Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hé?
Te laat. Appel over vijf minuten.
Kom zeg, uitslovers! Tekenen jullie bij?
Hé, patriotten!
Wat een ordinaire vrouwen. -Kom, laat maar.
Georges.
Hé, Georges!
Hé, kun je niet uitkijken?
O, het is Georges niet.
Ik was bijna dood. Had gezegd dat jij het niet was.
Hoezo niet?
Nou, Georges. -Ik heet Georges.
Je bent niet de enige die Georges heet.
Ik dacht een jongen uit Ploubalec.
Waar ligt Ploubalec?
In de Finistère. Daar kom ik vandaan.
O, verdomme.
Zie ik er dan uit als iemand uit Ploubalec?
Wat wilde je van die Georges?
Ik kende hem daar, voor ik naar Parijs kwam.
Ben je al lang in Parijs? -Een jaar.
En hoer? -Ook een jaar.
Wat lijk je op Georges.
Misschien lijkt hij wel op mij. Tot ziens.
Kom bij mij, dat is beter dan in de kazerne.
Het appel begint zo en ik heb geen cent.
Kom. Voor jou is het gratis omdat je op Georges lijkt.
O, Buzard had het dus over jou.
Wie is Buzard? Die ken ik niet.
Jij moet het wel zijn.
Kom je soms bij Les Omnibus?
Jawel, en wat dan nog?
Nou, het is een meisje van het café Les Omnibus.
Buzard ging met haar mee.
Ze vroeg er niets voor.
Toch is Buzard lelijk.
Hij heeft het me vaak verteld.
Ik heb er een nogal wat opgepikt in Les Omnibus.
Ik kan het me niet herinneren.
Maar als Buzard lelijk is, was ik het niet. Of hij niet.
Zullen we?
Je hebt ineens haast nu je weet dat het gratis is.
Het appel is over vijf minuten, dus praatjes…
Waar woon je? -Op tien minuten lopen.
Wat? Dat is te ver weg.
Ik vind je leuk, maar ik krijg geen verlof als ik iets uithaal.
Kom zaterdag! Dan is het nog steeds gratis.
Goed, geef me je adres. -Je komt toch niet.
Jawel, dat zeg ik toch. Ben je nu al opdringerig?
O, smeerlap. Hij weet dat hij er goed uitziet.
Vooruit, een minuutje.
Kom dan mee naar de wallen.
Ik geef niets om de natuur. -Kom, ik weet een plekje.
Vooruit.
Het gras ruikt toch wel lekker, hoor.
Een jongen als jij zou ik als minnaar willen.
Ik zou je te jaloers maken.
Ik houd van verandering.
Misschien met mij niet meer.
Georges was een enorme rokkenjager
toen hij me op onze boerderij ontmoette.
Hij bleef me trouw omdat we elkaar leuk vonden.
Echt hoor,
het is wat als het zo klikt.
Bijna net zo mooi als het gevoel.
Verdomme, gemist.
Je kunt de pot op met je romance.
Geen verlof zaterdag.
Kun je niet bedanken?
Ja, goed. Laat me ervandoor gaan.
Hé! Vijf frank is te veel, maar geef tien stuivers.
Tien stuivers? Wat denk je wel?
Geef me een sigaret.
Wat? Denk je dat ik een sukkel ben?
En dat ik geen verlof krijg volstaat niet?
Ga maar weg, vrek.
Schoft! Hufter!
O. Prachtig, het Franse leger.
Als ze daarmee de eer hopen te herstellen
Dan kan het zijn wraak wel vergeten.
Meneer Déroulède!
Breken we stiekem uit, kerel?
Je gaat het cachot in!
Mijn vriend Bidasse
En ik zijn onafscheidelijk
Want we komen allebei uit Arras
Hoofdplaats van Pas-de-Calais
En later in het leven
Zal men vaak zeggen, ja echt, in het regiment
We hebben orgies gehouden
We hebben de tijd goed doorgebracht
Bam
Opgelet, derde ronde.
Ik begin opnieuw.
O, bravo.
Knock-out.
Wat bent u sterk.
Ik ben een Dragonder.
Zullen we dansen? -Ja.
Komt u hier vaak? -Nee, het is de eerste keer.
Ik ga meestal naar Wagram, dat is in de buurt.
Ik heb afgesproken met een vriendin die vaak komt.
Dan boffen we dat we elkaar treffen.
O ja?
Ze hebben mijn verlof ingetrokken op de kazerne.
Hoe komt u hier dan?
Gewoon over de muur geklommen.
Ze zijn gebouwd om op te steunen.
Verdorie, zeg. Dat zou ik nooit durven.
En als u de adjudant tegenkomt? -Welnee.
Ik heb geluk.
Ik wilde absoluut komen vanavond.
O ja? -Ik wist dat ik je zou ontmoeten.
Het lot dus.
Ik ben heel sentimenteel. U niet?
Daar is mijn vriendin.
Zo, zo.
Laten we haar wenken.
Hallo.
Een oude vriend van… uw vriendin.
Hoe heet u ook alweer? -Germaine.
Een oude vriend van Germaine.
En de vrienden van vriendinnen
zijn mijn vrienden.
Hoe heet u?
Rose.
Dat is geen gewone naam.
Mag ik u een biertje aanbieden? -Kom.
O là là, de bazen hadden een diner vanavond.
Oneindig veel afwas.
Gelukkig liet de kokkin me gaan.
Schoonheid, drink je een biertje van me?
En ik dan?
U ook, natuurlijk. Wat denkt u wel? Ik ben geen schoft.
Vrouwen zijn wel zo wantrouwend.
Daarheen, mejuffrouw Rose. Dat is een goede tafel.
…om ons oude liefdesnestje terug te zien
Ober!
…lang geleden terwijl ik aan uw voeten lag
Misschien herinnert u zich dat nog
Ober, drie bier.
Wat hadden we elkaar lief
Nee, eerder bier met limonade.
Van januari tot eind december
Niemand zal weten hoe gelukkig we waren
Bijna in de hemel in ons slaapkamertje
Wat hadden we elkaar lief
Bent u sentimenteel, mejuffrouw Rose?
Ik ben waanzinnig sentimenteel.
Maar wat is de blauwe droom ver weg
Van mijn jeugd
Wat hadden we elkaar lief Wat hadden we elkaar allebei lief
Zodra de zon ons het toe wilde staan
Om te laten zien hoe gelukkig we waren
Omhelsden we elkaar zondags voor het raam
Wat zullen we elkaar liefhebben
We vervangen de liefde door tederheid
En beleven de blauwe droom
Er komt geen einde aan.
We gaan toch snel dansen?
Bent u zo dol op dansen?
Met u wel.
O, leuk! Een polka piquée. Zullen we?
Dansen, jongedame? -Graag.
Zijn we buiten?
Ik wist niet meer waar ik was.
O ja.
Heerlijk, frisse lucht.
Ik ben zo dol op dansen dat ik nooit zou stoppen.
Niemand was zo leuk als jij op dat feest.
Heeft u ze allemaal geprobeerd?
Dat voel je wanneer je danst.
Nou, nou, u durft.
Voorzichtig, u trekt mijn knopen eraf.
En u zou me kunnen vousvoyeren.
Denk je?
We kennen elkaar nog te weinig.
Dus moeten we kennismaken.
Wat doen we nu dan?
Ik houd er niet van om getutoyeerd te worden.
Maar we hebben al drie keer met elkaar gedanst.
Nee! Nee, meneer Georges. Nee, het is te snel.
Wees netjes.
Toe, iemand kan ons zien.
Kom daarheen, dat is leuk.
Een verlaten huis.
Nee, meneer Georges.
Wat doet u?
Terug naar de mensen.
Maar wat moeten we met die mensen?
Nee.
Meneer Georges.
O! Als ik dat had geweten…
Nou zeg.
Wat ben je zacht.
Net boter.
Ik kan je gezicht niet zien.
Hè? Wat, mijn gezicht?
Je wilt hier toch niet overnachten?
Help me overeind.
Vooruit.
Hop.
O, Georges…
Wat heeft Georges nu weer gedaan?
Je bent een schoft, hè?
Ga je me kwetsen? -Ja.
Wacht maar.
Hoor eens.
Wees lief.
Ik ben lief.
Ik mag roken. Dat staat geen gevoelens in de weg.
Houd me alleen stevig vast.
Net als daarnet.
Het is zo donker.
We gaan terug, daar is het lichter.
