Ο Βελάσκεθ μετά 50 χρόνια δε ζωγράφιζε κάτι συγκεκριμένο.
Πλανιόταν γύρω απ'τα πράγματα με τον αέρα και το λυκόφως.
Ξάφνιαζε τη σκιά, τη διαφάνεια, τους χρωματιστούς παλμούς...
...που ήταν το κέντρο της σιωπηλής συμφωνίας του.
'Επιανε μόνο τις μυστηριώδεις αλλαγές στον κόσμο...
...που αλληλοεπηρεάζονται σε σχήματα και τόνους...
...σε μια διαδικασία μυστική και αέναη...
...που τίποτα δε μπορεί να διακόψει την πορεία της.
Ο χώρος βασιλεύει.
Σαν ένα αέρινο κύμα που γ λιστράει στις επιφάνειες...
...καθορίζοντας την οριστική μορφή τους.
Και μεταφερόμενες αλλού σαν άρωμα ή σαν μια ηχώ...
...σκορπίζονται παντού σαν μια αστάθμητη σκόνη.
Ζούσε σ'έναν θλιβερό κόσμο.
'Ενας εκφυλισμένος βασιλιάς... παιδιά άρρωστα...
...ηλίθιοι...νάνοι...ανάπηροι, παλιάτσοι ντυμένοι πρίγκιπες...
...που καθήκον είχαν να γελάνε με τους εαυτούς τους...
...και να κάνουν να γελούν όλα τα παράνομα πλάσματα.
Κολλημένοι στην ετικέτα, τη συνωμοσία, το ψέμα...
...δεμένοι με την εξομολόγηση και τις τύψεις...
...στις πύλες, η πυρά... η σιωπή...
'Ακου το αυτό, μικρή.
Το νοσταλ γικό πνεύμα διώχνει την ασχήμια και τη θλίψη...
...και την απανθρωπιά αυτής της τσακισμένης αθωότητας.
Ο Βελάσκεθ είναι ο ζωγράφος της νύχτας και της σιωπής...
...ακόμα κι όταν ζωγραφίζει μέρα, κλεισμένος μέσα...
...όταν ο πόλεμος ή το κυνήγι ουρλιάζουν γύρω του.
Επειδή δεν έβγαιναν έξω τη μέρα, στον καυτό ήλιο...
...οι Ισπανοί ζωγράφοι επικοινωνούσαν με τις νύχτες.
Ωραίο αυτό, ε, μικρούλα;
-Μα τι τρέλες της διαβάζεις; -Πήγαινε τώρα, μικρούλα.
-Γιατί λείπει η Οντίλ; -Της έδωσε άδεια ο Κύριος!
Για να πάει σινεμά, τρίτη φορά αυτή τη βδομάδα.
Θα παίζουν το "Τζόνυ Γκιτάρ". Μορφωτική ταινία για σήμερα.
Κάνε γρήγορα. Θα έρθουν ο Φρανκ και η Πάολα.
Τελικά δε θα έρθω. Θα μείνω με τα παιδιά.
Ο Φρανκ είπε ότι θα φέρει την ανιψιά του.
Θα προσέχει εκείνη τα παιδιά ώσπου να γυρίσουμε.
Είναι φοιτήτρια, μου είπε.
Από πότε απέκτησε ανιψιά; Μάλλον κάποιο κωλ γκερλ είναι!
-Δε θα έρθω. -Θα κάνεις ό,τι σου πουν!
Σε διευθυντή της Standard ΟiΙ θα σε παρουσιάσει ο μπαμπάς.
Και θα τους κάνω νούμερο για να με πετάξουν έξω.
'Οταν σου βρουν δουλειά, θα τη δεχτείς με ευγένεια.
Δε φοράς τίποτα από κάτω; Δε θα το βάλεις αυτό;
'Εχω το νέο μου σκάνδαλο που δε φαίνεται.
Κάτω απ'το νέο μου παντελόνι "σκάνδαλο", γραμμή κίτρινη.
Υπήρξε ο αθηνα'ι'κός πολιτισμός, η Αναγέννηση...
...και τώρα μπαίνουμε στον πολιτισμό του κώλου.
-Ελάτε να σας δείξω. -Λατρεύει τα παιδιά.
Αν συμβεί κάτι καλέστε μας στο...
-Σε ποιον αριθμό; -225-70-01.
Η ανιψιά του Φρανκ.
Ξέρεις τον Μπαλζάκ; Διάβασε τον "Σεζάρ Μπιροτώ"!
Κι η 5η Συμφωνία που τον τρελαίνει!
-Μα τι σ'έχει πιάσει; -Πάμε να φύγουμε.
Κεφάλαιο 2.
Πάρτυ στο ζεύγος Εξπρέσο που είναι γονείς της γυναίκας μου.
Στο 'Αλφα Ρομέο το χιλιόμετρο σταματάει στα 34 δεύτερα.
Τέσσερα δισκόφρενα, μεγάλη άνεση και σταθερότητα.
Ιδανικό για ταξίδια, γρήγορο, ευχάριστο στην οδήγηση...
...νευρικό και καλά ισορροπημένο.
Εύκολο να είσαι φρέσκια. Σαπούνι, κολόνια και άρωμα.
Για ν'αποφύγω την οσμή ιδρώτα, βάζω Πρεντίλ στο τέλος.
Κι είμαι ήσυχη όλη την ημέρα.
Το Πρεντίλ σε σπρέυ, σε στικ και σε ρολό.
Το ΟΙdsmobiΙe Rocket 88 δίνει κάτι παραπάνω! Φοβερή δύναμη!
Σπάνια κομψότητα και ομορφιά σε συνδυασμό με υψηλή απόδοση.
Δείχνετε να είστε μόνος.
Τι είπε;
Είναι Αμερικάνος, δε μιλάει γαλλικά.
Πώς τον λένε; Τι δουλειά κάνει;
-Ποιος είστε; Τι κάνετε; -Είμαι σκηνοθέτης στο σινεμά.
Σάμιουελ Φούλερ. Γυρίζω ταινία εδώ, "Τα 'Ανθη του Κακού".
Μπωντλαίρ! Πολύ ωραία!
Πάντα ήθελα να μάθω τι ακριβώς είναι το σινεμά.
Μια ταινία είναι σαν ένα πεδίο μάχης.
Αγάπη...
Μίσος...
Δράση...
Βία...
Θάνατος...
Με μια λέξη: Συγκίνηση.
Το χτένισμά της κρατάει όλη μέρα χάρη στο Ελμέτ Σατέν.
Τώρα, η λακ είναι σαν να πετάει κάτω απ'τη βούρτσα.
Τα μαλλιά μου είναι νήματα από ξανθό μετάξι.
Λαμπερά...Καθαρά...
Η γυναίκα πρέπει ν'αρνηθεί τα ντεζαμπιγιέ και τα νυχτικά.
Τα εσώρουχα μειώνουν τη χάρη σε όφελος του άσεμνου.
Θλίψη του Ολύμπου!
-Δώσε τα κλειδιά της Λίνκολν. -Γιατί; Δε θα μείνεις;
'Οχι...Είμαι κουρασμένος.
'Εχω μια μηχανή για να βλέπω: τα μάτια.
Για ν'ακούω, τ'αφτιά... για να μιλάω στο στόμα...
Και νομίζω πως είναι χωριστές μηχανές, όχι μια ενότητα.
Αντί να νομίζω ότι είναι μια μηχανή...
...νομίζω ότι είναι πολλές.
Μιλάτε πολύ. Είναι κουραστικό να σας ακούει κανείς.
'Οντως μιλάω πολύ. Πάντα οι μοναχικοί μιλάνε πολύ.
Θα σας περιμένω στο σπίτι.
Επόμενο Κεφάλαιο... Απόγνωση...
Μνήμη και ελευθερία... πίκρα...ελπίδα...
Η αναζήτηση χαμένων καιρών... Μαριάν Ρενουάρ.
Ακόμα εδώ είστε;
-Δεν έχει μετρό. Πώς θα πάτε; -Δεν ξέρω.
-Μόνος είστε; -Ναι, βαρέθηκα κι έφυγα.
Συμβαίνει κάτι; 'Εχετε πολύ σοβαρό ύφος.
Υπάρχουν τέτοιες μέρες... συναντάς μόνο ηλίθιους...
Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη, και αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου.
Θα σας πάω σπίτι σας.
Ο Φρανκ σας δάνεισε τ'αμάξι του;
Γιατί; Δε σας αρέσουν τ'αμερικάνικα;
-Αστείο που ξαναβρισκόμαστε. -Ναι. Πάνε τέσσερα χρόνια.
'Οχι. Πεντέμισυ χρόνια. 'Ηταν Οκτώβριος.
-Είστε παντρεμένος; -Βρήκα μια Ιταλίδα με λεφτά.
-Αλλά δεν τη συμπαθώ ιδιαίτερα. -Γιατί δε χωρίζετε;
Το επιθυμούσα, αλλά έχω γίνει πολύ τεμπέλης.
Η επιθυμία δε φτάνει στη ζωή. Χρειάζεται και θέληση.
Διδάσκετε ακόμα ισπανικά στο Σαιν Λουί;
'Οχι, δουλεύω στην τηλεόραση. Αλλά τα παράτησα.
-Κι εσείς; -Εγώ; Τίποτα το ιδιαίτερο.
Δε θέλετε να μιλήσετε για τον εαυτό σας.
Πριν δυο χρόνια, ένας φίλος μου σας είδε στο Λονδίνο.
-Είστε πάντα με τον Αμερικάνο; -'Οχι. Χ ωρίσαμε από καιρό.
Και τον Φρανκ, τον γνωρίζετε καιρό;
'Οχι έτσι... τυχαία γνωριμία...
Πάντα μυστηριώδης.
Σας είπα, δε μ'αρέσει να μιλάω για τον εαυτό μου.
Λοιπόν, σιωπή.
...οι Βιετκόγκ νίκησαν αλλά έχασαν 115 άντρες στη μάχη...
Είναι τρομερό... αυτό το ανώνυμο.
Λένε 115 άντρες...κι αυτό δεν προκαλεί καμιά συγκίνηση.
Κι όμως ήταν άνθρωποι, και δεν ξέρουμε ποιοι και τι ήταν.
Αν είχαν οικογένεια, αν προτι- μούσαν το σινεμά ή το θέατρο.
Δεν ξέρουμε τίποτα... Λέμε μόνο, 115 νεκροί.
'Οπως οι φωτογραφίες... Πάντα με γοήτευαν...
Βλέπεις στη φωτογραφία έναν τύπο, και κάτω μια λεζάντα.
'Ηταν παλιάνθρωπος, ήταν καλός; Η στιγμή της φωτογράφησης...
Κανείς δε μπορεί να ξέρει τι σκεφτόταν εκείνη τη στιγμή.
Κάποια γυναίκα, το παρελθόν, το μέλλον, το μπάσκετ;
Δε θα μάθουμε ποτέ.
Ναι, έτσι είναι η ζωή.
Λυπάμαι που η ζωή δεν είναι σαν τα μυθιστορήματα.
Θα ήθελα να ήταν το ίδιο.
Ξεκάθαρη, λογική, οργανωμένη!
Αλλά δεν είναι.
Πιο πολύ απ'όσο πιστεύουν οι άνθρωποι.
'Οχι, Πιερό.
Και περίμενα να με πεις "Φερντινάν".
Ναι, αλλά το τραγούδι δεν είναι "Φίλε μου Φερντινάν".
Είναι, φτάνει να το θέλεις, Μαριάν.
Το θέλω...Θα κάνω ό,τι θέλεις εσύ.
Κι εγώ το ίδιο, Μαριάν.
Βάζω το χέρι μου στο γόνατό σου.
Κι εγώ το ίδιο, Μαριάν.
Σε φιλάω παντού.
Κι εγώ το ίδιο, Μαριάν.
-Θα το δούμε αυτό... -Μαριάν...Ρενουάρ...
Να σηκωθούν οι πεθαμένοι!
Βλέπεις ότι είχα δίκιο;
Το πίστευες ότι έλεγα ότι θ'αγαπιόμαστε για πάντα.
Ποτέ δεν είπα ότι θα σ'αγαπώ για μια ζωή, αγάπη μου.
Ποτέ δεν υποσχέθηκες ότι μια ζωή θα με λατρεύεις.
Ποτέ δεν ανταλλάξαμε τέτοιους όρκους. Με ήξερες, σε ήξερα.
Ποτέ δεν πιστέψαμε στη δύναμη του έρωτα. 'Ημαστε ασταθείς.
'Ομως σιγά-σιγά, χωρίς κι οι ίδιοι να το καταλάβουμε...
...τα αισθήματα μπήκαν ανάμεσά μας και μας ανακάτεψαν...
Και λόγια αγάπης ήρθαν στα γυμνά χείλη μας, σιγά-σιγά...
Πολλά αγάπης λόγια, σιγά-σιγά, μπερδεύτηκαν με τα φιλιά μας.
Ποτέ δεν πίστεψες ότι θα μου άρεσες για πάντα, αγάπη μου.
Ποτέ δεν πιστέψαμε ότι μαζί μπορούμε να ζήσουμε, αγάπη μου.
Να ξυπνάμε το πρωί στο ίδιο κρεβάτι, ξαφνιασμένοι.
Να θέλουμε μόνο τα καθημερινά, τη χαρά να είμαστε μαζί.
Κι όμως, σιγά-σιγά, χωρίς να το καταλάβουμε καλά-καλά...
...τα αισθήματα μάς έδεσαν, χωρίς ποτέ να το σκεφτούμε.
Αισθήματα πιο δυνατά απ'όλα τα λόγια αγάπης, γνωστά ή άγνωστα.
Ποτέ δεν ορκίστηκες να μ'αγαπάς για μια ζωή.
'Οτι θ'ανταλλάζαμε τέτοιους όρκους. Με ήξερες, σε ήξερα.
Ας κρατήσουμε την αίσθηση ότι είναι η αγάπη μας...
...ότι είναι η αγάπη μας μια αγάπη δίχως αύριο.
Πάντως θα το μάθουμε όταν πεθάνουμε αν αγαπιόμαστε πάντα.
Εγώ ξέρω ότι σ'αγαπώ αλλά για σένα δεν ξέρω...
-Δεν είμαι σίγουρη. -Ναι, Μαριάν.
Θα το δω αυτό.
-'Ηρθε η γυναίκα σου σήμερα. -Κατά βάθος, σκασίλα μου!
-Υπάρχει μόνο αυτό. -Σου είπα, σκασίλα μου.
Η Μαριάν λέει στον Φερντινάν μια περίπλοκη ιστορία.
-'Εχω γνωρίσει ανθρώπους. -Στον πόλεμο της Αλ γερίας.
-Θα σου τα εξηγήσω όλα. -Βγες από ένα κακό όνειρο.
-Ο Φρανκ είχε τα κλειδιά; -Θα σου εξηγήσω.
-'Ησουν ερωτευμένη; -Θα σου εξηγήσω.
-Σε φίλησε; -Θα σου εξηγήσω.
Μια ιστορία περίπλοκη... Φεύγεις γρήγορα...
-Βγες από κακό όνειρο. -Γνώρισα ανθρώπους.
Η πολιτική...μια οργάνωση... να φύγουμε...
Εμπόριο όπλων...
Στη σιωπή...στη σιωπή...
-Εγώ είμαι, η Μαριάν. -Σε φίλησε.
Μια ιστορία περίπλοκη... Γνώρισα ανθρώπους...
-'Ησουν ερωτευμένη... -Διέθεσα το σπίτι μου...
-Στον πόλεμο της Αλ γερίας. -'Εχω έναν αδερφό.
Φεύγουμε γρήγορα...
Απάντησε...Χτύπημα... Συζήτηση...Γκαράζ...
Ποιος είναι;...Το μεσημέρι... Φεύγουμε...Χ ωρίς λεφτά...
Πάντως ήταν καιρός ν'αφήσουμε αυτόν τον άθλιο σάπιο κόσμο.
Βγήκαμε απ'το Παρίσι από ένα μονόδρομο.
Το άγαλμα της Ελευθερίας μάς γνώρισε και μας χαιρέτισε.
-Βάλε έναν τίγρη στη μηχανή. -Δεν πουλάμε τίγρεις.
Τότε βάλε απλή και χωρίς πολλά λόγια.
Εμένα δε θα με υποψιαστεί.
