Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΑΛΛΑΧ
Μια μονή κοντά σε κάποια πρωτεύουσα της Ευρώπης...
Ποια είναι εκείνη στον προθάλαμο, αδελφή;
Είναι η Ντόμινι Ενφίλντεν.
-Ζούσε ποτέ στη μονή; -Ναι, ήταν σαν κι εσένα.
Ούτε τα σωστά αθροίσματα δεν μπορούσε να βγάλει.
Ηγουμένη!
Ντόμινι Ενφίλντεν! Πόσο χαίρομαι που σε ξαναβλέπω.
Και εγώ Μητέρα Ζόζεφιν. Σαν να επέστρεψα σπίτι μου.
Δεν φαίνεται πολύ ευτυχισμένη.
-Είναι παντρεμένη; -Όχι, δεν είναι.
-Γι' αυτό δεν είναι ευτυχισμένη; -Όχι, αγαπητή μου.
Αφοσιώθηκε να φροντίζει τον ανάπηρο πατέρα της...
που τον αγαπούσε πάρα πολύ.
Γιατί την στεναχωρεί αυτό, Αδελφή;
Ο πατέρας της υπέφερε χρόνια. Εγκατέλειψε τα πάντα γι' αυτόν.
Και πριν λίγους μήνες πέθανε, εν ειρήνη.
Δεν είναι όμορφη;
-Είναι πλούσια; -Ναι και πολύ καλή.
Δεν θα είμαι καλή με κανέναν. Θέλω κάποιον που να είναι καλός μαζί μου.
Φτάνει. Φύγετε από το παράθυρο.
Κλείστε το παράθυρο, παιδιά.
Θυμάσαι, Ντόμινι; Είναι το παλιό σου δωμάτιο.
Το παλίο σου δωμάτιο, Ντόμινι.
Χάρηκα τόσο που σε είδα, που δεν πρόσεξα.
Δεν είσαι ευτυχισμένη, παιδί μου.
Ίσως η μόνη φορά που ήμουν ευτυχισμένη ήταν εδώ.
Μετά τον θάνατο του πατέρα σου δεν θέλησες να χαρείς τον κόσμο;
Τον κόσμο; Ναι, ταξίδεψα:
Παρίσι, Βιέννη, Ριβιέρα.
Αλλά στο πλήθος ήμουν τελείως μόνη. Απελπιστικά μόνη.
Δεν το καταλαβαίνω αυτό.
Από παιδί ακόμα λαχταρούσες τη ζωή.
Θυμάσαι που κάποτε με ρώτησες:
"Είναι κακό να θέλει κάποιος να με παντρευτεί;
Είναι κακό να θέλω να με αγαπήσουν;"
Ναι, θυμάμαι. Και μου δείξατε μια εικόνα.
Είναι ακόμα εδώ: Ο Γάμος στην Κανά.
Μου είχατε πει, "Ήταν Εκείνος στον γάμο και τον ευλόγησε."
Ναι, Ντόμινι.
Τι θα κάνω, Μητέρα Ζόζεφιν;
Ήλθα σε σας, όπως τότε που ήμουν κοριτσάκι.
Η ζωή είναι γεμάτη με ενδιαφέροντα πράγματα να κάνεις.
Πρέπει να βγεις και να τα βρεις.
Αλλά πως, Μητέρα; Που;
Γιατί δεν φεύγεις από τις πόλεις που ένοιωσες τόσο μόνη...
να δοκιμάσεις κάτι διαφορετικό;
Ίσως στην έρημο, για λίγο.
Στην έρημο, Μητέρα; Τι θα βρω εκεί;
Εκεί στην απομόνωση, μπορεί να βρεις τον εαυτό σου.
Μπροστά στην απεραντοσύνη, η θλίψη σου θα εξαφανιστεί...
και θ' αντιληφθείς ότι η ζωή είναι...
μεγαλύτερη απ' ό,τι ονειρευόσουν.
Μια μονή Τραππιστών στη βόρεια Αφρική, όπου οι άνδρες έχουν δώσει,
αιώνιους όρκους αγνότητας, πενίας και σιωπής.
Ήμουν εδώ για ένα μήνα, Ηγούμενε.
Συγχωρήστε με, ακόμα δεν καταλαβαίνω πως βρίσκουν εδώ τη γαλήνη...
Έγκλειστοι και αποκομμένοι για πάντα από τον κόσμο.
Είσαι στρατιώτης της Γαλλίας, τέκνο μου. Εμείς στρατιώτες του Θεού.
Όλους μας καλεί το καθήκον.
Σήμερα θα γυρίσω στον λόχο μου, Ηγούμενε.
Δεν με ρωτήσατε γιατί ήλθα εδώ.
Ζήτησες καταφύγιο εδώ. Προσπαθήσαμε να είσαι άνετα.
Το κάνατε, Ηγούμενε.
Αλλά δεν θέλω να νομίζετε ότι ήλθα από απλή περιέργεια.
Βλέπετε, η μητέρα μου ήθελε πάντα να γίνω κληρικός.
Πέθανε πέρυσι, ενώ ήμουν σε περιπολία, βαθεία στην έρημο.
Το θεώρησα πρέπον, ότι έπρεπε να έλθω εδώ...
-έστω και για λίγο. -Καταλαβαίνω, τέκνο μου.
Να πάρεις αυτό μαζί σου, ως ένδειξη χαράς για την επίσκεψη σου.
-Για μένα; -Ναι.
Λικέρ που παράγουμε στο μοναστήρι. Είμαστε περήφανοι γι' αυτό.
Δικαιολογημένα είστε. Το έχω δοκιμάσει. Είναι έξοχο.
Θα φωνάξω τον αδελφό Αντουάν. Είναι υπεύθυνος για τη παραγωγή του.
Οι έπαινοι σου θα τον ευχαριστήσουν.