Geen zin meer in het donker?
Zeg dat je van me houdt.
Dat zeg je tegen meisjes.
Heb ik dat niet bewezen? -Jawel, maar je moet het ook zeggen.
Wat zijn vrouwen ingewikkeld.
Hé, laten we opschieten. Ze spelen de Mirettes-polka.
Wil je me niet nog eens kussen?
Straks is het te licht.
Goed.
Zo. Vooruit, kom nu mee dansen.
Heb jij nog zin om te dansen?
Nou of. Daarom ben ik weggeslopen.
Ik moet naar huis.
Mijn bazin is een kreng.
Ik moet om 23 uur thuis zijn.
Dus ik had gedacht dat je me thuis kon brengen.
Je thuisbrengen?
Het is triest om alleen naar huis te gaan.
Waar huizen je bazen?
Nabij Les Invalides.
Die kant moet ik op.
Maar mijn tweede appel is pas om middernacht.
En je vriendin wacht op ons.
Is zij nu aan de beurt?
Wat? Je moet beleefd zijn.
Ik had haar uitgenodigd.
O, verdomme. Nu tevreden? We hebben de Mirettes-polka gemist.
Vrouwen, werkelijk…
O nee, ze spelen hem weer.
Hé, mejuffrouw Germaine.
Die is voor mij.
Staat u me toe?
Wacht, ik breng je straks thuis.
Goed, ik wacht.
Bestel een biertje.
Vrouwen, werkelijk…
U bent vast anders, mejuffrouw Germaine.
Wilt u dansen, jongedame? -Nee, bedankt.
Ik wil niet meer vanavond.
"Lieverd, het is zondag.
"Ik weet zeker dat jij je vermaakt op dit moment.
"Ik ben alleen. De kokkin is weg.
"En de bazen zijn de stad uit.
"Alleen de zoon des huizes is er.
"Die bereidt een examen voor.
"Dat is triest met dit mooie weer."
Dat is triest…
met dit mooie…
tijd.
Binnen.
Heeft meneer Alfred gebeld?
Ja. Ja, Rose, ik heb gebeld. Wat…
Wilt u de luiken sluiten?
Ja. Het is koeler met de luiken dicht.
Goed, meneer Alfred.
Wat hadden we elkaar lief
Wat hadden we elkaar allebei lief
Zodra de zon ons het toe wilde staan
Om te laten zien hoe gelukkig we waren
Omhelsden we elkaar zondags voor het raam
Wat hadden we elkaar lief Wat hadden we elkaar beiden lief
Onze buren waren zelfs op het geluid van onze liefkozingen
Jaloers
Jammer dan
Op onze jeugd
Meneer Alfred heeft gebeld?
O ja.
Rose,
is er cognac in huis?
Zeker, meneer Alfred. Maar waarschijnlijk achter slot en grendel.
O ja, het is zondag.
Ik ben in de war.
Meneer werkt te veel.
Meneer zou zich wat moeten ontspannen.
Rose, breng me een glas water.
Goed, meneer Alfred.
Bedankt, Rose.
Laat het lang stromen zodat het koud is.
Geef maar.
O, pardon.
O, ik ben doodmoe.
Hoe laat is het, Rose?
Bijna 16 uur, meneer Alfred.
"16 uur"?
Bedankt, Rose.
Hier.
Meneer Alfred?
Ik denk er nu pas aan, maar het is wel belangrijk.
Is de professor er nog niet?
Ik zou hem hebben horen bellen.
Verbazend. Doorgaans is hij altijd te vroeg.
Tenzij hij belde toen meneer me belde.
Rose, kom hier.
Meneer Alfred.
Nee, dichterbij.
Ja, dichterbij.
Ja, daar.
Ik had gedacht dat…
Wat, meneer Alfred?
Het gaat om uw blouse.
Hij is zwart, toch?
Hij is zwart.
Het is een heel mooie tint zwart.
's Winters is hij blauw. -Het is zomer.
Dus is hij zwart.
Het is erg warm 's zomers.
Zijn dat allemaal knoopjes?
Ja, meneer Alfred.
Dat zijn knoopjes.
Maar…
Knoop ze niet open, meneer Alfred.
Maar waarom ook niet?
Dichtgeknoopte knopen zijn stom, toch?
Meneer Alfred…
Wat heb je een blanke huid, Rose.
Meneer Alfred vleit me zeer.
Maar ik moet mijn blouse dichtknopen.
Niet meteen. Dat zou triest zijn.
Nee, niet doen.
Heb je een geliefde, Rose? Een geliefde die…
Nee, meneer Alfred.
Waarom zucht u als u dat zegt?
Dat is niet normaal.
U bent zo knap. Het is ziekelijk.
O… wat een mooie schoentjes.
En die kousen. Zwart, toch? -Als er iemand aanbelt?
Nou en?
Dat kan ons niet schelen.
Wie zou er bellen? -De professor en meneer.
De professor? O…
Zoveel leer ik niet. En bestuursrecht
is niet zo nuttig in het leven.
Terwijl uw benen…
O, uw benen.
Ik kijk al lange tijd naar u, Rose.
Hebt u dat niet gemerkt?
Jawel.
Soms wanneer u bediende,
boog u voorover met de borden.
Uw buikt raakte mijn rug.
Wist u dat?
Trouwens,
ik leunde altijd naar achteren.
Hebt u dat gemerkt?
Ik wist niet meer wat ik deed.
Ik zei een keer "ja, jongedame" tegen meneer Poincaré
die papa te eten had gevraagd.
Hoe papa en opa keken!
Ik was de controle kwijt.
Ik at met wat ik tegenkwam.
En op een dag
begon ik mijn soep te eten met een visvork.
Hebt u dat gezien?
O ja, meneer Alfred. We hebben gelachen in de bijkeuken.
Uw tanden… O, Rose, wanneer u lacht, heeft u tanden.
Net als iedereen, meneer Alfred.
Nee, niet als iedereen.
Ga zitten, dan zien we ze beter. -Ik val nog, meneer.
Zitten ziet er raar uit.
Het is een bespottelijke positie.
In een rechte hoek.
Het is kunstmatig. Nee, strek u uit.
Dat is natuurlijker. -Nee, nee, meneer Alfred.
Jawel. -Nee.
Ik had nooit gedacht dat u zo'n stoute jongen was.
Nee.
Nee, het is te licht, meneer Alfred.
Welnee, dat is een idee. Het is bijna donker.
Ik heb je al eens gezien, hoor.
Er zit een raampje boven je slaapkamerdeur.
Ik keek een keer toen je je waste.
O, meneer Alfred…
Wat vreselijk.
O nee, zeg dat niet. Het was heel mooi.
Meneer Alfred. Meneer Alfred. Als er nu iemand aanbelt?
Dan doen we niet open.
O! En in bijzijn van uw vader?
Papa! -Daar.
O, Rose…
Rose…
Meneer Alfred…
Dat is niet het enige.
Houdt u een beetje van me?
Dat is de professor.
Ik kan in deze toestand niet beneden gaan opendoen.
Hij gaat elders bestuursrecht doen.
Ik was misschien een beetje…
een beetje…
Nee, meneer Alfred.
Het was niet waar. U heeft al eens een minnaar gehad.
Ja, meneer Alfred.
Wees gerust.
Dat dacht ik al.
Natuurlijk moeten we bij mijn moeder erg uitkijken.
Voortaan zal ik niet meer alleen met u zijn
zodat het niet meer gebeurt.
Je laat je meeslepen, weet u…
Het spijt me.
Rose…
U bent echt charmant en…
een prima meisje.
Maar het blijft tussen ons.
Dat geldt voor ons beiden.
Natuurlijk, meneer Alfred.
"Ik denk…
"aan jou.
"Ben je me tenminste
"trouw?"
"Sophie, Sophie, Sophie,
"je moet me alleen willen zien.
"Sophie, Sophie…
"Sophie, Sophie…"
Sophie, Sophie, Sophie, lieverd.
Nee, niet meteen. Sophie, ik wist dat je zou… Nee.
Ik was zo bang… Pardon.
Heeft u niets nodig?
Nee, bedankt, mevrouw.
Soms, wanneer je in een huis trekt…
Maar… ik sta tot uw beschikking.
Heel vriendelijk. Bedankt. Maar ik breng alles mee.
Ik ben discreet, maar…
als ik u van nut kan zijn…
Nee, geen enkel nut.
