PRZYGODA ŻYCIA
PTAKI WODNE
TO JEDNA Z SERII PRZYGÓD
PRZEDSTAWIAJĄCA NIEZWYKŁE FAKTY O ŚWIECIE.
W REALIZACJI TEGO FILMU DRAMATURGIEM BYŁA PRZYRODA.
WSZYSTKO, CO TU ZOBACZYCIE, JEST PRAWDZIWE.
Od samego początku,
ptaki inspirowały artystów, naukowców i poetów.
Natura rozrzuciła nieprzebraną liczbę
tych kolorowych stworzeń po całej Ziemi.
Każdy gatunek ma długą i ciekawą historię,
ale niemniej fascynujące
są zwyczaje ptaków wodnych.
W starożytności ptaki wodne owiane były tajemnicą,
ponieważ pojawiały się znikąd,
przelatywały nad wodami mórz
i znikały za horyzontem.
Prymitywne cywilizacje czciły ptaki wodne jak bóstwa.
Częściej jednak zazdrościli im
i marzyli o podniebnych wyprawach
oraz wolności, jakie daje latanie.
Istnieje takie powiedzenie "wolny jak ptak".
Jednak ptaki wcale nie są wolne.
Rzadko latają bez celu,
a najczęściej walczą o przeżycie.
Na szczęście natura podaje im pomocną dłoń.
W tej Przygodzie Życia dowiemy się,
jak ptaki wodne przystosowały się
do tego, aby przetrwać.
Wiele gatunków ptactwa wodnego migruje,
jak te głuptaki,
które każdego roku migrują z równika
na Wyspę Bonawentury w Zatoce św. Wawrzyńca,
ponieważ na północy
dzień trwa 18 godzin, co umożliwia intensywne połowy.
Wyspa ta dla głuptaków jest wielkim wspólnym domem.
Oczywiście największe wzięcie mają pokoje na samej górze.
Jednak miejsce jest ograniczone,
więc nawet najwęższe półki są wypełnione po same brzegi,
a zasady terytorialne są zazdrośnie strzeżone.
Z wyspy ciągle wyruszają lotne patrole w poszukiwaniu pożywienia.
Aby wylądować na tak ciasnym obszarze,
błoniaste nogi oraz skrzydła
pozwalają lepiej wyhamować.
Każdemu przybyciu towarzyszy serdecznie powitanie.
Ale na pytanie: "Czy połów był owocny?"
odpowiedź brzmi: "Nie".
Tymi dziwnymi ruchami głowy
głuptaki porozumiewają się ze sobą
i identyfikują swojego partnera.
Gniazda są zbudowane z wodorostów.
Ale ten budulec również jest deficytowy,
więc głuptaki często kradną sobie gniazda,
gdy znajdą jakieś pozostawione bez opieki.
Ten złodziej został przyłapany na gorącym uczynku,
co prowadzi do niesnasek.
Mimo wielu problemów
domy zostają ukończone i ptaki składają w nich jaja,
po jednym na gniazdo.
Teraz zaczyna się walka o przetrwanie.
Przebicie twardej skorupy jest wyczerpujące.
Młode szybko dorastają
i już w kilka tygodni pojawia się nowe upierzenie.
Zaspokajanie głodu młodych to nie lada wyzwanie.
W wieku trzech miesięcy pisklęta są cięższe od swoich rodziców.
On jeszcze tego nie wie, ale niebawem zje ostatni darmowy posiłek.
Przez 10 dni będzie spalał nagromadzone zapasy tłuszczu,
ucząc się pływać, latać i, co najważniejsze, łowić ryby.
Głuptaki często wpadają w swego rodzaju trans
i wyglądają jakiegoś tajemniczego znaku z niebios.
Zwykle oznacza to, że w pobliskiej głębinie
pojawiła się ławica śledzi.
Ryby czasem pływają na sporej głębokości,
ale głuptaki potrafią nurkować do 30 metrów pod wodą.
Aby zneutralizować siłę uderzenia w powierzchnię wody,
natura wyposażyła je w komórki pneumatyczne,
które absorbują uderzenie chroniąc ich klatkę piersiową.
Ptaki te nigdy się ze sobą nie zderzają.
Potrafią idealnie przymierzyć.
Zatoka Meksykańska jest daleko od Wyspy Bonawentury,
ale tu również trwa walka o terytorium.
W tej kolonii rybitw
dwie matki spierają się nad głowami swoich młodych.
Wygląda na to, że pisklaki weszły nie tam, gdzie trzeba.
Kilka dziobnięć szybko wyprostuje sytuację.
Aby zachęcić swoje pisklę do pozostania w domu,
samica oferuje młodemu smakowitą niespodziankę.
Z kolei jej sąsiadka uważa,
że najlepszą metodą wychowawczą
jest zapewnienie młodemu jakiegoś zajęcia.
Tu widzimy tokującą parę rybitwy nadobnej.
Aby uniknąć udziału w walkach o miejsce na ziemi,
gatunek ten gniazduje na krzakach.
Właściwie ptaki te nie mają gniazd.
Składają jaja na gałęziach.
Rodzice dzielą się obowiązkiem wysiadywania jaja.