Αδελφέ Γκρέγκορι, πες του αδελφού Αντουάν να έλθει.
Νοιώθω παράξενα που σας μιλάω, ενώ οι μοναχοί μένουν σιωπηλοί.
Έχουν επιλέξει την σιωπή τους, κύριε Ντε Τρεβινιάκ.
Είναι ευτυχισμένοι σ' αυτή.
Μίλα. Τι είναι;
Σε απαλλάσσω από τον όρκο της σιωπής.
Ο αδελφός Αντουάν έφυγε!
Βγήκε στον κόσμο.
Καταπάτησε τους όρκους του!
Μην τον καταδικάζετε. Να τον λυπάστε.
Όποια κι αν ήταν η αιτία να κάνει το φοβερό βήμα,
μόνο η αγωνία και οι τύψεις θα ακολουθούν.
Ας μην ξεχνούμε, πως όσοι είναι αποκαμωμένοι...
όσοι έχουν χάσει τον δρόμο τους...
μονάχα εκεί υπάρχει γαλήνη.
Η κυρία πηγαίνει στη Σαχάρα;
Η έρημος είναι ο κήπος της λησμονιάς. Στην έρημο ξεχνάς τα πάντα...
ακόμα κι αυτόν που αγαπάς. Ακόμα και τη λαχτάρα της ψυχής.
-Είσαι ποιητής. -Η κυρία με κατάλαβε γρήγορα.
Μερικές φορές με ζαλίζει η ομορφιά των σκέψεων μου.
Ίσως έχει κάποια σχέση ο ήλιος.
Δεν είναι τίποτα. Περιμένετε να βρεθείτε πέρα από τα βουνά...
βαθειά, στις πύλες της Σαχάρας. Εκεί ο ήλιος φλέγεται.
Ας φλέγεται!
Να σας εξυπηρετήσω, κυρία μου;
-Αυτές είναι οι αποσκευές σας; -Ναι.
-Θα σας βοηθήσω. -Νόμιζα ότι ήσουν ποιητής.
Δεν είμαι μόνο ποιητής. Είμαι και ξεναγός.
-Αχθοφόρε. -Αφήστε, κυρία. Είμαι και αχθοφόρος.
Ονομάζομαι Μπατούς.
Ναι, κυρία.
Θα είναι έμπνευση να σας υπηρετώ, κυρία.
Μοιάζετε με τη νέα Σελήνη που προβάλλει πίσω από τις μιμόζες.
Μοιάζετε με νούφαρο που ανθίζει...
Τις αποσκευές μου, Μπατούς.
Πολύ κομψές οι αποσκευές σας, κυρία. Χατζ!
Κυρία, ο ξάδελφος μου, ο Χατζ.
Δεν μιλά αγγλικά.
Δεν έχει πάει στην Ευρώπη, σε αντίθεση με μένα.
Δε ξεχωρίζει τον βορρά από τον νότο. Χάνεται μέρα μεσημέρι.
Και επιπλέον είναι γουρούνι, κυρία μου.
Αυτή δεν είναι δική μου.
Τι παράξενος άνδρας. Είναι τρελλός;
Ναι, είναι αναμφίβολα Άγγλος.
-Καλωσορίσατε στο Μπένι Μόρα. -Ευχαριστώ, πάτερ.
Η Μητέρα Ζοζεφίν σας στέλνει χαιρετισμούς.
Είπε να της γράψω πως είστε.
Απαίτησε να κάνω το ίδιο για εσάς.
Ο συνοδός μου, ο Μπους-Μπους.
Είναι κι αυτός πιστός.
Αλλά αλοίμονο, μόνο σε μένα.
-Η πίστη του δεν θα πάει χαμένη. -Ευχαριστώ, τέκνο μου.
Η εκκλησιά μου είναι μικρή, αλλά πάντα ανοιχτή.
Δεν θα την αλλάζατε με μεγάλο καθεδρικό ναο, έτσι;
Δεν θα την άλλαζα.
Χρειάζεστε ξεκούραση μετά το ταξίδι. Το ξενοδοχείο είναι εκεί.
Μπατούς, φρόντισε την κυρία.
Αυτό το τραγούδι... Τι λέει;
Είναι το τραγούδι των απελευθερωμένων σκλάβων.
"Κανείς δεν ξέρει πως νοιώθω, παρά μόνο ο Θεός κι εγώ."
Κανείς δεν ξέρει πως νοιώθω...
παρά μόνο ο Θεός κι εγώ.
Τι φοβάται;
Την Ιρένα, την χορεύτρια. Η πιο τρομερή γυναίκα σ' όλη τη Σαχάρα.
-Θέλει να σκοτώσει τον Χατζ. -Γιατί;
Τον αγαπά.
Από εδώ, κυρία μου.
Δεν ήξερα ότι ο Χατζ μπορεί και γελά. Τι του είπες;
Του είπα ότι η Ιρένα δεν χορεύει απόψε.
-Μου είπες ότι θα χόρευε. -Και θα χορέψει.
Θέλει χρήματα, κυρία. Γιατί δεν της τα δίνει;
Δεν καταλαβαίνει. Πήγαινε να του το πεις.
Ευχαριστώ που με βοηθήσατε.
-Καληνύχτα. -Καληνύχτα.
Μπορώ να φροντίσω τον εαυτό μου τώρα
-Θα έλθω μαζί σας. -Δεν φοβάμαι.
Θα έλθω μαζί σας.
Κι αν προτιμώ να είμαι μόνη;
Τότε θα σας ακολουθήσω.
Τότε έλα μαζί μου.
Τον αγαπάει και προσπάθησε να τον σκοτώσει.
Δεν είναι παράλογο;
Δεν γνωρίζω τίποτα απ' αυτά.
Είναι δύσκολο να μάθεις τις γυναίκες.
