wejdzie jest żoną króla.
- I zostaje tu do śmierci. - Kusząca perspektywa.
Dla nich tak, ale nie dla ciebie.
Później ci to wyjaśnię.
Zabierz mnie ze sobą.
Nie jesteś dobra w łóżku?
Pewnie masz brzydkie nogi? Pokaż.
Dlaczego się ciebie boją?
Skazano mnie na śmierć.
Mówią, że zdradziłam króla.
Ale król nawet mnie nie widział.
Nigdy cię nie wybrał? Jesteś bardzo ładna.
Nasz pan, Osman Ferradji
nie pozwolił, bym została przedstawiona.
Dlaczego?
Przyłapane mnie na schadzce
z weneckim szlachcicem,
jak ja, wziętym w niewolę.
Spotkałam się z nim w nocy w ogrodzie.
Złapali go, przywiązali do koni...
I włóczyli go, aż został z niego tylko krwawy strzęp.
Wieczorna modlitwa.
To czas egzekucji.
Nie!
Chodź ze mną, moja Firouze.
Wyszłaś z piekła. Teraz popatrz na raj.
Nie mogą zobaczyć, jaka jestes' piękna.
Twoje życie byłoby w niebezpieczeństwie.
Zostawcie mnie!
Nie! Puśćcie mnie!
Nie!
Mordercy!
Dlaczego każesz mi patrzeć na egzekucję?
Niefortunny zbieg okoliczności. chciałem
pokazać ci ogród i górny harem. Raj.
Kłamiesz.
Chciałeś pokazać, co mnie czeka jeśli nie będę posłuszna.
Posłuszeństwo też może być przyjemnością.
Opuść harem odrzuconych.
- Dla własnego dobra. - Nigdy!
Stąd nie ma ucieczki.
Za murami miasta jest tylko pustynia i śmierć.
Wolę to, niż króla.
Inshallah!
Gdzie jest ta Francuzka?
- Jest piękna. - Zbyt piękna.
Zostaw ją.
- Co się dzieje? - Koniec Ramadanu.
Albo jak wolisz Wielkanocy.
Wszystkie żony mogą uczestniczyć w widowisku
na pałacowym dziedzińcu.
To miło, że raz do roku pozwala im odetchnąć świeżym powietrzem.
- Będę ci towarzyszył. - Nie chcę się rzucać w oczy.
Jesteś pod moją opieką.
W nocy, kiedy spałam, przyszły dwie kobiety.
Wiem.
Leila Aicha, pierwsza żona króla i faworyta.
- Czego chciały? - Zabić cię.
Przestraszyły się twojej urody.
We Francji nigdy nie miałaś rywalek?
Tak, ale tam byłam wolna i mogłam się bronić.
Tu jesteś niewolnicą, bo chcesz nią być.
Gdybyś mnie posłuchała,
nie musiałabyś nikogo się bać.
Rządziłabyś królestwem i tym ogrodem.
Nie każ mi czekać.
Przedstawię cię.
Potrzebuję kogoś takiego jak ty.
Jeśli posłuchasz moich rad,
król pokocha cię, a ty nim zawładniesz
- dzięki swojej urodzie. - Rozmarzyłeś się.
Gdy w grę wchodzi polityka, nigdy.
Moulay Rachid to mądry władca. Myśli jasno,
jest dowcipny i bystry.
Ale ma trudny charakter.
Może ulegać ludziom słabym i podłym.
Dzięki tobie może się spełnić.
Mogłabyś uporządkować jego sprzeczne wizje tak,
by uwierzył, że może zostać przywódcą wszystkich wiernych.
Pomóż mi.
Błagam.
Chcesz rządzić za moim pośrednictwem.
Nie chcę niczego dla siebie.
Tylko dla króla.
Przykro mi, przyjacielu, ale nie mogę nic zrobić.
Kocham Rescatora.
Kto wie?
Może jutro?
NIe.
Znasz to arabskie przysłowie: "Nigdy nie mów fontannie..."
- Nie będę pić twojej wody. - Znasz to?
To nie przysłowie i nie jest arabskie.
To Jean de La Fontaine, francuski poeta i mój przyjaciel.
Właśnie. czytasz za dużo i za szybko.
W końcu pomylisz Biblię z Koranem.