Voor die huurprijs kon ze zich verstoppen.
Nee, nee, nee!
Nee. Het is voor mij.
O, Sophie.
O, Alfred, ik ben doodsbang.
O, ik… ik val flauw. -Nee, nee. Niet hier.
Bij mij.
Kom bij mij flauwvallen.
Waar neemt u me mee naartoe?
Ga zitten, Sophie.
Ga zitten.
Dank u.
O, Alfred…
Alfred, laat me vertrekken, alstublieft.
Waar ben ik hier?
Bij mij thuis.
Woont u hier al lang?
Nee, nog niet zo heel lang.
Wilt u uw hoed niet afzetten?
Maar wat bezielt u, Alfred?
Ik zou maar vijf minuten blijven.
Haal uw voile eraf.
Het zijn er twee.
Allebei dan.
Ik mag toch naar u kijken.
Geeft u dus een beetje om me, Alfred?
Sophie…
Wat is het warm hier.
Het is zomer.
Ik ga weer weg.
Ik… Ik ga weer weg.
Zet uw hoed af.
Ik ga weer weg.
Alfred, ik ga weer weg.
O… Leg de spelden op de schoorsteenmantel.
Anders vinden we ze nooit meer.
Wat is er, Alfred? Heeft u zich geprikt?
O nee.
O nee, Sophie.
U was nog nooit zo mooi. -Alfred, u had beloofd netjes te zijn.
Het is hier zo warm. -Trek uw handschoenen uit.
O ja, mijn handschoenen.
Leg ze maar naast mijn hoed.
En nu, vaarwel, Alfred.
Ik vertrek weer.
O nee, Sophie.
O, Alfred…
Alfred, wat heeft u met me gedaan?
Ik heb u een immense brief geschreven.
Niet ontvangen.
Of niet verzonden.
Ik schreef erin dat ik niet zou komen.
Ik begrijp mezelf niet, Alfred. Ik heb een man, een dochtertje.
O, Alfred…
O… Het is vreselijk, we zijn verdoemd.
Dat is het toch, een verdoemd paar?
Ik weet het niet.
Nog een kus. -O nee.
De laatste dan.
O nee. Niet op de mond.
Alfred, als u van me houdt, laat me dan gaan.
O, mijn hoed.
Is hiernaast nog een vertrek?
Ja, een beetje.
Hoezo, "een beetje"?
Nou ja, ik bedoel…
Wat is dat voor vertrek, Alfred?
Een… Een soort zitkamer.
O. Ontvangt u veel mensen?
Nee, niemand.
Maar voor het geval dat.
Alfred, zweer me iets.
Ik zweer het.
Nee… Nee, niets.
Geef me een glas water, dan ga ik.
Laat het water stromen, zodat het koud is.
Er is geen water.
Hebt u niet liever port?
Een bodempje dan.
Ter afscheid.
Ik haal een kurkentrekker.
Natuurlijk, geen kurkentrekker.
Verdomme,
verdomme, verdomme.
Wat zegt u daar, Alfred?
Dat ik ongelukkig ben.
Dat het leven zwaar is.
Een woestijn waar je niemand ontmoet en niets vindt.
Verdomme,
verdomme, verdomme.
Verdomme.
Alfred, wat heb je gedaan?
Verkeerde beweging.
Ik weet niet meer wat ik doe.
Het leven is zo kort.
O! Alfred, dat is geen reden.
U brengt mijn haar in de war. Mijn zus wacht op me.
Ze heeft koorts.
Ik heb ook koorts.
De enige,
unieke, echte.
O, Alfred. -Die je maar een keer vindt.
Alfred, je had beloofd netjes te zijn.
En ik geloofde u nog wel.
Het is zo licht hier, Alfred.
Wat doet u, Alfred?
Waar brengt u me heen?
Hiernaast is het donkerder.
In de andere zitkamer?
Het is een slaapkamer.
Een slaapkamer
O, Alfred, als ik geweten had…
O, Alfred, wat doe je met me?
Alfred!
O, Alfred, je zei dat het een zitkamer was.
O, dit is zo verkeerd, Alfred.
O nee, niet op het bed.
Niet op het bed…
O, Alfred, we hebben elkaar alleen bij de mis gezien.
Of op de ijsbaan.
Kom snel. Ik heb het koud.
Heb je je horloge?
Ik kom eraan, lieverd.
Ik houd vast te veel van je.
Ja, ik houd te veel van je. Ik was gek,
Ik was al meerdere dagen half gestoord.
Ik had een soort voorgevoel.
Kwel je niet, schat.
Je bent zo nerveus.
Rustig.
Het is heel begrijpelijk.
Ja.
Heb je Stendhal gelezen?
Stendhal?
Ja.
De psychologie van de liefde.
Een boek van Stendhal.
Nee.
En waarom vraag je me dat, schat?
In dat boek staat een veelzeggend verhaal dat Stendhal vertelt.
O ja?
Welk verhaal, schat?
Cavalerie-officiers die bijeen zijn.
Ja, en?
Die officiers van de cavalerie vertellen
over hun avontuurtjes.
En elk legt uit wat hij de eerste keer voelde
bij de vrouw om wie hij het meest gaf.
En ze geven allemaal toe dat met die vrouw
precies is gebeurd
wat mij vandaag is overkomen.
O ja? -Schijnt klassiek te zijn.
Maar je had hoe dan ook gezworen om netjes te zijn.
Alsjeblieft, geen grapjes.
Ik maak geen grapje.
Ik vind dat verhaal van Stendhal zelfs heel leerzaam.
Tot dan toe dacht ik dat alleen oudere mensen
of mensen die te veel gedronken hadden die…
Maar dat staat er los van.
Het gaat om intensiteit van gevoelens.
Nee, het mooiste in het verhaal van Stendhal
is wat aan het eind een van de officiers vertelt.
Dat hij zes nachten had doorgebracht…
of drie nachten, dat weet ik niet meer,
met een vrouw waar hij al weken naar verlangde
en ze al die nachten
samen hadden doorgebracht,
huilend van vreugde.
Allebei?
Ja, allebei.
Dat is heel mooi, hè?
Ja, heel mooi.
Maar er zijn er ook die niet huilen, denk je niet?
Ja, maar het is een uitzondering.
Het ging om een uitzonderlijke liefde.
O. Ik had begrepen dat Stendhal zei
dat alle officiers van de cavalerie, in die omstandigheden…
O, spot maar, spot maar.
Dat is makkelijker dan begrip.
Ik denk er al niet meer aan.
Vergeet jij het ook maar, schat.
Maar je gaat toch niet huilen?
Begin je nu weer?
Welnee, schat.
Ik ben zo gelukkig.
Herinner je je ons eerste gesprek?
Je zei tegen me…
Je zei: "We zullen twee engelen zijn."
Nou, we zijn twee engelen.
Hoe laat is het?
Ik weet het niet.
Wat is je huid zacht.
O nee, Alfred. Het is nu te laat.
Mijn zus is ziek.
Ik heb beloofd langs te gaan.
Engelen…
We zouden engelen zijn.
Lees je nog?
Je bederft je ogen nog.
Heb je je krant uit? -Nee, er staat niets interessants in.
We leven in een tijd waarin niets gebeurt.
1914 wordt een jaar waarin niets gebeurd zal zijn.
STENDHAL OVER DE LIEFDE
We moeten gaan slapen, lieverd.
Wat lees je?
O, een sprookje.
Waarin ook niets gebeurt.
Je bent charmant.
Je straalt vanavond.
Vanavond?
Ja.
Weet je dat ik nog steeds verliefd op je ben?
Soms denk ik dat te vergeten.
Soms moet je dat vergeten.
O ja, waarom?
Omdat wanneer je altijd verliefd op elkaar zou zijn,
het huwelijk iets imperfects zou zijn.
O ja?
Als we in die vijf jaar huwelijk soms niet waren vergeten
dat we verliefd waren, zouden we dat niet meer zijn.
Denk je?
Dat weet ik zeker.
Het huwelijk is geen verbintenis.
Je moet een toekomstplan hebben.
Dus je hebt je passie ingeblikt
en af en toe trek je een blik open.
Wat ik wilde zeggen, was veel poëtischer.
Maar zoiets is het.
Je bent charmant.
En zo kinderlijk in hoe je je uitdrukt.
Je bent echt schattig vanavond.
Ik weet niet waarom.
Ik ook niet, schat.
Maar omdat je me iets schattigs vindt hebben vanavond,
besloot je een blik open te trekken?