Όπως και μερικοί άνδρες.
Σας χαιρετώ, κυρία.
Η ζωή της κυρίας είναι στην άμμο.
Βλέπω. Το βλέπω ξεκάθαρα.
Γνωρίζω το παρελθόν.
Διαβάζω το μέλλον. Το μέλλον της κυρίας.
Τη ζωή του κυρίου. Αρχίζω να βλέπω.
Θ' ακούσουμε τι έχει να πει;
Όχι!
Σε ευχαριστώ.
Είμαι η Ντόμινι Ενφίλντεν.
Ονομάζομαι Μπόρις. Μπόρις Αντρόφσκι.
Είσαι Ρώσος;
Η μητέρα μου ήταν Γαλλίδα. Ο πατέρας, Ρώσος. Αυτό είναι το όνομα μου.
-Ίσως συναντηθούμε πάλι. -Το ελπίζω.
Αύριο θα πάω στην όαση του Σίντι-Ζερζούρ.
-Καληνύχτα. -Καληνύχτα.
Ελπίζω να μην ενοχλώ...
αλλά δεν κατάλαβα αν με καλέσατε ή όχι.
Σας ζήτησα να έλθετε.
Δεν το κατάλαβα. Δεν μπορούσα να το πιστέψω.
Βλέπετε, έζησα καιρό μακρυά από τον κόσμο...
και δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω.
Αυτά δεν έχουν σημασία. Καμία απολύτως.
Είστε πολύ καλή, κυρία. Σας ευχαριστώ.
Κυρία, κύριε. Ο κόμης Αντεόνι. Ο αγαπητός μου φίλος.
Κόμη Αντεόνι, σας καλωσορίζω σαν βροχή σε ξεραμμένο τόπο.
Τα λουλούδια μαραίνονται όταν λείπετε. Το...
Το λουλούδια μπορεί, Μπατούς, αλλά ποτέ εσύ.
Κυρία Ενφίλντεν, ο κόμης Αντεόνι.
Κόμη Αντεόνι, ο κύριος Αντρόφσκι.
Χαίρω πολύ. Ελπίζω να μην σας ενόχλησα...
αλλά μ' αυτόν τον ήλιο, μια όαση μπροστά σου είναι σαν τον παράδεισο.
-Δεν κάθεστε για καφέ; -Ευχαριστώ.
-Στην έρημο, ο συνταξιδιώτης είναι φίλος. -Ευγενικό και αλήθεια.
-Ο Μπατούς είπε ότι ζείτε εδώ. -Ναι, έχω υιοθετήσει τη Σαχάρα.
Ή καλύτερα να πω, η Σαχάρα με υιοθέτησε.
Κάποια μέρα, πρέπει να ταξιδέψω στην έρημο, όπως εσείς.
Θα σας δώσω μια συμβουλή. Περιμένετε...
ώσπου το κάλεσμα να είναι τόσο δυνατό ώστε να μη γίνεται να αγνοηθεί.
Εσείς είστε, κυρία μου.
Έχουν μεγάλη περιέργεια για μια Ευρωπαία. Σπάνια βλέπουν μία.
Κι εμένα μου κινούν την περιέργεια.
Το θέλετε; Ορίστε. Είναι δικό σας.
Με συγχωρείτε. Πάω να ελέγξω τα άλογα.
Περίεργος άνδρας, ο κύριος Αντρόφσκι.
-Ποιος είναι; -Απλά ένας συνταξιδιώτης.
Και φίλος;
Δεν ξέρω.
Κάποιος που φοβάται ν' αναγνωρίσει τον Θεό του...
δεν είναι φρόνιμο να βρεθεί στην έρημο.
Οι Άραβες έχουν ένα ρητό, κυρία:
"Η έρημος είναι ο κήπος του Αλλάχ".
Αγαπητή δις Ενφίλντεν, εκφράσατε την επιθυμία...
να γνωρίσετε το χωριό τη νύχτα. Θα μου κάνετε την τιμή...
να δειπνήσετε μαζί μου απόψε και να γνωρίσετε το παζάρι;
Ειλικρινά, Φέρντιναντ Αντεόνι
Δεν είναι υπέροχο;
Μη σας τρομάζει.
Πείτε μου γι' αυτόν. Τον έχω ξαναδεί.
Είναι άνθρωπος της ερήμου.
Θα υπέθετε κανείς ότι αυτά τα πλάσματα τα γέννησε η έρημος.
Η άμμος τους φανερώνει μυστικά.
Διάβασε ποτέ την άμμο για εσάς;
Μια φορά, πριν πολύ καιρό.
Και ήταν αλήθεια τα πράγματα που είδε;
Δεν είδε τίποτα για τα χρόνια που πέρασαν.
-Και για τα χρόνια που θα έλθουν; -Μπορεί να ήταν σύμπτωση...
αλλά ναι, είδε τι πρόκειται να έλθει.
Θα θέλατε να τον ακούσετε;
Ναι.
Καραβάνι, καμήλες.
Αναμονή σε μια εκκλησία.
Το καραβάνι χάνεται μέσα στην έρημο.
Είναι μέρα, αλλά όχι σαν τις άλλες μέρες.
Σηκώνεται άνεμος.
Πνίγει την μουσική της εκκλησίας.
Η έρημος είναι θυμωμένη.
Υπάρχει το σκεπαστό ανάκλινδρο...
σαν αυτά που μεταφέρουν οι σεΐχηδες τις γυναίκες τους.
-Θα με απαγάγουν; -Δεν ξέρω.
Αλλά υπάρχουν δύο άτομα και το ένα είστε εσείς.
Που πηγαίνει το καραβάνι; Ξέρει;
Κατευθύνεται στο Μπαμπάρα.
Από εκεί σκοπεύω να περάσω.
Μια σκηνή...
Βαθειά στην έρημο...