Witam cię, panie.
Jak się dziś miewasz?
Lepiej niż ty, psie.
Nadszedł czas zapłaty za wszystkie zniewagi.
Dobrze, panie.
Myślałem, że jeśli zawiśniesz na krzyżu
powstrzymasz swój język.
Żądanie sprawiedliwości nie jest zniewagą.
Nie chcę twojej śmierci.
Dam ci ostatnią szansę.
Wyrzeknij się swojej religii, przyjmij islam, a ocalisz życie.
Nie mogę, panie.
Wiarę noszę w sercu. Nie mogę jej odrzucić.
- Więc umrzesz. - Tak, panie.
Dlaczego cię nie pożarł?
Zapytaj go, panie.
Ty mi wyjaśnij chrześcijański czarownika.
Zdradź mi swój sekret.
No, mów!
Daruję ci życie.
Najpierw daruj mi życie.
Sekret zdradzę ci później.
Zgoda. Masz moje słowo.
Chodź.
Jeszcze jedna prośba.
Pozwól Kawalerom Maltańskim wykupić chrześcijańskich niewolników.
Ta prośba to zniewaga.
Więc zabiorę sekret do grobu.
Podejdź.
Tak, panie.
Ulżyło ci, panie?
Zdradź mi sekret.
Jestem głodny.
Siadaj.
Jak zapewne wiesz, panie,
często karmię zwierzęta.
Wiedząc, że dziś mam zostać pożarty
wczoraj pozwoliłem im dużo zjeść.
Teraz nawet nie myślą o jedzeniu. Dostają wręcz mdłości.
Kpisz sobie ze mnie przed moim ludem.
Nie możesz mnie zabić, panie.
Dałeś królewskie słowo.
Lubię cię, Golinie Paturel.
Ja ciebie też.
Twoim błędem jest arogancja.
Uważasz się za lepszego ode mnie.
Jest na go tylko jedna rada. Sciąć mnie.
Tym razem miarka się przebrała.
Skorzystam z twojej rady.
- Nie! - Kto śmie?
Nareszcie!
Ukrywałeś ją?
Chciałem ci zrobić niespodziankę.
Jest piękna.
Bardzo piękna.
Colin Paturel!
Ta kobieta ocaliła ci życie.
Chyba wiesz, jakie znaczenie ma ten pierścień z rubinem?
Król obdarza mnie swoimi względami.
Gratuluję
Teraz nie mam wyboru. Zręcznie wyprowadziłeś mnie w pole.
Wygrałes'.
W istocie.
Zaprowadzę cię do haremu.
Tu, co wieczór faworyty czekają na króla.
Jesteś bardzo spokojna.
- Czego mam się bać? - Dlaczego krzyknęłaś?
Jestem przeciwko zabijaniu niewinnych.
Zwróciłaś tym uwagę króla. Wiedziałaś co ryzykujesz.
A ty tylko na to czekałeś.
Zresztąi tak by mnie zobaczył.
Czyż nie chciałaś, żeby to się stało jak najpóźniej.
Zaczynam się stosować do twoich zasad.
Życie jest tylko chwilą.
Chyba nie chcesz się zabić?
Szykujesz mi jakąś niespodziankę?
Rozłączono mnie z tym, którego kocham.
Nie w głowie mi niespodzianki.
Poddałaś się?
Nigdy się nie poddaję.
To mi się nie podoba.
Mnie też nie.
Ale nie możesz nic zrobić, żeby opóźnić to spotkanie.
NIe.
A więc? lnshallah!
Taki ma być mój los?
Czekać cały dzień, wśród kłótni tych samic,
- bo talga jest wola króla? - Zyją nadzieją.
- Kochają go. - Ale ja nie. Dokąd idziemy?
- Wyglądasz na zdenerwowaną. - Nie.
Jestem spokojna i zdecydowana.
To są królewskie komnaty.
Teraz wszystko zależy od ciebie.
Albo odejdziesz na zawsze, albo zostaniesz w haremie.
I będziesz królową tego kraju.
Jesteś piękna.
Bardzo piękna.
Pożądał cię Ludwik XIV.
- Dlaczego mu odmówiłaś? - Nie kochałam go.
- Wielkie rzeczy. A on? - chyba mnie kochał.
