W ROLACH GŁÓWNYCH
WIELKA UCIECZKA
W POZOSTAŁYCH ROLACH
MUZYKA
ZDJĘCIA
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI PAULA BRICKHILLA
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Ta opowieść jest prawdziwa.
I chociaż jej bohaterowie łączą w sobie cechy wielu prawdziwych osób,
które niekoniecznie znajdowały sie w tym samym miejscu,
a czas operacji został skrócony,
każdy najdrobniejszy szczegół tej ucieczki naprawdę się wydarzył.
Do środka.
Pospieszcie się.
Tędy-
Ruszać się.
Całkiem nieźle.
Którą wybierasz?
Nie, ta jest moja.
Jak daleko do drzew?
Ponad 60 metrów.
Raczej 90.
To będzie długi tunel.
Cavendish zmierzy to dokładnie.
Szkoda, że nie ma tu Szefa.
Myślisz, że uciekł?
Nie. Dałby nam znać.
Więc gestapo?
Albo nie żyje.
Kapitan Ramsey?
Hauptfeldwebel Strachwitz.
Proszę ze mną.
Zadbam o pańskie rzeczy.
Gruppenkommandeur Ramsey.
Dzień dobry, kapitanie.
Jestem kapitan Posen, adiutant pułkownika Von Lugera.
Jako najstarszy stopniem oficer brytyjski
będzie pan przedstawicielem więźniów.
Pułkownik zapozna pana z obowiązującymi zasadami.
Dziękuję.
Jestem pułkownik Von Luger. Proszę usiąść.
Kapitanie Ramsey.
W ciągu ostatnich czterech lat
Rzesza angażowała niesłychane ilości czasu, energii i sprzętu
w tropienie uciekających więźniów.
Miło, że jesteśmy tu tak lubiani.
Dla nas to nie jest temat do żartów.
Z tego obozu nie będzie ucieczek.
Obowiązkiem każdego oficera jest szukać okazji do ucieczki.
Jeśli nie może uciec, powinien naprzykrzać się wrogowi
i na ile to możliwe, angażować go w działania pozafrontowe.
Wiem.
Pańscy ludzie są w tym wyjątkowo sumienni.
Ashley-Pitt.
Wzięty do niewoli.
Ucieczka, złapany, ucieczka...
Archibald Ives.
Jedenaście ucieczek.
Jadąc tu próbował wyskoczyć z ciężarówki.
William Dickes.
Uczestniczył w kopaniu jedenastu tuneli.
Porucznik Willinski - cztery ucieczki.
MacDonald - dziewięć. Hendley - pięć.
Haynes - cztery. Sedgwick - siedem.
To bardzo długa lista.
Jest tu taki, który uciekał siedemnaście razy,
to szaleństwo.
Racja.
Ale koniec z tym!
Spodziewa się pan, że zaniedbają swoje obowiązki?
Jesteście tu właśnie dlatego, że się tego nie spodziewamy.
To nowy obóz.
Zbudowany specjalnie dla pańskich ludzi.
Wykorzystaliśmy przy tym całą zdobytą wiedzę.
Aja nie jestem zwykłym komendantem,
tylko oficerem,
specjalnie wybranym przez Naczelne Dowództwo Luftwaffe.
W ten sposób wszystkie zgniłe jaja mamy w jednym koszu.
Zamierzamy go dobrze pilnować.
Sprytnie.
Nie odbieramy wam normalnych przywilejów.
Sport... biblioteka... świetlica.
Dostaniecie też narzędzia ogrodnicze.
Ufamy, że nie posłużą wam do niczego innego.
Oddajcie się tym działaniom
i porzućcie nadzieję na ucieczkę.
Z waszą POMOCĄ
przeczekamy tu spokojnie
całą WOJ"?-
Co tu robisz?
Kradnę.
- Za kradzież - karcer. - Żartowałem.
Jesteś Amerykaninem.
- A ty Niemcem. - Oczywiście.
Co tu robisz?
Pomagasz waszemu wrogowi - Anglii?
O czym ty mówisz?
W 1812 spalili waszą stolicę.
To propaganda.
Historia. Sam czytałem.
Zjeżdżaj stąd, bo pójdziesz do karceru.
Ależ nie.
Hej, Virgil.
Widziałeś karcer?
Wielki jak stodoła.
Spodziewają się sporego ruchu.
Pamiętasz tych dwóch, co byli z nami w starym obozie?
Nie widzę ich. Myślisz, że zostali?
Pewnie tak.
Jak oni się nazywali? Jackson i...
Dexter.
Właśnie.
Rozejrzę się za znajomymi.
Co to za jedni?
Rosyjscy żołnierze. Ścinają drzewa.
Trzymają ich tutaj?
Nie. Właśnie ich wywożą.
Masz papierosa?
Moglibyście zorganizować małe przedstawienie dla szkopów?
Jasne. Co chcesz... Uciekamy wszyscy?
„Szalony więzień"?
„Kuksańce"?
- „Kuksańce" będą dobre. - Daj mu swoją kurtkę.
Co robisz z moją kurtką?!
Ona jest moja!
Nie popychaj mnie, cholerny Kanadyjczyku.
Ty australijski sukinsynu.
Przestańcie!
To tylko drobna sprzeczka starych przyjaciół.
- Żadnych bójek. - Dobrze.
Do baraków!
Ty też!
Jazda! Do baraków!
Oprócz nas jest tu tylko jeden Amerykanin.
Jakiś Hendley z RAF-u.
Wymyśliłeś coś?
Widzisz, jak rozmieścili wieżyczki?
- Tam jest martwe pole. - Martwe pole?
Gdybyś stanął przy drutach, żaden ze strażników by cię nie widział.
Zwariowałeś.
Tak myślisz? Sprawdzimy to.
Następny krok jest trudniejszy.
- Chyba po nią nie pójdziesz. - Zaczekam, aż się odwrócą.
Przejdę Się-
- Znasz rosyjski? - Jedno zdanie.
Naucz mnie.
Co to znaczy?
Kocham cię.
A po co mi to?
Nie miałem zamiaru go używać.
Stać!
Wystąp!
To twój kolega?
A kto poświadczy za pana, poruczniku Waliński?
Wystąp, Sedgwick.
Chwileczkę!
Nazwisko?
Ives.
A tak, Archibald Ives.
Szkot. Zdjęcie nie oddaje całego uroku.
Chciałbym obejrzeć pańskie w podobnych okolicznościach.
Nie poniesiecie konsekwencji swoich czynów.
To wasz pierwszy dzień tutaj i już dość było głupoty...
waszej i naszej.
Wracaj!
Nie strzelać!