Κοντά σ' ένα εριπωμένο πύργο.
Τι λέει;
Θα βιώσεις κάτι υπέροχο στο άμεσο μέλλον.
Σαν να καρποφορούν όλα τα δένδρα της ερήμου...
και εκατομμύρια χρυσά άνθη σκεπάζουν την έρημο.
Είναι ευτυχία; Πρέπει να είναι!
Ναι, μεγάλη ευτυχία.
-Τι; -Μια προειδοποίηση.
Δεν με νοιάζει.
Αν νοιώσω μεγάλη ευτυχία, δεν με νοιάζει τι θα ακολουθήσει.
Πάμε να φύγουμε.
Βλέπεις; Δεν είναι οφθαλμαπάτη. Είναι αλήθεια.
-Αληθινοί φοίνικες, νερό. -Ήλιος, ουρανός.
Αληθινή Ντόμινι, αληθινός Μπόρις.
-Δεν το πιστεύω. -Τι είναι; Συμβαίνει κάτι;
Γέλασες. Πίστευα ότι δεν ήξερες πως.
Δεν ξέρω.
Γιατί, Μπόρις; Γιατί φέρεσαι τόσο παράξενα;
Κάτι σε βασανίζει πολύ. Τι είναι;
Δεν μου λες; Δεν με εμπιστεύεσαι;
Συγνώμη αν φάνηκα αδιάκριτη.
Μετά από τόσες βδομάδες, νόμιζα ότι είχα το δικαίωμα να σε ρωτήσω.
-Συγχώρεσε με. -Κάνε υπομονή μαζί μου, Ντόμινι.
Η φιλία σου είναι ό,τι έχω.
Προσπάθησα να φανταστώ τι θα έκανα χωρίς εσένα...
μόνος εδώ.
Δεν μπορούσα να το αντιμετωπίσω.
Ύστερα σκέφθηκα τις ώρες που ήμασταν μαζί, τις μέρες στο Σίντι-Ζερζούρ.
Που πήγαμε στον τύμβο, στην έρημο.
Τη βόλτα στους αμμόλοφους κάτω από τ' αστέρια.
Κάτι μου συνέβη.
Μπορώ πάλι ν' ανασάνω. Ξανανοιώθω τον ήλιο και τον άνεμο!
Για πρώτη φορά, επιτρέπω στον εαυτό μου να ζήσει.
Έσυ μου τα προκάλεσες αυτά, Ντόμινι.
Σε ευχαριστώ, Μπόρις. Χαίρομαι.
-Αλλά... -Σε παρακαλώ, μη με ρωτάς.
Μερικά πράγματα είναι καλύτερα να τα ξεχνάμε.
Υπάρχουν σκοτεινά μέρη που πρέπει να παραμείνουν έτσι.
Δεν θέλω να στα θυμίζω. Μπόρις. Δεν θα το ξανακάνω.
Σε έχω δει ευτυχισμένο.
Μόνο αυτό να σκέπτεσαι. Την ευτυχία.
Και εσένα, Ντόμινι.
Ευχαριστώ τον Θεό...
Τι είναι, Μπόρις;
Τίποτα.
Είναι αργά. Καλύτερα να γυρίσουμε.
Βλέπω, ο σκύλος μου σε συμπάθησε.
Συγνώμη, δεν ήξερα ότι ήταν δικός σας...
-Αλλιώς δεν θα τον πείραζα. Συγνώμη. -Τέκνο μου.
Γιατί το βάζεις στα πόδια;
Γιατί το λέτε αυτό;
Η εκκλησία είναι πάντα ανοιχτή για σένα.
Τι είναι η εκκλησία για μένα; Δεν θα με ωφελήσει. Συγνώμη.
-Με ζητήσατε, πάτερ; -Ναι. Κάθησε.
Πρόκειται για τον συνταξιδιώτη σου.
Τι του συμβαίνει; Τι συμβαίνει;
Δεν ξέρω, πάτερ.
Υπάρχει φόβος μέσα του, Ντόμινι.
Γιατί το λέτε αυτό; Δώστε μου έναν λόγο.
Ο λόγος είναι το ένστικτο μου.
Τον λυπάμαι. Θα προσευχηθώ γι' αυτόν. Έχει ανάγκη από προσευχή.
Δεν λέω ότι πιστέυω πως είναι κακός, αλλά...
-Ξέρω πως δεν είναι κακός. -Πώς το ξέρεις;
Από το δικό μου ένστικτο.
Ίσως έχει χάσει την πίστη του. Αυτό του συμβαίνει, πάτερ.
Αλλά μπορεί να την ξανακερδίσει. Θα κάνω ό,τι μπορώ γι' αυτόν.
Η μητέρα Ζόζεφιν μου ανέθεσε να σε προσέχω.
Έχω καθήκον να σε προστατέψω.
Και σε προειδοποιώ να μην κάνεις φιλίες μ' αυτόν.
Συγχωρέστε με αν δεν ακολουθήσω την προτροπή σας...
Νοιώθω ότι όσα μου έχουν συμβεί εδώ, είναι προσχεδιασμένα.
Και νοιώθω το ίδιο για το μέλλον.
Η μοιρολατρεία της Ανατολής!
Καθοδηγεί τα πάντα στην χώρα!
Και εσύ θα υποταχθείς σ' αυτήν. Να προσέχεις.
Ήλθες στη γη της φωτιάς...
Και νομίζω ότι κι εσύ είσαι φτιαγμένη από φωτιά!
Μπατούς, βρήκες τον κο Αντρόφσκι;
Ναι κυρία, φεύγει από το Μπένι Μορά.
-Φεύγει; -Ναι, κυρία. Είπε απόψε.
Εντάξει, Μπατούς.
Ναι, κυρία.