Tylko on się liczy.
We Francji Iudzie światli uważają,
że do miłości potrzeba dwojga.
To absurd.
Może nie wiesz co zrobić, żeby cię kochano.
Dlaczego król Francji nie wziął cię siłą?
Był zbyt dumny, żeby zdobyć tylko moje ciało.
- A co jeszcze można zdobyć? - Moje serce i duszę.
U nas kobiety nie mają duszy.
Twój przyjaciel, ambasador Persji dał mi to do zrozumienia.
Dlaczego próbowałaś go zabić?
- Chciał mnie wziąć siłą. - Udało mu się?
W porę mnie uratowano.
Tu nikt cię nie uratuje.
Ale tu...
nikt nie chce mnie zniewolić.
Prawda?
Chwileczkę.
To jakiś francuski sposób, żeby rozpalić żądze?
Nie będę twoją.
Nigdy.
Rozśmieszasz mnie.
Kobieta nie ma prawa odebrać sobie życia.
Osman!
Zajmij się nią!
Ośmieliła się sprzeciwić woli przywódcy wiernych.
Dość!
Król, w swojej łaskawości,
wybaczy ci twoją zuchwałość...
jeśli poddasz się jego woli i przyjmiesz religię Allaha.
To twoja jedyna szansa.
Wyrzeknij się chrześcijaństwa, ocal życie.
Udajesz jej przyjaciela, a co zrobiłeś?
Co zrobiłeś?
Byłaś bardzo odważna.
Tak bardzo chciałam umrzeć,
że nawet nie czułam bólu.
Co za próżność.
Kazałem nasączyć rzemienie silnym narkotykiem.
Im mocniej uderzano, tym mniej czułaś ból.
A szczypce?
Spójrz na swoje ciało.
Nie ma śladu.
Jak to?
Zamiast powtarzać, że wolisz umrzeć,
powiedziałem, że się zgadzasz.
Masz czas, żeby to przemyśleć.
Nie pokażę cię królowi przed następnym księżycem.
Nie rozumiesz, że nigdy się nie poddam?
Ależ tak.
Tymczasem zastanów się nad drogą, którą wybrałaś.
Masz 12 dni,
żeby przygotować się do następnej chłosty.
Droga dla królewskiej straży.
To czyste złoto.
Te monety i sztabki są warte trzy miliony cekinów.
Trzy miliony?
Gdzie to ukradłeś?
Mów, albo każę cię torturować.
Chwileczkę, panie.
Otwórz usta.
Temu człowiekowi obcięto język.
Dawno temu.
Jest niemową, ale wciąż ma oczy i uszy.
Gdzie ukradłeś złoto?
Ktoś ci je dał?
Kpi sobie z nas.
Czy miejsce, z którego pochodzi jest daleko?
Dwie godziny?
Dwa dni?
Dwa dni drogi?
Czy jest go tam dużo?
Droga dla króla!
To nie jest zwykła przejażdżka.
Nie. Zabrali zapas wody.
Dziś w nocy?
Spróbuj zdobyć trzeciego konia. Dla niej.
Znalazłaś.
Nie ma ani króla, ani Osmana.
Taka okazja już się nie powtórzy.
Żaden mężczyzna nie wyszedł żywy z haremu.
Tym razem zginiesz.
Myślałem, że jesteś inteligentna.
Jeśli ją zabijesz, sama też zginiesz.
Ale jeśli pomożesz nam uciec, to ja
będę odpowiedzialny za jej zniknięcie.
A ty
pozbędziesz się rywalki.
- Żadnych straży. - Leila dotrzymała słowa.
Miejmy nadzieję.
Dziękuję.
Uratowałaś mi życie.
I co?
To ty jesteś Moulay Rachid, król
Myknes i przywódca wiernych?
Tak. A ty, kim jesteś?
To Rescator.
- Czekałem na ciebie. - Gdzie złoto?
Tutaj.
Kpisz ze mnie?
Wszystko bierze się stąd.
To ma być złoto? To ołów!
Chwileczkę.
Funt czystego złota.
Wart 50.000 cekinów.
Ten człowiek ma niezwykłą moc.
Nie. Jego siła tkwi w wiedzy.
Poznał sekret kamienia filozoficznego.