Jakimś cudem nie spada ono z gałęzi.
Jeszcze bardziej niesamowite są pisklęta,
które tkwią na gałęzi, dopóki nie nauczą się latać.
Pelikan pompatyczny wygląda jak wybryk natury,
ale tylko na ziemi.
W powietrzu jest wyjątkowo przystosowany do lotu,
a w łowieniu ryb nie ma sobie równych.
Jego nurkowanie to przykład doskonałej koordynacji.
W porze lunchu gardło pelikana służy jako miseczka do zupy rybnej.
Szczęśliwiec, który dopadnie zdobycz nie zawsze potrafi ją utrzymać.
Gdy dojdzie do potyczki, wszyscy dobrze się bawią.
Wszyscy, poza ponurym Gusem,
który patrzy na to wszystko z przekąsem.
Mimo swoich rozmiarów,
pelikanom często dokuczają głośni sąsiedzi.
Lubiące kraść mewy są nieustającym utrapieniem.
Pelikany białe wolą wybrzeża i wyspy na jeziorach wewnątrz lądu.
Za gniazdo służy im zagłębienie w piasku.
Wyklute pisklę jest narażone nie tylko na warunki pogodowe,
ale także na zazdrość starszego rodzeństwa.
Te nagie pisklaki przez kilka tygodni nie będą miały ochronnego płaszcza.
To cud, że potrafią przetrwać dzieciństwo.
W naturze wola przeżycia jest duża.
Pelikan nie ma poczucia równowagi ani gracji,
ale nadrabia to determinacją.
Młode są niezależne i głodne przygody,
co stanowi spory problem w zatłoczonej społeczności.
Rodzice nieustannie przekładają swoje młode.
Każdy rodzic zna swoje pisklę,
a uciekinierzy są szybko pacyfikowani.
Czasem gdy młode zanurzają się w spiżarni swoich rodziców,
sięgają za głęboko.
Mogą za to zebrać niezłe manto.
Aby zapewnić szybki przyrost naturalny,
w naturze wykształciło się wiele form zalotów.
Przepięknie upierzony samiec kaczki karolinki
nie musi nic robić, żeby zwabić swoją partnerkę.
Fregaty również używają barwnego upierzenia do zwabienia samicy.
Na gardle znajduje się wielkie rozdymane podgardle.
Z nieznanych przyczyn
przyciąga to uwagę płci przeciwnej.
Gdy pojawiają się młode,
a samiec zaczyna być udomowiony,
jego ego kompletnie opada.
Tu widzimy dwa samce łyski, które walczą o względy samicy.
To poważna sprawa, która może zakończyć się utonięciem.
Pozbawiona serca samica nie dba o to, kto wygra tę wielką bitwę.
Czeka na szybkie rozstrzygnięcie, żeby móc spółkować.
Tak jej się spieszy, że odlatuje przed zakończeniem walki,
aby zebrać budulec na gniazdo.
Zwycięzca ciężkiej bitwy
dwoi się i troi,
żeby zbudować dom swojej przedsiębiorczej połowicy.
Mija czas.
Po całym tym zamieszaniu, czeka nas nagroda.
U czapli śnieżnej
zwyczaje godowe przybierają dziwne formy.
Ale w tym zakresie
niewiele gatunków może się równać z perkozem wielkim.
Osobliwe rytuały obejmują zbieranie mchu na gniazdo.
Po balu zaczyna się budowanie gniazda,
ale najpierw powstaje tratwa z trzciny.
Pływający dom perkoza może dryfować na falach.
Gdy rożeńce wystawiają swoje kupry,
oznacza to, że nadeszła pora posiłku.
Żywią się tym, co znajdą w mulistym dnie.
Z kolei ogorzałka patroluje otwarte wody.
W walce o przetrwanie zbieranie pożywienia jest najważniejsze.
Ptaki obierają różne zwyczaje pokarmowe,
które narzucają im określone obszary żerowania.
W tej eleganckiej kawiarni
płytkie wody zarezerwowane są dla rożeńców.
Ogorzałki szukają pożywienia głębiej.
Kormorany zaś żerują na największej głębinie.
Jeśli ogorzałki znajdą coś szczególnego,
dobra nowina niesie się szybko.
Spóźnialscy nie muszą się martwić. Wystarczy dla wszystkich.
Modrzyk szuka pokarmu w liliach wodnych.
Olbrzymie nogi pozwalają mu utrzymać równowagę
i wędrować po liściach.
Przydają się również w przypadku znalezienia pokarmu.
Aby sprostać walce o przetrwanie,
dzioby i ciała niektórych gatunków są przystosowane na różne sposoby.
Długie nogi tych ptaków brodzących okazują się niezwykle przydatne,
a długi, ostry dziób ułatwia złapanie ryby.
Dziób brzytwodzioba
to wysoce wyspecjalizowane narzędzie.
W przeciwieństwie do wielu ptaków, dolna żuchwa jest nieruchoma,
a górna ruchoma.
Ten wyjątkowy sprzęt pozwala świetnie łowić przy powierzchni.
Płaskonos to kolejny przykład świetnego przystosowania.