-Ήλθα να σε αποχαιρετήσω. -Γιατί, Μπόρις; Γιατί;
Ξέρεις γιατί, Ντόμινι, έτσι;
Μαζί σου είμαι ήρεμος και ευτυχι- σμένος. Αλλά αυτούς που συμπαθείς..
Όχι, το αποφάσισα. Θα φύγω.
Θα είμαι μόνη.
Το ταξίδι στην έρημο που έλεγες, θα το κάνεις μόνη σου;
Τι άλλο να κάνω;
Ποτέ δεν θα γνωρίσω την έρημο. Ήθελα να έλθω.
Εσύ με έκανες να το θέλω.
Ναι. Μια φορά, μου είχες πει...
ότι η γαλήνη και η ευτυχία μπορεί να βρεθούν εκεί.
Μου έδωσες ελπίδα. Και τώρα...
Τώρα πρέπει να πούμε αντίο.
Αντίο.
Ντόμινι, συγχώρεσε με, δεν έχω το δικαίωμα...
αλλά δεν μπορώ να φύγω πριν στο πω.
Σ' αγαπώ.
Μη φύγεις, Μπόρις. Μην φύγεις ποτέ.
Σ' αγαπώ.
"Προειδοποίησα την Ντόμινι για τον μυστηριώδη ξένο...
ιδίως επειδή μου ανέθεσες να την προσέχω, μητέρα Ζόζεφιν.
Μα η αγάπη της είναι μεγάλη και θεωρεί το παρελθόν ασήμαντο.
Δεν έχω άλλη επιλογή. Αύριο θα τους παντρέψω.
Ο Θεός να σε ευλογεί και τη Ντόμινι. Τζ. Ρουμπιέρ".
Επανέλαβε μετά από μένα.
Εγώ, ο Μπόρις Αντρόφσκι...
παίρνω εσένα, την Ντόμινι Ενφίλντεν,
ως νόμιμη σύζυγό μου.
Στο εξής, θα σ' αγαπώ και θα σε στηρίζω...
στη χαρά, στη λύπη, στα πλούτη και στη φτώχεια...
στην αρρώστια και στην υγεία...
μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος.
Επανέλαβε μετά από μένα.
Εγώ, η Ντόμινι Ενφίλντεν...
παίρνω εσένα, Μπόρις Αντρόφσκι...
ως νόμιμο σύζυγό μου.
Στο εξής, θα σ' αγαπώ και θα σε στηρίζω,
στη χαρά, στη λύπη, στα πλούτη και στη φτώχεια...
στην αρρώστια και στην υγεία...
μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος.
-Ευχαριστώ. -Κι εσείς...
Ελπίζω αυτή η μέρα να σας φέρει την ευτυχία που ψάχνουμε όλοι.
Σας ευχαριστώ.
Και έτσι, "μια μέρα αλλιώτικη από τις άλλες...
η προφητεία του μάντη της άμμου άρχισε να πραγματοποιείται...
Ο μάντης είχε δίκιο. Φαίνεται να ξεκινά σήμερα η ζωή μου.
Άκουσε, Μπόρις.
"Κανείς δεν ξέρει πως νοιώθω, παρά μόνο ο Θεός κι εγώ."
Αυτό δεν είναι πλέον αλήθεια.
Τώρα ξέρεις κι εσύ πως νοιώθω, έτσι δεν είναι;
Ναι, Ντόμινι.
Νοιώθω σαν να με πρόσεχε...
και προστάτευε η έρημος.
Όχι. Εγώ!
Σκέψου μόνο εμένα απόψε, μόνο εμένα.
Ξέχασε ό,τι έχεις ζήσει μέχρι τώρα...
κι ό,τι έχω ζήσει εγώ.
Ταξιδεύοντας χωρίς προορισμό, παρασυρμένοι από το κάλεσμα...
της μελαγχολικής ερήμου...
Η άμμος είναι τόσο ζεστή.
Τόσο ζωντανή.
Είναι ζεστή για μας, Ντόμινι.
Ζωντανή για εμάς.
...νομάδες της Σαχάρας.
Κατοικία τους το προσωρινό κατάλυμα.
Σπίτι τους η κίτρινη άμμος...
Βάλε την αγάπη μας στην υπέρτατη δοκιμασία,
για να ξέρουμε ότι τίποτα δεν μπορεί να την καταστρέψει.
Μακάρι να μπορούσα να σου μάθω Αγγλικά.
Είναι η ιδανική γλώσσα να σε περιγράψει.
Θέλω να πάω σπίτι.
Μισώ την έρημο.
Θέλω να πάω σπίτι.
Μισώ την έρημο.
Δόξα σοι ο Θεός! Επιτέλους. Κυρία.
Ναι, Μπατούς.
Κάθε μέρα πάμε ολοένα και πιο βαθιά στην έρημο.
Μη νομίζετε ότι εγώ παραπονιέμαι.
Αλλά ο Χατζ και οι υπόλοιποι.
Παραπονούνται διαρκώς. Θέλουν να επιστρέψουν.
Ρωτήστε τον και εσείς.
Λαχταρά τόσο να φύγει, ώστε έμαθε αγγλικά να σας το πει ο ίδιος.
Θέλω έρημο. Μισώ σπίτι.
Πήγαινε να ταΐσεις τον αδελφό σου. Κλαίει.
Καλύτερα κάνε του κι άλλο μάθημα.
Καταραμένος ο άνθρωπος που έχει συγγενείς.
Εσείς τους έχετε στην Ευρώπη;
-Θα το συζητήσουμε άλλη φορά. -Ναι.
Δεν είναι ώρα να γυρίσει ο κύριος από το κυνήγι;
Θα γυρίσει στην ώρα του. Μην ανησυχείτε για την ασφάλειά του.
Αν δεν έχει γυρίσει ως το σούρουπο, άναψε έναν πυρσό.
