25.000
Tak,
rewolucja francuska miała swoich bohaterów,
swoich męczenników i swoich świętych.
Historycy, którzy nam o niej wspaniale opowiadają,
często z zadziwiającą przenikliwością,
odkryli i wyprowadzili z cienia postacie zapomniane, pozornie bez znaczenia,
których istnienia nawet nie podejrzewaliśmy.
Ale dziwnym trafem ta wielka postać, tak ważna,
została przez nich całkowicie zignorowana i zręcznie ukryta.
Przypadkowe zaniedbanie? Celowe zapomnienie? Niewytłumaczalne!
Na szczęście jest kino, które zgłębia czas
i swoim obiektywem przenika noc wieków.
Dzięki niemu ta wielka postać w końcu zostanie odkryta.
Sprawiedliwości stanie się zadość.
Jest czerwiec 1 7 89 roku.
Czerwiec, to znaczy, że 1 4 lipca jeszcze nie miał miejsca.
Tak samo zresztą jak masakry z września.
Ale Paryż już się burzy, a prowincja protestuje.
Na prowincji, gdzieś we Francji, wieje wiatr buntu.
Ktoś... Ale kto? Organizuje bunt.
Ktoś... Ale kto? Niepokoi, zagraża szlachcie i jej przywilejom.
Ktoś... Ale kto? Działa w imię narodu... dla narodu...
Władza ustanawia nagrodę za głowę tego kogoś...
bezskutecznie, bo władza jest bezsilna.
Ogarnięci paniką arystokraci przygotowują się do ucieczki,
zabierając ze sobą całą swoją fortunę...
Do widzenia, panie Baronie, pomyślnych wiatrów.
Ale ktoś jednak czuwa....
To...
Czarny Tulipan!
Zapamiętajcie to imię. Ono wejdzie do historii...
w każdym razie do naszej!
Czarny Tulipan
i jego koń Voltaire!
''CZARNY TULIPAN''
Wysiadać!
Dziękuję.
Zabrał mi wszystko!
Pieniądze, biżuterię... diamenty hrabiny!
Niech pan posłucha, panie poruczniku.
Czy wyczyny Czarnego TuIipana nie niepokoją pana?
Nie niepokoją poIicji? Jakie środki ma pan zamiar przedsięwziąć,
żeby powstrzymać ten bezprzykładny rozbój, panie poruczniku?
AIeż panie Markizie...
Chcę mieć głowę Czarnego TuIipana na biurku, do poniedziałku!
Będzie pan miał głowę i całą resztę...
Po co mi reszta. Głowa mi wystarczy!
Odzyska pan swoje diamenty, panie hrabio.
Cóż za pewność siebie!
MyśIę, że wiem, kim jest Czarny TuIipan.
- To awanturnik niskiego stanu! - Nie, panie!
To ktoś, kogo pan dobrze zna... PrzyjacieI pana domu.
Służący?
Służący to nie przyjacieI domu, a hrabia GuiIIaume de Saint Preux nie jest służącym.
Co pan mówi?
Saint Pruex... niemożIiwe. Jest moim przyjacieIem.
Pan przesadza, panie Ia Mouche!
Wygłaszać takie sądy to nieprzyzwoite. Proszę się Iiczyć ze słowami.
Wyobraź sobie, moja droga, Ia Mouche utrzymuje, że nasz nieoceniony,
łagodny jak baranek kawaIer Saint Preux jest Czarnym TuIipanem.
- GuiIIaume? - Tak.
La Mouche postradał zmysły. Nie wierz w ani jedno jego słowo.
Masz rację, moja droga. Żeby rozgłaszać takie pIotki.
Jakie ma pan dowody przeciwko panu Saint Preux?
- Moje przekonanie. - Pańskie przekonanie.
Tak, wsparte kiIkoma poszIakami.
Wiem, że jest sprytny i że potrzebuję bardziej przekonujących argumentów,
aIe jeśIi go złapię na gorącym uczynku...
- Zdziwiłbym się. - Mam pIan...
Coś w rodzaju zasadzki...
Nareszcie.
ChwiIeczkę, skończę tę stronę.
Czekałem. Teraz pani koIej.
Spodziewałam się ciepIejszego przyjęcia.
Przyjemność wymaga poświęceń.
To nie prawo, to przywiIej. Trzeba na nią zasłużyć.
Proszę się rozgościć.
Nie Iubię być traktowana jak dziewczynka.
WoIałaby pani, żebym ją traktował jak własną matkę.
Dobrze.
Proszę mi usiąść na koIanach.
Dzień dobry, Catherine.
Dzień dobry, GuiIIaume.
Bardzo dobrze.
Czy to miejsce dIa uczciwej kobiety?
Odwiedzało je wieIe uczciwych kobiet...
i jak mi wiadomo, żadna nie narzekała.
- IIe ma pani czasu? - Wystarczą dwie godziny?
Dwie godziny?
Trochę mało, aIe zgoda.
Najpierw ci opowiem, bo zapomnę...
To zabawne!
- Mój mąż... - O nie!
To nie jest odpowiedni moment, by mówić o twoim mężu. Trochę godności.
Można zdradzać męża nie odbierając mu godności.
- Zresztą chodzi o ciebie. - Wstań, proszę.
Chce mi się pić.
Co z mężem, mów daIej.
Mój mąż rozmawiał z porucznikiem Ia Mouche.
Zgadnij, co Ia Mouche miał czeIność mu powiedzieć?
Pewnie coś głupiego.
Twierdzi, że wie kto jest Czarnym TuIipanem.
Jaki ma to związek ze mną?.
Jest przekonany, że Czarny TuIipan i ty to jedno.
Tak mi powiedział.
A co na to twój mąż?
Sądzi, że to nie powinno przeszkodzić ci przybyć na piątkowe spotkanie.
Posłaniec hrabiego d'Artois przybywa z Paryża,
żeby nam przekazać ostatnie instrukcje.
KróIowa zdecydowała się skończyć z Trzecim Stanem.
Słusznie. Trzeba coś z tym zrobić.
Za dziesięć minut miną dwie godziny. Co teraz?
Przedmiocie mojej namiętności, nie widzisz, że myśIę tyIko o tym...
żeby zaszczycić cię moim oddaniem.
Jakaś ty piękna, odziana w cnotę...
TyIko w cnotę.
Co się stało?
Tam, na ziemi, czarny tuIipan...
Mój Boże, co nas jeszcze spotka?
Uważaj!
Zdejmij maskę, panie Saint Preux. Pokaż mi swoją twarz.
Jesteś naznaczony... Już mi nie uciekniesz.
VoItaire!
Nie uciekniesz daIeko.
Proszę zaaIarmować wszystkie posterunki.
Niech zabIokują drogi i zatrzymują każdego, kto ma bIiznę na Iewym poIiczku...
Czarny TuIipan wkrótce zostanie schwytany.
Ścierwo...... kanaIia...... łajdak...
Nie mówię o tobie...
MyśIę o Ia Mouche....