Ja też chcę go poznać.
Jeden warunek.
Z nikim się nie targuję.
Jeśli się zgodzisz poznasz sekreti będziesz rządził światem.
Jeśli odmówisz i zabijesz mnie, nic nie zyskasz.
Wiem, o co mu chodzi.
O kobietę.
Kobietę?
Moją żonę. Więzisz ją w swoim haremie w Myknes.
Tylko ona może doprowadzić kogoś takiego, jak ty do szaleństwa.
Ona jedna mi się oparła.
Angelika.
Zgadzasz się?
Woda
Nie ma nikogo.
Sprawdzę, Zostańcie tutaj.
Daleko jeszcze do morza?
- Dwa dni i dwie noce. - Jeśli znajdziemy wodę.
- Znajdziemy. - Jeśli konie wytrzymają.
Mogliśmy wziąć wielbłądy.
Są zbyt wolne. Złapali by nas.
Myślisz, że nic nam nie grozi?
Panie hrabio de Vateville!
To smutne, że po 5 latach niewoli
zapomniałeś, co to duma i odwaga.
- Za kogo się uważasz? - Za twojego dowódcę.
We Francji, jeśli tam dotrzemy,
będziesz szlachcicem, a ja wieśniakiem.
Tymczasem
nabierz wody.
Najgorsze będą góry.
Wytrzymam
Przepraszam.
Zjedz trochę soli. Zatrzyma wodę.
Colin?
Przepraszam za wczoraj.
Nic się nie stało.
I ahlel
colin Paturel i Francuzka uciekli,
korzystając z naszej nieobecności.
Co?
Ukarałem winnych,
ale weź moje życie, bo to ja jestem winny.
Rescator zdradził mi sekret. Dałem słowo, że odzyska żonę.
Dotrzymam go, albo wymierzę sprawiedliwość.
Przez ciebie honor króla został splamiony.
Stój, panie!
Zatrzymaj się!
Błagam, panie!
Przestań.
Mektub.
Mój kraj jest olbrzymi,
ale odnajdę twoją żonę.
Naprzód!
Przepaść jest zbyt szeroka dla koni. Nie przejdziemy.
Ten nie jest narowisty.
Spróbuję go przeprowadzić.
Chodź.
Teraz pozostałe. A jutro,
w południe,
dotrzemy do morza.
Na brzegu czeka na nas łódź.
Możesz liczyć na swoich przyjaciół?
Mam nadzieję. Przeprowadzę konie i zbadam okolicę.
Jeśli wpadnę w zasadzkę wystrzęlę dwa razy.
Nie, ja pójdę. Ty lepiej się nią zajmiesz.
Mogą cię złapać.
Żaden Vateville nie umarł w łożu.
Do widzenia, pani. Może w Wersalu.
Wersal!
M usi być pięknY-
Z Francji pamiętam tylko morze, gdzie pływałem.
I moje miasteczko, Sainte-Valerie-en-caux.
Leży nad morzem.
W centrum jest port.
A za miastem normandzkie pola. skąpane w zieleni.
To nie to samo, co Afryka.
Odkąd cię poznałem,
żałuję, że urodziłem się rybakiem.
Dlaczego?
Chcę powiedzieć...
Jeżeli nas złapią...
Wiem, co może cię spotkać.
Nie oddam cię im żywej.
Mówię to nie dlatego, żeby cię przestraszyć,
ale dlatego, że cię kocham.
- Kochasz mnie? - Beznadziejnie.
Jeśli nas złapią, oboje umrzemy.
Jeśli uciekniemy,
ja pozostanę wieśniakiem.
Jesteśmy uratowani.
Nie żyje?
Tak.
Z wyczerpania.
Nie, colin.
Zabili go żołnierze króla.
Dobrze o tym wiesz.
Następną zasadzkę szykują na nas.
Gdzie łódź?
Jest ukryta za skałami i czeka, aż się zjawimy.
Spróbujmy szczęścia.
Patrz!
Dotrzymaj słowa.
Zabij mnie.
Nie chcę znowu wpaść w ręce króla.
Zabij mnie.
Nie.
Strzelaj!
Nie.
Angelika.
WERSJA POLSKA AUGUSTYN DOBRZAŃSKI