-Και θα τον περιμένω στο οχυρό. -Ναι, κυρία.
Ελάτε εδώ.
Είναι δυνατόν; Υπάρχει ένα φως.
Ποιος είσαι;
Μου φαίνεται απίστευτο που κάποιος..
Θα μας θεωρείτε τρελλούς.
Περιπολούσαμε στην έρημο και χαθήκαμε πριν τρεις ημέρες.
Συγχωρέστε με. Οι άνδρες μου πεινούν και είναι εξαντλημένοι.
Μήπως έχετε να μας δώσετε λίγο νερό και φαΐ;
Νερό έχει στην 1η σκηνή και τα άλλα είναι στον καταυλισμό.
Πηγαίνετε αμέσως. Κυρία, μου επιτρέπετε;
-Ονομάζομαι Ντε Τρεβινιάκ. -Είμαι η κυρία Αντρόφσκι.
Ρωσίδα; Ζήτω η Ρωσία!
Είναι το όνομα του συζύγου μου.
-Επιτρέψτε μου. -Φυσικά.
Να ο άνδρας μου.
-Επιτρέψτε μου να πάω κοντά του. -Ασφαλώς, κυρία μου.
Θα χαρούμε πολύ αν μείνετε για δείπνο.
Μετά χαράς, κυρία μου.
Καταλαβαίνω ότι είναι αλήθεια, αλλά δεν μπορώ να το πιστέψω.
Πριν λίγο καιρό δεν είχαμε ούτε νερό να πιούμε.
Και τώρα θα πιείτε σαμπάνια. Θα σας περιμένουμε.
Σαμπάνια.
Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στον Χατζ κι εμένα.
Δεν θα είχε σκεφθεί να πάρει αυτά τα ωραία πράγματα:
Το τραπεζομάντιλο, τις καρέκλες, τα ασημικά.
Εγώ σκέφθηκα ότι μπορεί να είχατε καλεσμένους.
Στο Μπένι Μορά λένε, "Ο Μπατούς είναι η τέλεια νοικοκυρά."
Καλησπέρα.
Ο σύζυγος μου. Ο κύριος Ντε Τρεβινιάκ.
-Κύριε Αντρόφσκι. -Πώς είστε;
Μήπως έχουμε ξανασυναντηθεί;
Όχι, θα το θυμόμουν. Παρακαλώ, καθίστε.
Σέρβιρε τον καφέ. Τι είναι αυτό;
-Η έκπληξη μου γι' απόψε. -Λικέρ;
Αν δεν το έχετε δοκιμάσει, δεν ξέρετε τι χάνετε.
Είναι νέκταρ, αμβροσία. Ζεσταίνει την καρδιά σαν βιολί.
Ακόμα και τα ποιήματα σου ακούγονται όμορφα απόψε.
Ξέρετε, είναι παράξενο...
αλλά νοιώθω ότι κάπου σας έχω ξαναδεί παλαιότερα.
Δεν νομίζω ότι είναι πιθανό, κύριε.
Είμαστε όλοι φίλοι στην έρημο. Σας ευχαριστώ για το τραγούδι.
Καληνύχτα, κυρία μου.
Λοχία, φεύγουμε την αυγή.
Θα φύγουμε την αυγή!
Μπόρις, τι είναι; Τι συνέβη;
Γιατί έφυγε τόσο ξαφνικά ο κύριος Ντε Τρεβινιάκ;
Του έδειξες πως ήθελες να φύγει;
Αφού γλύτωσε από βέβαιο θάνατο; Θα ήταν απάνθρωπο.
Ίσως η αγάπη μου για σένα με κάνει έτσι, Ντόμινι.
Και αν ίσχυε, αν ήξερες τον λόγο, θα με μισούσες γι' αυτό;
Θα μπορούσες να με μισήσεις, Ντόμινι;
Δεν θα μπορούσα ποτέ να σε μισήσω.
Ακόμα κι αν σε είχα εξαπατήσει;
Θα μπορούσες; Τότε θα πίστευα ότι κι ο Θεός θα με εξαπατούσε.
Σου έδωσα τη ζωή μου.
Τι άλλο να σου δώσω να πεις τι σε βασανίζει;
Τίποτα. Έχεις δώσει τα πάντα.
Γιατί δεν μοιράζεσαι τη θλίψη σου;
Δεν θα μείνουν για πάντα στο σκοτάδι όσα σε βασανίζουν.
-Θα κρατήσω την αγάπη σου. -Δεν θα τη χάσεις ποτέ.
Αλλά η ευτυχία μου, η ευτυχία μας...
δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ, αν δεν μου πεις την αλήθεια.
Κύριε!
Αντίο, κυρία μου.
Κύριε Ντε Τρεβινιάκ, τι συνέβη; Πείτε μου, σας παρακαλώ.
Το οχυρό του Μογκάρ, εξοχότατε.
Αλλά δεν βλέπω τον καταυλισμό.
Ο αξιωματικός είπε ότι ήταν κοντά στο οχυρό.
Κόμη Αντεόνι.
Πρώτη φορά μένω άφωνος στην ασήμαντη ζωή μου.
Που είναι η κυρία;
Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω. Ελπίζω να μη μας βρήκες τυχαία.
Όχι. Είχα σκοπό να σας βρω.
Πήγαινα στην Αμάρα. Συνάντησα ένα νεαρό αξιωματικό.
-Τον κύριο Ντε Τρεβινιάκ; -Ναι.
Κάθησε.
Ευχαριστώ. Φαίνεσαι πολύ ευτυχισμένη.
Ξέρεις, αυτό το μέρος...
είναι ακριβώς όπως το περιέγραψε ο μάντης.
Όλα όσα είπε ο μάντης, βγήκαν αληθινά.
Είσαι ευτυχισμένη, λοιπόν;
Πώς θα μπορούσα να μην είμαι;
Νόμιζα ότι διέκρινα μια σκιά στο πρόσωπο σου.