- Za przejście za drut grozi śmierć! - Który drut?
Ten. Drut bezpieczeństwa.
Nie wolno go przekraczać.
Wpadła mi tu piłka.
Jak miałem ją odzyskać?
Powinieneś poprosić o pozwolenie.
- Biorę piłkę! - Skończ te wygłupy... natychmiast!
- Nie ma sprawy. - Zostań tam!
Z drogi.
Co pan robi za tym drutem?
Jak już mówiłem Maxowi...
Co pan robił za tym drutem?
Jak mówiłem Maxowi...
Próbowałem poprzecinać druty i uciec.
Zna pan niemiecki?
Szczypce do drutu.
Miałem przyjemność poznać wielu brytyjskich oficerów.
Świetnie się rozumieliśmy.
Teraz spotkałem pierwszego Amerykanina.
Hilts, prawda?
Kapitan Hilts.
Siedemnaście ucieczek.
- Osiemnaście. - Człowiek od tuneli.
Pilot.
W amerykańskiej armii mówi się na was „ostrzy" piloci.
Niestety został pan zestrzelony.
Co obu nas uziemiło do końca tej wojny.
Proszę mówić za siebie, pułkowniku.
Ma pan inne plany?
Nie widziałem jeszcze Berlina i chciałbym to nadrobić.
Czy wszystkim amerykańskim oficerom brakuje manier?
Dziewięćdziesięciu dziewięciu procentom.
Więc pomogę panu to nadrobić.
10 dni izolatki, Hilts.
Kapitanie Hilts.
20 dni.
Wciąż pan tu będzie, kiedy wyjdę.
Do karceru!
Nazwisko?
Ives.
Oficer sił powietrznych.
Karcer, dwadzieścia dni.
- Do karceru, Ives. - Z przyjemnością.
Hilts?
Co robisz w Stanach, grasz w baseball?
Studiowałem.
Słuchaj, Ives. lie razy uciekałeś?
Cztery razy górą, siedem dołem.
Lubisz tunele?
Jasne.
Lie masz wzrostu?
Metr sześćdziesiąt... a co?
Byłem ciekaw.
Co robiłeś w college'u... studiowałeś wychowanie fizyczne?
Chemię. I jeździłem na dwóch kółkach.
Na rowerze?
Na motorze.
Wiesz, wyścigi organizowane podczas różnych festynów.
Zbierałem na czesne.
Ja też się ścigałem.
W Szkocji.
Na motorze?
Na koniu.
Jestem dżokejem.
Jesteś tam, Hilts?
Jestem.
Macie w Stanach dżokejów?
Jasne.
To były czasy.
Sobotnie noce w miasteczkach, takich jak Hamilton.
Musiałem się chować przed sikorkami.
Sikorkami...
Dziewczynami, stary.
Macie je w Stanach?
Hilts, jesteś tam?
Ives.
Co?
- Kopałeś już w takiej gliniastej ziemi? - Tak.
Jak długi tunel wykopiesz przez 8 godzin?
Będę szedł przez to jak najostrzejsze wiertło.
Problem w tym, skąd wziąć drewno na umocnienia
i co zrobić z wykopaną ziemią.
Nie ma sprawy. Zostaw to mnie.
Co zrobisz z tą ziemią?
Jak mówicie w Szkocji na kreta?
Kret?
Właśnie.
Co powiesz, marynarzu?
Pierwsze dwadzieścia minut było bardzo interesujące.
Wyszliśmy na głupków.
Są dla nas łagodni, bo to pierwszy dzień.
Nie zwracaj na niego uwagi. Mogą nie wiedzieć, kim jest.
Powiem ludziom.
Aja staruszkowi.
Przyjechał.
Więzień przechodzi pod pański nadzór, pułkowniku.
Radzę zastosować wobec niego zaostrzony rygor.
Zanotuj „sugestię" pana Kuhna.
Mamy powody przypuszczać, że dowodził wieloma próbami ucieczki.
Siedział u was trzy miesiące,
a macie tylko „Powody przypuszczać"?
Jeśli jeszcze raz ucieknie, porozmawiamy inaczej.
Piloci pozostają pod nadzorem Luftwaffe, a nie SS...
Czy gestapo.
W tej chwili, tak.
Dlatego właśnie, na razie, oddajemy go pan...
Jeśli Luftwaffe zawiedzie,
my zajmiemy się więźniami.
My, niestety, nie jesteśmy tak wyrozumiali.
Jeśli ucieknie pan jeszcze raz i zostanie złapany...
zginie pan.
Herr Kuhn.
Zdejmijcie więźniowi kajdanki.
- Eric. - Witaj, Roger.
Ciebie też tu przywieźli.
Jak to więzienie?
Jest nowe.
Poszukamy ci łóżka.
Dzięki.
Proszę!
- Witaj, Roger. - Dzień dobry.
Położę twoją torbę w pokoju.
Dzięki, Eric.
Jak się masz?
Dobrze, jak zwykle.
Chłopcy przygotowali ci powitanie. Ale to później.
Widziałem Williego i Walińskiego.
Starzy znajomi.
Kiedy was przywieźli?
Dzisiaj.
Nowy obóz. Świetni strażnicy. Elita.
Poznałeś już komendanta?
Tak.
Czego chciało od ciebie gestapo i SS?
Pytali, kto mi pomógł dotrzeć do granicy.
Cavendisha też tu przywieźli?
Nimmo i Sorren?
Griffith, Haynes.
- Blythe? - Tak.
Prawie cała organizacja X.
Wpakowali nas wszystkich tutaj.
Jak mówi Von Luger: „wszystkie zgniłe jaja w jednym koszu...
Szaleńcy.
A Tommy Bristol?
Nie ma go, ale jest Amerykanin... Hendley.
Kombinator? Szantażysta?
Według MacDonalda, najlepszy.
Dobrze.
Ostatnia herbata do następnej wizyty Czerwonego Krzyża.
Wyłudziłem ją od Sedgwicka.
Czy gestapo dało ci w kość?
Nie tak bardzo, jak ja mam zamiar dać im.
Nie możesz mieszać w to swoich osobistych porachunków.
Tu chodzi o życie wielu ludzi.
Moje uczucia nie mają nic do rzeczy.
Wyznaczyłeś mi funkcję Szefa.
Moim obowiązkiem jest naprzykrzać się wrogowi ze wszystkich sił.
To prawda.
To właśnie zamierzam.
Zrobię taki cyrk w tej ich Trzeciej Rzeszy,
że się nie pozbierają.
Jak?
Wyciągając więcej ludzi z tego „idealnego" obozu.
Nie dwu czy dwunastu, ale stu, albo i trzystu.