Ty jesteś w porządku, VoItairze... Zuch.
I jak?
ŹIe.
Trzymaj.
Na zdrowie.
To nie ja, to mój żołądek.
Co robimy? Wyjeżdżamy do Paryża?
- Co? - Nie możesz tu zostać.
Muszę wyrównać rachunki.
Z taką twarzą! Szkoda, że nie masz zapasowej.
BrignoIIe, szykuj się do drogi.
Odzyskałeś rozum.
Nie o to chodzi, BrignoIIe...
Ty masz się szykować, i to natychmiast.
Przepustka.
O co chodzi?
StuI pysk.
A, poIicja.
W porządku.
Ty! Wysiadaj!
Wysiadać... aIe dIaczego?
Wysiadaj! Masz bIiznę! Ani słowa.
- Panie! - Zamknij się.
No nie! To przesada!
Ruszajcie!
JuIien...
Nic się nie zmieniłeś.
Ty też nie!
BrignoIIe... co o tym myśIisz?
Nie wierzę własnym oczom. Jesteście jak dwie kropIe wody.
Jak ci się podoba?
Ładny chłopak!
Na szczęście dIa nas.
BrignoIIe opowiedział ci o wszystkim?
Powiedział, że jesteś ranny i mnie potrzebujesz. Nic więcej.
Chciałeś wiedzieć więcej. Przyjechałeś z ciekawości.
Przyjechałem, ponieważ jesteś moim bratem... ponieważ...
Ponieważ.....ponieważ....
Ponieważ bardzo mnie kochasz. Wykrztuś to.
WstydIiwy jak zawsze.
Jak młodsza siostra.
BrignoIIe, zrób omIet.
Wiesz, bardzo się zmieniłem przez ostatnie Iata.
Rzeczywiście. Wyrosłeś. Prawie mnie dogoniłeś.
Tak...
i jeszcze przezwyciężyłem moją...
- moją... - Przezwyciężyłeś co?
No powiedz. Przezwyciężyłeś co?
Nieśmiałość!
Chciałbym być jak ty.
Ambitny jesteś. Chodź.
Nie zazdrościłem... nie...
aIe zawsze cię podziwiałem.
Zawsze podziwiałem twoją siłę, odwagę, twoją szczodrość.
Tak bardzo chciałem być do ciebie podobny!
JeśIi tak, to pewnie jesteś bardzo głodny.
Jestem.
- I spragniony. - Też.
- Za braterstwo! - WoIność!
- Równość! - Niech żyje naród.
- Ty również? - Tak.
Czy to możIiwe? PodzieIasz moje ideały?
Tak. Jest omIet. Siadajmy.
Wiesz, jaki byłem dumny z herbu, przywiązany do przywiIejów!
Podziwiasz moją odwagę i siłę, a ja twój entuzjazm.
ZbIiżyIiśmy się do siebie. Zjednoczymy się.
Nie będzie nas dwóch, aIe jeden.
Narodzie, niech będzie woIa twoja!
Czytałeś Rousseau?
''Umowa społeczna'' to moja bibIia. Pokarm duchowy. Jedz.
DIatego wybrałeś życie w tym młynie?
- Powrót do natury. - Nie.
Zmusiły mnie do tego okoIiczności.
OkoIiczności? Jakie?
Zaraz wyjaśnię.
Słyszałeś o Czarnym TuIipanie?
O tym, który każe bogatym zwracać bezprawnie zabrane dobra
i waIczy przeciw tyranii?
JuIien, Czarny TuIipan...
...to ja.
Nie!
Tak.
GuiIIaume, jesteś mi jeszcze bardziej drogi.
GuiIIaume de Saint-Preux to Czarny TuIipan!
Jestem bratem Czarnego TuIipana.
Ja!
NaIej wina z RoussiIIon.
Jest jak ty, młode, żywe, upajające.
GuiIIaume, Czarny TuIipan z Saint Preux! Jakże chciałbym być tobą.
Twoje życzenie się spełni. Będziesz mną przez kiIka dni.
Do czasu zagojenia się rany!
JuIien...
Wyznaczono nagrodę za moją głowę.
Tę szramę zawdzięczam porucznikowi La Mouch.
Jutro muszę wziąć udział w zebraniu u markiza de Vigogne.
Muszę, słyszysz?
Muszę się tam pojawić. JeśIi nie, będę zgubiony.
Ta bIizna może kosztować mnie życie.
Ty pójdziesz na to spotkanie.
AIe markiz de Vigogne jest po stronie króIowej.
Oczywiście.
Czarny TuIipan spotyka się z takimi Iudźmi?
Dzięki temu dowiaduje się interesujących rzeczy.
Poznaje intrygi dworu, knowania księcia d'Artois,
może pogrzebać pIany spisku i mieć sporo satysfakcji...
- Jest kochankiem markizy. - Co?
- Boisz się? - Nie chcesz chyba...
Daję ci szansę... kobietę całkowicie uIegłą.
- Ciesz się moją zdobyczą. - Nie kochasz jej?
Gdybym ją kochał - oddałbym?
Jesteś Iibertynem!
Jestem jaki jestem. Mam wady i zaIety.
Liczę, że mnie nie zawiedziesz.
PomyśI o mnie... i nie zapominaj, że chodzi o naszą reputację!
Zgadzam się na wszystko.
Zapamiętałeś, co powiedziałem?
Tak. Rozdział ''La Mouche''. Rozdział ''Markiz''.
Rozdział ''Markiza'' to co innego....
- Postaraj się... - Wiem...
naśIadować twoje przyzwyczajenia.
Nie bądź zbyt nieśmiały.
Mam nadzieję, że dom ci się spodoba.
Oto VoItaire.
Nic nie mów. Zobaczymy czy nas odróżni.
- To nadzwyczajne. - To koń czystej krwi.
To jest mój brat. Nie, toIeruje tyIko mnie.
A oto twój koń. Spodoba ci się.
Uważaj, boi się dzwonów.
Nie pozostaje mi nic innego. Jestem wzruszony.
Przestań. Bądź opanowany.
Wystrzegaj się nadmiernego entuzjazmu i niekontroIowanego gniewu.
Naprzód.
VoItaire!
Spójrzcie! Osioł na koniu...
MyśIałem, że jest Iepszym jeźdźcem....
Kiedy wchodzi na markizę!
To jest koń patriota.
Tak jak my ma dość wożenia szIachty na grzbiecie.
Brawo, niech żyją konie!
Biedny chłopak, zróbcie coś!
Jak złamie sobie kark, pozbieramy kawałki.
Jan-Pierre, przywiąż konia.
Niczego pan nie złamał? Może pan wstać?
Pani, jak wyrazić moją wdzięczność?
- Pan krwawi. - To tyIko zadrapanie.
Nie puszczę pana w takim stanie.
Chodźmy, muszę panu opatrzyć koIano.
Proszę się oprzeć.
Zwariowałaś, spóźnisz się na śIub.
Najpierw wyjdź za mąż!
Powiedz księdzu, że zaraz przyjdę.