Θα φταίει το φως. Ήμουν πολύ ώρα στον ήλιο.
-Χαίρομαι που σας βλέπω, κόμη. -Ευχαριστώ.
-Θα μείνεις μαζί μας απόψε. -Αν μπορώ...
Φυσικά.
-Λίγο λικέρ; Τι προτιμάς; -Λίγη βενεδικτίνη, παρακαλώ.
Ένα λικέρ μ' αρέσει πολύ. Έχω καιρό να το δω.
Λέγεται Λαγκαρνίν.
Πρέπει να έχουμε στον καταυλισμό.
Όχι, Ντόμινι. Είχαμε ένα μπουκάλι, αλλά τέλειωσε.
-Δεν πειράζει. -Είμαι σίγουρη ότι έχουμε κι άλλο.
Μάλιστα, κυρία. Το φέρνω αμέσως.
Απίστευτη η ιστορία του Λαγκαρνίν.
-Την έχεις ακούσει; -Όχι.
Τα νέα ταξιδεύουν γρήγορα στην έρημο,
που νόμιζα ότι θα έχουν φτάσει και στο Μογκάρ.
Ορίστε, κυρία. Το Λαγκαρνίν.
-Κύριε. -Ευχαριστώ.
Φτιάχνεται στο Ελ-Λαγκάρνι. Το έχεις δοκιμάσει ποτέ;
Δεν νομίζω.
Εσείς, κύριε;
-Όχι. -Είναι εξαιρετικό.
Δικαίως η μονή των Τραππιστών είναι περήφανη.
Το φτιάχνουν οι μοναχοί;
Ναι, είναι το μόνο προϊόν από τα αμπέλια του Ελ-Λαγκάρνι.
Ας το απολαύσουμε όσο μπορούμε...
γιατί το απόθεμα που έχουν στο μοναστήρι εξαντλήθηκε...
-Θέλετε; -Όχι, ευχαριστώ.
-Δεν θα υπάρξει άλλο. -Γιατί όχι;
Το μυστικό της παρασκευής ανήκε σε έναν μοναχό.
Λίγο πριν πεθάνει, θα το εμπιστευόταν σε κάποιον άλλο.
-Και πέθανε ξαφνικά χωρίς... -Όχι, δεν πέθανε.
Τότε δεν καταλαβαίνω.
Εξαφανίστηκε από την μονή.
-Έφυγε από τη μονή; Ένας Τραππιστής; -Ναι.
-Αφού έδωσε τους όρκους του; -Ναι.
Τι φρικτό!
-Πώς μπόρεσε να κάνει κάτι τέτοιο; -Γιατί όχι;
Κάποιος που έδωσε όρκους...
που έκανε τον πλέον ιερό γάμο, αυτόν με την εκκλησία.
Δεν είμαι θρησκεόμενος άνθρωπος, κύριε Αντρόφσκι.
Αλλά αυτός ο άνθρωπος βγήκε στον κόσμο.
Τι περιμένει να βρει εκεί έξω;
Μπορεί να βρει την ευτυχία. Την χαρά.
Όχι για πολύ, κύριε. Πιστέψτε με, όχι για πολύ.
Θα βασανίζεται μέσα του.
Θα γευθεί τέτοια απόγνωση που λίγοι έχουν νοιώσει.
Όχι! Γιατί να νοιώθει απόγνωση; Γιατί;
Γιατί ξέρει μέσα του ότι δεν δικαιούται τις χαρές τις ζωής.
Γιατί δεν τις δικαιούται; Πως κρίνεις;
Έχει δικαίωμα να ζήσει, όπως όλοι.
Έχει δικαίωμα ν' αγαπήσει. Ν' αγαπήσει!
Ο Ντε Τρεβινιάκ τον αναγνώρισε. Μου είπε την ιστορία.
Έπρεπε να δω αν ήταν αλήθεια. Η αλήθεια είναι πικρή, Ντόμινι.
Αν ήταν άλλη, θα είχα μείνει σιωπηλός.
Αλλά ξέρω πόσο δυνατή είναι η πίστη σου και τι σημαίνει για σένα.
Ήξερα ότι θα προτιμούσες την αλήθεια.
Ναι.
Προτιμώ να ξέρω...
την αλήθεια.
Αντίο, Ντόμινι.
Αντίο.
Γιατί το έκανες αυτό, Μπόρις;
Πώς μπορώ να σου εξηγήσω; Πώς;
Ήταν τόσο σκληρό να τηρήσεις τους όρκους;
Όχι, Ντόμινι.
Τους τηρούσα για χρόνια. Με ευχαρίστηση, με υπερηφάνια.
Και σαν παιδί ήμουν τόσο θεοσεβής...
ώστε φαινόταν στην οικογένειά μου ότι θα παρατήσω τον κόσμο.
Ήμουν πολύ μικρός όταν μπήκα στη μονή και εγώ...
Όταν ήλθε η ώρα να δώσω τους αιώνιους όρκους, δεν δίστασα.
Ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό να φύγω, όπως πολλοί δόκιμοι.
Είχα βρει γαλήνη εκεί. Ήμουν ευτυχισμένος.
Ευτυχισμένος, Μπόρις;
Ήταν μοναχική ευτυχία, ναι.
Αλλά ήταν ευτυχία.
Δούλευα στα χωράφια και στους κήπους
Ζούσα στον ήλιο και τη βροχή.
Ήμουν ένα με τη γη, μέρα με την μέρα.
Και τη νύχτα ήταν το ψηλό, απέριττο παρεκκλήσι...
όπου προσευχόμουν...
όπου ο Θεός έμοιαζε να είναι πολύ κοντά μου.
Ήμουν ευτυχισμένος.