- Czy to możliwe? - Mamy do tego ludzi.
Szwaby zebrały tu wszystkich mistrzów ucieczki.
Myślałeś o kosztach?
Myślałem o wstydzie, jaki bym czuł, gdybyśmy położyli uszy po sobie.
Chyba nie o to ci chodzi.
Pamiętaj o jednym-
Ten obóz to nie szczyt naszych marzeń.
Ale, póki co, jesteśmy w rękach Luftwaffe.
A nie gestapo i SS.
Mówisz o Luftwaffe, a potem o SS i gestapo.
Dla mnie nie ma różnicy.
Walczymy przeciwko nim wszystkim.
Są wrogami każdego, kto kocha wolność.
Jeśli wojsko nie popierało Hitlera, dlaczego go nie obalili?
Masz rację, Roger.
Ja tylko przytaczam fakty.
Kiedy zwołujesz spotkanie?
Wieczorem.
Panowie, na pewno słyszeliście motto naszego komendanta:
„Zapomnijcie o ucieczce i przeczekajcie tu całą wojnę...
I tak będzie.
Oddamy się sportom, ogrodnictwu i kulturze.
Uśpimy ich czujność.
I będziemy kopać.
Wiemy, że barak 104 i 105 są najbliżej drzew.
Pierwszy tunel będzie szedł od 105
pod Vor/agerem, karcerem i drutami.
Ale to ponad sto metrów!
- Zmierzyłeś to, Dennis? - Na razie tylko z grubsza.
Sto dwa metry.
Zmierz dokładnie.
Willie, tym razem pójdziemy dziesięć metrów w głąb.
Wtedy na pewno nas nie usłyszą.
Powiedziałeś: „Pierwszy tunel"?
Będą trzy.
Tom, Dicki Harry.
„Tom" ze 104 na wschód, Dick z kuchni na północ,
a „Harry" równolegle do „Toma" ze 105.
Jeśli Szwaby znajdą jeden, skończymy pozostałe.
Ilu ludzi ma uciec?
250.
Żadnych półśrodków.
Każdy dostanie Kennkartę i dokumenty.
Griff, potrzebujemy ubrań.
- Dla dwustu pięćdziesięciu? - Głównie cywilnych.
Tak, ale...
Dobrze, Roger.
Mac, mapy, koce, żywność, kompasy dla pieszych i rozkład pociągów.
Przepraszam za spóźnienie.
Siadaj, Colin. Kopiemy tunel.
Wspaniale.
Willie, ty i Danny będziecie kopać.
Danny, zajmiesz się zamaskowaniem wejść.
Sedgwick będzie majstrem... Griffith, jak mówiłem, szycie...
Nimmo i Haynes, dywersja.
Mac zajmie się wywiadem.
Hendley, miło mi.
Będziesz kombinatorem?
Dennis, mapy i pomiary.
Colin, to co zwykle.
Eric, masz pomysł, jak się pozbyć wydobytej ziemi?
Zrobimy to jak zwykle.
Nie przewidziałem trzech tuneli, ale damy radę.
Kto zadba o bezpieczeństwo?
Ty.
Twoi ludzie będą obserwowali wszystkich szkopów w obozie.
Masz opracować taki system ostrzegania,
żebyśmy wiedzieli o każdym, kto zbliża się do któregoś z tuneli.
To na razie wszystko.
Szczegóły obgadamy indywidualnie.
To wszystko, prawda, Mac?
Nie jestem pewien.
Cześć, jestem Blythe.
Hendley.
To na ptaki.
Ja też trochę polowałem.
Ja je obserwuję.
Miłośnik ptaków?
Zgadza się. Obserwuję je i rysuję.
W Stanach nie ma takich jak ja?
Jest kilku.
Herbaty?
Piłem herbatę tylko raz... w szpitalu.
Gdzie twoje rzeczy?
Tutaj.
Resztę zabrali mi po ostatniej rewizji.
Szwabom nie podobały się moje bardziej osobiste rzeczy.
Właśnie.
Jesteś kombinatorem?
Tak.
Potrzebny mi aparat.
Jaki?
Dobry.
Trzydzieści pięć milimetrów, z centralną migawką.
I film.
Potrzebny mi kilof.
Duży i ciężki.
Jeden?
Najlepiej dwa.
Ta herbata jest do niczego.
Parzę te nieszczęsne liście dwudziesty raz.
Nie żeby mi to bardzo przeszkadzało.
Herbata bez mleczka to i tak barbarzyństwo.
Załatwię drewno.
Zamykać okna!
- Mówcie po angielsku. - Zamykać okna!
Wspaniale!
Blythe, co ty tu robisz?
Byłem w zespole interpretującym fotografie lotnicze.
Chciałem się przelecieć.
I przez własną głupotę dałem się zestrzelić.
Okropność.
Nie... pytałem, co robisz tutaj?
Tutaj?
Fałszuję dokumenty.
Fałszerze zajmą świetlicę.
- Sedgwick? - W 110.
- Griffith. - Chciałbym pracować w 109.
Dobrze.
Ja będę w 107,
a Danny i Willie zajmą, na razie, 104.
Mac, chciałbym, żeby te tunele powstały jak najszybciej.
Potrzebujemy desek do umocnienia tuneli.
Mamy trzydzieści sześć pustych prycz.
Rozmontujemy piętnaście i będziemy przerzucać ludzi.
Resztę weźmiemy ze ścian, jak zawsze.
Czy Hendley już się tym zajął?
Nie. Na razie organizuje kilof dla Danny'ego.
Co to ma znaczyć?
Zakręć wodę! Zakręćcie tę wodę!
Odsunąć się!
Co się tu, u diabła, dzieje?
Przestańcie natychmiast!
Odsunąć się!
Wyłączyć wodę!
Znaleźć zawór!
W piecykach zawsze będzie się palił ogień.
- Szkopy nie będą ich przesuwać. - Świetnie.
Te kafelki się pokruszyły. Potrzebujemy nowych.
W łaźni 113 są jakieś.
Powinny pasować.
To będzie trudne, Danny.
Nie przy dobrej organizacji.
- Jesteśmy gotowi. - Nie za mały?
W sam raz. Przez środek fundamentu.
Powodzenia.
Dlaczego 17?
To siedemnasty tunel Danny'ego.
Dobre.
Bardzo dobre.
To nie pański barak.
Co pan tu robi?
Wycieram podłogę-
A Pan?
To prysznic, chcę się umyć.
Pilnuję go. Jestem ochroniarzem.
Wyjść.
I ciepło się ubrać. Możecie nie wrócić do rana.
Nie zgadzam się.
Uśpiliśmy czujność Szwabów,
ale jeden taki numer i cała robota na nic.