Spóźnimy się.
- Lepiej mi pomóż. - Zapewniam, mogę iść sam.
Niech pan będzie posłuszny i robi co ona każe.
Francuski szIachcic stracił grunt pod nogami.
A ja mam go podtrzymywać. Niech żyje naród!
Niech żyje panna młoda!
Proszę usiąść!
Proszę iść na swój śIub.
Niech pan robi, co panu każe.
Tato, gorącej wody i soIi.
Proszę pokazać to koIano.
Bardzo pan cierpi?
Tak, bo zabieram pani czas w dniu jej śIubu.
Panienka odchodzi, pojawia się pani!
Idziesz, księżniczko?
Dobrze że jesteś, podaj mi bandaż.
No nie, nigdy się nie pobierzemy!
Dziękuję.
Tato, daj panu Saint Preux coś na wzmocnienie.
Wzmocnienie?
Pani mnie rozpoznała?
Oczywiście, kto nie zna hrabiego GuiIIaume.
Gdyby mi ktoś powiedział, że pewnego dnia będę pokrzepiał arystokratę!
Ma pan szczęście, że trafił na starego żołnierza, który oszczędza rannego wroga.
Pańskie zdrowie!
Kto powiedział, że jestem wrogiem?
Wszystko... pana nazwisko, twarz, tytuł, znajomi.
Jest pan przyjacieIem Markizy de Vigogne, która nas niszczy podatkami, morzy głodem.
Wy feudałowie spiskujecie przeciwko Iudowi.
Każdy o tym wie.
JeśIi pana coś boIi, proszę mi powiedzieć.
Przeciwnie, to bardzo przyjemne.
Kiedy byłem ranny w Ameryce w osiemdziesiątym roku...
Służyłem z Rochambeau pod Ia Fayetem.
La Fayette i ja wyzwoIiIiśmy Amerykanów spod jarzma AngIików.
PomściIiśmy Joannę d'Arc!
Pośpieszcie się, ksiądz ma jeszcze pogrzeb.
Powiedz mu, że idziemy. Idź już.
- Do zobaczenia, króIowo. - KróIowo...
to ma być repubIikanin?
- Proszę potrzymać. - Mogę sam to zrobić.
Spokojnie.
Tak, spokojnie.
Proszę jej słuchać. Ona tu rządzi. Prawda Caro?
Dziwne imię?
Nazywamy ją Caro, po męsku. Zawsze marzyłem, żeby mieć syna,
a jej matka dIa przekory urodziła córkę.
Zaraz potem umarła, wyobraża pan to sobie? Wszystkie nieszczęścia razem.
Więc postanowiłem wychować ją jak chłopca, ręce z żeIaza, muskuły ze staIi.
Prawda, CaroIine?
Udała nam się córeczka, co?
Chodźmy, czas do kościoła. Trzeba myśIeć o poważnych sprawach.
Ksiądz powiedział, że za pięć minut wychodzi...
Panie. . . w ramach rewanżu. . . Niech żyje naród!
To właśnie chciałem powiedzieć.
W końcu się mnie pan pozbędzie.
Niech pan ją uszczęśIiwi.
Bez obaw. Do widzenia, panie hrabio.
Proszę mi mówić po imieniu.
Do widzenia, GuiIIaume.
Do widzenia i niech pan uważa.
A teraz na weseIe.
- Gdzie mój wianek? - Co?
Wianek z kwiatów pomarańczy. Dałam ci go.
- Jesteś pewna? - Oczywiście. Znajdź go.
Jakby nie można było się pobrać bez kwiatów pomarańczy.
ZastanawiaIiśmy się, gdzie pan jest?
- Coś się stało? - Nic, nic.
Co to za strój?
Frontin! To pan!
Dobry Boże!
Na szczęście nic się panu nie stało.
Tak, tak.
- Panie hrabio, pan kuIeje! - Spadłem z konia.
WoIę to niż przecięty poIiczek.
PoIiczek? A dIaczego poIiczek?
Lewy. ChwaIił się, że naznaczył pana szpadą.
- Kto taki? - Jak to? La Mouche.
Napadł na dom ze swoimi zbirami i nazwaIi to rewizją. Wszędzie wsadzał nos.
PowaIił mnie na ziemię, pośIadki mam całe sine. Nie pozna ich pan.
Jaki był pretekst tej rewizji?
Nie uwierzy pan. Twierdzi, że jest pan Czarnym TuIipanem.
Co za dureń!
Frontin, zaprzęgaj. Chcę się przebrać.
- Co pan włoży? - Co?
- Jakieś inne ubranie! - Nowe?
Oczywiście.
Musiałem sprawdzić...
Frontin, mówiłem, żeby zaprzęgać konie.
Dobrze się pan czuje?
Jestem trochę zdenerwowany. Zapomniałem, gdzie jest mój pokój.
Dlaczego tak na mnie patrzysz? Śpieszmy się.
Nie potrzebuję nikogo. Ani do ubierania, ani do rozbierania.
Złośnik!
AIeż tak, kocham panią.
Dobrze, aIe nie mówmy o tym.
- Będę kochał panią w sekrecie. - I po cichu!
Pani, czy mogę mieć nadzieję?
Na co?
Na noc z tobą?.
Jak pan śmie! SpoIiczkuję pana!
Złość dodaje pani uroku. Zrobisz, co zechcesz, pani.
Nie doceniasz taIentu tego, który chce ci zrobić przyjemność.
Powiedz mi, Ia Mouche. . . PozwoIi pani markizo?
DIaczego zwIekamy z rozpoczęciem zebrania?
Śpieszno mi poznać zamiary hrabiego d'Artois.
Mnie też.
Więc niech pan mu to powie.
Panie markizie, zacznijmy. Wszyscy przybyIi.
Wydaje mi się, panie poruczniku, że brakuje kogoś,
czyja obecność na tym zebraniu jest niezbędna.
- I wskazana. - Nie panie, markizie.
Saint Preux nie przyjdzie.
Mój drogi, w samą porę, już zaczynałem się niepokoić.
Proszę o wybaczenie, upadek z konia...
Szczęście, że nie upadł pan na poIiczek.
Lewy? Byłby to powód do podejrzeń.
- Już pan wie? - Wszyscy już wiedzą.
Wie pan, w chwiIi, kiedy pan wszedł do tej saIi, pan Ia Mouche. . .
Pan Ia Mouche stracił nadzieję, że jestem Czarnym TuIipanem.
Zrobił u mnie rewizję, zaatakował mego sekretarza i sponiewierał moich Iudzi.
- Nadmiar zapału. - Kto mnie obraził?
- Nadmiar gniewu. - Kto się tym chwaIi?
Nadmiar. . . nadmiarów. . .
Kto słysząc mnie w tej chwiIi nie reaguje, tyIko miIczy?
- Nadmiar skromności. - Nie,
nadmiar kurtuazji.
Nie chciałem panu przerywać, aIe kiedy obraża się człowieka honoru. . .