Τι συνέβη για να τα αφήσεις όλα αυτά;
Όταν πέθανε ο παλιός ηγούμενος...
ο νέος με έκανε υπεύθυνο του μικρού ξενώνα...
όπου δεχόμασταν επισκέπτες.
Με απάλλαξε από τον όρκο της σιωπής.
Για πρώτη φορά, μετά από χρόνια...
είδα και μίλησα με ανθρώπους από τον έξω κόσμο.
Για πρώτη φορά από τότε που ήμουν παιδί, άκουγα τις φωνές...
των γυναικών.
Μια μέρα, ήλθε ένας άνδρας στο μοναστήρι.
Ήταν πικραμένος και απελπισμένος.
Μου είπε για τη γυναίκα που ήταν η αιτία του πόνου του.
Κάθε μέρα μου αφηγείτο την ιστορία του.
Μου έλεγε για την ομορφιά της. Πόσο την αγαπούσε. Είχα τρομοκρατηθεί.
Για μένα, φαινόταν ανήθικο.
Αλλά τον άκουγα, σκεπτόμενος ότι μπορούσα να τον βοηθήσω.
Τότε μια μέρα, ήλθε μια γυναίκα στο μοναστήρι...
αναζητώντας τον.
Είδα να τρέχουν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.
Τα πρόσωπα τους...
ήταν τα πρόσωπα αγγέλων.
Τη νύχτα, μόνος στο κελί μου, άρχισα να σκέπτομαι τι είχα δει.
Ήμουν μπερδεμένος και ανήσυχος.
Άρχισα να συνειδητοποιώ πόσα είχα απαρνηθεί για πάντα.
Κοιτούσα πέρα από τα τείχη, έβλεπα τα φώτα της πόλης:
και σκεφτόμουν "Εκεί ζουν οι άνθρωποι!".
Εγκατέλειψα το μοναστήρι.
Αλλά δεν έζησα ποτέ, Ντόμινι.
Βασανιζόμουν από τη σκέψη του τι είχα κάνει.
Και τότε, γνώρισα εσένα.
Γιατί σε αγάπησα τόσο;
Γιατί σε έχω τόση ανάγκη;
-Γιατί το έκανα αυτό σε σένα; -Δεν ξέρω, Μπόρις.
Όταν στάθηκα πλάϊ σου στην εκκλησία,
ένοιωσα σαν να γεννήθηκα ξανά.
-Και τώρα... -Προσπάθησα να στο πω.
Προσπάθησα να σε αφήσω. Δεν μπορούσα.
Τι θα κάνουμε; Τι;
Δεν ξέρω.
Αλλά ξέρω σίγουρα:
Κανείς που αγαπά δεν είναι κακός.
Ο Θεός δεν θα μας τιμωρήσει...
αν εσύ...
αν εμείς...
Τον εμπιστευτούμε να μας δείξει τον δρόμο.
Δεν χρειάζεται να μου πεις.
Φαίνεται στο πρόσωπο σου.
Πρέπει να επανορθώσω ό,τι έχω κάνει.
Ντόμινι, ξέρεις τι πρέπει να κάνω, έτσι δεν είναι;
Ναι.
Πόσο μακρυά είναι μέχρι το μοναστήρι;
Λίγες ώρες.
Μια ολόκληρη ζωή.
Η κυρία φεύγει, αλλά θα γυρίσει κάποια μέρα.
Η έρημος καλεί και η φωνή της ακούγεται πάντα.
Η έρημος είναι ο τόπος της λησμονιάς. Ο τόπος...
Συγχωρέστε με, κυρία.
Ο Μπατούς δεν έχει ποίηση σήμερα.
-Αντίο, τέκνο μου. -Αντίο.
-Γιε μου... -Αντίο, πάτερ.
-Αντίο, Μπατούς. -Αντίο, κύριε.
Ναι, κύριε;
Μπορείτε να κανονίσετε μια άμαξα για το Ελ-Λαγκάρνι;
Για τη μονή των Τραππιστών; Βεβαίως.
Πιερ.
Θέλετε να περιμένετε στο ιδιαίτερο σαλόνι;
Σε παρακαλώ, μη με ακουμπάς.
Προσπαθώ πολύ να μείνω δυνατή.
Σε παρακαλώ, μην το κάνεις πιο δύσκολο.
Πώς μπορώ να δεχθώ να σε αφήσω;
Πιστεύουμε, στον Θεό. Ξέρουμε ότι δεν τέλειωσε τίποτα.
Δεν μπορεί!
Σίγουρα στον άλλο κόσμο, στην αιώνια ζωή...
θα είμαστε για πάντα μαζί.
Αλλά σ' αυτόν τον κόσμο;
Την ευτυχία που βρήκες στο μοναστήρι...
θα την βρεις ξανά.
-Αν προσπαθήσεις να μη με σκέπτεσαι, -Όχι!
Ντόμινι, όχι!
Θα σε σκέφτομαι πάντα, μέχρι το τέλος της ζωής μου.
Ίσως γεννήθηκα να υπηρετώ τον Θεό...
αλλά τολμώ να πιστέψω ότι γεννήθηκα...
και να γνωρίσω την ομορφιά σου, την τρυφερότητα σου.
Αφού μπορώ και προσεύχομαι ξανά...
ικέτεψε τον Θεό να με συγχωρέσει που σ' αγάπησα.
Γιατί μέσα από την αγάπη σου, γνώρισα Εκείνον.
Η άμαξα, κυρία και κύριε.
Όταν επιστρέψουμε από το μοναστήρι..
ίσως η κυρία και ο κύριος θα ήθελαν να δουν το καζίνο.
Όχι; Ίσως αύριο.
Αύριο...
Θα είσαι πάντα μαζί μου.
Πήγαινε πίσω στην Τύνιδα.
Πήγαινε πίσω!
Μετάφραση Υποτίτλων miki-mik7