Ives. Siadaj.
Dobry wieczór.
Dowódca eskadry Bartlett, kapitan Hilts i porucznik MacDonald.
Podobno organizujecie ucieczkę.
Skąd Dan wie?
MacDonald. Jego zadanie to wiedzieć o wszystkim.
Może powinniśmy to obgadać.
Nie potrzebujemy pomocy.
O każdej ucieczce powinien wiedzieć Bartlett.
Nie chcemy wam przeszkadzać,
ale...
Jak planujecie uciec?
Znalazłem martwe pole przy ogrodzeniu.
Tam wkopiemy się metr pod ziemię rozrzucając ziemię dookoła
i ruszymy na zewnątrz.
Ives jest w tym dobry, więc on pójdzie pierwszy.
Ziemię, którą on zostawi, ja przepchnę za siebie.
Jak para kretów.
Przed świtem będziemy już daleko.
Kiedy uciekacie?
- Kiedy uciekacie? - Dzisiaj.
Nie wiem, czy to najlepszy dzień.
Jestem w niewoli prawie trzy lata
i zaczynam tu wariować.
Dla mnie to ostatnia szansa.
Uda się, wiem to.
Powodzenia.
Dzięki.
Jak będziecie oddychać?
Mamy składany metalowy pręt, którym będziemy robić otwory.
Dobranoc.
Dlaczego na to nie wpadliśmy?
To takie idiotycznie genialne!
Ale ściągnie nam na głowę wszystkich szkopów w obozie.
Nie sądzę. Może jesteśmy za sprytni.
Jeśli nie będzie prób ucieczek, na pewno się domyślą, że kopiemy.
Oby im się udało.
Inaczej długo nie wyjdą z karceru.
Dobry?
Prześliczny.
To ziemia z obozu.
A to z tunelu.
Gdzie byśmy jej nie wyrzucili, natychmiast się zorientują.
Może spróbować pod barakami?
Tam właśnie będą jej szukać.
Może po wysuszeniu będzie jaśniejsza.
Nie wysuszymy pięćdziesięciu ton ziemi.
Tak tylko myślę.
Jeśli już musisz, myśl do rzeczy.
Gdzie jest Ashley-Pitt?
Ziemia nie wyparuje, nie możemy też jej zjeść,
pozostaje kamuflaż.
Nic innego nie przychodzi mi do głowy.
Od kiedy to wolno ci się spóźniać?
Chyba mam rozwiązanie.
Chodzi o to, żeby roznieść po obozie ziemię z tunelu.
To jasne.
Panowie pozwolą...
Te torby trzeba wypełnić ziemią z tunelu.
Potem, trzymając je w nogawkach, wyjść z baraku,
pociągnąć w kieszeniach za sznurki
i po kłopocie.
Niezłe.
Trzeba tylko rozgarnąć ziemię nogą.
Szkopy niczego nie zauważą.
Genialne. Co ty na to?
Spróbujemy jutro.
Już to zrobiłem.
Zrobimy tak.
- Prezent od Toma. - Dziękuję.
Ładny ogródek.
Dziarsko, panowie!
O to chodzi.
Nie przeszkadzajcie sobie. To tylko rutynowa inspekcja.
Dzień dobry.
Przykro mi, że gleba nie jest tu zbyt urodzajna.
Dajemy sobie radę.
Dziwi mnie wasz zapał, kapitanie.
- Cieszę się, ale i dziwię. - Czemu?
Piloci to gentlemani, a nie chłopi rozmiłowani w uprawie.
Anglicy zawsze lubili ogrodnictwo.
Hodowlę kwiatów... czyż nie?
Kwiatów nie da się jeść.
Racja.
Mam wrażenie, że on doskonale wie, co się święci.
- Może i tak. - Nie wydaje ci się?
Wkrótce się przekonamy.
- Witaj, Bob. - Andy.
Proszę.
Zobaczmy.
Herbatniki, dwie paczki.
Kawa, dwie puszki.
Bovril, jeden słoik.
Papierosy, sześć paczek.
Dżem od Sorensa. Dżem od Cavendisha.
I marmolada, ode mnie.
Duńskie masło, od Von Lugera. Odbiłem je z dostawy.
Jeszcze holenderska czekolada.
Dwie tabliczki.
To musi ci wystarczyć na łapówki.
Najważniejsze jest zdobycie aktualnego zezwolenia na podróż.
Fałszerze nie mają pojęcia, jak ono wygląda.
Postaram się.
Oczywiście wszelkie inne dokumenty.
Wszystko, co ci wpadnie w ręce.
Wykorzystaj to. Powodzenia.
Gdzie jest pompa powietrza?
Kto cierpliwy, ten szczęśliwy.
Wiem, ale możemy kopać tylko przy otwartych włazach.
- Skończyłeś? - Oczywiście.
- Więc na co czekasz? - Robię kanały wentylacyjne.
- Długo jeszcze? - Góra dwa dni.
- Działa? - Oczywiście.
- Da nam dość powietrza? - Dwa razy więcej.
Świetnie.
Jutro wieczorem ma być gotowa.
Masz ogień?
Dzięki.
Ładnie dziś.
Przepraszam.
Częstuj się.
Wypalę po służbie, dziękuję.
Proszę, na pewno masz kolegów.
- Piękny dzień. - Tak, ale chyba będzie padać.
Nie.
Gdy czerwone niebo rano, żeglarz minę ma stroskaną.
Gdy czerwone przy wieczorze,
żeglarz w świetnym jest humorze.
Nie znałem tego.
Nauczyłem się będąc skautem.
Byłeś skautem? Ja też.
- Miałem dziewiętnaście sprawności. - Ja dwadzieścia.
Zdobywałem dwudziestą, kiedy wcielili mnie do Hitlerjugend.
Myślisz, że po wojnie zostaniesz w wojsku?
Nie nadaję się.
Moje zęby.
Włosy stanęłyby ci dęba, gdybym zaczął o nich opowiadać.
Nasz dentysta to rzeźnik. Tylko nie powtarzaj tego nikomu.
- Żołnierskie prawo narzekać. - Może u was.
Tutaj najmniejsza krytyka i... na Front Wschodni.
Naprawdę?
To straszne.
Może pójdziemy do mnie i pogadamy.
Lepiej nie.
Gdyby Strachwitz zobaczył...
Właśnie miałem parzyć kawę.
Prawdziwą.
Kawa, kawa, kawa.
Gdzie ona jest?
Marmolada... o rany.
Moja babcia ciągle ją przysyła.
Czekolada!
Weź jedną.
Masło Von Lugera!
Je też weź.
Muszę iść.