Je bent zo grappig.
Je bent het verrukkelijkste wezen dat ik ooit gekend heb.
Kom dichterbij.
Leg je hoofd op mijn schouder.
Begrijp me.
Het huwelijk is iets heiligs.
En wij mannen
vergeten soms de betekenis ervan
door onze avontuurtjes van voordat we jullie kenden.
Want in wezen…
met welke schepselen hadden we van doen?
Ja, met welke schepselen? Dat heb ik me vaak afgevraagd.
O, erbarmelijke schepselen, geloof me.
Maar laten we niet oordelen.
Ze hebben wel hun nut gehad.
Je kent niet de armoede die die vrouwen tot de zonde drijft.
Maar geven ze zichzelf altijd voor geld?
Nee, dat zeg ik niet.
Ik heb het niet alleen over materiële armoede.
Er bestaat ook…
Hoe zeg je dat? Morele armoede.
Een in zekere zin incompleet begrip
van goed en kwaad. Dat is het.
Maar ik ben ze af en toe tegengekomen
op straat of in restaurants.
Ze leken me niet zo ongelukkig. Ze lachten de hele tijd.
Wat een lach.
Je moet niet vergeten, mijn kind,
dat die schepselen zijn voorbestemd door hun aard
om steeds dieper te zinken.
Hun val is niet begrensd.
Het is misschien aangenaam om je te voelen vallen.
Net als in een droom.
Sophie! Hoe kun je zoiets zeggen?
Vertel erover.
Vertel me erover. Dat vind ik leuk.
Waarover?
Over die schepselen, die vrouwen die zondigen.
Wat bezielt je, Sophie?
Je had me beloofd in het begin van ons huwelijk
dat je me ooit zou vertellen wat je in je jeugd gedaan had.
Interesseert je dat?
Ben je niet mijn man?
Is het niet eerlijk dat ik alles van je weet?
Maar het verleden van een jongeman vergeet je.
Dat zou een ontwijding zijn.
Welnee, welnee. We ontwijden niets.
Henri, hoeveel vrouwen heb je in je armen gehad
zoals je mij nu in je armen houdt?
Kom zeg, Sophie, dat is gênant.
Ik weet niet…
Henri! Je had het me beloofd.
Dat zou je me niet moeten vragen.
Dat grenst aan slechte smaak.
Toe zeg, jij,
zo'n pure jonge vrouw, zo welopgevoed.
Ik ben heel welopgevoed in de salons,
maar we liggen samen in bed.
Maar het is ons huwelijksbed.
Maar ik zou het zo graag willen weten.
Sophie, ik ga je toch niet beschrijven…
Je bent mijn vrouw!
Denk aan ons dochtertje in de kamer hiernaast.
Maar ik zou ook graag een jongen hebben.
Sophie…
Vertel me over de anderen. Nee…
Zat er een getrouwde vrouw tussen?
Waarom vraag je dat?
Ik wil het weten.
Er zijn vast ook van zulke getrouwde vrouwen.
Dat weet ik, maar ik wil dat iemand die ze gekend heeft het me vertelt.
Sophie, ken je niet een dergelijke vrouw?
Een getrouwde vrouw die…
Nee, schat. Daarom juist. Dat fascineert me.
Meisje,
je kunt niet weten hoe het leven is van die stakkers,
verstrikt in een web van leugens, lage daden, verraad, gevaren.
Natuurlijk.
Een hoge prijs voor dat schamele geluk.
Een hoge prijs voor dat…
Genoegen.
Hoezo, genoegen?
Hoe kun je dat zo noemen?
Dat moeten ze toch een beetje hebben.
Anders zouden ze het niet doen.
Amper een korte roes.
O ja.
Een roes.
Het is weerzinwekkend natuurlijk.
Maar geef toe dat je al eens zo'n ervaring hebt gehad
tussen alle andere.
Ja, goed.
Dat was mijn meest trieste ervaring.
Wie was het?
Zeg op. Ken ik haar?
Wat bezielt je?
Henri, was het lang geleden?
Lang voor ons huwelijk?
Vraag me alsjeblieft niets meer, vraag me niets meer.
Hield je veel van haar?
Praat er alsjeblieft niet over.
Ik heb maar van één vrouw gehouden. Van jou.
Je moet wel houden van de zuiverheid, de…
de oprechtheid.
Trouwens, ze is dood.
Echt? -Ja.
Raar, maar ik heb de indruk dat die vrouwen jong sterven.
Denk je?
Wat? -Henri?
Wat?
Is genoegen gevaarlijk?
En als je veel van je man houdt,
sterf je dan ook?
Kindje. Mijn onschuldige kindje.
Wat schattig. Zo onschuldig.
Zo verfrissend. Het is…
Welnee.
Sterf je echt niet? Zeker weten?
Integendeel.
Een huwelijk is heel gezond.
O, Henri…
Als je altijd…
zo verliefd was…
Wat zou er gebeuren als ik altijd…
Ik bedoel dat ik zou weten dat je van me hield.
Je kunt niet altijd minnaars zijn.
Waarom niet?
Ik vind je niet alleen een leuke vrouw.
Je bent sociaal mijn vrouw.
Ik zou niet willen dat mijn vrouw, zelfs met mij…
ja, zelfs met mij…
Begrijp je? Je gebruikte daarnet het woord "genoegen".
Het is iets anders.
Denk je?
Dat is iets bijkomstigs.
Dat aan een deel van ons raakt dat niet…
Nou ja, dat minder…
waaraan we niet te veel…
Hoe zeg je dat?
Het leven is een ernstige zaak.
En genoegen is slechts het dessert.
O, het is laat.
Ik houd van desserts.
U heeft in salons bediend.
U denkt uw vak te kennen. Maar nee! U kent het nog niet.
Het moeilijkste wat de jongeren moeten leren komt nog:
bedienen in de privésalons.
Wat is dat? Een kleine salon waar iemand
die niet herkend of gestoord wil worden een of meerdere vrienden uitnodigt.
Ik zei: "Herkend of gestoord."
In een toprestaurant herkennen
de obers niemand die ze niet moeten herkennen.
Wat is er?
Praat straks maar.
De klant van de privésalon, of hij nu met vrienden is…
of, laten we niet hypocriet zijn,
met een dame,
wil boven alles niet gestoord worden.
Maar de klant moet wel eten, daar komt hij voor.
Kennelijk.
Om hem te laten eten,
moeten we naar binnen om de gerechten te brengen.
En dan komt de psychologie om de hoek kijken.
Stil. Straks mag u praten.
Algemene regel: zodra hij belt,
ga je erheen.
Je zult zeggen: "Ze hebben al een halfuur de schelpdieren op.
"Wat doen ze?" Antwoord:
dat gaat jullie niet aan.
Ze doen wat ze willen.
Maar zodra ze bellen, vlieg je eropaf.
Waarom onderbreek je me?
Salon 12 belt al vijf minuten onophoudelijk, meneer.
Had dat eerder gezegd, idioot.
Ik mocht niet praten.
O, pardon, meneer. Pardon.
Ik heb 30 jaar ervaring, vrienden,
en dit is de uitzondering.
Een uniek geval.
We hadden niet moeten binnengaan.
Meneer lag op de bel.
Je lippen smaken naar slagroom.
O, mijn lippen zijn altijd zacht.
Heb je dat al eens gehoord?
Wat denk je dan?
Hoeveel mannen hebben je al op de mond gekust?
Dat heb ik niet bijgehouden.
En waarom vraag je me dat?
Je gelooft me toch niet.
Waarom niet?
Goed. Raad het dan.
Ik weet niet. Ik wil je niet boos maken.
Twintig?
Waarom ook niet 100?
Wat denk je wel?
Ja, je bent nog heel jong.
Tien?
Natuurlijk een meisje dat zich laat aanspreken en meegaat
naar een privésalon is tot alles in staat.
Was je al eens in een privésalon?
Wil je dat ik de waarheid zeg? -Ja.
Ja. -O ja?
Ja, maar niet zoals je denkt.
Met een vriend en haar verloofde op Vastenavond.
Nou ja, het was ook geen drama geweest als je met je minnaar…
Nee, dat is geen drama, maar ik heb geen minnaar.
Wil je me nu wijs maken dat je…
Nee, nou ja…
Sinds zes maanden niet meer.
O nee?
Wie was het?
Een man.
Nu spot je met me.
Was het je eerste?