-Σύνολο 4.900. -Νερό και λάδια, φίλε μου.
Βοήθησέ με, βλάκα!
Είναι κι άλλος!
Το κόλπο Χ οντρού-Λιγνού τώρα! Πήγαινε στ'αμάξι!
Ντροπή σας! Δεν έχετε λεφτά;
-'Οχι, δεν έχουμε λεφτά. -Τότε να πάτε να δουλέψετε.
-Δε θέλουμε να δουλέψουμε. -Πώς θα πληρώσετε τη βενζίνη;
Είναι κι άλλος!
-'Ηταν ταινία περιπέτειας. -Διάδημα του Αίματος.
-Τρυφερή είναι η νύχτα. -'Ηταν ιστορία αγάπης.
-Τρυφερή είναι η νύχτα.
Τελικά θα βρούμε τον αδερφό μου.
Τι ακριβώς εμπορεύεται;
Κόλπα στην Αφρική... Αγκόλα...Κογκό...
Νόμιζα ότι έκανε εκπομπές στην τηλεόραση Μόντε Κάρλο.
Πρέπει ν'αποφασίσουμε πού πάμε.
Στη Νίκαια, είπαμε, και μετά ίσως στην Ιταλία.
Τα λεφτά δε φτάνουν ως τη Νίκαια. Αφήνουμε το 404.
-'Εχεις σκοτώσει ποτέ, Πιερό; -Φερντινάν με λένε.
Γιατί το ρωτάς αυτό;
Γιατί αυτό θα κάνει κακή εντύπωση.
Αναρωτιέμαι τι είπε στην αστυνομία.
-'Ισως δεν την ανέκριναν. -Μη μου πεις!
Είπε ό,τι πιο κακό μπορούσε να πει για σένα.
'Εχει δίκιο...Πάντως εγώ λυπάμαι γι'αυτήν.
Τύποι σαν εσένα πάντα λυπούνται.
Αλλά πάντα πολύ αργά.
-Τι κάνεις; -Κοιτάζομαι.
Και τι βλέπεις;
Το πρόσωπο κάποιου που θα πέσει σε γκρεμό με 100 χλμ την ώρα.
Εγώ βλέπω μια γυναίκα...
...ερωτευμένη με κάποιον που θα πέσει σε γκρεμό με 100 χλμ.
Ας φιληθούμε λοιπόν.
-Αύριο...αύριο... -Ξαναπαίρνουμε το 404.
-Φτάνοντας σ'ένα μικρό χωριό... -Σχεδόν χωρίς βενζίνη.
Η Μαριάν κι ο Φερντινάν σταματούν σ'ένα μπαρ.
Παραγγέλνουν κάτι. Δεν ξέρουν πώς θα πληρώσουν.
-Η αστυνομία τους καταζητεί. -'Ολοι τους κοιτάνε δύσπιστα.
-Η αστυνομία... -Οι άνθρωποι...
Λάζλο Κόβακς, φοιτητής...
Γεννημένος στις 25/1/1936... στον 'Αγιο Δομίνικο...
Κυνηγημένος στην Αμερική, ζει σαν πολιτικός πρόσφυγας...
...στη Γαλλία, χώρα ελευθερίας, ισότητας και αδελφοσύνης.
Βιβιάν Μπλασέλ, γεννημένη στις 21/3/1943 στη Μασσαλία.
Είμαι 22 ετών και εργάζομαι σε αρωματοπωλείο στην Ωξέρ.
Ετέ Αντρέ, γεννημένος στις 25/5/1903 στη Μαρμπούλ.
62 ετών. Αυτή την εποχή, κομπάρσος στο σινεμά.
Θα τους πούμε ιστορίες. Θα μας λυπηθούν αν τα πούμε καλά.
'Ο,τι να'ναι. Για την άλωση τής Πόλης, για τον Νικολά Ντε Σταλ.
Για τον Γουίλιαμ Γουίλσον που κυνηγούσε τον σωσία του.
Κι όταν τον σκότωσε κατάλαβε ότι σκότωσε τον εαυτό του.
Κι ο σωσίας σώθηκε.
'Ισως μας δώσουν και λεφτά.
Η Μαριάν που είχε τόσο ωραία μάτια...
...είπε την ιστορία του Βιβιέν, ανιψιού του Γουλιέλμου...
...που σκοτώθηκε στη μάχη με 30.000 Σαρακηνούς.
Πολέμησε σκληρά γιατί είχε ορκιστεί να μην υποχωρήσει.
Γλυκέ ανιψιέ, γιατί αυτός ο ευγενής και τρελός όρκος;
Ο Φερντινάν τους είπε πρώτα την ιστορία της Γκουινεβήρ.
Αλλά δεν τον άκουγαν...'Ετσι μίλησε για το καλοκαίρι...
Για τους εραστές που λαχταρούν τον ζεστό αέρα της νύχτας.
Τους είπε για τον άνθρωπο, τις εποχές, τις συναντήσεις.
Μα τους είπε να μην αναζητούν ποτέ αυτά που υπήρξαν...
...λέξεις και πράγματα, κι αυτά που θα έρθουν μετά.
Νιώθω ζωντανή, και μόνο αυτό έχει σημασία.
'Εχω μια ιδέα!
Θα κάνουμε πως είχαμε ένα τροχαίο.
Η αστυνομία θα πιστέψει ότι πεθάναμε. 'Ετσι, Πιερό;
Φερντινάν με λένε!
Θα κάψουμε το 404 για να νομίσουν ότι ψηθήκαμε.
-Πάντα φωτιά, αίμα, πόλεμος. -Αυτό δεν αρέσει σε μένα.
Βάλ'το πιο κοντά.
Να δείχνει αληθινό. Εδώ δεν είναι σινεμά.
Πιο κοντά! Κάνε γρήγορα!
-Δεν έχω σπίρτα. Πάμε! -Δεν πειράζει, δώσε το τουφέκι.
Το ίδιο μοντέλο που σκότωσε τον Κένεντυ.
'Ισως τον σκότωσα εγώ. Κάνε στην άκρη να πυροβολήσω.
Ωραία καίγεται, ε;
Ξέρεις τι είχε μέσα η βαλίτσα;
Δολάρια. Αυτά έψαχνες να βρεις στο διαμέρισμα.
Βλάκα! Επίτηδες το έκανες και δε με προειδοποίησες!
Ξέρεις τι θα κάναμε μ'αυτά τα λεφτά;
Θα πηγαίναμε στο Σικάγο, στο Λας Βέγκας, στο Μόντε Κάρλο!
Εγώ, Φλωρεντία, Βενετία, Αθήνα! Τα ταξίδια φτιάχνουν τη νιότη!
-Κεφάλαιο 8. -Μια σαιζόν στην κόλαση.
-Κεφάλαιο 8. -Διασχίσαμε τη Γαλλία.
-Σαν οπτασίες... -Σαν ένας καθρέφτης.
Είδα το Καφέ όπου ο Βαν Γκογκ αποφάσισε να κόψει τ'αφτί του.
-Λες ψέματα, φίλε! Τι είδες; -Είδα.
-Κοίτα, Πιερό! Μια Ford GaΙaxy! -Φερντινάν με λένε.
Ναι, είναι του '62.
-Δείξε τι άντρας είσαι! -Περίμενε, τελειώνω.
Περπάτησαν πολλά χιλιόμετρα κι έφτασαν στην έρημο...
...που έπρεπε να διασχίσουν για να φτάσουν στο Χ αρτούμ.
Χ ωρίς σκιά, ξυπόλυτοι στην ζεστή άμμο και τον καυτό ήλιο.
Θα ήταν καλύτερα στη σκιά με παγωμένη μπύρα χωρίς αφρό.
Αποφάσισε, αλλιώς θα πάω μόνη!
Πάμε λοιπόν!
Μικρέ, θα ήθελες να έχεις ένα τέτοιο αμάξι;
Δε θα το έχεις ποτέ.
Μαριάν, το σακάκι!
Μικρέ, θα ήθελες να κερδίσεις δέκα χιλιάρικα;
Το τοπίο σηκωνόταν αργά.
Οι αιώνες χάνονταν στο βάθος, σαν καταιγίδες...
Τίποτα το ιδιαίτερο... Τους ανέκριναν...
Είπε ότι μας είδες γυμνούς μαζί στο κρεβάτι.