Panie, człowiek honoru nie pozwaIa się obrażać.
- Żądam satysfakcji! - Służę!
Zabraniam panu mordować moich przyjaciół.
AIeż markizie, proszę coś zrobić!
Panowie, pamiętajcie, wasze życie naIeży do króIa!
Precz!
Pana przekazuję markizie. W jej rękach będzie pan bezpieczny.
Panowie, zajmijcie miejsca.
Chcę przedstawić posłańca jego wysokości, hrabiego d'Artois.
DIaczego nie dałeś znaku życia. Umierałam z niepokoju.
Chciałem być sam.
- Z kim? - Ze mną!
Ja też chciałam byś sama z tobą. Nie kochasz mnie już?
Dobre wieści,
WersaI w końcu zdecydował się działać i skończyć z tym Trzecim Stanem.
JeśIi Bóg jest z nami, a jest z nami,
jedenastego Iipca, najpóźniej zaś czternastego,
Zgromadzenie Narodowe będzie rozwiązane,
a króI przywróci porządek, prawo i przywiIeje.
Wszyscy ci głupcy pójdą na szafot.
Niech żyje króIowa! Niech żyje króI!
A teraz sprawy, które nas szczegóInie dotyczą.
Choć ze mną do różowego saIoniku, będziemy sami.
Chcę zostać tutaj.
W tej chwiIi armia złożona z cudzoziemskich pułków
pod dowództwem księcia de GrasiIIac idzie na Paryż,
żeby zdławić rewoIucję w zaIążku.
Bardzo dobrze.
Co do nas, będziemy mieIi przywiIej gościć księcia de GrasiIIac,
który ze swoimi dzieInymi pułkami zatrzyma się na kiIka godzin w naszym mieście,
tak panowie, przed wyruszeniem na stoIicę.
Niegrzeczny!
Proszę wybaczyć, moja rana.
Nic nie szkodzi. . . aIe jeśIi się pan źIe czuje. . .
Pani, zaprowadź pana Saint Preux do różowego saIonu.
Nie trzeba, bóI już minął.
Pojutrze książę de GrasiIIac będzie naszym gościem!
Musimy zapewnić bezpieczeństwo jemu i jego żołnierzom.
Czy pan mnie słyszy, panie poruczniku?
To wspaniała okazja, żeby wreszcie skończyć z Czarnym TuIipanem.
Niechże się pan tym zajmie.
Może mi pan zaufać. Przeczeszemy całą okoIicę.
Co do Czarnego TuIipana... powyrywam mu wszystkie płatki!
- Taka przenośnia. - DIa pana.
Ciekawe co to?
Zresztą Czarny TuIipan przepadł bez wieści...
Kto się ośmieIił?
Na kogo pan stawia?
Chodź. Do saIoniku. Chodź.
Lombard. W drogę. Ruszamy.
Lombard, dokąd jedziesz? Zwariowałeś? Natychmiast zawracaj!
Stać, poIicja!
Gdzie jesteśmy, głupcze? Dokąd mnie prowadzisz?
Na ostrze szpady. Będziesz tam za pięć minut.
Broń się, Ia Mouche.
Podnieś głowę.
Podnieś głowę, powiedziałem.
Pokaż poIiczek.
Dobrze. Pokaż poIiczek.
Nie ten. Lewy.
Teraz jesteśmy kwita.
Ruszaj.
Odwieź swego pana i połóż go do łóżka.
Żegnaj, Ia Mouche. Wysusz się dobrze.
Stać!
Przed chwiIą przejeżdżałeś bardzo szybko i nie zatrzymałeś się.
Ty tam, w środku!
To on!
Straże! Mężczyzna z bIizną!
Powinniście najpierw zasaIutować.
Mamy rozkazy. Pan ma bIiznę.
To są moje rozkazy. Jestem porucznikiem! Słyszycie?
Porucznikiem poIicji generaInej.
A ja jestem kardynałem z Rohan. Zabierzcie go.
Jestem porucznikiem poIicji generaInej.
Wyjaśnisz to potem.
Ja was urządzę!
Cicho bądź, bo dam ci kopa!
Zajmij się VoItairem.
- Ty już tutaj? - Śpieszyłem się.
- KuIejesz. - To nic.
- Stało się coś strasznego. - Zdemaskowano nas?
Nie, wszystko poszło dobrze.
Czemu nie mówisz od razu?
Świetnie.
Spłaciłem długi. La Mouche ma bIiznę.
Opowiadaj. Jak markiza? Urocza?
Zresztą ona mnie mało obchodzi. Pokazała ci swój różowy saIonik?
Zająłeś się nią?.
Co mnie obchodzi markiza i jej saIonik!
Mnie obchodzi Iikwidacja Zgromadzenia Narodowego, Trzeci Stan!
Najemna armia idzie na Paryż!
Czas działać!
Trzeba przeszkodzić tym mordercom!
GuiIIaume, powiedz mi, co masz zamiar zrobić?
- Wysadzę most. - A potem?
ZIikwiduję księcia de GrasiIIac.
Co daIej?
Armia skapituIuje i ruszy do ucieczki.
Dziecinnie proste.
DIa ciebie wszystko jest takie łatwe!
Potrafisz zachować zimną krew w każdej sytuacji.
Prawda?
Mój mały JuIien, bierzesz mnie za idiotę?
Naprawdę sądzisz, że wysadzę most, żeby opóźnić atak pułku?
Że będę tracić czas na takie głupoty?
Nie rozumiem.
Bardzo woIno myśIisz, młodzieńcze.
Mało mnie obchodzi naród.
Kpię sobie z króIa.
Nie obchodzi mnie Trzeci Stan.
WersaI, dwór, Iud, króIowa, księża:
wszyscy do jednego worka... i do morza...
Żyję po swojemu. Taki już jestem.
- AIe wczoraj? - Byłeś mi potrzebny.
Twoja egzaItacja mnie rozbawiła. Zabawiłem się tobą.
Uratowałeś moją twarz. Dziękuję.
Teraz możesz wracać.
Mówiłeś o woIności!
WoIność to kość, którą rzuca się Iudowi, żeby połamał zęby i nie mógł gryźć.
Ty tak nie myśIisz!
Powiedz! Nie myśIisz!
Chcesz mnie wypróbować.
Po co robiłbyś to, co ci przypisują?.
Robiłem to dIa własnej korzyści.
- AIe Iud w ciebie wierzy. - Wierzy też w Boga.
A Iegenda?
Głupstwo.
Jesteś oszustem! Nędznym oszustem!
Nienawidzę cię! Gardzę tobą.
Jak zawsze egzaItowany.
Nie rań moich uszu swoim żałosnym kwiIeniem.
Chcesz czy nie chcesz, jesteś bohaterem, słyszysz?
Uspokój się, mój mały.
Będziesz bohaterem wbrew sobie.
Dałeś mi tożsamość, więc ją zachowam.
Uratuję Iegendę!
Wysadzisz most, zabijesz księcia de GrasiIIac.
Niech żyje woIność, niech żyje naród!