Ja.
En ik zal je zeggen, hij leek op je.
En daarom ben ik meteen met je meegegaan.
Hij had een blik…
Die man kon met me doen wat hij wilde.
Heb je hem verlaten?
Nee.
Hij vertrok naar het buitenland.
Het was een buitenlander.
Nog wat champagne? -Nee, ik moet gaan.
Ik krijg problemen met mijn moeder.
Woon je bij je moeder?
Ja, natuurlijk. Wat dacht je dan?
En…
En je vader?
Die is lang geleden gestorven.
Maar woon je alleen met je moeder?
We zijn met ons vijven. Twee jongens en nog twee meisjes.
Kom even naast me zitten.
Ga zitten.
Dus je bent de oudste?
Nee. De tweede. Mijn zus Léonie werkt bij een bloemist.
En wat doe jij?
Ik ben thuis.
O ja?
Iemand moet voor de kleintjes zorgen.
Mijn moeder werkt ook.
Wat zeg je 's avonds tegen je moeder?
Ik red me meestal wel.
En wat zeg je vanavond? -Dat ik in de schouwburg was.
Ga je daar vaak heen?
Ja, mijn broer is kapper. Hij kapt mw. Réjane.
Ah, kapper… Dat is een belangrijk vak.
Pas op mijn haar.
En wat doet je andere broer?
Hij leert voor onderwijzer.
Waarom vraag je me dat? -Omdat dat me interesseert.
En heb je nog een zusje?
Ja, een kind nog.
Maar die moet ik in het oog houden.
Wat zijn ze al wegwijs.
Ze is nog niet eens 12 jaar. Geloof het of niet,
ik heb haar betrapt met een jongen.
Stel je voor. Op haar 12e. -Op haar 12e?
Ja, wat je zegt.
Het is vreselijk.
Er zijn geen kinderen meer.
Arm kind.
Hier, drink wat champagne.
Hier.
En hoe oud ben jij?
Negentien jaar.
Schatje…
Kindje…
Het is prachtig.
Ik begrijp ineens dat het prachtig is.
Wat is prachtig? -Jij.
Jij, jij, jij.
Ik weet niet eens hoe je heet.
André.
O, verdomme. -Wat?
Zo heet mijn oom. -O.
Wat is er nu weer, meisje?
Ik zoek mijn kralen.
Je brak mijn ketting.
Na een carrière van dertig jaar
moet ik me nu steeds afvragen of ik wel naar binnen kan.
Wat bezielt u, beste vriend?
Speelt u indiaantje?
Breng me de rekening.
O… Weet je hoe laat het is?
Nee, maar dat ga je me zeggen.
23,30 uur.
O ja?
Mij een zorg.
En je moeder dan?
Wat is daarmee?
Niets.
Heb je me onzin op de mouw gespeld?
Ze is gewend dat je laat thuiskomt.
Ik zeg dat ik naar het theater was.
En als ze naar het stuk vraagt?
Je kunt niet goed liegen denk ik, hè?
Ik kan je lesgeven voor bij je vrouw.
Voor mijn vrouw?
Ben je niet getrouwd?
Je bent vast getrouwd.
Waarom denk je dat?
Gewoon, een indruk.
Ik zou willen weten waarom. Ik draag geen ring.
Heus wel. Die zit in je vestzak.
Je kijkt steeds of je hem nog hebt.
Zou het je erg storen
als ik getrouwd was?
Nou…
Ik had je liever vrijgezel gezien.
Weet je,
lieverkoekjes worden niet gebakken.
Je zou toch niet met me getrouwd zijn.
Heb je wroeging als je aan mijn vrouw denkt?
Je vrouw doet vast hetzelfde als jij.
Ik verbied je zoiets te zeggen.
Sommige dingen kun je gewoon niet…
Zie je dat je getrouwd bent?
Ik vind je leuk. Ik vind je erg leuk.
Echt? -Ja, ja.
Ik wil je graag nog eens zien. Vaak.
En ik? -Wat, jij?
Zou ik dat willen?
Wacht.
Ik denk erover na.
Ja. Ik geloof dat ik je wel leuk vind.
Maar je begrijpt dat ik daarvoor
zeker van je zou moeten zijn.
Niet alleen in moreel opzicht.
Maar ik bedoel…
Nou ja…
Begrijp je?
Maar in mijn situatie, beroepsmatig en privé,
heb ik geen tijd om op je te letten.
En ik ken mannen die gewoon voor de lol…
in staat zouden zijn om een avond…
In een privésalon. -In een privésalon of…
Onderbreek me niet. -Nee.
Probeer me te begrijpen. De eerste regel is simpel:
nooit antwoorden als men je aanspreekt op straat.
Je loopt door.
Als ze aandringen, versnel je je pas.
Vooral nooit blijven staan voor winkeletalages.
Dan spreken ze je aan.
Daar wachten ze op om je aan te spreken.
Als je dan iets terugzegt, is het hek van de dam.
En als het regent,
gebruiken ze je ontreddering
en bieden je aan om je naar hun auto te brengen. Natuurlijk weiger je.
Bederf je mantelpakje, schatje.
Ik koop wel een nieuw ensemble.
Maar neem vooral zijn arm niet aan.
Een vrouw die uit is op veroveringen
Veroveringen, veroveringen
's Ochtend en 's avonds
Je brengt om in de smaak te vallen
Uren voor de spiegel door
Elegantie, guitige gratie, blikken
Een goede zucht
Fluweel, parfums en crinolines
Er gaat niets boven iets charmants
Mevrouw Arthur is een vrouw
Die langdurig van zich deed spreken
Zonder kranten, zonder reclame
Had ze een stoet minnaars
Mevrouw Arthur is een vrouw
Die langdurig van zich deed spreken
Ik zing "Het rijtuig" van de heer Xanroff.
Wat een talent, die vrouw.
Ik mag graag voor haar klappen.
Dat is fijn, zo houdt u uw handen thuis.
Mijn God, wat ben je grappig.
Weet je dat je zelden
zo'n grappig meisje als u ontmoet op straat?
Dat dacht ik al.
Weet u wat we zouden moeten doen? -Nee, dat gaat u zeggen.
In plaats "Het rijtuig" te beluisteren, dat niet voor meisjes is,
zouden we in mijn auto moeten stappen.
En bij mij thuis iets gaan drinken. Een minuutje maar.
Heeft u echt een auto?
U bent echt een aparte.
Het is een De Dion.
Veertig paardenkracht.
Die passen daarin?
…is hij verbrijzeld
Uit het rijtuig stap een vrouw die zegt:
Cahin, caha, hu, dia, hop la
Uit het rijtuig stap een vrouw die zegt:
"Leuk, Léon! Dat is mijn man"
We hoeven ons niet meer te verstoppen
Cahin, caha, hu, dia, hop la
We hoeven ons niet meer te verstoppen
Geef de koetsier honderd stuivers
Prachtig. Je bent prachtig.
Je bent Parijs. Je bent Parijs zelf.
Dat treft slecht, ik kom uit Argenteuil.
Geeft niets, toch ben je Parijs.
Wat is het een rommel bij u in huis.
Wie doet het huishouden?
Ik heb een Chinese huisknecht.
Maar die ruimen op een aparte manier op.
Ze verplaatsen de dingen gewoon.
En maken ergens anders rommel.
Zo gaat dat in China.
Nou, je ziet niet veel bij u.
Ik werk alleen in het halfduister.
Die prachtige ogen wennen er wel aan.
Die prachtige ogen hebben geen tijd.
Waarom niet?
Ik kwam een minuutje. Dat hadden we toch gezegd?
Zet je hoed af, schatje.
Voor een minuut?
Ziezo.
Je moet wat uitrusten.
Ik ben niet moe. We namen de auto.
O. Maar je zit niet goed in die Egyptische stoel.
Dat was vast fijn ten tijde van Ramses II,
maar sindsdien hebben onze achterwerken andere ideeën.
Ga daar zitten, schatje.
O, hoe toevallig, een divan.
Heel merkwaardig.
Vrouwen bieden je soms stoelen aan,
maar mannen altijd divans.
Hoe kom je daar nu bij? Het is een bank.
Hier.
Leg je hoofd op de leuning. -Maar ik ben niet moe.
Jawel. Op jouw leeftijd moet je jezelf in acht nemen.
Je bent vast nog geen twintig.
Negentien. -Negentien jaar.
Negentien, de kritieke leeftijd. Vooruit, ontspan je.