Και λες εμένα ψεύτρα.
-Δεν έχει τίποτα άλλο; -Σ'ενδιαφέρει η γυναίκα σου!
Δεν έγινε τίποτα. Δεν καταλαβαίνω. Τρελάθηκε.
'Οταν παρατάς μια γυναίκα, αρχίζει να λέει ό,τι θέλει.
-Κι οι άντρες το ίδιο. -Είναι αλήθεια αυτό.
Δεν ξέρω γιατί, αρχίζω να νιώθω την οσμή του θανάτου.
-Τη νοσταλ γείς! Ομολόγησέ το! -Πάψε, μ'εκνευρίζεις!
Η οσμή του θανάτου στο τοπίο. Δέντρα, πρόσωπα, αυτοκίνητα.
'Εχουμε μείνει από λεφτά, ούτε για να πάμε στην Ιταλία.
Θα σταματήσουμε όπου να'ναι.
-Θα σταματήσουμε όπου να'ναι. -Και τι θα κάνουμε όλη μέρα;
Πρώτα θα βρούμε τον αδερφό μου. Θα μας δώσει λεφτά.
Μετά θα πάμε σ'ένα καλό ξενοδοχείο, να γελάσουμε.
Βλέπετε; 'Ολο γέλια!
-Σε ποιον μιλάς; -Στους θεατές.
Στο είπα, έχεις μετανιώσει!
-Είσαι τρελός που το έκανες. -'Οχι, είμαι ερωτευμένος.
Το ίδιο είναι.
Εγώ αποφάσισα να μην ερωτευτώ ξανά ποτέ.
-Το βρίσκω αηδιαστικό. -Μην το λες αυτό!
Πριν δέκα λεπτά έβλεπα παντού τον θάνατο. Τώρα, αντίθετα.
Κοίτα...η θάλασσα, τα κύματα, ο ουρανός...
Η ζωή είναι θλιβερή, αλλά είναι πάντα ωραία.
Ξαφνικά νιώθω ελεύθερος... Κάνουμε ό,τι θέλουμε...Κοίτα...
Δεξιά...αριστερά...
Ο τρελός! Πάει σε μια γραμμή που αναγκαστικά θ'ακολουθήσει!
Κοίτα!
-Κεφάλαιο 8. -Μια σαιζόν στην κόλαση.
-Η αγάπη εφευρέθηκε ξανά. -Η αληθινή ζωή είναι αλλού.
Οι αιώνες χάνονται στο βάθος σαν καταιγίδες.
Την κρατώ στην αγκαλιά μου... Κι αρχίζω να κλαίω...
'Ηταν το πρώτο... 'Ηταν το μόνο όνειρο;
Λοιπόν, έρχεσαι;
Πάμε στη Μυστηριώδη Νήσο.
-Και τι θα κάνουμε εκεί; -Απλώς θα υπάρχουμε.
-Αυτό δε θα είναι ενοχλητικό. -'Ετσι είναι η ζωή.
'Οχι, καθόλου.
Ευτυχώς που δε μ'αρέσει το σπανάκι.
Χ ωρίς αυτό, θα έτρωγα... Δε μπορώ να το ανεχτώ...
Με σένα, το ίδιο... εκτός αν είναι το αντίθετο.
'Ηταν μια ταινία με τον Μισέλ Σιμόν τρελαμένο με μια μικρή.
Το λες επειδή θες ν'αλλάξεις τη ζωή σου;
-Δεν το λέω από κακία. -Είπες να φτάσουμε μέχρι τέλους!
Στο τέλος της νύχτας, ναι.
Το βλέπουμε καλά το φεγγάρι, ε;
-Δε βλέπω τίποτα ξεχωριστό. -Εγώ βλέπω έναν τύπο.
'Ισως είναι ο Λεόνοφ ή αυτός ο Αμερικάνος, ο Χ ουάιτ.
Τον βλέπω κι εγώ μα δεν είναι ούτε ο Λεόνοφ ούτε ο Χ ουάιτ.
Θα σου πω ποιος είναι. Είναι ο μόνος κάτοικος της σελήνης.
Ξέρεις τι κάνει; Ετοιμάζεται να φύγει το συντομότερο.
-Γιατί; -Κοίτα.
Βαρέθηκε. 'Οταν έφτασε ο Λέονοφ, χάρηκε πολύ.
Είχε κάποιον να μιλήσει! 'Ηταν αιώνια ο μόνος κάτοικος εκεί!
Κι ο Λεόνοφ πήγε να του μάθει τα 'Απαντα Λένιν με το ζόρι.
Κι έτσι όταν ήρθε ο Χ ουάιτ, ζήτησε άσυλο στον Αμερικάνο.
Κι αυτός, με το καλημέρα...
...του έδωσε μια Κόκα-Κόλα, θεωρώντας το μεγάλη χάρη.
Κι αυτός βαρέθηκε. Αφήνει Ρώσο-Αμερικανούς και φεύγει.
-Και πού πάει; -Εδώ.
Επειδή σε βρίσκει πανέμορφη... Σε θαυμάζει...
Βρίσκει ότι οι γάμπες...και το στήθος σου συγκινούν...
Πάψε!
-Κεφάλαιο 7. -Ποιητής ονόματι περίστροφο.
Μου διέφυγε... Πολύ αγαπημένος...
-'Οσο θα είμαι κι εγώ... -'Οσο θα είσαι εσύ...
Μέχρι που το σύμπαν να μας χωρέσει και τους δυο.
-Εμένα που σ'αγαπώ. -Κι εσένα που με διώχνεις.
-Μέχρι ο ένας να φύγει. -Αυτό είναι μοιραίο να συμβεί.
Αποφάσισα να γράψω στο ημερολόγιό μου...
Ζούμε απ'το κυνήγι και το ψάρεμα...
Αισθήματα κορμιού. Τα μάτια: ανθρώπινα τοπία.
Το στόμα γίνεται γ λώσσα ποιητική που ανακαλύπτει...
Ο συγγραφέας αποφασίζει...
Πήρες βιβλία;
Σε τιμή ευκαιρίας. Κι έχει τ'όνομά σου ο συγγραφέας!
-Φερντινάν. -Το ήξερες;
Είμαι από φωτιά, είμαι φως... είμαι ένα θαύμα...
Δεν ακούω πια τίποτα... Σηκώνομαι...
Περνάω...στους αιθέρες...
Πάει πολύ!
Είδα την ευτυχία... μπροστά μου...
Συγκίνηση υπερφυσική!
Και μετά...δε νιώθω πια τίποτα...
Απλώνω...λίγο τα χέρια...
...και τολμώ προς τα δεξιά...
...αγγίζω...χα'ι'δεύω... τα μαλλιά της νεράιδάς μου...
...της υπέροχης και λατρεμένης Βιρτζίνια.
Λοιπόν, έρχεσαι;
Τέλεια ευτυχία.
Τόση αγαλλίαση, τόση ένταση, δεν τολμούσα πια να κινηθώ.
Ευτυχής μέχρι δακρύων, γεμάτος χαρά...πάλλομαι...πάλλομαι...
Η καρδιά μου φουσκώνει, με καίει...γίνομαι μια φλόγα...
Είμαι στο διάστημα και πλησιάζω τη Βιρτζίνια.
Σου παίρνω το βιβλίο σου.
Μου υποσχεθήκατε την Κίνα, το Θιβέτ, τον κ.Σωσθένη...
...ποτάμια στην Ινδονησία, φυτά θαυμαστά και μαγικά...
Τι είναι όλα αυτά;
Τα πίστευα αυτά τα ψέματα.
-Τι μέρα είναι; -Παρασκευή.
-Δε θα μ'αφήσεις ποτέ; -Μα όχι, σίγουρα.
-Σίγουρα; -Ναι, σίγουρα.
Ναι, σίγουρα.
Βιβλία, πίνακες, παρουσιάζουν την ολότητα της ύπαρξης...
Τι μπορώ να κάνω; Δεν ξέρω τι να κάνω.
Πάψε. Γράφω.
Στο βάθος περί αυτού πρόκειται. Με περιμένεις, δεν είμαι εκεί.
Φτάνω, μπαίνω στο δωμάτιο. Για σένα, από τότε υπάρχω...