Żeruje w wodach patrolowanych przez ptaki brodzące,
a jednak nie żywi się rybami.
Jego pokarm składa się z planktonu,
który musi zjadać w wielkich ilościach.
Szeroki, płaski dziób zawiera sito, które oddziela pokarm od wody.
Dziób ten przydaje się również do budowania gniazda.
Te ptaki brodzące to szablodzioby,
które przeczesują laguny i bagna.
Tną wodę zakrzywionymi dziobami, niczym żniwiarze.
W tym przypadku żywią się larwami komarów.
Kulik to krewniak szablodziobów,
ale jego dziób zakrzywiony jest w przeciwnym kierunku.
Zanurza go w błocie i mchu.
Samice są oddanymi matkami i sprytnymi aktorkami.
Popisowy numer to markowanie złamanego skrzydła,
którego używa w sytuacji zagrożenia.
Nie bacząc na własne bezpieczeństwo udaje, że ma złamane skrzydło
i odciąga w ten sposób uwagę od gniazda.
Oto samica sieweczki, która czuje, że czegoś brakuje.
Otóż to. Jedno z piskląt oddaliło się od gniazda,
a na niebie pojawił się pewien nieznajomy.
Nie ma chwili do stracenia.
Samiec zostaje w gnieździe, a samica udaje się na poszukiwania.
Sieweczki również znają sztuczkę ze złamanym skrzydłem.
Zerkając w stronę intruza, samica żałośnie trzepoce skrzydłem.
Niesforne pisklę zostaje odnalezione i zagnane do domu,
ale samica nie kończy działań ochronnych.
Gdy młode wchodzi pod skrzydła ojca,
wszyscy są szczęśliwi.
Sieweczka grubodzioba szybko opuszcza gniazdo.
Wówczas dom jest tam, gdzie znajduje się samica.
Samica biegusa ma poczucie rytmu.
W pobliżu górskich strumieni
żyje pluszcz,
zwany czasem nurkiem.
Ten ptak o rozmiarach rudzika
jest jednym z najdziwniejszych ptaków wodnych.
Nie nurkuje ani nie pływa,
ale zanurza głowę i spaceruje u brzegów strumienia.
Znajduje tu smakowite jedzenie i larwy dla swoich młodych.
Pluszcz gniazduje w okolicach płynących wód,
co zapewnia mu bezpieczeństwo przed większością wrogów.
Młode nie boją się bystrego strumienia,
a gdy dorastają, zaczynają poznawać teren,
zanim nawet nauczą się latać.
Ten gagatek nie zważa na ostrzeżenia starszych.
Każdy nur zwiększa jego pewność siebie.
Nagle porywa go strumień.
Płynie kataraktami niczym liść.
Samiec próbuje mu pomóc, ale nic nie może zrobić.
Mamy jednak szczęśliwe zakończenie,
bo szczęśliwym trafem podróżnik został wyrzucony na brzeg.
W tropikach i w górach
natura wykształciła różne specjalizacje.
Flamingi żerują głowami w dół,
więc ich dolna żuchwa przypomina wielkie szczypce.
Zwinne nogi pozwalają chodzić po błotnistym dnie,
a długa szyja ułatwia łowienie krewetek i ślimaków.
W przypadku sprzeczki,
giętka szyja pozwala zastosować siłę argumentów.
W czasie sjesty
można dać odpocząć zmęczonej głowie.
Flamingi są zręcznymi architektami,
a dzioba używają do kształtowania wysokich gniazd z błota.
Mimo rozmiarów ptaki te są dosyć bojaźliwe.
Najmniejsze zamieszanie powoduje,
że cała kolonia zrywa się do lotu.
Choć na lądzie są dziwne i groteskowe, w powietrzu wyglądają dostojnie.
Oto niezwykły widok.
Wygląda jak chmura ptaków na błękitnym niebie.
To rzeczywiście ptaki,
które gniazdują na niewielkim atolu na Pacyfiku.
To albatrosy czarnonogie,
zwane po prostu albatrosami.
To para tych ptaków.
Gdy jeden osobnik wysiaduje jaja, drugi siedzi tuż przy nim.
W innym klimacie, jaja są osłaniane przed zimnem.
Jednak w tropikach trzeba je chronić
przed promieniami słonecznymi,
więc rodzice zapewniają niezbędny cień.
Aby tak się stało,
albatros umieszcza jajo w puchowej torbie poniżej piersi.
Jak widzicie,
wysiadywanie jaja albatrosa nie jest łatwym zadaniem,
nawet dla samego albatrosa.
Każdy ptak wodny otrzymał od natury dar pozwalający przetrwać.
Istnieje wiele przykładów przystosowania,
są one barwne i piękne.
Gdy zleją się w jedną całość, stanowią poemat muzyczny,
rytmiczną, latającą rapsodię.
W dziwnym i fascynującym życiu ptaków wodnych
istnieje wiele tajemnic.
W Przygodzie Życia poznaliśmy tylko kilka z nich.
Ale rok za rokiem, tak długo jak istnieje życie,
ptaki wodne nadal będą nas zachwycać,
odkrywać swoje tajemnice i piękno.
Koniec