Verrukkelijk.
Maar ze is verrukkelijk.
Ik ga iets van dat wezentje maken. Hè?
Haar uit haar bolster halen,
haar bewerken, haar transformeren.
Pygmalion.
Hoor je me? Pygmalion.
Ik wil Pygmalion voor je zijn.
Maar bent u soms niet een beetje knots?
"Knots."
"Knots, knots, knots."
Verrukkelijk, "knots".
Ze is verrukkelijk. Echt verrukkelijk.
Waar heb ik de port gelaten? "Knots".
Ik zal dat tegen Anna de Noailles zeggen, zal ze leuk vinden.
"Knots." Hier is de port.
Je bent echt een schatje.
Heb je dorst?
Nee.
Geen dorst, wel trek.
Vervelend. Ik had liever gehad dat je dorst had.
Er is hier nooit niets te eten.
Vraag het aan uw Chinees.
Die maakt alleen zwaluwnestjes
en daar is het het seizoen niet voor. Kom zitten.
Kom.
Maar dat is een heel goed idee.
Ik stuur hem naar Larue
en dan brengt hij ons een heerlijk dinertje.
Maar ik had zin in een plakje worst.
O! Worst.
Maar ze is prachtig.
Absoluut prachtig. Worst. Kom zitten, schatje.
Kom hier.
We laten een worst van bij Larue komen.
Die zullen opkijken.
Dat is zo grappig.
Ik heb een idee.
Zullen we er gewoon samen heen gaan?
Waarheen?
Naar Larue, om te dineren.
Nee, nee. Ik wil nergens heen.
Ik wil geen kennis tegenkomen.
Ken je zoveel mensen?
Niet zo, maar eentje volstaat
en dat is een ramp.
Wie ben je,
klein mysterie?
Hè?
Maar dat is mooi. Dat is kwaliteit.
Wie gaf je dat?
Een vriend, hè?
Je hebt vast een heel serieuze vriend
en die wil je niet tegenkomen bij Larue.
Je bent een fijn Grieks poppetje en je behoort al aan een bruut toe.
Hoe is hij?
Het is iemand die minder knots is dan u.
Een zakenman. Mijn God, wat vreselijk.
Het is een zakenman.
Ik weet zeker dat het een zakenman is.
Zakenlieden zijn vreselijk vervelend.
Je bent een katje.
Een heel klein katje
en je weet totaal niets.
Maar je kon zien
dat wanneer een man zich met geld bezighoudt,
hij totaal idioot wordt.
Nou, u heeft toch ook geld.
Dat is anders.
Ik verdien het niet,
ik steel het.
Serieus? Bent u een dief? -Bijna.
Ik ben schrijver.
Ah, schrijver.
Ik dacht al, wat een papieren.
Het is ongehoord, het is prachtig.
Parijs… Parijs…
Parijs, een verbazende stad. -Ik zie het verband niet.
Maar schatje, ik ben wereldwijd bekend.
Ik had de Nobelprijs kunnen krijgen als ze aan me gedacht hadden.
Wat?
De grote dader, De vrouw en de minnaar,
De huilende slang.
Zegt dat je niets? -O ja, De huilende slang!
Dat heb ik gezien. Dat is mooi, hè?
O, wat heb ik gehuild.
Dat was van mij.
En u heeft dat stuk geschreven? -Jazeker.
Waarom trouwt die schoft van een Armand niet met haar?
Na alles wat ze heeft doorgemaakt.
Je bent veel te lief.
Kindje…
Katje van me.
Mijn volksmeisje.
Weer volks worden,
weer maagd worden aan jouw zijde.
U bent echt knots.
Wilt u nu weer maagd worden?
Je begrijpt er niets van,
ze begrijpt er niets van.
Dat is waardevol, onschatbaar.
Hè?
Ik heb een idee.
Ik ga je toneel laten spelen.
Ja.
Je bent zo dom…
…je moet wel talent hebben.
Heb je nooit toneel willen spelen?
Op school speelde ik wel toneel met vriendinnen, maar…
Maar… maar wat?
Ik ga je onder handen nemen.
Ik ga je vormen.
Ik ga je kneden. -Ja, maar rustig aan.
Wat, rustig aan? -Me kneden.
Anders raakt mijn blouse gekreukt.
O, wat is ze lief.
Wat is ze lief dat ze er niets van begrijpt.
Maar ik bedoelde in moreel opzicht.
Moreel kun je ietsje verdergaan.
Waarom?
Zit je fijn tegen me aan?
Ik vind het fijn om je vast te houden,
zachtjes…
Zonder iets te doen.
Ja. Wanneer u niets doet, is het fijn.
Alleen de warmte…
dat is fijn.
Dat is waar.
Natuurlijk, mannen willen niets liever dan je vasthouden.
Alleen…
Alleen wat, katje?
Mannen proberen je te betasten,
dus moet je je verdedigen en uiteindelijk beweeg je.
Zonder te bewegen is het fijn.
Als ik een geliefde had…
Als je een geliefde had…
Wilde ik dat hij me vasthield zonder te bewegen.
Vanavond is mijn hart voor het eerst gelukkig.
Begrijp je?
De boze wolf die altijd in Roodkapje bijt…
misschien droomde die ook van iets anders.
Hè?
Een gloednieuw hartje dat zich aanbiedt
is zo zeldzaam.
Ik geef het niet, pas op.
Ik leen het alleen.
Je bent echt een schatje.
Waarom wil je niet dat ik een groot
artiest van je maak?
Dat is vast veel te moeilijk.
Niet voor mij.
Ik heb veel actrices gelanceerd.
Ik heb een goede neus om talent op te sporen.
En geen idee waarom,
maar ik denk dat je veel talent hebt.
We kunnen het proberen.
We proberen het meteen.
Ik ga je iets laten lezen
en dan zien we wat je kunt.
Hè?
Vooruit, trek je jurk uit. Onmiddellijk.
Mijn jurk? -Ik ga je ergens in hullen.
Je speelt geen tragedie in een mantelpak. Vooruit. Vooruit.
In het theater gaat het om de schoonheid. Hè?
De schoonheid.
Vooruit, trek uit. Doe je jurk uit.
Ja, goed zo.
Goed zo.
Goed zo, katje. Juist.
Ga door. Ga door.
Goed zo.
Dat is geregeld.
Wat ben je tenger.
En goed gevormd.
Een heuse actrice.
Hul je hierin. Sta op.
Vooruit, sta op.
Kijk.
Je zult charmant zijn.
Kijk.
Charmant. Hè?
Alsof ik het niet ben. -Dat klopt.
Je bent nu…
Je bent Psyche.
Ja. Je bent Psyche.
Kom, katje. Kom.
Ik ga je iets zeggen.
De klassieken… Eens kijken…
Ah. Er gaat niets boven de klassieken.
Je hebt heel veel talenten.
Ik weet zeker dat je talent hebt. Dat voel je.
Je gaat rustig voorlezen en goed denken aan wat je zegt
Ik zal antwoorden.
Verdorie, het zijn verzen.
Dat geeft niet. Lees ze alsof je tegen me praat.
Goed, ik leg het uit.
Psyche…
is een meisje dat is ontvoerd door Eros.
Door Eros…
In de gedaante van een monster.
Heb je dat begrepen?
Goed, vooruit. Ik ben Eros.
"Daar is die slang,
"dat meedogenloze monster dat een orakel voor u heeft voorbereid
"en dat misschien niet zo afgrijselijk is
"als u zich heeft voorgesteld."
Vooruit, jij bent.
"Zou u dat monster zijn waarmee het orakel mijn trieste dagen heeft bedreigd,
"u die meer op een god lijkt die wonder boven wonder
"zich verwaardigt me te hulp te schieten…"
Maar…
ik begrijp niet echt wat ik zeg.
Dat geeft niets, schatje.
Je bent mooi.
Je bent heel mooi.
Dat geeft niets.
Kom, katje.
Mijn kleine Psyche.
Mijn kleine Griekse poppetje. Mijn God.
Mijn volkse meisje.
Ik ben gek,
gek, gek op jou.
Wees niet triest, liefje.
Ik zal een theater voor je kopen.
Ik dacht dat ze uit elkaar waren. 14 dagen terug was ze met Fulgus.
De Fulgus van de olie?
Nee, zijn neef, van de naaimachines.
En hij was met Loulou van Les Variétés?
Ja. Twee jaar geleden gingen ze met elkaar.