'Η πρώτα, υπήρχα, σκεφτόμουν... υπέφερα ίσως...
Το θέμα είναι να δείξω εσένα ζωντανή μέσα στη σκέψη μου...
...και ταυτόχρονα να βλέπω και τον εαυτό μου ζωντανό.
Υπογραμμίζω.
Δε σκέφτεσαι πια τον αδερφό σου και την ιστορία με τα όπλα;
Γιατί έχεις θλιμμένο ύφος;
Επειδή μου μιλάς μόνο με λέξεις...
...ενώ εγώ σε κοιτάζω με αισθήματα.
Με σένα δε μπορεί κανείς να κάνει συζήτηση.
Δεν έχεις ιδέες, μόνο αισθήματα.
Δεν είναι αλήθεια. Υπάρχουν ιδέες μέσα στα αισθήματα.
Θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μια σοβαρή συζήτηση.
Θα μου πεις τι αγαπάς, τι επιθυμείς...κι εγώ το ίδιο.
Εμπρός, ξεκίνα.
Τα λουλούδια...τα ζώα...
...το γαλάζιο του ουρανού... τον ήχο της μουσικής...
Δεν ξέρω...όλα...Κι εσύ;
Η φιλοδοξία...
Η ελπίδα...
...η κίνηση των πραγμάτων... τα ατυχήματα...
Τι άλλο;...Δεν ξέρω...
Βλέπεις, είχα δίκιο... Πάνε πέντε χρόνια...
Δε θα συμφωνήσουμε ποτέ.
Τι μπορώ να κάνω; Δεν ξέρω τι να κάνω...
-Πώς τα πας, γέρο; -Καλά.
Βρήκα μια ιδέα για μυθιστόρημα.
Δε γράφω πια για τη ζωή των ανθρώπων...
...αλλά για τη ζωή, μόνο για τη ζωή.
Αυτό που υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους, το διάστημα...
...ο ήχος και τα χρώματα.
Θα έπρεπε να φτάσουμε σ'αυτό.
Ο Τζόυς προσπάθησε...
...αλλά πρέπει να μπορέσουμε να το κάνουμε καλύτερα.
Να τα βιβλία σου.
Μα δεν είναι όλα. Λείπει ένα. Σου είπα πέντε.
Αγόρασα ένα μικρό 45άρι. Κοίτα.
Κάθε 40 βιβλία ένα δίσκο, είπα. Η μουσική μετά τη φιλολογία.
Αν σ'αρέσει, μικρέ μου.
Είναι ίδια τιμή, ενιαία και μοναδική.
Ξέρω κι εγώ να παίζω με τις λέξεις.
-Τι συμβαίνει, Μαριάν; -Συμβαίνει ότι βαρέθηκα.
Τη θάλασσα, τον ήλιο, την άμμο, τις κονσέρβες, τα πάντα.
Βαρέθηκα να φοράω το ίδιο φόρεμα. Θέλω να φύγω από δω.
-Θέλω να ζήσω. -Κι εγώ τι θες να κάνω;
Δεν ξέρω. Εξάλλου, πέταξα τα λεφτά μας για τον χειμώνα.
-Πού τα πέταξες; -Στη θάλασσα, κόπανε!
Είσαι τρελή, Μαριάν.
Αν θες να φύγουμε, μας χρειάζονται λίγα λεφτά.
'Ερχονται τουρίστες με τα καράβια.
Θα τους κλέψουμε. 'Ελα, Πιερό.
Φερντινάν με λένε.
Τέρμα τα βιβλία του Ιουλίου Βερν!
Τώρα, ξαναρχίζουμε όπως πρώτα! Αστυνομικά!
Με αμάξια, περίστροφα, νυχτερινά κέντρα...
Περίμενέ με, Μαριάν!
Υπάρχει στ'αλήθεια ο αδερφός σου;
Είναι αστείο, ε; Δε με πιστεύεις ποτέ.
Αν βρούμε τον Φρεντ και μας δώσει λεφτά, πάμε στο Μα'ι'άμι;
Κατά βάθος, είσαι δειλός.
Θάρρος είναι να μένεις στην πατρίδα σου, κοντά στη φύση...
...που δε λογαριάζει τις συμφορές μας.
Βιάσου! Φεύγει το καράβι με τους τουρίστες!
'Εχω μια ιδέα... Δώσ'μου το κραγιόν σου.
Κατά βάθος, το μόνο ενδιαφέρον πράγμα...
...είναι ο δρόμος που παίρνουν τα πλάσματα.
Το τραγικό είναι ότι όταν ξέρουν...
...πού πάνε και ποιοι είναι...
...όλα τ'άλλα είναι ακόμα μυστηριώδη.
-'Οπως η οσμή του ευκάλυπτου. -Του ευκάλυπτου, σωστά.
Και η ζωή είναι αυτό το μυστήριο που δε λύθηκε ποτέ.
-Βιάσου, Πωλ! -Βούλωσέ το, Βιρζινί!
Τι κάνετε εκεί;
Διάολε, οι Αμερικάνοι!
Δεν πειράζει. Θ'αλλάξουμε πολιτική.
Να τι θα κάνουμε...
Θα τους παίξουμε θέατρο. 'Ισως μας δώσουν δολάρια.
-Κάτι που θα τους αρέσει. -Ξέρω.
Ο πόλεμος στο Βιετνάμ.
Μ'αρέσει αυτό! Πολύ καλό!
-Λίγα λεφτά για τους αρτίστες! -Μου έκανε καλό στην καρδιά!
-Σκατά, ένα δολάριο! -Μη συγχύζεσαι, Πιερό!
-Πάμε να φύγουμε. -'Οχι, θέλω να χορέψω.
'Οχι, έλα. Θα πας αύριο.
Επόμενο κεφάλαιο...Απόγνωση...
Ελπίδα...Η αναζήτηση των εποχών που χάθηκαν...
Μου είπαν ότι υπάρχει ένα κέντρο στην άλλη πλευρά.
Θα πάω να χορέψω.
Τόσο το χειρότερο. Θα μας σκοτώσουν.
Θα μας ξαναβρούν, ε, λοιπόν;
'Ηθελα ν'αγοράσω ένα πικάπ.
Δε μπόρεσα επειδή σου αγόρασα βιβλία.
Κατά βάθος, σκασίλα μου.
Αυτό δεν το καταλαβαίνει καν.
Σκασίλα μου για τα βιβλία, σκασίλα μου για τους δίσκους!
Σκασίλα μου για όλα, ακόμα και για τα λεφτά.
Εγώ θέλω μόνο να ζήσω.
Αλλά αυτό, δε θα το καταλάβει ποτέ.
Να ζήσω.
Εγώ, έχω μια πολύ μικρή γραμμή τύχης.
Λίγη τύχη μέσ'στα χέρια μου.
Αυτό, για το αύριο με κάνει να φοβάμαι.
Η γραμμή μου της τύχης...
Πες μου, καλέ μου, τι σκέφτεσαι;
Τι σκέφτομαι; Τι σημασία έχει;
Αγαπώ τη γραμμή του κορμιού σου, όχι της τύχης σου.
Μ'αρέσει να το χα'ι'δεύω με τα χέρια μου!
-Η γραμμή του κορμιού σου! -Η γραμμή της τύχης μου!
Είναι ένα λουλούδι... μέσα στον κήπο μου.
Πες μου, καλέ μου, τι σκέφτεσαι;
Τι σκέφτομαι; Τι σημασία έχει;
Πάψε και δώσ'μου το χέρι σου.
-Η γραμμή του κορμιού σου. -Η γραμμή της τύχης μου.
Είναι ένα πουλί μέσα στο πρωινό.
-Η γραμμή του κορμιού σου. -Η γραμμή της τύχης μου.
Το επιπόλαιο πουλί... των πεπρωμένων μας.
Πες μου, καλέ μου, τι σκέφτεσαι;
Τι σκέφτομαι; Δεν έχει σημασία! Είμαι τρελός από χαρά!
Κάθε πρωί... Η γραμμή του κορμιού σου...
'Ενα πουλί κελαηδάει μέσα στα χέρια μου.
'Ισως ονειρεύομαι ξύπνιος.
Με κάνει να σκέφτομαι τη μουσική...το πρόσωπό της.
'Εχουμε φτάσει στην εποχή... των διπλών ανθρώπων.