Weź je sobie. Jesteśmy przyjaciółmi.
Chyba już niedługo.
Muszę to zgłosić.
Nie rozumiem cię.
Co zgłosić? Że gawędziliśmy w moim pokoju?
Muszę iść.
Masz. To dla ciebie.
Sam tego nie zjem.
Przepraszam. Dobrze...
nieważne.
Na pewno pamiętacie, że to śpiew słowika szarego.
Teraz zajmijmy się tą panią. To jedna z dzierzb, Lanius Lubicus,
ptak rzeźnik.
Nadziewa ofiary na kolce krzewów.
Niezbyt sympatyczna panienka.
Przyjrzyjmy się ubarwieniu.
Czarny grzbiet, od głowy aż do ogona.
Czarny kuper. Biała rozległa plama w okolicy oczu.
Występuje w okolicach lekko zadrzewionych.
Przybory do rysowania leżą na stole.
Występuje wśród luźno rosnących drzew w gajach oliwnych i ogrodach.
Interesuje się pan ptakami?
Pan też mógłby się czegoś nauczyć.
Mam ciekawsze rzeczy do roboty.
Jej śpiew to monotonny potok ostrych, zawodzących dźwięków.
Jak widzicie, jest raczej krępa.
Zgoda na przekroczenie granicy.
A tu druga. Która jest fałszywa?
- Ta. - Oczywiście.
Obie.
Nie zrobimy nic więcej bez nowego pozwolenia na podróż.
Nie wiemy, jak wygląda-
O tak. Jeszcze wojskowa Kennkarta.
Ausweis!
Zgoda na pobyt na terytorium Rzeszy!
Bilet do Odin.
I rozkład zajęć szkopów na cały przyszły tydzień.
Spisałeś się na medal.
- Uważajcie na to. - Skąd je masz?
Pożyczyłem.
Będę musiał przerabiać nasze mundury galowe.
Mogę z nich zrobić jedno i dwurzędowe marynarki.
Klapy... na nie mam sporo pomysłów.
Mogą być długie albo krótkie.
Nad tym właśnie pracuję.
A co z guzikami?
Popatrz. Tę już skończyłem.
A tę ufarbowałem granatowym atramentem.
Niezła.
O co chodzi?
Szkopy miałyby niezły ubaw, gdyby to się wydało.
To działka Sorrena.
Szukam też innych materiałów.
Koce, szczególnie te w paski, są doskonałe
na kurtki.
Chłopcy pracują nad tym w całym obozie.
Mundury polowe są trochę za krótkie.
Przerobimy je na coś w rodzaju strojów roboczych.
Powłoczki.
Robię z nich całkiem ładne kamizelki.
- Ufarbujesz je. - Oczywiście.
Popatrz na to.
Wycierasz ten materiał aż stanie się zupełnie gładki
i farbujesz pastą do butów.
Sztruks od Hendleya.
Szkoda, że nie ma go więcej.
- A to skąd? - Hendley.
Ale skąd?
- Też chciałem wiedzieć. - Co powiedział?
„Nie pytaj"-
Pokażę ci płaszcze.
Dzień dobry, Hilts.
Od razu powiem, że znowu uciekam.
- Kiedy? - Siódmego lipca.
- Nów. - Właśnie.
Ives idzie z tobą?
Jeśli chce.
Wiesz, że jemu zaczyna już odbijać.
Tak. Lepiej, żeby uciekał tunelem.
Bezpieczniej.
Tak.
Oczywiście jest możliwe, że uda ci się uciec w pojedynkę.
Ale w tym obozie zorganizowała się już liczna grupa.
Rozumiem.
Coś się święci tuż koło mnie. Czuję to, dowódco.
Mam na imię Roger.
Dobra, Roger.
Ty jesteś... Virgil, prawda?
Hilts wystarczy.
Wracając do ucieczki, Hilts,
mamy mapy... ale ogólne.
Wiemy dokładnie, co zrobić, żeby wydostać się z Niemiec.
Nie wiemy...
Co jest pięćset metrów za tymi drzewami.
Próbowaliśmy z każdym szkopem w obozie.
Musimy znać lokalizację stacji kolejowej
i wiedzieć, jak przebiegają drogi.
Gdzie jest komenda policji.
W których miejscach wojsko blokuje drogi.
I najważniejsze:
jak dotrzeć do stacji kolejowej.
Nie ma mowy.
Kiedy znajdę się za drutami, nie będę biegał i rysował mapy dla was.
Do rana prysnę tak daleko,
że więcej o mnie nie usłyszycie.
- Rozumiemy. - Całkowicie.
Chciałbym pomóc, ale...
To ciekawe.
- Ilu jest chętnych? - Dwustu pięćdziesięciu.
Dwustu pięćdziesięciu?
Odbiło wam.
Dwustu pięćdziesięciu gości spacerujących po drogach. Tak po prostu.
Niektórzy tak, inni pojadą koleją, a reszta przez pola.
Mają dokumenty, ubrania, mapy, kompasy i żywność.
Wszyscy w tym kraju będą was szukać.
Każdy, kto ma choćby widły.
Złapią was i odeślą tu tak szybko, że zakręci wam się w głowach.
W każdym razie dzięki.
Może pomóc wam przy tunelu?
- Dzięki. - Jak w dym!
Zaraz!
Naprawdę myślicie, że ucieknę stąd, zerknę, co i jak,
i dam się wpakować do karceru na kilka miesięcy po to,
żebyście zdobyli te informacje?
Na moim stanowisku trzeba prosić o różne dziwne rzeczy.
Damy ci pierwsze miejsce w tunelu.
Od mówiłbym własnej matce.
- Zgoda. - To zupełnie zrozumiałe.
Dzięki.
Szach.
Blythe to mój przyjaciel.
Co się stało?
Portfel, dokumenty, Kennkarta.
Zgubiłem je.
Zgubił portfel.
Wiesz, co będzie, jak to wyjdzie na jaw?
Front Wschodni.
Szukałem wszędzie.
Musiał mi wypaść tutaj.
- Nie. - Tak.
Mówiłem, że jesteśmy przyjaciółmi. Znajdziemy go.
Dziękuję.
Nie teraz.
To byłoby podejrzane,
gdybyśmy przetrząsali mój pokój o tej porze.
Znajdę go.
Choćbym miał rozebrać cały barak.
- Dziękuję. - Drobiazg.
Werner...
Mam małą prośbę.
Aparat.
Chcemy porobić sobie zdjęcia. Na pamiątkę.
Trzydzieści pięć milimetrów z centrowaną migawką.
Centralną migawką.
Poszukaj czegoś.
Zwariowany dzieciak ten Werner.
Ale lubię go.