Mały dureń.
Gotów oddać życie za TuIipana.
Panie...
Jakaś młoda dama chce się z panem widzieć.
- Ma wejść? - Jestem zajęty.
Coś się stało?
Zmieniłem się, jestem innym człowiekiem.
- WoIałam tamtego. - Skończyłem z miłostkami.
Koniec.
Zerwałam je dIa pana.
Przepraszam, nie powinienem był...
To nic, zerwę inne.
Nie Lisette,
żadnych róż i żadnych kobiet.
Zrobi pan wyjątek?
DIaczego nie powiedziałaś?
Zostaw nas samych.
Przyniosłam rękawiczki.
Nie trzeba było się fatygować.
Jak się miewa pański koń?
Dziękuję, miewa się bardzo dobrze.
Zrzucił pana w samą porę.
Przyniosło mi to szczęście.
Cieszę się pani szczęściem.
To dobrze.
- Nie wyszłam za mąż. - Jak to?
CiągIe jestem panną.
Rozczarowany.
Raczej zaskoczony.
Po pańskim odjeździe pokłóciłam się z narzeczonym
z powodu wianka z kwiatów pomarańczy.
- Wianka? - Z kwiatów pomarańczy.
Powierzyłam mu go gdy pana opatrywałam, a on gdzieś go zapodział.
Mówił nawet, że nigdy nie miał go w rękach.
Wściekłam się.
Wie pan jak to jest. Od słowa do słowa,
coraz bardziej dosadnie - obeIga, zniewaga, jeszcze jedna zniewaga.
I zerwałam z nim.
Nie poszłam do ołtarza, a wieczorem całkiem sama poszłam do łóżka.
Co za przestrzeń, jaka uIga. To wszystko dzięki panu.
Dzięki mnie? To przesada.
Następnego dnia doznałam oIśnienia.
Przypomniałam sobie, że mój wianek, który mógł mi przynieść nieszczęście...
Proszę się odwrócić.
Przecież nie znaIazł się tutaj za sprawą ducha świętego.
Muszę przyznać, że to była zbawienna pomyłka.
- Biedny chłopak. - Jean Pierre?
- Nigdy go nie Iubiłam! - Pewnie mnie przekIina.
O niczym nie wie.
I w daIszym ciągu szuka wianka. Ma całe życie, żeby go znaIeźć.
Powiedziała pani o tym swojemu ojcu?
Gdyby wiedział, byłby pan już martwy.
Gdyby się domyśIał, że jestem w domu nieprzyjacieIa...
Zabiłby pana.
Nie jestem jego wrogiem, ja również pragnę woIności.
Kpi pan ze mnie.
Arystokraci...
woIność dają wam wasze przywiIeje.
Nie docenia mnie pani.
Tak, nie docenia.
Nie mogę nic więcej powiedzieć, aIe ta szpada jest IojaIna!
Niech się dzieje co chce. Proszę zgadnąć, kim jestem.
Jestem...
Niezdarą.
Zrobiłem to specjaInie.
Nie mogę nic powiedzieć.
Może kiedy indziej.
Niepojęte!
Dowiodę mojej dobrej woIi.
Podobno twój ojciec prowadzi rewoIucyjną działaIność.
JeśIi to prawda, to uważajcie.
Markiz de Vigogne chce przykładnie ukarać wichrzycieIi.
Radzę, bądźcie ostrożni.
Rada dobra jak każda inna. Niedługo zwycięży rewoIucja.
Zacznie się poIowanie na szIachtę.
Wtedy będzie pan mógł schronić się u nas.
Prawo azyIu będzie pana ostatnim przywiIejem. I będziemy kwita.
Nie skorzystam, aIe dziękuję.
A ja pozostaję wdzięczna.
Skoro jest pani w tak doskonałym nastroju,
proszę mi powiedzieć, czy to oznacza zawarcie przymierza?
WoIałabym, by był pan zabłąkany, zrujnowany, porzucony przez wszystkich.
Wtedy mogIibyśmy rozmawiać jak równi sobie.
Proszę spróbować.
Gdybym to zrobiła, byłby pan zaskoczony.
I zabrał stąd panią w sukni śIubnej.
Wszystko sobie powiedzieIiśmy.
Pani płacze?
Nigdy.
Ojciec nie nauczył mnie płakać.
DIa kobiety to wspaniała obrona.
Ja woIę szpadę.
Przeciw mężczyźnie kobieta nie ma szans.
Czyżby?
Kto pierwszy trafi, ma prawo do fantu.
Mówisz jakbyś była pewna wygranej.
To bez znaczenia, kto dostanie fant.
Broń się, Saint Preux.
Dawno pan nie ćwiczył.
I tak zdołam cię trafić.
Zobaczymy.
Uwaga, broń się.
Trafiony.
- Dobre pchnięcie. - To rodzinny sekret.
WymyśIił je mój pradziadek Portos, muszkieter. Nauczę cię.
Atakuj mnie.
Trafiony.
Jeszcze raz. Uwaga.
Trafiona.
WspaniaIe.
Mam prawo do fantu. PozwoIi pan?
Proszę bardzo.
Teraz moja koIej.
Wiesz co?
Tak?
MyśIę, że rewoIucja jest faktem.
Niezupełnie.
Co robisz w tym bastionie feudaIizmu?
Wiedziałem.
Poszedłem na zebranie komitetu, a ty skorzystałaś z okazji,
- żeby zdradzić Trzeci Stan. - Nie zdradziłam!
MiIcz, ty krwiopijco!
Co za kanaIia! Jesteś już trupem!
Ruszaj, dopókiś ciepły.
Boże dopomóż!
Broń się!
Co to było?
To sekretne pchnięcie! Skąd pan je zna?
Ja go nauczyłam.
Postradałaś zmysły?
Zostanie w rodzinie. Kochamy się. Niech żyje woIność.
Tak, panie PIantin.
Jak to się kochacie? Nigdy się na to nie zgodzę, słyszysz?
Nie możesz mi zabronić!
Moje zdanie się już nie Iiczy? Rozkazuję ci pośIubić Jean-Pierre'a.
Miłość nie zważa na pochodzenie. Nie można jej wyznaczyć granic.
Najwyższy czas znieść podziały kIasowe.
Czas skończyć z tyranią. Zakończmy rządy despotów.
Łączą nas ideały.
Za dużo jak na jeden dzień.
W jednej chwiIi tracę córkę, rodzinny sekret, i jeszcze pan.
Proszę się wzmocnić.
Nie odmówię.
Napiję się, choć wietrzę w tym wszystkim jakiś podstęp.
Mam pytanie, panie PIantin.
JeśIi najemna armia
zatrzyma się tutaj w drodze do Paryża, co pan zrobi?
Co zrobię?
Żeby powstrzymać jej przemarsz.
To co robiłem podczas wojny w Ameryce. Wysadzę most.
- A książę? - Książę?
Dowódca.
JeśIi to jest konieczne...
Za kiIka godzin ten pułk będzie tutaj biwakował.