Δε χρειάζεσαι πια καθρέφτη... για να μιλήσεις...μόνος σου.
'Οταν η Μαριάν λέει: "Είναι όμορφα"...
Τι σκέφτεται;
Απ'αυτή...έχω μόνο αυτή την εικόνα...
Να λέει "είναι όμορφα"... Τίποτα άλλο.
Πώς να το εξηγήσω αυτό;
Είμαστε πλασμένοι από όνειρα...
...και τα όνειρα είναι πλασμένα από μας.
Είναι όμορφα, αγάπη μου.
Στα όνειρα, στα λόγια, στον θάνατο...
Είναι όμορφα, αγάπη μου... Είναι όμορφα...στη ζωή.
-Ξέρεις τι σκέφτομαι; -Σκασίλα μου.
Μαριάν, μην αρχίζεις πάλι.
Σου είπα να μ'αφήσεις ήσυχη.
Εξάλλου, δεν αρχίζω ξανά, συνεχίζω.
Σκατά!
Τι συμβαίνει;
Ξέρεις τι μυθιστόρημα πρέπει να γράψεις;
Περπατάει ένας στο Παρίσι και ξαφνικά, βλέπει τον θάνατο.
Και φεύγει αμέσως προς τον νότο για να τον αποφύγει...
...επειδή πιστεύει ότι δεν ήρθε ακόμα η ώρα του.
Τρέχει ολοταχώς με τ'αμάξι του όλη νύχτα...
...και φτάνοντας το πρωί στη θάλασσα...
...πέφτει επάνω σε μια νταλίκα και σκοτώνεται...
...τη στιγμή που πίστεψε ότι ο θάνατος έχασε τα ίχνη του.
-'Ελα, ας βιαστούμε. -'Εχουμε καιρό.
'Οχι, φοβάμαι.
Μείνε εδώ.
-Να που ξαναβρεθήκαμε στη ζωή! -Τι θέλετε;
-Επιστρέφω σε πέντε λεπτά. -Αν θες, του σπάζω τα μούτρα.
Θα του πω μπούρδες για να τον ξεφορτωθώ.
-Θα ξέρει για τον Φρεντ, Πιερό. -Φερντινάν με λένε.
Δυο μικρές μπύρες.
'Οταν μου τελειώσει η μια, θα μου μείνει η άλλη.
Με θυμάστε;
Πέρσι στο Φοντεμπλώ μένατε στο σπίτι μου.
Σας δάνεισα 100.000 φράγκα.
-Πλαγιάσατε με τη γυναίκα μου. -Ακριβώς.
-Και είστε στον νότο τώρα; -Ναι, στην παραλία.
-Φερντινάν λένε. Εγώ είμαι. -Φοβάμαι.
Είναι τελείως τρελός. Ορκίζομαι, δεν κάνω πλάκα.
Αν δε μου πεις πού έβαλες τα λεφτά, θα σου δείξω εγώ.
Θα σου κάνουμε ηλεκτροσόκ όπως κάναμε στον πόλεμο.
'Οπως στο Βιετνάμ.
Θα σε γδύσουμε...
...και θα σε βάλουμε σε μια μπανιέρα γεμάτη ναπάλμ.
Και θα βάλουμε φωτιά.
Σε παρακαλώ, έλα. Και θα είμαι πάλι πολύ καλή μαζί σου.
Λοιπόν, έλα.
Ανεβαίνουμε.
Ωραίος και μεγάλος θάνατος για έναν μικρό άνθρωπο.
-Τι θες εδώ, φίλε; -'Ακουσα θόρυβο. Μένω κάτω.
Πάρτε τον επάνω.
Θα του κάνουμε το κόλπο σου.
Βλέπεις, μικρέ, δεν είμαστε οι πιο δυνατοί.
Τι κάνατε τα λεφτά που ήταν στο 404;
-Εκεί είναι το μπάνιο. -Το κόλπο απ'τον πόλεμο.
-Πρέπει να ψάξουμε στο γιωτ. -Δεν υπάρχει τίποτα.
Να πάρουμε το φόρεμα της μικρής πουτάνας.
Μην τον πνίγεις. Μόνο να μην περνάει ο αέρας απ'το νερό.
Θα διευκολύνω τα πράγματα. Πες μου όλα όσα ξέρεις.
Θα σε ρωτήσω, και θέλω να απαντήσεις ειλικρινά.
Ξέρω ποιος είσαι. Σε λένε Φερντινάν Γκριφόν.
'Ησουν με τη Μαριάν όταν μαχαίρωσε τον φίλο Ντόνοβαν.
Και πήρατε $50.000 που ανήκουν σε μένα.
Προσωπικά, δεν έχω τίποτα εναντίον σου.
Είμαι βέβαιος ότι εκείνη σε παρέσυρε σ'αυτή την ιστορία.
'Οπως έλεγα...
...εσύ δε μ'ενδιαφέρεις, εκείνη είναι που χρειάζομαι.
Θα μου πεις πού θα τη βρω, εκείνη και τα λεφτά.
Τελευταία ευκαιρία. Αν δε μιλήσεις θα πεθάνεις.
Στο Κέντρο Μαρκίζ.
Μπορεί να λέει αλήθεια, μπορεί να λέει ψέματα. Πάμε να δούμε.
Κέντρο Μαρκίζ.
Πάμε να δούμε.
Τρομερή ώρα, 5 τ'απόγευμα.
Το αίμα, δε θέλω να το δω.
Τρομερή ώρα, 5 τ'απόγευμα.
Το αίμα δε θέλω να το δω.
Τρομερή ώρα, 5 τ'απόγευμα.
Βρίσκουμε τον Φερντινάν ν'αφήνει τον σταθμό της Τουλόν.
Γυρίζει στο λιμάνι. Μένει στο ξενοδοχείο Λιτλ Πάλας.
Αναζητά τη Μαριάν...
Δεν τη βρίσκει... Οι μέρες περνούν...
Τ'απόγευμα, κοιμάται καμιά φορά στα σινεμά...
Συνεχίζει να γράφει το ημερολόγιό του...
...επειδή οι λέξεις δίνουν φως στο σκοτάδι σε ό,τι ονομάζουν.
Ακόμα και στην καθημερινότητα, η γ λώσσα συχνά παραμένει αγνή.
Στρατιωτικοί στόχοι των αμερικανικών στρατευμάτων...
...δέχθηκαν επίθεση από δυνάμεις των Βιετκόνγκ.
Οι στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ τάχθηκαν άμεσα...
...στο πλευρό του λαού του Νότιου Βιετνάμ.
Παρά τις απώλειες της αμερικανικής πλευράς...
...εκφράζεται αισιοδοξία για την έκβαση...
...των επιχειρήσεων στην περιοχή.
'Οταν αυτή η ιστορία τελειώσει...
Ναι...μ'εγκατέλειψε...
...βυθίζοντάς με στην αμηχανία.
Είχα την ανάγκη να αναζητήσω...
...πότε είχε εγκαταλείψει το πλασματικό του προσωπείο...
...προκειμένου να ξαναγίνει ο εαυτός του.
Είμαι η πριγκίπισα Α'ι'σέ και ήρθα εδώ για δουλειές και σπορ.
Είμαι πολύ απολυταρχική.
Δε θέλω να μου αντιστέκονται. Θέλω να με υπακούν.
Πριγκίπισα, ποιες είναι οι διαταγές για σήμερα;
Είμαι υιοθετημένη Λιβανέζα.
Το 1960, παντρεύτηκα τον Εμίρη Αμπαντί.
Είμαι εξόριστη βασίλισσα του Λιβάνου, επειδή ξέρετε...
...εκεί κάτω τώρα είναι Σοσιαλιστική Δημοκρατία.
Και βρίσκομαι ινκόγκνιτο στη Νίκαια...
...επειδή ο άντρας μου κι εγώ έχουμε τρομερούς εχθρούς...
...και είμαστε επικηρυγμένοι στον Λίβανο.
Συχνά δέχομαι ριπές από πολυβόλα...
...που δε με πετυχαίνουν επειδή με προστατεύει ο Αλλάχ.
Για να παντρευτώ τον Εμίρη ασπάστηκα τον Ισλαμισμό.
Δυο φορές βρέθηκα στη Βηρυτό με τον άντρα μου.