Zes maanden geleden niet meer. -Maar vanavond wel.
Ja. -Ik vind dat immoreel.
Of heel moreel. Onduidelijk bij hen.
Het is schandalig.
Zich samen vertonen terwijl ze al vier keer uit elkaar zijn gegaan.
En kijk eens, hij pakt haar hand.
Schandelijk.
Als je een man verlaat, praat je niet meer met hem.
Zie je, ik geloof
in de liefde in muziek.
Ik kan een instrument leren bespelen.
Idioot.
Weet je,
goed dat we ze in die bistro hebben achtergelaten
en onze première hier vieren.
Allebei.
O, die cafés zijn echt te snobistisch.
Alleen bij Maxim's voel je je thuis.
Ja, het is huiselijk, maar ik ben er dol op.
En de obers kennen ons al ons hele leven. Hè, Antoine?
Ik…
ben een vrouw van gewoonten.
O ja?
Eentje ben je kwijt in elk geval.
Wil je vanavond een glaasje bij me komen drinken?
Hè?
Ik zie waar je heen wilt,
ongelikte beer.
O, Maximilienne…
Zolang geleden.
Hè?
Ik heb de indruk dat ik kennis ga maken.
Je hebt een mooi gezicht,
een heel mooi gezicht.
Ik vraag me af hoe je gebouwd bent.
Vraag dat je vrienden.
O, wat ben je cynisch.
Dat is jammer.
Ik voel me vreselijk sentimenteel vanavond.
Ik ook trouwens.
Dat komt vast door de violen. Ik heb zin om te jammeren.
Zigeuners moeten verboden worden.
Eten is weerzinwekkend.
Ik zou rozenblaadjes willen eten.
Denk je dat de kreeft in orde was?
Net als met vrouwen.
Je vraagt het je altijd te laat af.
Als de kreeft niet goed was,
zal dat detail mijn leven redden.
Sommigen betalen 100 stuivers om naar je grappen te luisteren.
Als ze wisten hoe flauw die waren…
Bedankt.
Sommigen betalen om ze je te horen vertellen.
Als ze eens wisten… -Wat?
O, niets. Niets, ik ben dol op je.
Geen ruzie maken. We bederven onze avond.
Ah! Hallo!
Zeg je gedag terwijl je zit te kirren?
Tegen Grandsac. -O! Grandsac.
Heel charmant. -Hoor eens…
Je weet dat Grandsac mijn minnaar was en dat ik dol op hem was.
Iedereen wist het. Met jullie bespottelijke scènes.
Maar het is een man die zijn leven voor me wilde geven.
En duurde het lang met Des Épinglettes?
Een maand in Monte Carlo.
Hij ruïneerde zich binnen een maand. En ook mijn achting.
Hallo, Grand Chien.
Hoe durf je me Grandsac te verwijten
terwijl je met alle kleine actrices van Parijs hebt geslapen.
Met de kleine en ook met de grote.
Net zo makkelijk.
Nou, bedankt.
Dus de grote en de kleintjes vonden je leuk.
Je begint wat te verwelken, lieverd.
In welk opzicht?
Geef je die meisjes soms de rol die je ze belooft?
Er is meer dan rollen.
Ik heb mijn charme.
Ja, ik vergat dat je charme beroemd is in Parijs.
Het is nog net geen
toeristische attractie.
Zullen we naar mijn huis gaan?
Wie ga je bedriegen als je met mij naar huis gaat?
De hele jetset zit in de zaal.
En ik weet zeker, maar dan ook absoluut zeker,
dat je huidige minnaar
er ook is, toch?
Raad eens.
Noem een naam.
Maar hoe kan ik dat raden, schat?
Ik zou een almanak nodig hebben.
Schoft.
O, de maan.
Zolang je je spotlight maar hebt…
Het is vast mooi op het platteland.
Dat is een idee.
Laten we naar Senlis gaan.
Senlis? -Ja.
Bij mijn tante.
Wat zeggen we haar dan?
Ze is drie maanden geleden gestorven.
Maar ik erfde haar buitenhuisje.
Geweldig voor ons weerzien.
Dan slapen we in een bed zo hoog als een triomfboog.
Met een dik rood dekbed.
Maar ik heb niets.
Dat geeft niets. Ik geef je wel een nachtpon van mijn tante.
Hebben we elkaar in 1908 of en 1907 ontmoet?
Eh… Het was in juni 1907 geloof ik.
Herinner je je die Chambéry fraisette bij Le Tortoni?
Na mijn auditie bij Bernstein.
Je nam je strohoed voor me af.
Je droeg een groen met bruin geruit pak.
Jij droeg een broderiejurk.
En 's avonds
drukte je me tegen je aan in het rijtuig
zodat ik een rode afdruk op mijn huid had.
Toen heb ik al die vlekjes één voor één weggestreken.
En er andere bij gemaakt.
Dat was liefde.
Buitengewoon, de eerste dag.
Net alsof je Amerika ontdekt.
Nou, nou,
Columbus bleef die avond
Amerika onophoudelijk ontdekken.
Wat een nacht.
We bleven drie dagen in bed.
Het was voor eeuwig.
Waarom ging het 14 dagen later uit?
Weet ik niet meer.
Ik ook niet.
Stom hè?
We hadden elkaar lief kunnen hebben.
Ja, het is stom.
Dat had gekund.
Maar we hebben meer te doen.
Ja.
We gaan slapen.
Zit mijn knie in de weg?
Nee.
Wel fijn juist.
Klopt het dat ik tegenwoordig snurk?
Een beetje.
Bij mij is dat niet belangrijk.
Nou, welterusten, schat.
Welterusten, Jeanne.
Grappig.
Wat is er grappig?
Heb je er niet op gelet?
Je gebruikte mijn echte naam.
Wat doet u hier?
Ik heb geklopt. U zei: "Binnen."
Niet tegen u. Het was in mijn droom.
Er klopte een bakkersjongen aan.
Men bracht me een pasteitje.
Ik ben er al vijf minuten. Ik dacht dat het wel mocht. Het is 12,12 uur.
Twaalf uur?
Maar dat is heel vroeg voor mij. Ik ben doodmoe.
Pardon?
Maar toch vind ik het leuk om u weer te zien.
Kom naderbij, beste graaf.
Kom naderbij.
Pak een stoel.
Goed. U heeft goddelijk gespeeld gisterenavond.
De mensen om me heen waren echt enthousiast.
Ik zat naast een vriend uit de club, graaf Zaki.
Hij applaudisseerde.
Voor het eerst sinds het Russische ballet.
Uw bloemen waren prachtig.
Zoveel orchideeën.
De enige bloemen die ik duld.
Omdat ze niet op bloemen lijken
en omdat ze niet geuren.
Ik vind de natuur vreselijk.
Echt?
U bent ver weg.
Ga op het bed zitten.
Het is niet echt volgens het protocol,
maar mag ik mijn kepie ophangen?
Dat mag u.
U heeft een heel mooie hand.
Heel slank.
En tegelijkertijd sterk.
Dank u. Ik speel piano. Ik ben dol op Debussy.
Ik heb ook bekers gewonnen met schermen.
Ik was erg gevleid toen men mij uw kaartje bracht in het theater.
Het valt vast niet mee om die naam te dragen.
Ik weet niet. Je went aan alles.
Vond u me goed in het stuk? -Goddelijk.
Het was trouwens de eerste keer dat ik u zag.
Maar ik kende u uiteraard van naam.
Iedereen heeft het over u bij Maxim's.
Dus werd ik nieuwsgierig…
En behalve Maxim's,
wat doet u nog meer, jonge grijsaard?
Ik ben officier. Dat neemt mijn tijd in beslag.
En de rest van de tijd dineer ik bij Maxim's
met graaf Zaki. Dat is alles.
Is dat alles?
Maar daar zijn toch wel vrouwen bij?
Uiteraard, soms.
Degene die fatsoenlijk zijn.
Maar meestal eten we samen.
Graaf Zaki en ik filosoferen veel.
Het is een zeer sombere geest.
De eerste maandag van de maand speelt hij Russische roulette.
En als de kogel voor de loop zit?
Dat is ook alles.
Dan is het spel voorbij.
Dat is vreselijk gevaarlijk. -Nogal.
De vorige keer hebben we een ober gedood bij Maxim's.
Vreemd vermaak in het Hongaarse leger.
En speelt u ook Russische roulette?