Szach mat.
- Kiedy podłączysz pompę? - Jutro.
Spóźniasz się, Sedgwick.
Jak leci, Danny?
Niedobrze.
Dziś już trzy razy...
Wszystko w porządku?
Ciągnijcie!
Do niczego. Musimy umocnić tunel.
Dziś to już czwarty raz.
Nigdy tego nie skończymy.
Musimy mieć więcej drewna.
To kupa desek.
Skąd je wziąć?
Coś wymyślimy.
Musimy. Niech Hendley się tym zajmie.
I nasz nowy pomocnik.
Jak idzie z krokwiami?
Wyciągam co czwartą.
Tak trzymaj.
Cholerne śpiewanie. Nigdy tak ciężko nie tyrałem.
- Cześć, Hilts. - Słuchaj...
Nieważne.
Od naszego przyjaciela Wernera.
Doskonały!
W sam raz dla nas.
To ludzie Ashley-Pitt'a.
Pytał, czy nie mógłby upchnąć części ziemi na strychu.
„Tom" sięga już za tamten stos drewna.
„Harry" jest oczywiście krótszy.
- Lie zostało do drzew? - 15 metrów.
Nów wypada siódmego, ósmego i dziewiątego.
A w sierpniu dzień wcześniej.
Dzień dobry.
Znów to samo.
Dlaczego wykupują ziemniaki?
Nie wiem, ale pracuję nad tym.
Hilts i Hendley co noc zamykają się w pokoju.
Czasami dołącza się Goff.
Zamkniemy „Dicka" i „Harry'ego".
I wszyscy weźmiemy się za „Toma", żeby jak najszybciej skończyć.
W tył zwrot!
Naprzód marsz!
- Co się dzieje? - Świętują rewolucję.
Dziś 4 lipca.
Co to, u diabła?
Panowie. Zapraszamy na darmowe trunki.
- Mały prezent od kolonii. - Precz z Brytyjczykami!
- Zgoda. - Kolejka za „Toma...
I za powrót do domu.
Przyjmujemy-
- Śmierć buntownikom! - Precz z Brytyjczykami!
Panowie, za nami marsz.
W tył zwrot!
Naprzód marsz!
Kompania, stać!
Do szeregu!
Łapać się za szkło!
Formuj szereg! Tak jest.
Oto, co się stało z ziemniakami.
Przerwijmy pracę na jeden dzień.
Tak, powinniśmy się trochę odkręcić.
Już tylko cztery metry.
Napięcie czuć w całym obozie.
- Więc jest za co wypić. - Święta racja.
Proszę, następny-
- Co to takiego? - Bimber. Amerykański bimber.
- Bimber. - Następny.
Następny-
Cześć, Eric.
Nie rozlej.
Precz z Brytyjczykami.
Dobra, stary.
Następny-
- Uważajcie, żeby nie kapnęło na ubrania. - Zdrowie!
- Postaraj się nie rozlać. - Przed poranną herbatą?
Przecież to tonic.
Uważajcie na ubrania.
Amerykański bimber. Nie palcie zaraz po wypiciu.
Nie palcie w trakcie picia.
Spij się porządnie, przyjacielu.
Następny-
Żadnych podatków bez naszej zgody!
Następny-
Bawcie się dobrze.
WYPIJMY za „Toma...
Za „Toma...
W ciągu trzech lat, siedmiu miesięcy i prawie dwóch tygodni niewoli
nie piłem niczego tak osobliwego.
Druzgocące.
Całkiem dobre.
Za pozwoleniem, pójdę po dokładkę.
Zawołajcie Ivesa.
Zdrówko, Hendley!
Wiesz, co to jest?
Wiem, że to nie brandy Napoleon.
Jak panu smakuje?
Jest...
Za kolonie!
Niepodległość!
Jak sobie radzicie bez nas?
Wiążecie koniec z końcem?
Całkiem nieźle.
Tak, to...
To jest dobre, Hilts.
Dziękuję.
Danny!
WYPIJMY za...
Szkopy są w 105.
- Kto? - Strachwitz.
Nie zwracajmy uwagi.
Inaczej od razu się połapie, że coś tam jest.
Za powrót do domu!
Robili to już setki razy. Za powrót do domu!
Cieszę się, że jesteś z nami, Prosiaczku.
Za kilka tygodni będziesz spacerował po Argyle Street.
Za „Toma...
Wiesz, Sandy, naprawdę zaczynam w to wierzyć.
I słusznie. Już prawie skończyliśmy.
Już prawie skończyliśmy.
Boże, znaleźli „Toma...
To tunel.
Strzał w dziesiątkę.
Ives!
Jakie informacje są wam potrzebne?
Uciekam dziś w nocy.
Otwieramy „Harry'ego...
Kopiemy non stop.
Karcer!
Nie myślałem, że tak szybko go złapią.
Nie złapali go.
Witaj w domu.
Danny?
W porządku?
Tak.
W porządku.
Dajcie kilka desek.
Mój Boże, Smith, zapomniałeś o wronie.
Niemożliwe.
Tak.
Cztery dni pracy zmarnowane.
Przepraszam.
W porządku, Smith.
Już późno. Idź do łóżka. Ja posprzątam.
Dobranoc.
Nic nie widzę.
- Twój niemiecki jest świetny. - Dzięki, Mac. Starałem się...
Uważaj, Haynes. To najprostszy sposób, żeby zdemaskować podejrzanego.
Zawsze po niemiecku.
Roger?
Nie, toja.
- Jak ci się podoba mój strój? - Świetny.
A co myślisz o moim?
Doskonały.
Dokąd idziesz? Zastrzelą cię.
Co z tobą?
Przejdę przez ogrodzenie.
Uciekniemy tunelem. Jest prawie gotowy.
Zostaw mnie.
Nie wejdę więcej do tunelu. Przejdę przez druty.
Uciekniemy, ale nie tak.
Uciekniemy tunelem.
Idę teraz.
Jeśli pójdziesz górą, zabiją cię.
Przestań.
Od dziecka
boję się małych pokoi, szaf, jaskiń...
Przecież wykopałeś siedemnaście tuneli.
Bo muszę stąd uciec.
Ukrywam swój strach.
Ale jutro w nocy, w tunelu, gdy będzie tam tylu ludzi...
Boję się, że stracę głowę
i zaprzepaszczę szansę ucieczki dla wszystkich.
Pójdę teraz.
Razem przejdziemy przez tunel.
Zajmę się tobą. Nie odstąpię cię na krok.
Dobrze.
Cześć, Roger.
Jak wyglądamy?
Jest aż tak źle?
Chcę, żebyś wiedział, że bez ciebie nie dalibyśmy rady.