Αλεξί, μη μ'αφήσεις να πετάξω...
...γιατί φυσάει πολύ, κι είμαι πολύ ελαφριά.
Φερντινάν, βοήθησέ με.
Φερντινάν, σηκώνουμε άγκυρα σε μια ώρα.
Αλεξί, πάμε στην πόλη.
-Εγώ είμαι. -Φερντινάν με λένε...Γεια σου.
Δε σε βλέπω ιδιαίτερα χαρούμενο που με βλέπεις.
Τι κάνεις εδώ;
Είμαι χαρούμενη... που σε βρήκα τελικά.
-Πού μένεις τώρα; -Με σένα, χαζέ. Μένω μαζί σου.
Σε γύρευα παντού.
Δε με περίμενες μετά το τηλεφώνημα.
Αυτό θα έκανα. Κατάφερα να φύγω πριν έρθουν οι άλλοι.
'Ετρεξα στο κέντρο να σε ειδοποιήσω να μην έρθεις.
Δε σε είδα, και γύρισα πίσω.
Είδα τους άλλους να μπαίνουν σε μια γαλάζια Φορντ.
Νόμισα ότι σ'είχαν σκοτώσει.
Μετά έφυγα...χωρίς κανέναν προορισμό...
Δεν ήξερα πού ήμουν... Βρέθηκα πάλι στην παραλία.
Και μια μέρα, τυχαία, είδα τον Φρεντ σ'ένα μπαρ.
Στο "Λας Βέγκας" στην Τουλόν.
-Πώς ήξερες ότι δουλεύω εδώ; -Επίσης τυχαία.
Είναι αλήθεια, ξέρεις.
-Σε πιστεύω, ψεύτρα. -Μα δεν πιστεύεις ότι σ'αγαπώ;
-Σ'αγαπώ με τον τρόπο μου. -Ακριβώς.
Η απόδειξη...Κοίτα...
Πήγα στην πλαζ μας, και μάζεψα το τετράδιό σου.
Κοίτα την τελευταία σελίδα.
'Ενα μικρό ποίημα για σένα...Από μένα...
Τρυφερός...και σκληρός...
Πραγματικός και εξωπραγματικός...
Τρομακτικός... και ενοχλητικός...
Της νύχτας... και της ημέρας...
Σταθερός...και ασταθής...
-'Ομορφος σαν όλους... -Πιερό ο Τρελός!
Φερντινάν με λένε, στο είπα! Με τσαντίζεις, για όνομα Θεού!
Μη βάζεις στο στόμα σου το όνομα του Θεού.
-Τον Θεό τον έχω χεσμ... -Μη μιλάς έτσι!
Μας καταζητούν για φόνο. Ξέρεις τι είναι ο φόνος;
Ξέρω τι είναι... Γιατί σε φοβίζει;
-Απάντησε... -Σε κοιτάζω και σ'ακούω...
Αλλά δεν είναι αυτό που έχει σημασία.
Θέλω να πω, αυτή τη στιγμή... που έχει περάσει ήδη...
Δεν ξέρω, το χρώμα τ'ουρανού, οι σχέσεις ανάμεσά μας...
Δεν καταλαβαίνω...
Θα ήθελα να σταματήσει ο χρόνος...
Βλέπεις, βάζω το χέρι μου στο γόνατό σου...
Είναι υπέροχο από μόνο του... αυτή είναι η ζωή...
Το διάστημα, τα αισθήματα...
Αντί γι'αυτά, σ'ακολουθώ σε μια ιστορία σαματά και μανίας.
-Για μένα είναι το ίδιο. -'Ελα, ο Φρεντ μας περιμένει.
Δεν είπα τίποτα. Πάμε.
'Ασχετη η αστυνομία! Από καιρό έπρεπε να μας είχαν πιάσει.
Ξέρουν! Αφήνουν τους ανθρώπους ν'αλληλοκαταστρέφονται!
-Γιατί κάνεις τέτοια πράγματα; -Δεν τον σκότωσα εγώ, είπαν.
-Είδαμε τόσο νεκρούς στη ζωή! -Ναι, είναι αστείο.
'Ενα ντεκόρ που θυμίζει τον Πεπέ Λε Μοκό.
-Ποιος είναι αυτός; -Δεν ξέρεις τίποτα, σίγουρα.
-Τελικά, εσύ ξέρεις τι είσαι; -Είμαι ένας σεξουαλικός άντρας.
Εγώ ξέρω τι είσαι. Εσύ δεν ξέρεις.
Είναι μεγάλο ερωτηματικό μέσα στον μεσογειακό ορίζοντα.
-Οι γονείς σου ζουν; -Ναι, και δε χώρισαν ποτέ.
Απέτυχαν να χωρίσουν μια φορά.
Ο μπαμπάς θα πήγαινε ταξίδι...Δεν ξέρω πού...
Μικρό ταξίδι. Δεν είχαν λεφτά ν'αγοράσουν δυο θέσεις.
Η μαμά τον συνόδευσε μέχρι το πούλμαν...Μετά κοιτάχτηκαν...
Εκείνη κάτω, εκείνος στο παράθυρο...
Και την ώρα που έφευγε το πούλμαν, ο μπαμπάς κατέβηκε.
Δεν ήθελε ν'αφήσει τη μητέρα μου.
Κι ενώ εκείνος κατέβαινε απ'τη μπροστινή πόρτα...
...εκείνη ανέβηκε απ'την πισινή γιατί δεν ήθελε να τον αφήσει.
Τελικά, ο μπαμπάς ακύρωσε το ταξίδι.
Τι έκανες όταν δούλευες σε ασανσέρ;
Κοίταζα τα πρόσωπα των ανθρώπων. Στη Γκαλερί Λαφαγιέτ.
-Γιατί αυτές οι ερωτήσεις; -Προσπαθώ να μάθω ποια είσαι.
Μόλις πέντε χρόνια σε ξέρω.
Είμαι πολύ συναισθηματική.
Κουτό αυτό να βρίσκεις μυστήριο σ'αυτό.
Ο αδερφός σου τι κάνει; Μήπως είναι μπούρδες αυτά που λες;
-Ο αδερφός μου...ξέρεις... -Τι έκανε στο Τελ Αβίβ;
Τώρα γίνεται πόλεμος στην Υ εμένη. Σίγουρα το ξέρεις.
Παίρνει λεφτά απ'τη βασιλική κυβέρνηση.
Οι άλλοι δουλεύουν για τον Αραβικό Σύνδεσμο;
-Δεν ξέρω. Σίγουρα. -'Οντως έχει χορευτικό θίασο;
Τι σε νοιάζει;
Βιτρίνα για εμπόριο όπλων, το κάνει σχεδόν επίσημα.
-Κι εσένα τι σε νοιάζει; -Απάντησε.
Θα σου πω κάτι...
Η ώρα έχει 3.600 δευτερόλεπτα.
Μέσα σε μια μέρα...πρέπει να είναι κάπου 100 χιλιάδες.
Σε μια μέση ζωή, πρέπει να είναι...
Διακόσια πενήντα δισεκατομμύρια δευτερόλεπτα.
Από τότε που γνωριζόμαστε, ιδωθήκαμε συνολικά έναν μήνα.
Δηλαδή σ'έχω δει ένα ή δυο εκατομμύρια δευτερόλεπτα...
...απ'τα 250.000.000.000 που σχηματίζουν τη ζωή σου.
Είναι λίγα. Γι'αυτό δε με ξαφνιάζει που δεν ξέρω τίποτα.
-Θέλει πολύ να το κάνει; -Ναι, κάνει ό,τι θέλω.
Εγώ τι πρέπει να κάνω;
-Θα κάνετε ό,τι σας πούμε. -'Ανοιξε τα μάτια σου να δεις.
Θυμάσαι την οσμή του ευκάλυπτου;
-Πάντα είναι περίπλοκο με σένα. -'Οχι, είναι απλό.
Πολλά γεγονότα ταυτόχρονα.
-'Οπως στα βιβλία του Κόνραντ. -Και τα καράβια του Στήβενσον.
Μπορντέλο σαν σε βιβλίο του Φώκνερ.
Σαν τυχοδιώκτης στα βιβλία του Τζακ Λόντον.
-Πάντα είναι περίπλοκο με σένα. -'Οχι, είναι απλό.