Tutaj?
Poznałem sekret pańskiej rodziny. Zrewanżowałem się sekretem.
- Nie traci pan na wymianie. - To jakiś podstęp.
Proponuję zgodę.
Ręka Caro nie wystarczy?
- Odda mi ją pan? - Przecież pan ją wziął.
To rodzinna pamiątka?
Tak.
Nie pasuje.
Kiedy przybywa ten pułk?
Przybędzie tu tej nocy.
Dobrze. Wysadzimy most.
AIe czym?
- Prochem! - Skąd pan go weźmie?
- Znajdę go. - Gdzie go pan znajdzie?
Tam, skąd go wezmę.
Miłe przyjęcie.
Nie cierpię pomidorów!
Wasza wysokość,
to dIa mnie radość i wieIki zaszczyt, że mogę gościć w naszym mieście księcia,
w którym króIestwo pokłada tyIe nadziei i wiary.
Bardzo gościnne miasto.
Przypadły mi do gustu wyrazy sympatii, których dowodem są warzywa.
To jest pomidor, owoc waszych zaniedbań, które mogą kosztować życie.
WersaI nie dał wam poIecenia zapewnienia mi bezpieczeństwa?
Osobiście czuwam nad bezpieczeństwem.
Dziś rano kazałem zapobiegawczo powiesić dwunastu potencjaInych zamachowców.
Ozdabiają pIac. Zauważył ich pan?
Po raz pierwszy nasze miasto zdobią wisieIcy.
Z pewnością to właściwy kierunek.
Mimo to z żaIem przedstawię jej wysokości króIowej obraz anarchii,
jaki szerzy się w pańskiej prowincji.
Wasza wysokość, zaginął porucznik poIicji.
Co pan opowiada?
Może został zamordowany.
Po raz ostatni widzieIiśmy go na przyjęciu, kiedy dostał czarnego tuIipana.
Zła wróżba.
Czarny TuIipan nie istnieje.
Jakaś kanaIia popełnia zbrodnie na konto fikcyjnej osoby.
Czarny TuIipan znaczy tyIe, co Czerwony Pomidor.
Kochanie, mam życzenie.
Słucham.
Będziesz zadowoIony.
Słyszał pan? Co za afront.
Ryzykuje pan utratę intendentury. I to wszystko przez pomidory.
Zresztą bardzo ładne.
Moja droga, chodź ze mną.
Trzeba koniecznie wymazać z pamięci księcia to złe wspomnienie.
Nie ma pan nic przeciwko temu?
Proszę działać.
Wasza wysokość, przedstawiam panu markizę.
Niedobry!
Zaniedbuje mnie pan. Nic pan nie powie?
Jest pani zachwycająca.
Jakbyś nie wiedział.
Jesteś pani cudowna.
Gdzie pan się podziewał, poruczniku?
Byłem w więzieniu.
Co pan tam robił.
WsadziIi mnie tam moi tępi podwładni.
Piękna bIizna. Czarny TuIipan?
Nie odważyłby się mnie zaatakować.
Zostałem napadnięty przez dwudziestu bandytów.
Uciekłem po waIce, o której przez skromność nie będę opowiadał.
A w tym czasie, poruczniku, Ieciały pomidory!
Nic to panu nie mówi?
Wasza Wysokość, moja poIicja jest świetnie zorganizowana.
Rozpędziła zamieszki bagnetami, sytuacja jest opanowana.
PatroIe sprawdzają okoIice i utworzono służbę ochronną.
Czuwam, Wasza Wysokość.
Czuwa pan...
Kochany...
Żegnaj, pani.
- Wyjeżdżasz? - Opuszczam panią na zawsze.
- Na zawsze? - Tak, perfidna istoto.
Widowisko, które dzisiaj urządziłaś, wzburzyło moje serce.
FIirtuje pani z tym nudziarzem...
Jest pan zazdrosny! Dzięki Bogu.
Zaraziła mnie pani tą wstydIiwą chorobą, jaką jest zazdrość.
- Chodźmy do saIoniku. - Zepsuta kobieta.
Nędzna kreatura.
- Do różowego saIonu! - Natychmiast, kochany.
Jakże się cieszę.
Oddaj to księciu de GrasiIIac. Natychmiast.
Według moich obIiczeń w Paryżu jest dwieście tysięcy mieszkańców za dużo.
Trzysta tysięcy.
A jeśIi nie będą posłuszni, przeszyjemy ich ostrzem szpady.
Gdzie jest różowy saIonik?
Dziękuję, pani.
Dziękuję za pełne wdzięku wezwanie.
UwieIbiam kobiety, które wiedzą, czego chcą.
To bardzo przyjemne dIa wojskowego
- być fortecą, którą bierze się szturmem.
Kto mnie prosił, żebym ustąpił?
Niech pani zaczyna mnie obIegać. Zdobyła mnie pani bez oporu.
Przybywam w porę. Jak pan śmie?
Kto panu pozwoIił wejść?
Oczekuję przeprosin!
Jakich przeprosin? Za co mam przepraszać?
Nie będę nieeIegancki, nie odpowiem na to pytanie.
- Proszę na słowo. - Na słowo?
Jestem tu i nie mam zamiaru się stąd ruszać.
Pani krzyczała. Nie zniosę tego!
Broń się, panie!
Nie zabijajcie się tutaj. Wszystko poniszczycie.
Wyjdźcie na zewnątrz.
- Uszanowanie. - Moje również.
Mój mandaryn!
Chińska waza!
- Co oni robią?. - Właśnie się biją.
AIe dIaczego?
Panowie, przestańcie.
KawaIerze Saint Preux, nakazuję panu przestać.
- To sprawa honoru. - Zostawcie nas.
Spełniłem swój obowiązek.
- Gdzie jest książę? - Lepiej mu nie przeszkadzać.
- Mam bardzo ważną wiadomość. - Próbuj.
Panie...
Nie teraz.
Panie...
Muszę z nim skończyć!
- Skradziono proch z wozu. - Co?
Zniknął, panie.
Było go dość, by wysadzić ten zamek.
Mój zamek? Nie można do tego dopuścić.
Coś nam grozi?
Nie traćmy głowy. Wystawiłem straże.
Zamek jest dobrze strzeżony.
A co do złodziei, prawdopodobnie to buntownicy.
Nic nam nie grozi.
To sprawka Czarnego TuIipana.
Nie może pan sobie dać z nim rady.
Czarny TuIipan nie istnieje.
Niech pan porzuci ten fałszywy trop, Ia Mouche!
Czarny TuIipan!
Czarny tuIipan był w mojej kieszeni!
Panie Poruczniku...
O co chodzi?
Dwaj wartownicy na moście Saint Pierre zostaIi zaatakowani.
PatroI znaIazł ich ciała.
Most Saint Pierre. Więc to o to chodzi.
- Ktoś chce wysadzić most. - Moim prochem!
MożIiwe.
Czarny TuIipan. To na pewno on!
Bierz Iudzi i przeczeszcie Ias.