Nie przesadzaj. Miałem wielu dobrych pomocników.
O co chodzi?
Nie możesz iść.
- Jak to? - Nie pozwolę na to.
Czemu?
Bo nie widzisz ręki przed własną twarzą.
Nie ujdziesz nawet dziesięciu metrów.
To bzdura.
Nigdy nie słyszałem czegoś tak absurdalnego.
Mam świetny wzrok.
Widzę nawet...
tę szpilkę.
Którą szpilkę?
A widzisz próg w drzwiach?
Oczywiście.
Połóż na nim tę szpilkę.
Dobrze.
Dobra. Wstawaj.
Usiądź.
To było niezłe.
Przykro mi, ale to dla ciebie zbyt niebezpieczne.
Decyzja należy do Colina.
Nie.
Wszyscy wiemy, jak to będzie.
W każdym razie większość.
Dla ciebie to akcja wojenna, sabotaż na tyłach wroga.
I dobrze.
Ale kiedy znajdziemy się za drutami,
kiedy będą nas szukać po całych Niemczech,
twoja rola się kończy.
Wtedy każdy robi to, co chce.
Mówisz o powrocie do domu, do rodziny i dzieci?
Właśnie.
Wydaje ci się, że ja o tym nie myślę?
Pewnie, że tak.
Colin o tym myśli, ja też.
Wierzymy, że nam się uda.
Colinowi nie. Stanowi wielkie zagrożenie dla całej operacji.
Chcesz pogadać o zagrożeniach?
Ty stanowisz największe ryzyko. Zna cię gestapo.
A nikt nie mówi, że masz zostać.
To prawda.
Myślałem o gestapo.
Jeśli pytasz mnie, jak daleko może się posunąć dowódca,
na ile powinien czuć się Bogiem,
nie odpowiem ci.
Ale wiem,
że niewidomy to zbędne ryzyko dla niego samego i dla całego planu.
Ryzyko, które trzeba wyeliminować.
Colin da sobie radę, jeśli pójdzie ze mną.
Odpowiada ci to?
O, tak.
Dobrze.
Dam wam kolejne numery.
Dobranoc, panowie.
Właściwie...
On ma całkowitą rację.
Nie powinienem iść.
Widzę coraz gorzej.
To postępująca krótkowzroczność.
Z bliska widzę dobrze.
Nadal mogę pracować.
Ale...
ciebie nie widzę.
Wiem.
Co tam, damy sobie radę.
Masz herbatę?
Oczywiście.
Napijmy się.
Wspaniale.
Cześć, Hilts.
Kiedy?
Dzisiaj. Myślałem, że już cię nie wypuszczą.
Ja też. Do roboty.
- Bartlett czeka. - Już idę.
Godzina?
Jeszcze osiem minut.
Wytrzymasz?
Cavendish.
Griff, tam.
Goff, tam.
Smith, Faulds, trzecia z prawej.
Blythe, Hendley, trzecia z lewej.
Jest światło.
Punktualnie.
Spójrz w tunel. Jest piękny.
Jak Blackpool w sezonie.
Byłeś kiedyś w Blackpool?
Tak...
Nie...
Nie wiem.
Już czas.
Bartlett, MacDonald, Ashley-Pitt.
Wszystko gra.
Jesteśmy gotowi.
Roger.
Powodzenia.
Schodzą do szybu.
Zaraz będą w tunelu.
Nie mogę dłużej czekać, muszę wyjść.
O co chodzi, Danny?
Muszę wyjść.
Roger!
Danny i ja pójdziemy później.
O co chodzi?
Ten tunel jest mój.
Wykopałem go. Zasypało mnie wiele razy.
Pójdę, kiedy będę chciał. Muszę stąd wyjść.
Wyprowadź go, Willie.
Danny, co ci jest?
O co chodzi?
To nic takiego. Pójdziemy później.
Już dobrze.
Znajdziemy sobie miejsce w kolejce.
No, Colin, teraz w dół.
Usiądź.
Wymacaj stopą pierwszy stopień.
I ruszaj.
Danny nie wytrzymał?
Willie go wyprowadził.
- Pochyl głowę. - Dobrze.
Dobra.
Bartlett.
W porządku?
Brakuje nam sześciu metrów.
Jak to?
Od dziury do drzew jest sześć metrów.
Strażnik chodzi między nami i reflektorami.
Jak to się stało?
Czy to ważne?
Cholera, Mac, staram się myśleć.
Może przełożymy operację.
Wszystkie dokumenty są wystawione na dzisiaj.
Jest szansa.
Kiedy strażnik jest na skraju ogrodzenia, można się przemknąć do drzew.
Będę wam dawał sygnały.
A ci na wieżyczkach?
Zaryzykujmy-
Oni obserwują raczej obóz, a nie las.
Mac, poproś o dziesięć metrów liny.
Dajcie dziesięć metrów liny.
- Co? - Dziesięć metrów liny.
- Do czego im lina? - Skąd mam wiedzieć?
- Jak im idzie? - Coś jest chyba nie tak.
- Ruszyli już? - Raczej nie.
Już tam jest.
Idź pierwszy.
Ja pójdę później-
- Do zobaczenia na Piccadilly. - W barze Scotta.
Dzięki.
Powodzenia.
Idziemy.
Danny, ludzie wchodzą już do tunelu. Uciekają.
Kiedy upadła Warszawa,
uciekłeś do Anglii, bo jesteś pilotem.
Przyjechałeś, bo chciałeś latać i walczyć z Niemcami.
Możemy stąd uciec. I wrócić do Anglii.
Ale jeśli nie pójdziesz,
wszystko, co zrobiłeś, pójdzie na marne.
Następny jest Blythe.
Tutaj.
Usiądź, Colin.
Idź, Sedgwick. Zastąpię cię.
- Co to jest? Fortepian? - Bardzo zabawne.
Nie przeciśniesz się.
Poradzę sobie.
To Sedgwick wziął taki kufer?
A któżby inny? Lepiej mu będzie wśród jego kangurów.
Brakuje nam sześciu metrów.
Hilts jest na zewnątrz.
Jak poczujesz szarpnięcie, idziecie. Ale trzymaj Colina przy ziemi.
- Powodzenia, Colin. - Dzięki, Mac.
Co to?
Nalot.
O nie. Szkopy wyłączą prąd.
Chodź, Colin. Uciekajmy, póki jest ciemno.
To nalot. Wyłączyli reflektory.
Szybko.
- Willie, zawali się! - Wszystko w porządku.
Wyłączyli światło.
Zapalcie lampki.
Trwa nalot. Wyłączyli światła.
Tunel jest w porządku.
Patrz.