Πολλά γεγονότα ταυτόχρονα.
Δυο τύποι που δέρνουν σαν σε βιβλίο του Ρέυμοντ Τσάντλερ.
Εσύ, εγώ, κι αυτός. Βλέπεις, είναι απλό.
-Δε βλέπω τίποτα. -Θέλουν ν'αγοράσουν. Το γιωτ.
Ο γέρος είναι ξένος. Ο αδερφός μου βάζει τα λεφτά.
Οι άλλοι δεν ξέρουν τίποτα. Και είναι έξαλλοι.
Θ'ακολουθήσουν τον Φρεντ. Θα τους ξεφορτωθούμε.
Θα κάνεις ό,τι σου είπαν.
Η γυναίκα σκοτώνει.
Επειδή έχει ωραίο κορμί μπορεί να σφάξει όποιον θέλει.
Για να μείνει ελεύθερη.
Κοίτα την Κούβα, το Βιετνάμ, το Ισραήλ.
-Σ'αγαπώ. -Κι εγώ σ'αγαπώ.
Επόμενο κεφάλαιο...Απόγνωση...
Επόμενο κεφάλαιο... Ελευθερία...Πίκρα...
Είδες μια νέα γυναίκα σε στυλ Χ όλυγουντ σε τεχνικόλορ;
Να μη σε νοιάζει.
'Ολα εντάξει;...Θα βρεθούμε το βράδυ, όπως είπαμε;
Υπάρχουν άνθρωποι που με είδαν...Δεν καταλαβαίνω.
-Ο Φρεντ έδειχνε αθώος. -Γιατί με πρόδωσες;
-Τι συμβαίνει; -Τίποτα.
Κοιτάζω τη γυναίκα που με βασανίζει.
Μα, Πιερό, τα $50.000 είναι κάτι που αξίζει τον κόπο.
Φερντινάν με λένε. Γιατί με φίλησες πριν λίγο;
Γιατί το ήθελα.
-Φίλησέ με ξανά. -'Οχι μπροστά στον κόσμο.
Γιατί φοράς τόσο στενά πανταλόνια;
Αν δε σ'αρέσει, μικρέ μου, να γυρίσεις στο Παρίσι.
-Φίλησέ με. -Καλά, κατάλαβα.
-Η προδοσία είναι γρουσουζιά. -Πάψε, Κασσάνδρα!
-Είναι τίτλος μυθιστορήματος. -Κακόμοιρε!
'Ακου...
TWΑ, Νίκαια 2.45 για Τα'ι'τή. Μια πτήση, θα την πάρουμε.
-Οι δυο μας, φυσικά. -Φυσικά, ναι.
Φυσικά...Είναι αστεία αυτή η λέξη.
Τελικά οι λέξεις λένε το αντίθετο απ'αυτό που θέλουν.
Λένε "φυσικά" για πράγματα εντελώς αφύσικα.
Για μένα ήταν φυσικό να βρω αυτόν τον γέρο στο γιωτ...
...με μια σφαίρα στο μέτωπο κι εκείνη να έχει φύγει.
-Ο αδερφός σου τον σκότωσε. -Αυτό δε σε αφορά.
Κι εγώ θέλω να φύγω, αλλά θα μας βρει ο Φρεντ, να εκδικηθεί.
-Τον είδα να εκδικείται. -Θα σε προστατέψω.
Πρέπει να φύγω μόνη για να μην υποπτευτεί.
-Εντάξει, ωραία μου. -Εντάξει, ωραίε μου.
Φεύγω αφού δεν έχουμε τίποτα άλλο να πούμε.
Συνάντησέ με σε μισή ώρα.
Θα μετρήσω μέχρι το 137...
Είσαι στ'αλήθεια τρελός.
Και η βαλίτσα;
Φύγε, αν έχεις εμπιστοσύνη. Θα δεις, κι εγώ το ίδιο.
-Τι έχεις, φίλε μου; -Είναι αυτός ο σκοπός...
Δεν ξέρεις τι ξυπνάει μέσα μου. Τον ακούς αυτόν τον σκοπό;
'Οχι, δεν ακούω τίποτα.
Αυτός ο σκοπός, για μένα, είναι όλη μου η ζωή...
'Οταν τον ακούω, παθαίνω...
Μια μέρα, ξέρετε, ήμουν σπίτι, κι έπαιζε αυτό.
'Ηταν δίπλα μου...Μια γυναίκα υπέροχη, πανέμορφη...
Της πήρα το χέρι... και το χάιδεψα...έτσι...
Και της λέω: "Μ'αγαπάτε";
Και μου λέει "'Οχι".
Και αγόρασα τον δίσκο... γιατί αυτή η μουσική...
Είναι μια συλλογική υστερία, για μένα μόνο...Σωστά;
Μια μέρα, ήμουν σπίτι... 'Εβαλα τον δίσκο στο πικάπ...
Γύριζε, γύριζε μέσα στο μυαλό μου...Με τάραζε...
'Ηταν δίπλα μου...όχι η ίδια...κάποια άλλη.
Δεν ήταν τόσο ωραία όσο η πρώτη...τέλος πάντων...
Της έπιασα το χέρι...
Της το χάιδεψα, περίπου όπως χάιδεψα και της πρώτης...
Και της λέω, "Μ'αγαπάτε;"
Και μου λέει: "Ναι, ναι".
Μα εγώ δεν την αγαπούσα. Κι έτσι έσπασα τον δίσκο.
Μια μέρα, ανοίγω το ραδιόφωνο. Κι έπαιζε αυτό.
Και γιατί όχι κάτι άλλο;
'Ηταν δίπλα μου, απ'την άλλη μεριά. 'Ημαστε σπίτι της.
'Ηταν η τρίτη... Της πιάνω το χέρι...
Και της το χάιδεψα και πάνω και κάτω...
Κι αυτό είχε αρχίσει να μ'ενοχλεί λίγο.
Και της λέω: "Μ'αγαπάτε;"
Μου λέει, "Ναι, κύριε".
Της λέω, "Θέλετε να μου δώσετε το χέρι σας;"
Λέει, "Δυο λεπτά το κρατάτε", κι ήταν αλήθεια αυτό που είπε.
Και το κράτησα...
Δέκα χρόνια! Δε μπορώ να υποφέρω αυτόν τον σκοπό.
Με ακούτε; Δε μπορώ να υποφέρω αυτόν τον σκοπό.
Αυτόν τον σκοπό... Δεν τον ακούτε;
Πέστε μου. Είμαι τρελός;
Πείτε αμέσως ότι είμαι τρελός.
Θέλω να σας ακούσω να το λέτε: "Είστε τρελός".
Το προτιμώ. Μ'αρέσει πολύ αυτό.
Πηγαίνεις στο νησί;
-Πώς λέγεται το σκάφος σου; -Σόουοα.
Ελπίζω να έχει την ίδια τιμή.
Αυτή η μουσική που ακούμε, ίσως δεν υπάρχει.
Αυτή η μουσική που με κυνηγάει σ'όλη μου τη ζωή!
Αυτή η τρυφερότητα...Αυτός δεν είναι λογικός...
Μ'ακούτε; Δεν καταλάβατε τίποτα!
Μ'αγαπάτε;
Την κρατάω στην αγκαλιά μου... και βάζω τα κλάματα...
'Ηταν το πρώτο, το μοναδικό όνειρο...
Θα ήθελα το Παρίσι... Μπαλζάκ 75-02...
Κι εσείς ξεχάσατε ποιος είναι ο Μπαλζάκ;
Ναι, περιμένω...
Πονάω...
Δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό.
Λίγο νερό, σε παρακαλώ.
Δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό.
Σου ζητώ συγγνώμη, Πιερό.
Φερντινάν με λένε.
Είναι πολύ αργά.
Ναι, περιμένω...
Μπαλζάκ 75-02;
Είναι εκεί η Μαντάμ Γκριφόν;
Εσύ είσαι, Οντίλ;
Τα παιδιά είναι καλά;
'Οχι, μην πεις τίποτα...
Αυτό που ήθελα να πω...
Γιατί;...
Τελικά, είμαι ηλίθιος.
Σκατά! Ωραίος θάνατος για...
Την ξαναβρήκε... την αιωνιότητα...
-Είναι η θάλασσα...Πήγαινε... -Με τον ήλιο...