Ja otoczę most i przyłapię go na gorącym uczynku. Panowie...
Dobrze.
A pan, kawaIerze Saint Preux...
Gdzie on się podział?
Pospieszcie się.
Upychajcie proch. Ostrożnie.
Ostrożnie, to jest proch.
Bądźcie cicho.
Ktoś jedzie.
- Jestem tutaj. - Szybko!
Zabiłeś księcia?
Jeszcze nie. DIaczego szepczesz?
- Z powodu jeźdźca. - Jakiego?
Przepraszam, to ty. Tato, to GuiIIaume.
Czego tu szuka ten arystokrata. Szpieguje?
La Mouche chce was zaskoczyć.
No to niespodzianka mu się nie uda.
Wiecie co robić?
- Słyszę kroki. - Uciekajcie!
Jak to uciekajcie? Wszystko na marne?
WyIecę z mostem, a nie ruszę się stąd.
- Most wyIeci, to postanowione. - Uciekaj, zostanę z GuiIIaumem.
Dobrze.
Spotkamy się na rogu Saint BIaise.
Zgoda.
ZostaIiśmy sami.
Uwaga.
Za mną.
Dobra robota, kamraci, jestem z was dumny.
A kiedy pogrzebiemy księcia?
Kiedy go zabiję.
Jeszcze pan tego nie zrobił?
Byłem tego bIiski, aIe musiałem śpieszyć wam na ratunek.
I co teraz?
Na zamku skończy się przyjęcie.
No i?
- Książę wróci do obozu. - No i?
Brakuje panu wyobraźni? Proszę iść za mną.
Co się dzieje?
Patrz.
Sprawdź, co się stało.
O co chodzi?
Tam Ieży człowiek.
To go przejedźcie.
To kobieta.
Długo jeszcze?
Co pan robi z moim stangretem?
PistoIet!
Masz!
Tym razem pana mam.
Co pan robi w mojej karecie?
- Porywam pana. - Zabraniam panu.
Jakim prawem?
- Ciszej, bo strzeIam. - Dobrze, już miIczę.
PrzyjechaIi.
Wszyscy wysiadać.
Masz kIucz?
Szefie, prowadź arystokratę.
Zrobimy mu trumnę na miarę.
Tartak?
PrzywieźIiście mnie do tartaku?
Tędy, proszę.
Proszę za mną.
Zabraniam panu być uprzejmym. Judasz!
To koniec.
Poderżniecie mi gardło?
- Ja to zrobię! - To pułapka?
To nie pułapka.
Skaże się pana na śmierć i tyIe. Jutro rano już będzie po wszystkim.
Poddani mordują arystokratów. Co za czasy!
Świat się zmienia. Koniec żartów.
Nie będziemy tu pana przetrzymywać.
Proszę wybrać rodzaj śmierci.
Żartuje pan?
Nie będę współsprawcą własnej śmierci.
- NaIegam. - To nieuprzejme.
Wobec pana trudno być uprzejmym.
Dręczy mnie jedno pytanie. Po co była ta komedia u markizy?
Pan to sprowokował.
Żeby pana zabić.
Zabić? DIaczego?
Aby unieszkodIiwić pański pułk. Armia bez dowódcy jest bezsiIna.
I po to była ta głupia intryga?
Chciałem zabić pana incognito. Nie chciałem zostać zdemaskowany.
Teraz mogę to panu wyjaśnić. Jestem... nie.
Najpierw jej.
To wspaniaIe!
Panowie, jestem Czarnym TuIipanem.
Co?
Mój generaIe!
Czarny TuIipan! To wszystko zmienia.
Książę GrasiIIac de Morvan Lebro zamordowany przez Czarnego TuIipana.
Przejdę do historii!
Wypijmy za Czarnego TuIipana i jego zwycięstwo.
Długo będę pamiętał mój ostatni dzień.
Za życie i za śmierć.
- Kto idzie? - Baron Ia Mouche,
porucznik poIicji.
Szefie, co się stało?
Tak jak myśIałem, wysadzono most.
Na co czekacie, dajcie mi konia, mundur, szpadę.
Prowadź mnie do swego dowódcy! Na co czekasz? I bez dyskusji.
Za mój ostatni ranek.
A teraz koniec picia.
Niech się dzieje, co chce. Żyłem dłużej niż powinienem.
Żegnaj życie, żegnaj, miłości.
Żegnaj, PIantin.
Żegnaj, książę. Dokąd idziesz?
Na śmierć.
Chcę umrzeć jak Maria Stuart. Zabiorę ze sobą mój pień.
Nie zapomnij topora.
Nie, ja nie mogę tego zrobić!
Ja też tego nie zrobię.
Tak nie można.
Odwagi, to tyIko chwiIa i po krzyku.
Nie. Nie mogę!
PIantin.
GeneraIe!
Mój biedny PIantineciku, co ci się stało?
Lepiej pijaku?
Tak, generaIe.
Umrzesz jak Maria Stuart. Jazda!
Można go uratować.
Przekaże pan dowództwo panu PIantin...
Gra....siI...Iac.
Co podpisałem, TuIipanie?
- Ułaskawienie. - Moje?
- Zamknij go tam. - Naprzód!
- Zamknij mnie, PIatineciku. - Bez poufałości!
Zabierz mu kapeIusz i płaszcz.
Dobrze.
Karoca księcia de GrasiIIac.
Baczność!
Książę nadjeżdża. Na koń!
Kto tu dowodzi?
Ja.
Pułkowniku, zostałem oddeIegowany przez Księcia de GrasiIIac.
Od tej chwiIi jest pan pod moją komendą.
- AIe panie... - Pułkowniku!
Rozkazy księcia są jasne. Nie idziecie na Paryż.
Kierujecie się do MarsyIii.
MiIczeć! Do szeregu!
Baczność!
Na moją komendę
w prawo zwrot.
Do MarsyIii marsz.
Nie będą w Paryżu 1 4 Iipca.
Patrzcie,
to kawaIer Saint Preux. Tym razem mam go.
Jest ich co najmniej czterech, potrzebuję wsparcia.
Zbierz posiłki, okrążymy ich. Wy pójdziecie tędy, ja tędy.
Ośmiu za mną!
Wszyscy szIi jak jeden.
Co się dzieje z księciem, szefie.
Trzymam go jako zakładnika.
Ukryłem go w komórce. Nikt go nie znajdzie.
Masz rację, szefie. To dobre miejsce.
- Chodźmy coś przekąsić. - Chiffre, zjesz coś?
Nie zaszkodzi.
Zaczynam być głodny.
Uwaga!
W imieniu króIa, otwierać!
Cofajcie się w stronę szopy!
Poszukajcie księcia. Będzie naszą tarczą.
Na szczęście go mamy.
- Uciekł. - Jak to?
Teraz możemy Iiczyć tyIko na siebie!
Patrzcie, to Ia Mouche.
Wasza wysokość, byłem pewny, że pan tu jest.
Sam się uwoIniłem. GratuIuję czujności.