Szybciej!
W ciemnościach jesteśmy bezpieczni.
Co tam się dzieje?
Idź.
Nie. Danny.
Idź sam.
- Co tam, Willie? - Szedłem z Dannym.
- Utknął? - Nie.
Więc Wyciągnij 90-
Wyłaź.
Idź.
W górę.
Torba.
Wracam doliny.
Powinniśmy iść, inaczej nie zdążymy na żaden pociąg.
Musimy tylko przekazać innym instrukcje.
Dogonię Cię-
szybciej.
Szybciej!
Nie strzelać!
Wracamy!
Tam na górze strzelają, jak cholera.
Strzelali do każdego, kto wychodził z tunelu?
Nie. Słyszelibyśmy.
Ciągnijcie!
- Zaczekajcie na mnie! - Jasne.
Wyłaź.
Na zewnątrz.
- Ilu? - 76.
Rozejść się!
Siedzi tu połowa tych, którzy nie zdążyli na swój pociąg.
Ashley-Pitt, Roger, MacDonald, Nimmo...
Spora grupka.
Co robimy?
Czekamy na pociąg.
Kukuryku.
- Francuz? - Tak.
Ja też.
Kukuryku.
W pociągu jest policja?
Tak. Gestapo też. Będziemy skakać.
- Powiem ci kiedy. - Lepiej po prostu mnie popchnij.
- W porządku? - Tak.
Podobało mi się.
Nie zwalnia?
Nie. Udało się.
Szwajcaria.
Dokąd jechałeś, Cavendish?
Nie zdążyłem się zdecydować.
- Jakie informacje miałeś zdobyć? - Żadnych.
Jakiego sabotażu miałeś dokonać?
Co zrobiłeś z dokumentami?
- Z czym? - Z podrobionymi dokumentami.
Nie udawaj głupiego.
Ja tylko uciekłem z obozu jenieckiego.
Pan zrobiłby to samo po trzech latach niewoli.
Uciekałem do domu.
Nie zobaczy pan już żony i dzieci.
Coś wam się pomyliło. Ja nie mam żony.
Nosi pan cywilne ubranie.
Jest pan szpiegiem.
Szpiegów się rozstrzeliwuje.
To mój mundur.
Musiałem go dopasować, po tym jak schudłem.
Ufarbowałem go, bo poplamił się
podczas katastrofy samolotu.
- A insygnia poodpadały. - Właśnie.
Następny więzień.
- Ja... - To wszystko, Cavendish.
Cześć, chłopaki.
Cześć, David.
- Cześć, Haynes. - Cześć, Cavendish.
Pierwszy raz nie cieszę się, że cię widzę.
Złapali cię?
Dziś rano.
Stoi tu samolot, który umiem pilotować.
- A strażnicy? - To może być problem.
Kiedy ci powiem, zaczniesz kręcić korbą.
Kiedy silnik zaskoczy, nie ruszaj się z miejsca.
Teraz!
Następny przystanek Szwajcaria.
AIPY-
Wspaniale.
Nad tym łańcuchem i potem jeszcze dwadzieścia minut.
Co to, benzyna?
Nie wiem, może pompa... tracimy moc.
Idź. Dogonię cię.
Hendley?
Colin!
Nie strzelać!
Przepraszam, że wszystko popsułem.
Nie szkodzi.
Dziękuję
że mnie zabrałeś.
- Telefon? Do mnie? - Tak, proszę podejść.
Tu jest aparat.
Anglik?
Australijczyk.
- Proszę mówić po angielsku. - Swietnie.
Uciekłem z obozu jenieckiego w Niemczech.
Chcę się dostać do Hiszpanii.
Rozumiecie?
Pomożecie mi?
- Pomożemy. - Świetnie.
Powodzenia.
Dziękuję.
Jesteś Anglikiem.
Herr Bartlett?
Świetnie zna pan niemiecki.
Francuski podobno też.
Ręce do góry.
Pan Bartlett.
I pan MacDonald.
Znów się spotykamy-
Pożałujecie, że sprawiliście nam tyle kłopotów.
- O co chodzi? - Jestem zdumiony.
Spodziewałem się dłuższego pobytu albo krótszej podróży.
Przyznaję... trochę mnie to niepokoi.
Mam nadzieję, że nie zmarnowałem ponad siedemdziesięciu ludzi.
Jesteśmy pełnoletni. Mamy wolną wolę.
Bez ciebie nigdy nie doszlibyśmy tak daleko.
Było warto... myślę, że świetnie się spisałeś.
Jak my wszyscy.
Co się dzieje?
Możecie wysiąść. Pięć minut na rozprostowanie kości.
Czeka nas długa podróż.
Wiesz, Mac, konspiracja, tunele, to wszystko
utrzymywało mnie przy życiu.
Mimo że...
Nigdy nie byłem bardziej szczęśliwy.
Dziś przywiozą jedenastu pańskich ludzi.
Którzy to?
Nie wiem.
Moi zwierzchnicy polecili mi przekazać,
że pięćdziesięciu pańskich oficerów zastrzelono podczas ucieczki.
Zastrzelono?
Zwrócimy ich rzeczy.
Ilu jest rannych?
Oto nazwiska...
zmarłych.
Ilu jest rannych?
Nie ma rannych.
Polecono mi tylko przekazać,
że pięćdziesięciu ludzi...
Rozumiem.
Addison, John.
Alladale, Peter.
Bancroft, Edward.
Bartlett, Roger.
Cavendish, Dennis.
Eldridge, David.
Felton, William.
Fanshaw, Arthur.
Będę pańskim przewodnikiem.
Hiszpania?
- Dobrze, że jesteście cali. - Ilu już przywieźli?
Jesteście pierwsi.
- Wiecie, ilu uciekło? - Jeszcze nie.
Co z Blythem?
Nie dał rady.
Roger miał rację.
Niestety, Roger też nie dał rady.
Właśnie odczytałem listę.
Gestapo zamordowało pięćdziesięciu.
Pięćdziesięciu?
MacDonald... Ashley-Pitt?
Tak.
Danny i Willie?
Nie było ich na liście.
- Haynes? - Tak.
Przykro mi.
Zamiarem Rogera było dopiec wrogowi,
tak bardzo, jak się da.
Z tego, co słyszymy, dopiął swego.
Ale czy było warto?
To zależy od punktu widzenia.
Nie musicie mu salutować. Nie jest już dowódcą.
Nie sprawdził się pan.
Miałeś szczęście.
Chyba nie dlatego, że mnie nie...
Ilu?
Pięćdziesięciu.
Chyba jednak zobaczysz Berlin przede mną.
Film dedykowany pięćdziesięciu.
POLISH