Nee, jongedame. Baron Zaki is een vrijdenker,
ik ben katholiek. Ik mag niet gokken.
Maar ik riskeer mijn leven anders. Autoraces.
Ik was tweede bij de Parijs-Madrid in mijn Panhard & Levassor.
En ik heb geduelleerd.
Het leven is oersaai wanneer je het niet riskeert.
Schatje toch.
Bedoelt u mij?
Ja.
Choqueert dat u?
Het is onverwacht, maar wel leuk.
Wat heeft uw moeder u geleerd?
De hertogin, mijn moeder, is jong gestorven.
Wie zorgde er voor u?
Oudere dames, oude priesters en daarna
Saint-Cyr, Saumur.
O ja.
Een zekere discipline en weinig contacten
met het zogenaamde echte leven.
Toch voel ik me honderd jaar oud.
Ik weet niet wat me nog te doen staat.
Reizen misschien? -Ik heb uiteraard gereisd.
Mijn vader wilde dat ik alle interessante dingen zag.
Ik heb cricket geleerd, op vossen gejaagd in Sussex, bij de neven Windsor.
De hertog van Alba bracht me de kunst bij.
In Madrid heb ik weinig musea gezien.
Ik heb gepoogd de Russische geest te bevatten.
Of wat je ervan kunt bevatten.
Ik dronk zoveel wodka.
De Russen begrijpen niets.
Ik reis niet meer. Ik heb alles al gezien.
Het doel van dit bezoek, dat ik kort wilde houden,
was u de gunst te vragen
om met mij te dineren na de voorstelling.
Dat wil ik wel.
Ik wacht op u
in mijn rijtuig in de passage.
We kunnen misschien een leuke plek vinden.
En daarna kan ik u misschien thuisbrengen.
Kom eens dichterbij.
Tutoyeert u me?
Ja. Ik tutoyeer je.
Hoor eens, mijn beste graaf van Turlututu.
Je hebt een van de duurste namen.
Je bent een man die op het juiste spoor zit.
Je bent diepzinnig en triest.
Je hebt nooit ergens anders een ei gegeten dan bij Maxim's.
En ik ben Maximilienne de Poussy.
Ik heb die naam zelf bedacht. Mijn titel is van mezelf.
Ik leg mijn afkomst niet uit,
want het is alsof het over de maan gaat.
Maar ik ben eraan ontsnapt.
Ik hoef niet te dineren in de stad
met een jongeman met poen. Ook al is hij triest en gedistingeerd.
Poen? -Ja.
Poen, schatje.
Zoek maar op in het woordenboek met graaf Zaki.
Dus u wijst mijn uitnodiging af?
Lijkt het erop dat ik u nu afwijs?
Maar ik
ben minder ingewikkeld dan jij.
Ik denk niet aan mij.
Wanneer ik iets leuk vind,
wil ik het meteen.
Kom, zeg, jongedame, het is nu 12,35 uur.
Ik kwam voor een beleefdheidsbezoekje.
Dit slaat nergens op.
We moeten eerst voor de sfeer zorgen.
Wat schattig.
Kom dichterbij.
Ik vind je erg leuk.
Omdat je triest bent.
Doe je ogen dicht.
Verdwaalde hondjes
lijn ik aan.
Je ruikt lekker.
Hé,
je kunt dus tutoyeren.
Tot ziens, jongedame.
Ik zie u vanavond in de passage, zoals afgesproken.
Ik vind je te leuk. Ik zal je nooit meer zien.
BOTER - EIEREN
Mijn hoofd…
Wat is er gebeurd?
O ja.
Ik had een afspraak in die passage
met die beroemde actrice.
Ik weet het weer.
Zaki heeft me overal gezocht.
Zijn aartshertog was net vermoord in Sarajevo.
Hij moest naar Wenen.
Zijn laatste avond in Parijs.
Hij zei dat ik bij hem moest blijven.
We moesten echt de bloemetjes buiten zetten
om de oorlog tussen onze landen te vieren.
We wisten dat we tegen elkaar zouden moeten vechten.
Misschien elkaar persoonlijk ombrengen.
De zekerheid
dat we elkaar zouden ombrengen
gaf onze avond een soort charme.
Daarna zijn we alle nachtclubs langsgegaan.
Natuurlijk wilde Zaki de glazen kapot gooien.
Zaki breekt altijd de glazen.
Deze keer wilde hij de Zigeuner meenemen.
We eindigden op steeds ordinairdere plekken.
Zaki is dol op ordinaire plekken.
Er was gedoe met de strijkstok van de Zigeuner en die lastdrager
die niet van muziek of een Hongaars accent hield.
Ik wist niet wat er zou gebeuren in deze oorlog.
Maar deze keer hadden we gewonnen.
En allebei, wat fijn is voor vrienden.
Daarna…
Daarna herinner ik me niets meer.
Is hier geen stromend water?
Ik vraag me af waarom ik hier kwam.
Hé. Daar is iemand.
Kus je me?
Ik ging net weg.
Goed, tot ziens dan.
Kom je terug?
Wil je mijn adres?
Want je had hem goed zitten gisteren.
Je weet vast niet waar je bent.
Neem me niet kwalijk. Ik heb u vast in verlegenheid gebracht.
Och, in dit vak
heb ik mannen gehad die zatter waren.
Jij had een goede dronk.
Je had het over de oorlog.
Over de oorlog?
Had ik het over oorlog?
Ja.
Met je vriend, die met dat accent.
Hoe noemde je die?
Kiki?
Je vakantie was bedorven,
er wachtten vrouwen op je in Trouville.
Ik heb je opgepikt,
maar tegen mijn zin. Ik ben patriottisch.
Maar ik ook wanneer ik nuchter ben.
Want begrijp je,
het is vervelend, maar als we naar Berlijn moeten, dan gaan we.
Zo denk ik er ook over.
En ik ben bij dat u dat ook denkt.
Vergeet wat ik gezegd heb vannacht.
Zeg eens,
je draaft door.
Waarom?
Mijn hand.
Weet u waar mijn kepie is?
Op tafel. -O ja, dat is waar.
Rest me u te bedanken voor uw gastvrijheid.
Ik heb 50 franc neergelegd. Volstaat dat?
Grapjas.
Je betaalt twee keer en vraagt of het volstaat.
Omdat je twee keer betaalt, kun je…
Nee? -Bedankt, jongedame.
Ik wil u niet kwetsen.
U bent begeerlijk en ik wil u niet beledigen.
Maar ik moet naar de kazerne.
Ga maar naar je werk dan, daar is het tijd voor.
Hé.
Hoor eens…
Dit is goed voor je.
Je bent schattig.
Wees niet bang.
Op je wang.
Als je naar het front moet…
Dat gebeurt me niet vaak.
Dit vak maakt je kuis, maar vannacht was ik er.
Waar was u dan?
Je bent lief, je snapt niets.
Bedoelt u dat wij tweeën gisterenavond…
En hoe!
Je bent een aparte jongen. Je weet het niet eens.
Ik ben een aparte…
Ja.
Zonder je goede manieren natuurlijk.
Maar gisterenavond had je helemaal geen manieren.
Nee, hoor.
U maakt me erg bezorgd.
Ik beheers me slecht als ik dronken ben.
Heb ik… -De hele nacht als je het wilt weten.
Dus moet ik je leuk hebben gevonden.
Want overuren in dit vak…
Ik ben zeer gevleid. -En met recht.
Wanneer een meisje dat zegt…
Mondaine vrouwen pak je met praatjes in. Ons niet.
Nou, tot ziens.
Zorg dat je niet sneuvelt. Zou jammer zijn.
Vaarwel.
Hé, zeg. Ik weet dat er weinig kans is dat we elkaar terugzien.
Maar zeg "tot ziens". "Vaarwel" brengt ongeluk.
Geef die oude vrouw beneden een fooi.
Pardon.
O, wees gerust, luitenant, we krijgen ze wel.
Hopelijk, mevrouw.
Dat van die vermoorde aartshertog
lossen we wel op met Zaki.
De oorlog is een ommekeer.
Je sterft een beetje. Je weet tenminste wat je wilt.
Het leven is zinloos en is eindeloos.
Dat zegt de jeugd.
Als u me had gezien onder de keizer…
Ik heb alle bals gekend.
U zou verliefd op me geweest zijn.
Ik ben ook mooi geweest.
Ik heb ook de rondedans van de liefde gedanst.
EINDE
Ondertiteld door: Lidewij Dingemans