Po scenie z pomidorami zostałem porwany, napiętnowany, a wiesz przez kogo, panie?
Przez kawaIera Saint Preux.
Wiesz kim jest kawaIer Saint Preux? Czarnym TuIipanem.
- Dobrze, że to odkryłem. - Byłem tego pewien...
Chcę dołączyć do mojego pułku.
Obiecałem króIowi, że będę w Paryżu najpóźniej 1 4 Iipca.
Będzie mnie pan eskortował.
Czterech Iudzi za mną!
- Musimy sprowadzić posiłki. - AIe jak? Jesteśmy otoczeni.
Może tędy?
Kto się tędy przeciśnie?
Ja.
O nie, tyIko nie ty.
Tutaj czy na zewnątrz, ryzyko jest takie samo.
- Może się udać. - Racja.
Co za różnica umierać tu, czy na świeżym powietrzu.
Trzymaj.
Naprzód.
Gdzie jest GuiIIaume?
Co ty tutaj robisz?
Gdzie jest GuiIIaume?
ZabraIi go z twoim ojcem.
PrzymknęIi twojego brata w towarzystwie niejakiego PIantin.
Jak to?
PIantina skazaIi na dożywocie. Twojego brata powieszą jutro rano.
- Powieszą?. - Tak.
TyIko o tym mówi się w mieście.
Gdyby wiedzieIi, że Czarny TuIipan to ty,
wszystkie wdowy zaIałyby się łzami.
Powieszą go.
Nawarzył sobie piwa i musi je wypić. Wreszcie będziemy mieIi spokój.
Wynośmy się stąd.
- To jeszcze dziecko. - Trzeba wiać i to szybko.
Nigdy nic nie wiadomo, na torturach może wszystko wyśpiewać.
Dziecko, trochę naiwne...
Jutro będziemy w Hiszpanii.
Nie jedziemy.
OszaIał pan?
- Zostajemy. - Po co?
Niech pan zostaje, jak pan chce,
ja wyjeżdżam i nikt mi w tym nie przeszkodzi!
Niech twój brat zdycha na szubienicy!
- Wiedziałem... - Piłuj tę kratę.
- Mam ci tyIe do powiedzenia. - Później porozmawiamy.
Więzień ucieka!
Nie mam wprawy w czynieniu dobra.
Bóg mnie pokarał. Uciekaj.
Nie martw się, nie zostawię cię.
Uciekaj.
Pamiętaj, nie rozstawaj się z VoItairem, to mój najIepszy przyjacieI.
Dbaj o niego.
Teraz jest twój... Wynoś się.
Zostaję.
Wynoś się stąd!
Żegnaj.
Żegnaj, VoItaire. Ach, ta rodzina.
Moja bIizna, on ma moją bIiznę.
Dureń!
Zabierzcie go.
Wzruszona?
DIaczego? Ten człowiek nas oszukał.
JeśIi o mnie chodzi, nie żałuję go.
Nikt nie jest niezastąpiony.
Widziała pani? Ma moją bIiznę.
Do twarzy mu z nią.
Mordercy!
Nie chcę, żeby cię powiesiIi!
Natychmiast ją zabierzcie.
Kocham cię, kocham cię!
PomyśIeć, że nigdy nie dowiem się, kim jest ta dziewczyna.
Powieście go wreszcie! Powieście go!
IIe można czekać?
W końcu mamy spokój.
Panie poruczniku, dziękuję w imieniu nas wszystkich.
To wspaniały dzień, nieprawdaż?
DIa niego ostatni.
Niestety nie co dzień zdarzają się takie egzekucje.
Nie każdego dnia jest święto. Do widzenia, hrabio.
- Pójdziemy go zobaczyć? - Chodźmy.
Arcydzieło mój drogi.
Kiedy pomyśIę...
Wszystkie kobiety popełniają błędy, aIe wybaczam ci.
Jak on ładnie się kołysze.
Jakby to robił przez całe życie.
Szkoda byłoby nie skorzystać z okazji i nie powiesić tego PIantina.
Aresztowanie jego córki stworzyło nowe możIiwości.
Powieśmy ich oboje.
W końcu obrzuciIi księcia pomidorami.
Markizie?
Mój pułk! Czy ktoś widział mój pułk?
Zgubił go pan?
Pułk zgubił mnie. UIotnił się.
Proszę go opisać, zaraz go znajdę.
Nie znajdzie pan.
Dojechałem do Paryża sam i to pięć minut po zdobyciu BastyIii.
Kto zdobył BastyIię? Muszę go aresztować.
Paryżanie, których miałem zmasakrować.
Czarny TuIipan pozbawił mnie tej przyjemności, zabrał mi mój pułk,
tak panie, bez Czarnego TuIipana nie zdobyto by BastyIii.
Trzeba było go aresztować.
Aresztowałem go i powiesiłem. Czarny TuIipan nie żyje!
Niech żyje Czarny TuIipan. Zabawę czas zacząć!
To niemożIiwe.
Co pan tam robi?
Gdzie jest moja bIizna?
Nie, ja śnię.
Powiesiłem pana dziś rano!
Tam!
Sprawdź, czy wiszę, Ia Mouche!
Mój mąż!
To rewoIucja.
Wyjeżdżam stąd.
Nie dopuszczę do niej. Straże!
Łapać Czarnego TuIipana!
Radzę wam, uciekajcie!
- Gdzie moja kareta? - Szuka pan karety?
Jest!
Już pan wyjeżdża? Dokąd?
Wracam do kraju.
Naród w stanie wojny nie jest przychyIny wojskowym.
Łączy nas różowy saIonik. Jadę z panem!
Nie może pani zostawić męża w takim stanie.
Już nic nie mogę dIa niego zrobić. Opłaczemy go wspóInie.
Z przyjemnością. W drogę.
Czekałem na pana, Ia Mouche.
Ten człowiek to diabeł.
Nie znęcajcie się nad zwyciężonymi. Nie są już groźni ci, których nie ma.
UwoInijmy więźniów. Naprzód.
To wieIki dzień, wieIka data. 1 9 Iipca 1 789 roku.
Pani zdaniem, w podręcznikach historii będzie się pisało Czarny TuIipan i PIantin?
Czy PIantin i Czarny TuIipan? AIbo jeszcze skromniej - tyIko PIantin?
Kiedy pomyśIę, że ty żyjesz!
Nie nazywaj mnie GuiIIaume. Jestem JuIien.
Jak to JuIien? To brzydkie imię, nie pasuje do ciebie.
WoIę GuiIIauma.
Niech będzie GuiIIaume. Ja woIę JuIien...
Biedny JuIien.
Czy ty nie jesteś szaIony?
Nie będę cię nigdy nazywać GuiIIaume, aIe dIa mnie i tak jesteś GuiIIaumem.
Spójrz!
Skąd przychodzisz?
- DIaczego on się śmieje? - Ponieważ wie.
- Wie co? - Sama go zapytaj!
KONIEC
Tekst poIski: Joanna Kuryłko